ยอดอาจารย์มหาเมตตา - ตอนที่ 759 ตั๊กแตนตั้งท่าล่าจั๊กจั่น นกขมิ้นคอยท่าอยู่ ด้านหลัง

“ฮ่าฮ่า เด็กดี! เจ้าเป็ นบางสิ่งจริง ๆ น่าเสียดาย การเป็ นศัตรูของ เรานั้นถูกกาหนดไว้แล้วว่าจะไม่จบลงด้วยดี” เมื่อมองไปที่ไป๋ จุนหลิน ที่บาดเจ็บหนักซึ่งยังคงดิ้นรนอย่างขมขื่น หมอก็เดินขึ้นมาด้วย รอยยิ้มเย็นชา เขาเตะไป๋ จุนหลินอย่างแรง ส่งอีกฝ่ ายออกไปหลาย ร ้อยฉื่อและกระแทกอย่างแรงไปยังพื้นที่รกร ้าง

ในขณะนี้ หยาหยาไม่ได้สนใจน้อยลง นางวิ่งอย่างบ้าคลั่งและมา ที่ด้านข้างของไป๋ จุนหลิน ต้องการรักษาอาการบาดเจ็บ ใบหน้าเล็ก ๆ ที่สวยงามนั้นเต็มไปด้วยน้าตาแล้ว “ท่านอารอง ไม่เป็ นไร? ท่านไม่ ตายหรือก หยาหยาจะรักษาอาการบาดเจ็บของท่านเอง ท่านบอกว่า จะพาหยาหยาไปให้ถึงเส้นทางทดสอบนับล้านลี้ อารอง… “

ในขณะนี้ หยาหยาไม่รู ้ขีดจากัดของตนเองอีกต่อไป นางมองไป ที่ท่าทางที่กาลังจะตายของไป๋ จุนหลินด้วยน้าตาคลอเบ้า และรู ้สึกลน ลานไม่รู ้จะท าอย่างไร

“สาวน้อย ข้าเกรงว่าข้าจะผิดค าพูด! รีบออกไปซะ ไม่ต้องห่วง ข้า… วิ่งไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทาได้” ไป๋ จุนหลินกลั้นหายใจเฮือก สุดท้ายด้วยความยากล าบาก เขายังคงต้องการส่งหยาหยาออกไป ก่อนที่เขาจะหมดสติไป

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน หยาหยาก็ไม่ยอมจากไป ในขณะนี้ เขาไม่มีเรี่ยวแรงอีกต่อไป เขาไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืน

ในทางกลับกัน หลังจากจัดการกับไป๋ จุนหลินแล้ว หมอก็จับจ้อง ไปยังเย่ชิวทันที “เย่ชิว! วันนี้ เราจะชาระความแค้นทั้งเก่าและใหม่ ด้วยกัน”

ดวงตาของหมอเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความโกรธใน ขณะที่เขามองไปที่ชายหนุ่มที่นอนอย่างสงบอยู่ใต้ต้นไม้ใต้แสงจันทร ์ ด้วยการโบกมือ เมล็ดมารนับสิบรุมไปข้างหน้า ต้องการจะจบสิ้นเย่ ชิวโดยสิ้นเชิง

หยาหยาพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ต้องการจะหยุดพวกเขา แต่ทว่า อีกฝ่ายเพียงโบกมือเบา ๆ ก็ส่งนางบินไป

อุบัติเหตุเกิดขึ้นกระทันหัน ดินแดนรกร ้างที่เงียบสงบก่อนหน้านี้ ตกอยู่ในความโกลาหล เมล็ดมารนับสิบมาถึงหน้าเย่ชิว พวกเขา ทั้งหมดถือดาบมารและพร ้อมที่จะโจมตี

“โจมตี!”

หนึ่งในเมล็ดมารออกคาสั่ง และเมล็ดมารอีกหลายสิบก็รุมไป ข้างหน้าทันที ฟันคมดาบมารของพวกเขาออกไป

ทันใดนั้น…

ตู้ม!

เสียงดังสั่นสะเทือน เมล็ดมารหลายสิบตนถูกส่งออกไปด้วยพลัง ของกาแพงขณะที่พวกเขากาลังจะฟันเย่ชิว

“หืม? เขตแดนภายนอก? เป็ นไปได้อย่างไร?” ในขณะนี้ หมอ ตกตะลึง พลังกาแพงที่เห็นได้ชัดรอบ ๆ เย่ชิวไม่สามารถเล็ดลอด สายตาไปได้

นั่นคือเขตแดนที่มีเพียงยอดฝีมือที่เหนือกว่าขอบเขตปลิดเต๋า เท่านั้นที่สามารถมีได้ มันก่อตัวเป็ นโลกรอบตัวพวกเขา ก่อตัวเป็ น ก าแพงป้ องกันที่ไม่เหมือนใคร นี่คือกฎสูงสุดของเขตแดนปลิดเต๋า เย่ ชิวจะมีได้อย่างไร?

หมอตกตะลึง และผู้บัญชาการเมล็ดมารก็ท าอะไรไม่ถูก

“ไม่น่าเชื่อ เด็กคนนี้มีความลับซ่อนอยู่กี่ข้อ?” มีเสียงอุทานดัง ขึ้นเป็ นชุด ไม่มีใครคาดคิดว่าเย่ชิวจะมีกฎสูงสุดเช่นนี้ พวกเขารู ้ได้ อย่างไรว่าสิ่งที่เรียกว่าเขตแดนภายนอกนี้มาพร ้อมกับเย่ชิวในตอนที่ เขาเปิดวิหารสวรรค์แห่งที่สิบสองงั้นหรือ?

นี่คือของขวัญจากโลก! มันเป็ นสัญลักษณ์ของแหวนแห่งฟ้ าดิน ไม่อย่างนั้น เขาคงไม่กล้ากล้าได้กล้าเสียขนาดนี้ เขากล้าที่จะ เดินทางสู่มหาความว่างเปล่าโดยไม่มีการป้ องกันใด ๆ ในดินแดนรก ร ้างแห่งนี้

“บัดซบ! ข้าไม่เชื่อเรื่องนี้ มารวมพลังกันทาลายเขตแดน ภายนอก” หมอสาปแช่งและเข้าร่วมกองก าลังกับผู้บัญชาการเมล็ด

มารเพื่อเตรียมเปิดการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุด นี่เป็ นโอกาสที่ดีที่สุดใน การสังหารเย่ชิว ถ้าพวกเขาพลาด พวกเขาจะไม่มีโอกาสนี้อีก พวก เขาจะยอมแพ้ได้อย่างไร?

“เข้าใจแล้ว!” ผู้บัญชาการเมล็ดมารไม่คัดค้าน ทั้งสองเห็นพ้อง ต้องกันในทันทีและเตรียมโจมตีอีกครั้ง

โดยไม่คาดคิด หยาหยาพยายามดิ้นรนเพื่อมาอยู่ต่อ-ตรงหน้าเย่ ชิวอีกครั้ง ต้องการใช ้ร่างกายของนางเพื่อสกัดกั้นการโจมตีนี้แทน เขา

“ฮึ่ม บ้าบิ่น! สังหารพวกเขาทั้งหมด!” หมอไม่มีความรู ้สึกที่จะ ปกป้ องเพศที่อ่อนแอกว่า ด้วยเสียงตะโกนเย็นชา ทั้งสองโจมตีทันที

พลังที่น่าตกใจปกคลุมท้องฟ้ า และควันหนาทึบก็พวยพุ่งขึ้น โลกทั้งใบเริ่มมืดลง

เมื่อเผชิญกับการโจมตีของยอดฝีมือขอบเขตปลิดเต๋าสองคน พร ้อมกัน หยาหยาไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคงและทรุดตัวลงกับพื้น อย่างไรก็ตาม ถึงอย่างนั้น นางก็ไม่ยอมถอยห่างสักก้าว แววตาของ นางมุ่งมั่นมาก

ครั้งหนึ่งอาจารย์ของนางเคยอดทนต่อภัยพิบัตินับไม่ถ้วนเพื่อ นาง วันนี้ นางจะใช ้ร่างกายนี้เพื่อป้ องกันภัยพิบัติสาหรับอาจารย์ของ นาง นี่อาจเป็ นความคิดเดียวในตอนนี้

ไป๋ จุนหลินหมดสติไปแล้วและไม่รู ้ว่าเกิดอะไรขึ้น นางมองไปรอบ ๆ แต่ตอนนี้ หยาหยาได้แต่มองพระจันทร ์บนท้องฟ้ า จะดีแค่ไหนถ้า อาจารย์ป้ าหมิงเยว่อยู่ที่นี่ตอนนี้?

น่าเสียดาย สิ่งนี้ถูกกาหนดมาให้เป็ นไปไม่ได้ ปีที่แล้ว หลังจาก ที่หมิงเยว่แยกทางกับพวกเขา นางเข้าไปในเหมืองมหาบรรพกาล เพื่อตามหากรรมของนาง ในขณะนี้ เป็ นไปไม่ได้ที่นางจะมาปรากฏ ตัวที่นี่

ดังนั้น หยาหยาจึงไม่มีความคาดหวังอีกต่อไปและหลับตาลงด้วย ความสิ้นหวัง

“ไปลงนรกซะ!” บนท้องฟ้ า เสียงเย็นชาที่ไม่มีใครเทียบได้ดังขึ้น ด้วยเสียงสั่นสะเทือน พวกเขาลงมือโจมตี

หยาหยาลืมตาไม่ขึ้น และมองไม่เห็นว่าพวกเขาใช ้วิธีใด นาง รู ้สึกถึงคลื่นลมที่รุนแรงพัดเส้นผมของนาง ความรู ้สึกที่มองตรงไปที่ ความตายทาให้นางรู ้สึกหายใจไม่ออก ข้ากาลังจะตายงั้นรึ? นางอด ไม่ได้ที่จะถามตนเอง

ทันใดนั้น เสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดก็ดังมาจากท้องฟ้ า “สอง เฒ่า การรังแกเด็กหญิงตัวเล็กนั้นมีประโยชน์อะไร?”

“นั่นใคร!” เสียงที่กล้าหาญนี้ดังขึ้น ฉับพลัน มันแทงทะลุจิต วิญญาณ หมอตกใจมาก เขามองไปและเห็นเส้นสีขาวบนเมฆด า

ทันใดนั้น ผมสีขาวยาวสลวยค่อย ๆ ปรากฏขึ้น พลิ้วพริ้วไสวไปตาม แรงลม “เย่อู๋เหิน!”

เมื่อเมฆดาสลายไป ชายวัยกลางคนผมขาวในชุดคลุมสีขาวก็ ก้าวออกมาจากความมืด

ดาบสีดาในมือที่เปล่งแสงสีเลือดนั้นพร่างพราวอย่างหาที่เปรียบ มิได้ ขณะที่เขาปรากฏตัว เจตนาสังหารที่ซึมซาบเข้าสู่หัวใจของ ผู้คนก็พุ่งขึ้น ทาให้ผู้คนตัวสั่นโดยไม่รู ้ตัว

“บัดซบ เหตุใดเขาถึงมาอยู่ที่นี่?” ทันทีที่เย่อู๋เหินปรากฏตัว ยอด ฝี มือของตระกูลเย่ที่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังไม่ได้โจมตีทันทีและตื่น ตระหนก

ทุกอย่างดูบังเอิญมาก และทุกอย่างดูเหมือนจะมีแรงจูงใจซ่อน เร ้น นี่ดูเหมือนกับดักมากกว่า

“แย่แน่ เราตกหลุมพรางแล้ว!” ทันใดนั้น ด้วยเสียงตะโกน ยอด ฝีมือของตระกูลเย่ในค่ายเมล็ดมารตื่นตระหนกทันที

“เกิดอะไรขึ้น?” ยอดฝีมือข้าง ๆ เขารู ้สึกสับสน เกิดอะไรขึ้น?

ยอดฝีมือของตระกูลเย่กล่าวว่า “บัดซบ เขาคงคาดเดามานาน แล้วว่ามรดกสุสานกระบี่ของข้ากาลังสมรู ้ร่วมคิดกับเมล็ดมารเพื่อทา ร ้ายศิษย์ของกลุ่มอื่น ๆ ตอนนี้ เขาจงใจวางกับดักเช่นนี้เพื่อล่อเรา ออกมาและจับพวกเราทั้งหมด”

ทันทีที่ตระกูลเย่ผู้อาวุโสพูดเช่นนี้ ทั้งสถานที่ก็ปะทุขึ้นทันที “อะไรนะ!

ก่อนที่ทุกคนจะฟื้นตัวได้ทัน พวกเขาก็เห็นไฟที่น่าตกใจพลัน เผาไหม้ในรัศมีหลายร ้อยลี้ ร่างนับไม่ถ้วนบินออกจากความมืดอย่าง รวดเร็ว

ในขณะนี้ ใบหน้าของหมอซีดลงอย่างหาที่เปรียบมิได้ในทันที เขาไม่เคยคิดว่าสิ่งที่เหมือนตั๊กแตนตั้งท่าตามล่าจั๊กจั่น หารู ้ไม่ว่านก ขมิ้นตามล่าอยู่ข้างหลัง จะเกิดขึ้นกับเขา

“บัดซบ บัดซบ! “เขายังคงสาปแช่ง หมอโกรธเกรี้ยวเพราะความ อัปยศอดสูและท าอะไรไม่ถูกความเป็ นเหตุเป็ นผลไปแล้ว