ยอดอาจารย์มหาเมตตา - ตอนที่ 753 ข้าจะถ่ายทอดการบ่มเพาะร ้อยปีแก่เจ้า

เย่ชิวรู ้สึกตื่นเต้นทันทีเมื่อเขาคิดเรื่องนี้ “ฮิฮิ ระบบ!”

[ ติ๊ง… ]

[ ข้าอยู่นี่ ]

“ขอข้าดูหน่อยว่าขีดจ ากัดของการถ่ายทอดการบ่มเพาะคือ อะไร”

[ เข้าใจแล้ว ข้าก าลังตรวจสอบเจ้าอยู่ ] เสียงเย็นชาของระบบดัง ขึ้น

[ ติ๊ง… ]

[ การตรวจสอบสาเร็จแล้ว ขีดจากัดสูงสุดของการบ่มเพาะที่เจ้า สามารถถ่ายทอดได้คือหนึ่งล้านปี! ]

“เวรเอ๊ย!”

ล้านปี ! นี่เป็ นแนวคิดแบบใด? เย่ชิวตกใจมาก อย่างไรก็ตาม หลังจากมีความสุขได้ไม่นาน เย่ชิวก็พลันนึกถึงบางอย่างได้ ถ้าเขา จาไม่ผิด เงื่อนไขในการถ่ายทอดการบ่มเพาะนั้นรุนแรงมาก ยิ่งไป กว่านั้น การบ่มเพาะที่ส่งคืนกลับมามีจากัด

จ านวนปีของการบ่มเพาะไม่ใช่ก าไรของเย่ชิวหลังจากการบ่ม เพาะเป็ นเวลาล้านปี แต่เป็ นพรสวรรค์ของคนธรรมดาทั่วไป ดังนั้น

แม้ว่าจะเป็ นล้านปี แต่ก็ไม่ได้มีการบ่มเพาะมากนัก มันจะถูกท าให้ เจือจางในระหว่างขั้นตอนการส่งเข้าร่างกายและกลายเป็ นขีดจากัด ของคนธรรมดา

นี่เป็ นปัญหาร ้ายแรงมาก ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครในโลกนี้ที่จะ ถ่ายทอดการบ่มเพาะแบบสุ่ม นี่เป็ นเพราะแม้ว่าเจ้าจะให้การบ่มเพาะ ของตนเองหนึ่งร ้อยส่วน อีกฝ่ ายก็จะได้รับน้อยกว่าสิบส่วนของการ บ่มเพาะเท่านั้น

กระบวนการถ่ายทอดการบ่มเพาะได้ท าอะไรไม่ถูกการบ่มเพาะ มากเกินไป ทาให้ยากที่จะยอมรับ แต่ทว่า นี่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ สาหรับเย่ชิว อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ทาอะไรไม่ถูกสิ่งใดไม่ว่าจะ ถ่ายทอดให้เท่าใดก็ตาม

“ฮิฮิ ลงมือกัน ขออีกสิบหรืออีกร ้อยเท่า ข้าจะได้รับมันอย่าง แน่นอน” ไม่ว่าในกรณีใด เย่ชิวจะไม่แพ้ไม่ว่าอะไรก็ตาม เขาอาจจะ รวยได้ในครั้งเดียว ใครจะรู ้?

“พี่ใหญ่ ท่านกาลังคิดอะไรอยู่? รอยยิ้มของท่านมันดูร ้ายกาจยิ่ง นัก” ไป๋ จุนหลินถามตรง ๆ เมื่อเห็นเย่ชิวหัวเราะ เขาไม่เคยเห็นเย่ชิว หัวเราะเช่นนี้มาก่อนและพลันรู ้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย

“ไสหัวไป!” เย่ชิวพูดด้วยความโกรธและดุไป๋ จุนหลินออกไป เด็ก โง่นี่รู ้ได้อย่างไรว่าเขากาลังจะทาอะไร? เขารู ้วิธีสร ้างปัญหาเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ในความคิดที่สอง เด็กคนนี้ทางานอย่างหนักเพื่อ ติดตามเขามาตลอดทางที่นี่ ถึงเวลาที่จะต้องคิดว่าจะชดเชยให้อีก ฝ่ ายอย่างไร เขาควรพูดอย่างไรดี? เขาไม่ได้รับลูกน้องคนนี้ไปมาฟรี ๆ จริง ๆ ถ้ามีอะไร อีกฝ่ ายจะเป็ นคนแรกที่ลงมือทา และอีกฝ่ ายเป็ น คนซื่อสัตย์มาก

การบ่มเพาะในปัจจุบันของไป๋ จุนหลินไม่มีปัญหามากนัก ความ แข็งแกร่งถือเป็ นตัวตนที่โดดเด่นในหมู่คนรุ่นใหม่ อย่างไรก็ตาม วิธีการขาดไปเล็กน้อย นอกเหนือจากเคล็ดวิชาสมบัติที่สืบทอดมา เขายังไม่มีท่าไม้ตายที่พลัง

นั่นคือเหตุผลที่เขาแพ้ให้กับเย่เฟิงเมื่อครั้งที่แล้ว การโจมตีครั้งนี้ มีผลกระทบอย่างมากต่อเขา แม้ว่าเขาจะไร ้หัวใจตลอดทั้งวัน แต่ ความจริงแล้วความคิดก็หนักหนาเป็ นอย่างมาก เขายังคงไม่สามารถ ยอมรับความจริงของความพ่ายแพ้ได้และอยู่ในความงุนงงตลอดทั้ง วัน

“อืม… ข้าจะศึกษาชุดเคล็ดวิชาเต๋าของนักบุญสูงสุดให้เขาใน ภายหลัง” เย่ชิวคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างระมัดระวัง เขาจะแก้ปัญหา ของหยาหยาก่อนแล้วค่อยแก้ปัญหาของอีกฝ่ายทีหลัง

อย่างไรก็ตาม เย่ชิวไม่ได้ขาดเคล็ดวิชาลับอันพลัง ไม่ว่าจะเป็ น เคล็ดวิชาไฟ เคล็ดวิชาสายฟ้ า เคล็ดวิชากระบี่ เคล็ดวิชาเต๋า เย่ชิวมี ทุกอย่าง

“เดี๋ยวก่อน เคล็ดวิชาสายฟ้ า?” เมื่อพูดถึงเคล็ดวิชาสายฟ้ า เย่ ชิวก็พลันจ าได้ว่าเผ่าพันธุ์ไป๋ เจ๋อเกิดมาพร ้อมกับเคล็ดวิชาสายฟ้ า พวกเขาเกิดมาพร ้อมกับดินแดนสายฟ้ าสวรรค์และเป็ นสัตว์อสูรยุค เซียนโบราณที่ดุร ้ายมาก

และเย่ชิวมีเคล็ดวิชาสายฟ้ าศักดิ์สิทธิ์สูงสุด ทัณฑ์เทพเจ้า! เหตุ ใดไม่สอนเคล็ดวิชาสายฟ้ าที่ท้าทายสวรรค์นี้ให้กับเขาล่ะ? ถ้าเขา รวมเข้ากับเคล็ดวิชาสายฟ้ าต้นกาเนิด อาจมีการเปลี่ยนแปลงที่ท้า ทายสวรรค์ที่แตกต่างออกไป

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เย่ชิวก็ตัดสินใจทันทีและทามัน อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้านั้น เขาต้องสะสางเรื่องของหยาหยาก่อน

“เอาล่ะ! ศิษย์เอ๋ย การบ่มเพาะในปัจจุบันของเจ้ามาถึงคอขวด แล้ว หากเจ้าต้องการทะลุทะลวงอีกครั้ง เจ้าสามารถก้าวไปอีกขั้นได้ ด้วยการทาความเข้าใจหรือเผชิญหน้ากับโอกาสในโลกนี้

“อย่างไรก็ตาม มีโอกาสเช่นนี้ไม่มากนัก ยังมีเวลาอีกสองปี ก่อนที่การประลองเยียวยาสวรรค์อันยิ่งใหญ่จะเริ่มขึ้น เราเหลือเวลา อีกไม่มากแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวใจของหยาหยาก็บีบรัดจนรู ้สึกไม่สบายใจ นางรู ้ดีว่านางเป็ นตัวแทนของมรดกเมฆาม่วงและต่อสู้เพื่อเกียรติยศ ของสานัก ดังนั้น นางจึงแพ้ในการแข่งขันไม่ได้ไม่ว่าอะไรก็ตาม ไม่ ว่าจะเป็ นเพื่อนาง อาจารย์ หรือสานัก นางไม่สามารถแพ้ได้

ดังนั้น นางจึงเริ่มรู ้สึกกังวลเมื่อได้ยินว่านางยังมีเวลาอีกสองปี ปัจจุบัน นางมาถึงขอบเขตจักรพรรดิยุทธเท่านั้น หากนางต้องการ ก้าวไปข้างหน้า สองปีก็เปรียบได้กับการขึ้นสวรรค์

“อาจารย์ ข้าควรท าอย่างไรดี?” หยาหยาเริ่มตื่นตระหนก นางไม่ อยากท าให้อาจารย์และส านักอับอายเพราะผลงานที่ย่าแย่ของนาง ความมุ่งมั่นที่จะแข็งแกร่งขึ้นค่อย ๆ แผ่ซ่านในใจของนางและ แข็งแกร่งขึ้น

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่ชิวก็ยิ้มอย่างพอใจ เขาต้องการเตือนหยาหยา ตลอดเวลาเพื่อทาให้นางกังวลและไม่สบายใจ ทาให้นางไม่กล้าที่จะ ผ่อนคลายและต้องการแข็งแกร่งขึ้นตลอดเวลา จากนั้นนางก็ สามารถเติบโตได้เร็วที่สุด

“ไม่มีทางอื่นแล้ว ดูเหมือนว่าข้าจะทาได้แค่นี้” เย่ชิวแสร ้งทาเป็ น มีปัญหา หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กล่าวว่า “ศิษย์ นั่งให้ดี วันนี้ ข้าจะ ถ่ายทอดการบ่มเพาะหนึ่งล้านปีเพื่อช่วยให้เจ้ากลายเป็ นเซียน”

ทันทีที่คาพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา บรรยากาศก็เงียบลงทันที

“อะไร! พี่ใหญ่ ท่านบ้าไปแล้ว การบ่มเพาะหนึ่งล้านปี?” ก่อนที่ห ยาหยาจะทันตอบโต้ ไป๋ จุนหลินเป็ นคนแรกที่ตื่นตระหนก “ตอนนี้ เป็ นเวลาที่ท่านจะออกแรง ยุคแห่งการแข่งขันที่ยิ่งใหญ่กาลังจะมาถึง ในอนาคต ทุก ๆ ส่วนของการบ่มเพาะของท่านมีค่าอย่างหาที่เปรียบ มิได้ ท่านจะถ่ายทอดการบ่มเพาะของท่านได้อย่างง่ายดายได้

อย่างไร? ผู้คนเหล่านั้นกาลังเฝ้ าดูท่านจากด้านหลัง เมื่อท่านล้มลง พวกเขาจะตามทัน ในตอนนั้น ท่านจะรักษาความเป็ นผู้นาได้ อย่างไร?”

ปฏิกิริยาของไป๋ จุนหลินรุนแรงมาก ในฐานะผู้ติดตามที่ซื่อสัตย์ ที่สุดของเย่ชิว เขาให้เจ้าค่ากับการบ่มเพาะของเย่ชิวมากกว่าเย่ชิว เมื่อการบ่มเพาะหนึ่งล้านปีของเย่ชิวถูกถ่ายทอดออกมา การบ่มเพาะ ของเย่ชิวจะลดลงอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้น ผู้มาสายจะตามทัน แน่นอน เย่ชิวจะรักษาความเป็ นผู้น าของตนเองได้อย่างไร?

ในหัวใจ เย่ชิวเป็ นสิ่งมีชีวิตที่อยู่ยงคงกระพัน เขาไม่ยอมให้เกิด เรื่องเช่นนี้ขึ้นแน่

หยาหยาตื่นตระหนกมากกว่า นางไม่รู ้ว่าการถ่ายทอดการบ่ม เพาะหมายความว่าอย่างไร แต่หลังจากได้ยินค าพูดของไป๋ จุนหลิน นางก็เข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าการถ่ายทอดการบ่มเพาะจะส่งผลต่อ อาจารย์ของนางมากเพียงใด

นางรีบส่ายหน้าปฏิเสธ นางร ้องไห้และพูดว่า “อาจารย์ ท่าน ปฏิบัติต่อข้าดีพอแล้ว ท่านไม่ควรเสียการบ่มเพาะของท่านให้ข้า แม้ว่าการบ่มเพาะเช่นนั้นจะทาให้ข้ากลายเป็ นเซียนได้ ข้าคงต้องใช ้ ชีวิตอย่างรู ้สึกผิด ข้ารับไม่ได้”

หยาหยาควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ นางไม่ได้คาดหวังว่าอาจารย์ของ นางจะเต็มใจเสียสละการบ่มเพาะของตนเพื่อนาง สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่า

เขาทาเพื่อนางมากเพียงใด นางประทับใจมาก อย่างไรก็ตาม นางจะ ยอมรับมันได้อย่างไร? อาจารย์ปฏิบัติกับนางอย่างดี ถ้านางยังรับมัน ด้วยจิตสานึกที่ชัดเจน นางจะไม่เป็ นคนอกตัญญูหรอกหรือ?

หยาหยารู ้สึกขอบคุณอาจารย์ของนางอย่างมากส าหรับความ เมตตา นางจะท าร ้ายอาจารย์ของนางได้อย่างไร?

เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่รุนแรงของพวกเขา เย่ชิวก็ยิ้มอย่างโล่งอก เขาสามารถบอกได้ว่ารักแท้คืออะไรและอะไรคือของปลอม ไม่ว่าจะ เป็ นไป๋ จุนหลินหรือหยาหยา พวกเขาคัดค้านจากก้นบึ้งของหัวใจ อย่างไรก็ตาม เจ้าไม่มีทางเลือกนอกจากตกลง ข้าจะวางกับดักเด็ก ได้อย่างไรถ้าอีกฝ่ ายไม่เห็นด้วย? ไม่สามารถท าได้! ข้ารอมานาน มากที่จะรวยด้วยคลื่นลูกนี้