ยอดอาจารย์มหาเมตตา - ตอนที่ 760 เขาเป็

“ฮ่าฮ่า! โจรเฒ่าไร ้ยางอาย ในที่สุดข้าก็จับเจ้าได้ เจ้าซ่อนมันไว้ อย่างดีสินะ” เย่อู๋เหินถือดาบสีด าและเดินออกจากความว่างเปล่า

เจตนาสังหารที่น่าตกใจเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และสีหน้าของทุก คนในปัจจุบันก็เปลี่ยนไปทันที

“ช่างเป็ นเจตนาสังหารที่น่าสะพรึงกลัวอะไรอย่างนี้ ชายคนนี้เป็ น เทพสังหารจริง ๆ ข้าสงสัยว่าเขามีเลือดกี่คน”

“สถานการณ์ไม่สู้ดีนัก! สหายเต๋า ตอนนี้เราควรทาอย่างไรดี?”

ในช่วงเวลานั้น ยอดฝีมือลึกลับที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดในค่าย เมล็ดมารเริ่มหารือกันว่าจะทาอย่างไร

“เย่อู๋เหินเป็ นบุคคลที่มีความรุนแรงและพลัง มีเพียงไม่กี่คนที่ สามารถต่อสู้กับเขาในขอบเขตปลิดเต๋า แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็อยู่คน เดียว เราอาจไม่แพ้หากเราร่วมแรงร่วมใจกัน”

” แม้ว่าชายคนนี้จะมีชื่อเสียงในเรื่องความโหดร ้าย เราก็ไม่ควร ล้อเล่น เผชิญหน้ากับสิ่งที่เรียกว่าเทพสังหารในวันนี้”

ทันทีที่คาพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา ทุกคนก็ก้าวไปข้างหน้าทันที ราวกับถูกฉีดด้วยเลือดไก่ พวกเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ

เมื่อเห็นเช่นนี้ สีหน้าของเย่อู๋เหินก็ไม่เปลี่ยน ราวกับว่าเขากาลัง มองดูกลุ่มตัวตลก หลังจากที่เขาเข้าสู่สนามรบนี้ เขามองไปที่ เด็กหญิงตัวเล็กที่กาลังดิ้นรนอยู่ใต้ต้นไม้เป็ นลาดับแรก เขามองไปที่ ไป๋ จุนหลินที่โดดเดี่ยวเล็กน้อยซึ่งนอนอยู่บนพื้นที่รกร ้าง ขณะนี้ ไป๋ จุนหลินหมดสติไปแล้วจากอาการบาดเจ็บสาหัส

บางทีเย่อู๋เหินไม่คาดคิดว่าเย่ชิวและอีกสองคนจะกลายเป็ นเหยื่อ ล่อ เดิมที เขาสามารถจับทหารกุ้งและแม่ทัพปูได้เพียงไม่กี่คน แต่ ทว่า เขาไม่ได้คาดหวังว่าคนเหล่านี้จะมีความเกลียดชังต่อเย่ชิวมาก ขนาดนี้ พวกเขาจับปลาตัวใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดโดยตรง

“เจ้าหนู! วันนี้ข้าเป็ นหนี้บุญเจ้าเจ้า” เย่อู๋เหินพูดจากก้นบึ้งของ หัวใจขณะที่เขามองไปที่เย่ชิว ซึ่งยังคงหลับอยู่ใต้ต้นไม้

ต้องรู ้ว่าในปี ที่ผ่านมา เมล็ดมารได้ก่อกวนและสังหารศิษย์ ตระกูลเย่นับไม่ถ้วนอย่างต่อเนื่อง ในตอนแรก เย่อู๋เหินคิดว่าเป็ นเพียง การจลาจลธรรมดาและจะไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลเย่ของพวกเขา แต่ อย่างไรก็ตาม ในขณะที่สถานการณ์พัฒนาขึ้น เขาก็ค่อย ๆ ค้นพบ เงื่อนงาบางอย่าง

นั่นคือ มีใครบางคนในตระกูลเย่ได้หักหลังตระกูลอย่างลับ ๆ และ เข้าร่วมกับเมล็ดมาร ศิษย์ที่ตายแล้วของตระกูลเย่ถูกคนทรยศจับตัว ไปและสังเวยให้กับเมล็ดมารเหล่านี้

ตระกูลเย่นั้นพลังมากในช่วงเริ่มต้น มีหลายกลุ่มอยู่ภายใน และ ทุกคนมีแรงจูงใจซ่อนเร ้นของตนเอง เย่อู๋เหินหาไม่เจอว่าใครทรยศ ต่อตระกูล เขาทาได้เพียงวางกับดักเพื่อล่อพวกเขาออกมา

ตอนนี้ เมื่อเย่อู๋เหินเห็นร่างที่คุ้นเคยในค่ายของอีกฝ่ าย เขาก็ เข้าใจแล้ว

“เย่อู๋หวัง! เจ้าคนทรยศ ในตอนนั้น ข้าไว้ชีวิตเจ้า ข้าคิดว่าเจ้าจะ ยับยั้งตนเองสักหน่อย ข้าไม่คาดคิดว่าเจ้าจะสมรู ้ร่วมคิดกับคนนอก และสังหารศิษย์หลักของตระกูลในวันนี้ ดูเหมือนว่าตั้งแต่วันนี้เป็ นต้น ไป ไม่จาเป็ นต้องมีมรดกสุสานกระบี่”

ทันทีที่เสียงอันเย็นชาของเย่อู๋เหินสิ้นสุดลง ใบหน้าของจ้าวแห่ง สุสานกระบี่ในค่ายเมล็ดมารก็มืดลง สีหน้าน่าเกลียดมาก ราวกับว่า เขาจาความเกลียดชังที่เก็บกดไว้ในใจมาหลายปีได้ เขากัดฟันแล้ว พูดว่า “เย่อู๋เหิน เลิกเสแสร ้งได้แล้ว ต าแหน่งของเจ้าควรเป็ นของข้า! ย้อนกลับไปในตอนนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าแก่เมิ่งเทียนเจิ้งช่วยเจ้า เจ้า คงกลายเป็ นวิญญาณภายใต้กระบี่ของข้าไปนานแล้ว”

ทันทีที่คาพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา เย่อู๋เหินก็หัวเราะเสียงดังทันที “ฮ่าฮ่า! ข้าเห็น ข้าไม่ได้คิดว่าเจ้ายังคงอยากได้ต าแหน่งของข้ามาก ขนาดนี้หลังจากผ่านไปหลายปี นี่คือเหตุผลที่เจ้าสมรู ้ร่วมคิดกับคน นอกและสังหารศิษย์หลักของตระกูลข้างั้นรึ? ดีมาก ในเมื่อเจ้าอยาก สู้มาก ข้าจะให้โอกาสเจ้า! ถ้าเจ้าเอาชนะข้าได้ ต าแหน่งนี้เป็ นของ เจ้า!”

เย่อู๋เหินโกรธจัด เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าความเมตตาหลายปีจะ ไม่สามารถยับยั้งความทะเยอทะยานของพวกเขาได้ ดูเหมือนว่าเขา จะใจดีเกินไปในตอนนั้น สิ่งที่เขารับไม่ได้ที่สุดคือเพื่อตาแหน่งผู้นา เย่อู๋หวังสมรู ้ร่วมคิดกับสิ่งมีชีวิตมืดสกปรกเหล่านี้และทาร ้ายศิษย์ของ ตนเอง

นี่เป็ นอาชญากรรมที่ให้อภัยไม่ได้!

เย่อู๋เหินรู ้ดีว่าพวกเขาทั้งหมดต้องการตาแหน่ง แต่ถ้าพวกเขา ต่อสู้อย่างเปิดเผย เย่อู๋เหินก็เต็มใจอย่างยิ่งที่จะแข่งขันกับพวกเขา อย่างยุติธรรม แต่ทว่า พวกเขาถูกพลังบังตา เพื่อที่จะแย่งชิงตาแหน่ง นี้กลับคืนมา พวกเขากลับสมรู ้ร่วมคิดกับเมล็ดมารและแม้กระทั่งมี ส่วนร่วมกับภูเขาสวรรค์

“ฮึ่ม เย่อู๋เหิน ข้ารู ้ว่าข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า” ด้วยเสียงเย็นชา เย่อู๋หวังมองไปที่ยอดฝีมือที่อยู่ตรงหน้า และเต็มไปด้วยความมั่นใจ ในทันที “ฮ่าฮ่า แต่… แต่เดิมตาข่ายที่หนีไม่พ้นนี้ถูกเตรียมไว้ส าหรับ เด็กคนนี้ ข้าไม่ได้หวังให้นางเดินเข้ามาเอง เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถ ต้านทานการปิดล้อมจ านวนมากเพียงล าพังได้หรือไม่?”

พูดในเชิงเปรียบเทียบ มียอดฝีมือขอบเขตปลิดเต๋ามากกว่าอยู่ ฝั่งของเมล็ดมาร ทางฝั่งของตระกูลเย่ นอกจากเย่อู๋เหินซึ่งเป็ นภัย คุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว ที่เหลือก็เป็ นยอดฝีมือระดับจ้าวสวรรค์

นอกจากนี้ยังมีศิษย์รุ่นเยาว์อีกนับไม่ถ้วนที่เป็ นเซียนสูงสุด พวก เขาไม่สามารถต้านทานการโจมตีเพียงครั้งเดียวจากยอดฝีมือระดับ จ้าวสวรรค์ เพราะตั้งแต่เริ่มต้น เย่อู๋เหินไม่ได้คาดหวังว่าเย่ชิวจะ สามารถดึงดูดปลาตัวใหญ่ได้มากมายขนาดนี้ เขาไม่ได้นารากฐาน ของตระกูลเย่ออกมาทั้งหมด

เป็ นผลให้ ด้อยกว่าเล็กน้อยในตอนนี้

อย่างไรก็ตาม เย่อู๋เหินเป็ นคนแบบไหน? แม้จะรู ้ว่าตนเองมี สถานะที่ไม่ดี ก็ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแต่อย่างใด ในทาง กลับกัน เขาเผยเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าฮ่า! น่าสนใจ ฝูงไก่และ หมากล้านินทาต่อ-ตรงหน้า ต่อให้เจ้าโจมตีด้วยกัน ข้าจะต้องกลัว อะไร?”

ทันทีที่คาพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา เจตนาสังหารที่น่าตกตะลึงก็ ระเบิดขึ้นอย่างน่าตกใจ ฉับพลัน พื้นที่รกร ้างหลายร ้อยลี้อยู่ในสภาพ พังทลาย

“บัดซบ! ความแข็งแกร่งของชายผู้นี้นับวันจะหยั่งลึกมากขึ้น เรื่อย ๆ”

เมื่อเห็นกลิ่นอายกดดันของเย่อู๋เหิน หมอก็สาปแช่ง เขาได้ยินมา นานแล้วว่าอีกฝ่ ายเป็ นคนบ้า ตอนแรก เขาไม่เชื่อ แต่ตอนนี้ เขาเชื่อ แล้ว

เขาเป็ นคนบ้าอย่างสมบูรณ์ เขาเกิดมาพร ้อมกับเจ้าสมบัติที่ท้า ทายสวรรค์และรุนแรง ยิ่งเขาเสียเปรียบอีกฝ่ายมากเท่าใด เขาก็ยิ่งบ้า มากขึ้นเท่านั้น เขามักจะปะทุด้วยศักยภาพที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่า

เช่นเดียวกับในตอนนั้น เขาพึ่งพาความแข็งแกร่งเพื่อสงบความ ขัดแย้งภายในของตระกูลเย่

“ทุกคน โจมตีพร ้อมกัน!” ด้วยเสียงคารามอย่างเกรี้ยวกราด เย่อู๋ หวังแทบรอไม่ไหวที่จะทวงตาแหน่งกลับคืนมา

กระบี่เซียนฉีกผ่านสวรรค์ทั้งเก้า ในขณะนี้ กลิ่นอายของยอด ฝีมือปลิดเต๋าก็ปะทุขึ้น เขาคว้ากระบี่แล้วฟันออกไป! ปราณกระบี่อัน พลังฉีกผ่านสวรรค์ทั้งเก้าและทาให้ทะเลด้านนอกเดือดดาล

เมื่อเผชิญหน้ากับกระบี่ที่ดุดันนี้ เย่อู๋เหินไม่ได้หลบหลีกแม้แต่ น้อย ดาบสีด าในมือก็ปล่อยปราณโลหิตออกมาอย่างน่าตกใจ

ปัง! ด้วยเสียงสั่นสะเทือน ดาบสีดาก็ฟันออกจากมือของเย่อู๋เหิน พลังดาบที่น่าตกตะลึงได้กดทับปราณกระบี่ของเย่อู๋หวังด้วยแรงบด ขยี้

“บัดซบ! เย่อู๋หวังโกรธที่การเคลื่อนไหวถูกทาลาย เขาได้ยิน เสียงเยาะเย้ยอย่างไร ้ความปรานีของเย่อู๋เหิน

“ตอนนั้นทาไม่ได้ แต่ตอนนี้ก็ยังทาไม่ได้”

“บัดซบ ทุกคน โจมตีพร ้อมกัน!” หมอตะโกนด้วยความโกรธ เกรี้ยว ฉับพลัน ยอดฝี มือขอบเขตปลิดเต๋าอีกสองคนก็บุกเข้ามา มุ่งมั่นที่จะสังหารเย่อู๋เหิน