ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 211 สวยจังเลย / ตอนที่ 212 ท่านแม่

ตอนที่ 211 สวยจังเลย / ตอนที่ 212 ท่านแม่

ตอนที่ 211 สวยจังเลย

ทันทีที่สะใภ้จย่าพูดขึ้นมาเช่นนี้ สีหน้าสะใภ้ซินของบ้านลูกชายคนที่สามก็เปลี่ยนไป

พี่สะใภ้ช่างรวดเร็วอะไรอย่างนี้ ชิงนำหน้าไปก่อนแล้วหนึ่งก้าว!

“ทางฝั่งแม่ของข้าก็มีหลานชายอยู่สี่ห้าคน ล้วนแต่มั่นคงพึ่งพาได้ อีกทั้งยังเป็นเครือญาติกันเช่นนี้ หากนังหนูแต่งเข้าไป จะต้องไม่ลำบากแน่” สะใภ้ซินก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน

สองสะใภ้ทั้งชำเลืองมองกันและกัน เหมือนมีเปลวไฟปะทุอยู่ตรงกลาง

เซี่ยเฉียวจิบชาทำราวกับว่านางไม่ได้ยินกระนั้น

“ทางฝั่งแม่ของพวกท่านเป็นขุนนางหรือไม่” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยถามเย็นชา “ตำแหน่งเล็กน้อยอะไรก็ไม่มี คิดจะแต่งกับลูกสาวภรรยาเอกของขุนนางขั้นสี่ ต่อให้เป็นญาติสนิทชิดเชื้อกว่านี้ ก็ยังไม่ทำลายกันเช่นนี้”

สะใภ้จย่าและสะใภ้ซินสีหน้าอับอาย

“ผิงกั่ง เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ที่พ่อแม่จะต้องเป็นคนออกหน้าจัดการ เจ้าเป็นเพียงแค่พี่ชาย อย่าได้แทรกแซง ไม่มีมารยาท” หญิงชราทำใจกล้าสั่งสอนเขา

สีหน้าของเซี่ยผิงกั่งยิ่งน่ากลัวขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินดังนั้น

อย่างกับจะกินคน

“ท่านพูดอีกทีสิว่าเรื่องงานแต่งของน้องสาวข้า ใครเป็นคนจัดการ” น้ำเสียงเซี่ยผิงกั่งอึมครึม

เมื่อดูให้ดีจะพบว่าที่เอวของเขามีมีดสั้นเหน็บอยู่หนึ่งเล่ม มือนั้นอยู่ห่างจากมีดสั้นไม่มาก ซึ่งดูราวกับว่าเขาพร้อมที่จะลงไม้ลงมือได้ทุกเมื่อกระนั้น

หญิงชราตกใจจนแสดงออกทางสีหน้า

“เจ้ารอง ดูลูกชายเจ้าสิ นี่หรือมากราบไหว้บรรพบุรุษ ดุอะไรอย่างนี้ ข้าไม่กล้าอยู่แล้ว” หญิงชรารีบหาตัวช่วย

เซี่ยหนิวซานเหลือบไปมองลูกชายก่อนที่จะหัวเราะเสียงดัง “ท่านแม่ทำไมขี้ขลาดอย่างนี้เล่า ถึงแม้เจ้าเด็กนี่จะดูร้ายกาจ มันก็ไม่ทำอะไรจริงๆ หรอก แม้จะทุบตีคนอื่นก็คงไม่ทุบตีท่านหรอก อย่างมากก็พวกเด็กๆ ในบ้านเป็นคู่ซ้อมมือให้กับเขา ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร”

เขารู้จักลูกชายของตนเองดี ไม่ว่าเด็กคนนี้จะหุนหันพลันแล่นแค่ไหน แต่เขาเป็นคนฉลาด

เป็นไปไม่ได้เลยที่จะตัดคอท่านยายของเขาเอง

เขาฉลาดนะ!

“…” หญิงชรากลืนน้ำลาย จู่ๆ ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

โกรธ นางโกรธ แต่ก็รู้สึกจนปัญญา

“ไอ้หยา หลานชาย เจ้าอย่าได้เข้าใจผิดสิ พวกเราก็แค่เห็นว่านังหนูหน้าตาดี เสียดายก็เท่านั้น นางสูงส่งล้ำค่า พวกเราคนธรรมดาไม่คู่ควรหรอก ล้อกันเล่นเท่านั้น…อย่าได้คิดเป็นจริงเป็นจังเลย…” สะใภ้จย่ารีบเอ่ย

สะใภ้ซินก็รีบพยักหน้าเช่นกัน

อึก เซี่ยเฉียวกลืนน้ำชาหนึ่งอึก

เซี่ยผิงกั่งแค่นเสียง “ข้าก็มีน้องสาวแค่คนนี้คนเดียว คิดจะเป็นน้องเขยของข้าก็ต้องผ่านด่านข้าไปให้ได้ก่อน ใครกล้ามาวุ่นวาย ข้าจะหักขามันเสีย ทั้งชาตินี้อย่าหวังว่าจะยืนขึ้นมาได้อีกเลย”

เซี่ยเฉียวพยักหน้าอย่างจริงจัง “ขอบคุณพี่ใหญ่”

คนอื่นๆ รู้สึกขมขื่น

พวกเขาเห็นความสำคัญของเซี่ยเฉียวที่ไหนกัน? พวกเขาเพียงแต่คิดว่าเด็กเซี่ยเฉียวคนนี้ดูอ่อนแอ หากให้นางแต่งเข้าบ้านญาติพวกนางได้ ต่อไปก็ไม่ต้องกังวลว่าเซี่ยหนิวซานจะไม่ช่วยเหลือจุนเจือ?

เขาใช้เงินไปมากเพื่อให้เซี่ยเฉียวไปเรียนหนังสือ หากนางแต่งงานสินสอดทองหมั้นจะน้อยลงได้อย่างไร

พวกเขาไม่นึกไม่ถึงเลยว่า เซี่ยผิงกั่งที่ดูหยาบคายจะดูแลปกป้องเซี่ยเฉียวขนาดนี้

เวลานี้บรรยากาศแปลกๆ

แต่เมื่อมีเซี่ยผิงกั่งอยู่ด้วย จึงไม่มีใครพูดอะไรที่เกินเลย

ส่วนเด็กๆ ก็อยู่รวมกันอีกด้านหนึ่ง

หากจะพูดให้ชัดเจนก็คือ ลูกๆ ของเซี่ยหมั่งซานและเซี่ยฉงซานลากเซี่ยผิงไหวและเซี่ยซีไป ‘เล่น’ ในลานบ้าน

ตำแหน่งที่นั่งของเซี่ยเฉียวนั้นอยู่ใกล้กับด้านนอก แค่นางกวาดตาออกไปเล็กน้อยก็มองเห็นพวกเขาได้แล้ว

ตอนนี้น้องสาวของนางหดตัวลงเล็กน้อย นางทำราวกับกำลังพยายามที่จะซ่อนมือของตัวเองเอาไว้ในแขนเสื้อให้ได้มากที่สุด

“ว้าว น้องซีเอ๋อร์ สร้อยคอเส้นนี้ของเจ้าสวยจังเลย สีแดงๆ นั้นเป็นอัญมณีใช่หรือไม่ ให้ข้าใส่หน่อยสิ” คุณหนูลูกสาวของลุงใหญ่เอ่ยจบก็ยื่นมือออกมาทันที

ตอนที่ 212 ท่านแม่

เซี่ยซีอายุยังน้อย สองมือนั้นดึงเบาๆ ที่คอของนาง ของก็ไปอยู่ในมือของคนอื่นแล้ว

“ของข้า!” เซี่ยซีจ้องมองอย่างไม่พอใจ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความโกรธ

“น้องซีเอ๋อร์ เจ้าขี้เหนียวอะไรขนาดนี้ ข้าไม่ได้แย่งสักหน่อย แค่ยืมมาดูเท่านั้น” เซี่ยชุนบ่นพึมพำใส่เซี่ยซี จากนั้นก็สวมสร้อยลงบนคอของนาง ก่อนจะหันไปโอ้อวดเซี่ยจู “เป็นอย่างไรบ้าง สวยไหม ทำให้ข้าขาวขึ้นมากเลยใช่หรือไม่”

เซี่ยจูเหลือบมองอย่างอิจฉา จากนั้นก็จ้องมองไปที่มือของเซี่ยซี

นางคว้ามือของเซี่ยซีมาทันที แล้วก็ได้เห็นกำไลบนข้อมือนั้น

นางรูดกำไลออกจากข้อมือเซี่ยซีโดยไม่รีรอ แล้วเอาไปใส่บนข้อมือตนเองในชั่วพริบตา

เซี่ยจูเป็นลูกสาวของของอาสามซึ่งมีอายุใกล้เคียงกับเซี่ยซี ดังนั้นนางจึงพอจะใส่กำไลนี้ได้

เซี่ยเฉียวลุกขึ้นยืนและเดินออกไป

“พวกเจ้าเล่นกันสนุกไหม” จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็เอ่ยถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม

ตั้งแต่ที่นางเดินเข้าบ้านไป นางก็ไม่ได้พูดอะไรเลย แต่จู่ๆ นางก็พูดออกมาอย่างกะทันหัน เซี่ยชุนและเซี่ยจูต่างพากันตกตะลึงไปชั่วครู่ พอหันกลับมามองและพบว่าเป็นเซี่ยเฉียว พวกนางกลับไม่รู้สึกผิดอะไรแม้แต่น้อย

กระทั่งยังใช้สายตามองเซี่ยเฉียวจากศีรษะจรดปลายเท้า

“พี่หญิงใหญ่ กระดิ่งบนข้อมือท่านสวยมากเหลือเกิน” เซี่ยชุนเอ่ยขึ้น

อันที่จริงก็แค่ธรรมดาๆ หรอก

กระดิ่งนี้ดูไม่มีอะไรพิเศษเลย ยิ่งไม่มีลวดลายวิจิตรงดงามอะไรด้วย ดูพื้นๆ มาก แต่มันเป็นสีทอง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นทองแท้ น่าจะหนักทีเดียวเชียว?

เซี่ยเฉียวเขย่าข้อมือและยิ้ม “อยากได้ไหม”

“พี่หญิงให้จะให้ข้าหรือ ท่านใจดีจริงๆ” เซี่ยชุนรีบเอ่ยด้วยรอยยิ้ม นางก้าวเข้าไปคิดจะจับแขนเซี่ยเฉียวอย่างง่ายดาย

“เจ้าผิวคล้ำ เจ้าใส่กระดิ่งของข้าแล้วขี้เหร่” เซี่ยเฉียวหัวเราะออกมา จากนั้นก็ดึงสร้อยคอออกจากคอของนางกลับมาอย่างสง่างามและชำนาญพลางเอ่ยขึ้นช้าเนิบ “เจ้าอายุสิบห้าใช่หรือไม่ สร้อยคอนี้เหมาะกับเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักๆ เจ้าหน้าตาอย่างนี้ พอใช้ของนี่แล้วไม่เข้ากันเลย อย่างกับลิงไม่มีผิด”

เซี่ยชุนได้ยินดังนั้นก็โกรธหน้าดำหน้าแดง

“ท่านหมายความว่าอย่างไร” เซี่ยชุนเอ่ยด้วยโทสะ

เซี่ยเฉียวสวมสร้อยกลับลงไปบนคอของเซี่ยซี จากนั้นนางก็จ้องเซี่ยจู “เจ้าจะถอดของนี่ออกมาเองหรือจะให้ข้าลงมือ”

เซี่ยจูหน้าแดงขึ้นมาทันทีด้วยความโกรธ “ท่านแม่ ท่านแม่ พี่หญิงใหญ่รังแกข้า”

เสียงตะโกนของนางแทบจะทำให้เซี่ยเฉียวสิ้นใจ

แก้วหูแทบแตก

เซี่ยเฉียวรีบกุมหน้าอกทันที นางไอออกมาสองที แล้วเอนตัวไปทางเซี่ยซี จากนั้นก็หอบอย่างน่าสงสาร

เซี่ยซีไม่ชอบใช้สมอง เมื่อนางเห็นเซี่ยเฉียวเป็นเช่นนี้ สายตาของนางก็แสดงความห่วงใยออกมา

เสียงตะโกนของเซี่ยซีเรียกให้สะใภ้จย่า สะใภ้หลู และสะใภ้ซิน ทั้งสามต้องออกมาทันที

“เป็นอะไรไปจูเอ๋อร์” สะใภ้ซินรีบเอ่ยถาม

เซี่ยจูเอ่ยด้วยความเสียใจ “ท่านแม่ พี่หญิงใหญ่รังแกข้า พวกเราแค่คิดว่าเครื่องประดับของซีเอ๋อร์สวยดี ก็เลยคิดจะเอามาลองใส่ดูเท่านั้น แต่นาง นางกลับบอกว่าพี่หญิงชุนขี้เหร่ ยังให้ข้าถอดของออกมา นางร้ายกับพวกข้า ดูถูกพวกข้า”

สะใภ้ซินเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางลำบากใจ “สะใภ้รอง ครอบครัวของพวกเราถ่วงแข้งขาพี่รองก็จริง แต่ระหว่างพวกเด็กๆ ก็ไม่ควรที่จะเป็นเช่นนี้ใช่หรือไม่”

หลูซื่อยิ้มกระอักกระอ่วน “ซีเอ๋อร์ ก่อนหน้านี้แม่บอกเจ้าว่าอย่างไร เจ้ามีเครื่องประดับสวยงามมากมาย ของพวกนี้หากพวกพี่ๆ อยากได้ก็ให้พวกนางไปเถอะ อย่าได้ขี้เหนียวคิดเล็กคิดน้อย เข้าใจหรือไม่”

เครื่องประดับเหล่านี้นางเลือกมาให้เซี่ยซีใส่เป็นพิเศษ

แต่ไม่ได้เพื่อให้เซี่ยซีดูดี แต่เพื่อให้หญิงชราดูต่างหาก