ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 213 ให้พวกเจ้าทั้งหมด / ตอนที่ 214 คำเดียวเสียทรัพย์

ตอนที่ 213 ให้พวกเจ้าทั้งหมด / ตอนที่ 214 คำเดียวเสียทรัพย์

ตอนที่ 213 ให้พวกเจ้าทั้งหมด

คนที่ท่านย่าเอ็นดูที่สุดในหมู่พวกนางก็คือเซี่ยผิงไหวและเซี่ยซี แต่ความสำคัญของเซี่ยซีก็ไม่เท่าพี่น้องตระกูลเซี่ยสองคนนี้

ที่นางให้เซี่ยซีสวมใส่เครื่องประดับที่สวยงามมีราคาก็เพื่อพี่จะบอกหญิงชราว่า นางเป็นแม่เลี้ยงที่ดี

ทุกครั้งเซี่ยชุนและเซี่ยจูก็จะแย่งชิงของของเซี่ยซี แต่นางก็ยอมให้หลายครั้ง

ถึงอย่างไรนางก็ไม่ได้ขาดแคลนของพวกนี้

เมื่อให้เซี่ยชุนกับเซี่ยจูไปก็จะทำให้หญิงชราแม่สามีมีความสุข

ส่วนเซี่ยหนิวซานก็นับว่ามีความกตัญญูต่อมารดา ขอแค่แม่สามีชื่นชอบนาง ตำแหน่งภรรยาของนางนี้ก็มั่นคงแล้ว

ดังนั้นเวลานี้ ท่าทีของหลูซื่อก็ยังคงเป็นเช่นเคย “ซีเอ๋อร์ ฟังแม่ กำไลนี่เจ้าก็ให้เขาไปเถอะ กลับไปแม่จะซื้อให้เจ้าใหม่”

เซี่ยซีทำหน้าบูดบึ้งไม่เอ่ยอะไร

“ท่านแม่สั่งสอนน้องสาวของข้าเช่นนี้หรอกหรือ” เซี่ยเฉียวใบหน้าซีดขาว แต่สายตาเย็นเยียบ

หลูซื่อสะดุ้งตกใจเอ่ยด้วยความงุนงง “ลูกหญิงใหญ่ นี่ก็พี่น้องกันทั้งนั้น ไม่ควรที่จะแบ่งแยกของข้าของใครหรอกนะ อีกอย่าง เจ้าดูพวกนางสองคนสิ สวมใส่เสื้อผ้าธรรมดาจืดชืด เจ้าเป็นพี่สาวกลับไม่ได้นำของขวัญอะไรมาให้พวกนางบ้าง ไม่สู้มอบของพวกนี้ให้ถือเสียว่าเป็นของขวัญจากเจ้าดีไหม”

เซี่ยเฉียวยิ้มหยันหลูซื่อเล็กน้อย

จากนั้นก็บีบผ้าเช็ดหน้าในมือกุมหน้าอกไว้ มือหนึ่งจับหน้าผาก ท่าทางมึนงงอ่อนแอ

“พี่หญิงใหญ่” เซี่ยซีเรียกนาง แล้วก็เริ่มเป็นกังวล

นางปล่อยเซี่ยเฉียวทันทีด้วยท่าทางเงอะงะ ก่อนจะวิ่งเข้าไปข้างในห้อง นางยืนอยู่ตรงประตูแล้วกวาดตามองหนึ่งรอบ จากนั้นก็คว้าเซี่ยผิงไหวไว้ “พี่หญิงใหญ่ ป่วยแล้ว!”

“อะไรนะ” เซี่ยผิงไหวชะงักไปก่อนจะยื่นหน้าออกมามองข้างนอก

พอมองออกไปได้ก็โกรธขึ้นมาทันที

เขาเห็นว่าเซี่ยเฉียวดูเหมือนจะยืนไม่ไหวแล้ว สีหน้าภายใต้แสงแดดของนางซีดขาว พวกสะใภ้จย่าท่าทางดุร้ายเอาเรื่องล้อมพี่สาวของเขาไว้ ดูแล้ว…

เหมือนกับพวกเขากำลังรังแกนาง

เซี่ยผิงไหวรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

“พวกท่านทำอะไรกัน! รังแกพี่สาวของข้าใช่หรือไม่!” เซี่ยผิงไหวรีบตะโกนเสียงดัง

สะใภ้จย่าและสะใภ้ซินตกตะลึงไปทันที หลูซื่อรีบเอ่ย “ไม่ใช่นะไหวเอ๋อร์ เจ้าพูดอย่างนี้ได้อย่างไร”

เซี่ยผิงไหวรีบพยุงเซี่ยเฉียว เซี่ยวเฉียวได้รับการประคองแล้ว แต่นางก็ไม่ได้ดูดีขึ้นสักเท่าไร “ น้องชายของข้า พวกนางเลวมาก แย่งของของข้ากับของน้องสาวเจ้าไป ข้า ข้าก็ไม่มีอะไรดีๆ ติดตัวมาด้วย ไม่อย่างนั้น ไม่อย่างนั้นให้ชีวิตข้าไปเสียเลยก็แล้วกัน แค่กๆๆ..”

ชั่วเวลานั้นเซี่ยผิงไหวรู้สึกว่าโทสะของเขาเพิ่มขึ้นถึงจุดสูงสุด

“พวกเจ้าต้องไร้ยางอายขนาดไหน! ของของพี่สาวข้าก็ยังอยากจะแย่ง พวกเจ้าไม่เห็นหรือว่าร่างกายของนางไม่ดี!” เซี่ยผิงไหวระเบิดอารมณ์ออกมา

เสียงตะโกนนี้แผดดังกว่าเสียงของเซี่ยจูมาก

เซี่ยจูตะโกนเรียกแม่มาช่วยไม่ใช่หรือ…เขาก็ทำได้

เซี่ยผิงไหวรู้สึกว่าพี่สาวของเขาน่าสงสารจริงๆ เวลานี้เขาลืมไปจนหมดสิ้นว่าตอนนั้นพี่สาวของเขารังแกเขาอย่างไร

ถึงอย่างไรในเวลานี้เซี่ยเฉียวก็ดูเหมือนกำลังจะขาดใจตาย นางผอมบางและอ่อนแอขนาดนี้ หน้าตางดงามขนาดนี้ กลับถูกรังแกจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว!

คำพูดของเซี่ยผิงไหวดึงดูดให้เซี่ยหนิวซานและเซี่ยผิงกั่งออกมาได้สำเร็จแล้ว

สองคนที่ตัวโตอย่างกับวัวก้าวฉับๆ ออกมาอย่างรวดเร็ว

ความกดดันราวกับภูเขาสูงปรากฏขึ้นต่อหน้าสะใภ้จย่าและสะใภ้ซินทันที

“เกิดอะไรขึ้น” ท่าทางของเซี่ยผิงกั่งดูน่ากลัวเล็กน้อย

เซี่ยหนิวซานสีหน้ามืดครึ้ม เขารีบบอกให้ลูกชายทั้งสองประคองเซี่ยเฉียวเข้าไปนั่งในห้อง

เซี่ยเฉียวหอบหายใจสองครั้ง “ข้าผิดเอง ท่านแม่บอกแล้วว่า กว่าพวกเราจะได้มาที่นี่สักครั้ง เสื้อผ้า เสื้อผ้าและเครื่องประดับที่พวกเราใส่มาก็ให้พวกน้องๆ ไปเสีย…ข้า ข้าจะเข้าไปเปลี่ยนเป็นเสื้อลินินในห้อง…เสื้อ เสื้อผ้าสวยงามพวกนี้…ให้พวกน้องๆ ไปให้หมดเถอะ…”

ตอนที่ 214 คำเดียวเสียทรัพย์

หน้าตาเซี่ยเฉียวดูจริงใจอย่างยิ่ง นางยังพยายามฝืนลุกขึ้นยืนด้วย

ให้นางทะเลาะเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

อีกอย่างหากนางทะเลาะวิวาทจริงๆ แม้นางจะมีสิบชีวิตก็ไม่สามารถชนะพี่น้องของตระกูลเซี่ยไปได้ ลองดูสะใภ้จย่าและสะใภ้ซินสิ พวกนางเป็นคนที่คุ้นเคยกับการทำงาน พละกำลังของพวกนางจึงดีเยี่ยม

จงชี่ ของนางพร่อง นางจึงเหมาะที่จะทำตัวน่าสงสารมากกว่า

และนางก็น่าสงสารอยู่แล้วด้วย?

พวกนางสองพี่น้องกำลังถูกคนอื่นรังแกจะแย่อยู่แล้ว

“พวกเจ้าคิดจะแย่งของของน้องข้า?” เซี่ยผิงกั่งสีหน้าทะมึน จากนั้นสายตาของเขาก็กวาดไปมองที่ข้อมือของเซี่ยจู แล้วลงมือทันที “ข้าตัดมือคู่นี้ของเจ้าทิ้งเสียเลยดีไหม”

“…” เซี่ยจูได้ยินดังนั้นก็ตกใจจนตัวสั่นเทา นางตัวสั่นงันงกไม่พูดไม่จาราวกับจะเป็นลมไปกระนั้น

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกผิงกั่ง นี่ก็แค่พี่น้องทะเลาะเบาะแว้งกันเล็กน้อยเท่านั้น…อีกอย่างจูเอ๋อร์กับชุนเอ๋อร์ก็ไม่ได้แย่งมาเสียหน่อย เมื่อก่อนก็เป็นเช่นนี้ พวกผู้หญิงชอบแลกเปลี่ยนเสื้อผ้าเครื่องประดับอะไรกันอยู่แล้ว…เซี่ยเฉียวเพิ่งมาครั้งแรก นางก็เลยไม่รู้ จึงได้เข้าใจผิด…” สะใภ้ซินรีบเอ่ย

หลูซื่อเองก็มึนงงกับคำพูดของเซี่ยเฉียวไปครู่หนึ่ง นางรีบเอ่ย “ด้วยความสัตย์จริง ข้าปฏิบัติต่อเซี่ยซีอย่างไรพวกเจ้าก็รู้นี่ ข้าจะบีบบังคับให้พวกนางถอดเสื้อผ้าเครื่องประดับได้อย่างไร ข้า ข้าไม่มีหน้าจะพบผู้คนได้แล้ว”

พูดพลางหลูซื่อก็ปิดหน้าและเริ่มร้องไห้ด้วยความน้อยใจ

เซี่ยหนิวซานขมวดคิ้ว “เจ้าจะร้องไห้ทำไม คนที่ถูกแย่งของไปยังไม่ร้องไห้เลยนะ!”

หลูซื่อตกใจตัวสั่น มองเขาด้วยความน้อยใจ

เซี่ยหนิวซานรู้สึกไม่พอใจจริงๆ

เขาแสดงความกตัญญูต่อมารดาเป็นสิ่งที่เขาเต็มใจทำด้วยตัวเอง เขาคิดจะให้อะไรก็ล้วนเป็นสิ่งที่เขายินยอมแล้ว แต่จะปล่อยให้คนมาแย่งของไปเฉยๆ เช่นนี้ได้อย่างไร

เขามีชีวิตอยู่มานานขนาดนี้ เคยแต่แย่งของของคนอื่น ไม่เคยมีใครมาแย่งของของเขาเลย!

แม้แต่ลูกสาวของเขาก็จะปล่อยให้คนอื่นมาแย่งของของพวกนางไม่ได้?!

หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ก็เท่ากับเสียเปล่าที่เป็นโจรมาตั้งหลายปี!

มันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรี!

“ที่แท้ก็เป็นการแลกเปลี่ยนเครื่องประดับ…” เซี่ยเฉียวสูดหายใจก่อนจะกวักมือเรียกเซี่ยซี “พวกนางแลกเปลี่ยนเครื่องประดับอะไรให้เจ้า เท่าไรบ้าง”

เซี่ยซีกระพริบตาปริบๆ ด้วยท่าทางซื่อๆ หลังจากนั้นไม่นานนางก็ส่ายศีรษะ

“ในเมื่อเป็นการแลกเปลี่ยน เช่นนั้นแล้วพี่ใหญ่ ท่านพาเซี่ยซีไปเลือกหน่อยสิ ซีเอ๋อร์ เครื่องประดับของพี่สาวทั้งสองคนนี้ของเจ้าต้องสวยงามเหมือนกันแน่ๆ เจ้าไปเลือกที่เจ้าชอบสิ เข้าใจหรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยกับเซี่ยซี

เซี่ยซีชอบอะไรเล่า

ก็อะไรที่เป็นเงิน เป็นทอง เป็นหยก พูดให้ง่ายๆ ก็คือของที่มาค่ามีราคานั่นล่ะ

“พวก พวกเจ้าจะเอาของของข้าไปไม่ได้นะ” เซี่ยชุนได้ยินดังนั้นก็รีบเอ่ยขึ้นทันที

เซี่ยเฉียวไอหนึ่งทีก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ “เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเป็นการแลกเปลี่ยนกันเล่นๆ…พี่ใหญ่ ท่านแม่ยังบอกอีกว่า ให้ข้าเตรียมของขวัญให้ลูกพี่ลูกน้องสองคนนี้…ข้าไม่มีเงินจริงๆ ไม่อย่างนั้นพี่ใหญ่ให้ข้ายืมสักหน่อยได้หรือไม่…แค่กๆๆๆ”

เซี่ยเฉียวไอจนหายใจเข้าไม่ได้

เซี่ยหนิวซานได้ยินเสียงไอของนางก็จิตใจไม่ดี “เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว เดี๋ยวหายใจไม่ออกกันพอดี”

เขาและลูกชายคนโตรู้ดีว่าสุขภาพร่างกายของเซี่ยเฉียวไม่ดี

อย่างไรก็ตามตั้งแต่นางมาอยู่เมืองหลวง นางก็ดูดีขึ้น และนี่เป็นครั้งแรกที่นางดูอ่อนแอจนถึงขนาดนี้

นางคงจะโกรธมากจริงๆ

สองพ่อลูกไม่สงสัยเลยจริงๆ ว่าเซี่ยเฉียวกำลังแสดงอยู่ ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครกล้าเอาร่างกายของเซี่ยเฉียวมาเดิมพัน แม้พวกเขาจะรู้ว่านางเสแสร้งแกล้งทำ แต่เมื่อเห็นท่าทางของนางตอนนี้ ใจของพวกเขาก็อ่อนแล้ว

สายตาของเซี่ยผิงกั่งมองไปยังหลูซื่อ

“ท่านแม่ช่างหน้าใหญ่ใจโตจริงๆ ท่านพ่อมาที่นี่ก็ต้องให้ของขวัญ ข้ามาก็ต้องแสดงความกตัญญู ตอนนี้น้องสาวของข้ามาก็ต้องดูแลเด็กๆ พวกนี้? คนที่เขาไม่รู้คงคิดว่าที่นี่เป็นบ้านเดิมของท่าน ท่านแม่คิดว่าเงินทองของบ้านเราหามาได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ จึงได้ยกเงินยกทองให้คนอื่นเขาไปง่ายๆ แบบนี้!? ท่านเป็นคนในครอบครัวที่ทำตัวเหมือนเทพเจ้าแจกจ่ายความมั่งคั่ง พูดออกมาทีเดียว ทรัพย์สมบัติในบ้านก็หมดเกลี้ยงทันที!”