ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 271 ยิ่งแย่ลงไปอีก / ตอนที่ 272 เงินทั้งนั้น

ตอนที่ 271 ยิ่งแย่ลงไปอีก / ตอนที่ 272 เงินทั้งนั้น

ตอนที่ 271 ยิ่งแย่ลงไปอีก

เซี่ยผิงกั่งอึ้งงันกับคำพูดของเซี่ยเฉียว เขามองภาพเหมือนที่อยู่ในมือแล้วก็รู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย

“โหงวเฮ้งเดินทางไกลไปบ้านเกิด? เจ้าแน่ใจหรือ” เซี่ยผิงกั่งจ้องมองภาพนั้นอย่างละเอียด

เขาก็มองไม่ออกว่ามันมีอะไร

อย่างไรก็ตามเขาเป็นผู้ชายธรรมดาๆ ถึงจะไม่หล่อ แต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่

ถึงอย่างไรนางก็เป็นน้องสาวของเขาเอง แม้ว่าจะแต่งกับใครสักคนก็ได้ แต่ก็ต้องเลือกให้ดีเช่นกัน

เขาได้สอบทานซักถามแม่สื่อเกี่ยวกับคนในภาพเหล่านี้อย่างละเอียดถี่ถ้วนมาแล้ว ความสามารถของเขาในการสอบทานนี้ต่อให้เป็นนักโทษก็ไม่กล้าที่จะโกหกเขา นับประสาอะไรกับแม่สื่อ?

จากคำพูดของแม่สื่อเขาก็พอรู้รายละเอียดของพวกผู้ชายเหล่านี้มาบ้างแล้ว

คนในภาพที่อยู่ในมือเขานี้ไม่ได้หน้าตาโดดเด่นอะไรเป็นพิเศษ แต่เขามีบุคลิกที่ดี ภูมิหลังทางครอบครัวก็ไม่เลว เป็นบัณฑิตที่สอบเข้ารับราชการได้ในสองปีแรก อายุยังน้อย แต่กลับยังไม่ได้แต่งภรรยา กระทั่งผู้หญิงข้างกายก็ไม่มี ทำงานรับราชการเป็นขุนนางขั้นแปดอย่างซื่อสัตย์สุจริต อนาคต…

เซี่ยผิงกั่งตกใจทันที

คนคนนี้เป็นคนซื่อสัตย์รู้ความ ทำงานรอบคอบระมัดระวัง หากคำนวณตามเวลาก็ควรจะได้เลื่อนขั้นแล้ว

ได้ข่าวว่าเขาไม่มีคนหนุนหลัง เช่นนั้นแล้วก็คงไม่มีความสามารถที่จะอยู่ต่อไปในเมืองหลวงได้

ไม่แน่เขาอาจจะถูกส่งตัวไปเป็นขุนนางท้องถิ่นที่อื่น…

เซี่ยผิงกั่งห่อเหี่ยวเล็กน้อย

นี่เป็นคนที่เลือกมาอย่างดีแล้วนะ หากจะให้ดีกว่านี้ก็ไม่ใช่น้องสาวเขาเป็นคนเลือกแล้ว แต่เป็นการเลือกซึ่งกันและกัน ชักช้าอืดอาด ไม่รู้ว่าเมื่อใดจึงจะได้แต่ง

“ความสามารถด้านนี้ของเจ้าไม่เบาเลยนะ” เซี่ยผิงกั่งพ่นลมฮึดฮัด “คนที่ข้าเลือกมาล้วนอยู่ในภาพวาดนี้หมดแล้ว แม้จะบอกว่าเราจะแต่งกับคนที่ไม่ต้องเลิศเลอก็ได้ แต่ก็ไม่อาจให้ต่ำต้อยเกินไป เจ้ายังมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานอีก เราก็ไม่ควรหลอกคนที่ดีเกินไปมาแต่งงาน ทำให้เขาเป็นม่ายภรรยาตายเสียเปล่า เรื่องนี้ทำให้ข้าปวดหัวเหลือเกิน”

“ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก ท่านแค่อย่าปล่อยให้ท่านพ่อทำให้ข้าโกรธน้อยลงหน่อยก็พอ ไม่แน่ข้าอาจจะอยู่ได้ไม่แก่ไม่เฒ่า” เซี่ยเฉียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงไพเราะ “ท่านพ่อให้หลูซื่อห้าพันตำลึง ห้องบัญชีจ่ายไปแล้วหรือ”

“ยังหรอก เงินสดตั้งห้าพันตำลึง ให้กวาดเงินที่มีอยู่จนหมดบ้าน บ้านเราตอนนี้ก็ไม่มีอะไรจะกินแล้ว” เซี่ยผิงกั่งหัวเราะเยาะ

ฐานะครอบครัวเดิมทีก็ ‘ยากจน’ อยู่แล้ว

ตอนนี้ยิ่งแย่ลงไปอีก

“อย่างนั้นหรือ…” เซี่ยเฉียวพึมพำแล้วแย้มยิ้ม “ไม่น่าจะถึงขนาดนั้นนะ ท่านพ่อเป็นโจรมาตั้งหลายปี แต่ไม่มีเงินเก็บซ่อนไว้บ้างเลย? ตอนนี้หลูซื่อก็ออกไปแล้ว ท่านพ่ออยู่คนเดียวคงเบื่อ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน พอท่านพ่อกลับมา ข้าจะไปคุยเป็นเพื่อนเอง”

“…” เซี่ยผิงกั่งมองนางด้วยสายตาแปลกประหลาด

คุยเป็นเพื่อน?

แน่ใจนะว่าไม่ใช่ไปกดดันเอาชีวิต?

แต่คิดๆ ดูแล้ว นังหนูนี่น่าจะยังโกรธท่านพ่ออยู่ ถึงอย่างไรก็คงไม่ถึงขนาดข่มท่านพ่อถึงตายจริงๆ หรอก เช่นนั้นแล้วนางจะคุยก็คุยเถอะ

เซี่ยเฉียวทำตามที่นางพูด พอชุนเอ๋อร์เข้ามารายงานว่าเซี่ยหนิวซานกลับมาแล้ว นางก็จัดแจงเก็บของไปเรือนใหญ่เพื่อกินข้าวเป็นเพื่อนท่านพ่อของนาง

ตั้งแต่กลับมาเมืองหลวง นางก็พกยันต์สะกดพลังพิฆาตติดตัวไว้ตลอด ไม่กล้าให้ห่างตัวเลย

เวลานี้เซี่ยเฉียวลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็หยิบยันต์ออกมามากกว่าครึ่ง เหลือพกติดตัวไว้สองสามแผ่น

จิตใจเซี่ยหนิวซานไม่ซับซ้อน เขาลืมเรื่องทุกข์ใจไปนานแล้ว เวลานี้เมื่อได้ยินว่าลูกสาวคนโตของเขาจะมากินข้าวเป็นเพื่อนเขาก็ยินดีมาก สั่งให้คนยกอาหารและเหล้าชั้นดีมาทันที

เซี่ยผิงไหวและเซี่ยซีก็ต้องการจะมาร่วมด้วย แต่ถูกเซี่ยผิงกั่งห้ามเอาไว้ก่อน

เซี่ยผิงไหวรู้สึกได้ว่าน่าจะมีอะไรผิดปกติ

ตั้งแต่ที่พี่หญิงใหญ่กลับบ้านมา พี่ชายใหญ่ดูราวกับจะคอยกันไม่ให้เขาและน้องสาวอยู่ใกล้ชิดสนิทสนมกับพี่หญิงใหญ่มากนัก

ตอนนี้กระทั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกันก็ยังไม่อนุญาต?

ทว่าเซี่ยผิงไหวไม่กล้าถาม

เขาได้แต่พาเซี่ยซีไปกินข้าวในครัวเล็กเท่านั้น

ตอนที่ 272 เงินทั้งนั้น

เซี่ยเฉียวมองอาหารที่อยู่บนโต๊ะก่อนจะขมวดคิ้ว

“ท่านพ่อไม่ได้บอกว่าจะบำรุงร่างกายข้าไม่ใช่หรือ” น้ำเสียงเซี่ยเฉียวไม่พอใจเล็กน้อย

เซี่ยหนิวซานชะงักไปทันที “ใช่สิ นี่ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ”

ไก่ตุ๋น ขาหมู แล้วยังมีเหล้าอีก

ปกติแล้วนางกินของพวกนี้ได้ที่ไหน!

“ท่านพ่อรู้หรือไม่ว่าคนที่ร่างกายอ่อนแออย่างข้าเนี่ย หากกินอาหารที่มันเลี่ยนขนาดนี้ ท้องก็จะรับไม่ไหว แล้วร่างกายก็จะทรมาน”

สีหน้าเซี่ยเฉียวอ่อนโยน จากนั้นนางก็ยื่นรายการแผ่นหนึ่งให้ “ท่านลองดูสิ นี่เป็นอาหารที่ข้าควรกิน”

เซี่ยหนิวซานไม่ได้ถือสาอะไร แล้วรับใบรายการมาดู

ทันทีที่เขาเห็นรายการต่างๆ ก็ขมวดคิ้วจนแทบจะหนีบแมลงวันให้ตายได้

“ม้วนปลาโพธิสัตว์ ปักษาเดินดง? นี่มันอะไร” เซี่ยหนิวซานอึ้งไปชั่วขณะ

“อันที่จริงแล้วม้วนปลาโพธิสัตว์นี้เป็นปลาชิ้นผัด เพียงแต่ว่าเนื้อปลานี้จะหมักในซอสหอยเป๋าฮื้อ แล้วผ่านการจัดการเป็นพิเศษก่อนจะนำไปผัด เนื้อปลาม้วนจะขึ้นเหมือนดอกไม้ รสชาติจะอ่อนและอร่อย ส่วนปักษาเดินดง ก็แค่ไก่ฟ้า…ที่นำมาตุ๋นกับเห็ดป่าหลายชนิดก็ได้แล้ว” เซี่ยเฉียวอธิบาย

เซี่ยหนิวซานพยักหน้าแสดงออกว่าเขาเข้าใจแล้ว

จากนั้นเขาก็อ่านต่อ

“รังนกชั้นหนึ่ง วันละถ้วย?” เซี่ยหนิวซานตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ “ปลิงทะเลร้อยสุข น้ำแกงตุ๋นโสม เต้าฮวยนมวัว กุ้งสองใจ เนื้อกวางแปดอัญมณี…พวกนี้คืออะไรหรือ ยาเม็ด?”

เซี่ยหนิวซานรู้สึกตกใจขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว

ใบรายการนี้เต็มไปด้วยชื่ออาหาร

ยิ่งอ่านยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ ช่างโลภยิงนัก!

เขาไม่เคยให้ความสนใจกับเรื่องการกิน ขอแค่มีเนื้อและข้าว ทำให้เขาอิ่มท้องได้ก็พอแล้ว

แต่รายการอาหารของเซี่ยเฉียวกลับต่างออกไป รายการอาหารทั้งเดือนนี้ นอกจากโสม เห็ดหูหนูขาว รังนกพวกนั้นที่มีซ้ำๆ แล้ว รายการอาหารอื่นๆ ก็ไม่ซ้ำกันอีกเลย

เอามาจากไหนมากมาย?

ต่อให้เขาตาบอดก็ยังมองออกว่าของพวกนี้ใช่อาหารเสียที่ไหน เห็นอยู่ชัดๆ ว่ามันเป็นเงินทั้งนั้น!

แต่ละวันจะต้องใช้เงินซื้อรังนกชั้นหนึ่งนี้หลายตำลึงทีเดียว นอกจากนี้เห็ดหูหนูขาวและโสมก็แพงมากด้วย และนางก็ต้องกินเป็นประจำอีกเช่นกัน

นี่ยังไม่สำคัญนะ ที่สำคัญก็คือยาเม็ดเหล่านี้

เขาก็ไม่รู้ว่ามันทำมาจากทองคำหรือเปล่า นางเขียนเอาไว้บนนั้นแล้วว่า แต่ละเดือนจะต้องกินสิบกว่ารอบ และยาแต่ละเม็ดราคาสามสิบตำลึง!

ยาเม็ดหนึ่งสามสิบตำลึง นี่ลูกสาวของเขาคงไม่ได้ถูกเขาหลอกเอาแล้วใช่ไหม!

เซี่ยหนิวซานสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง “ลูกสาวของพ่อ เจ้ากินเช่นนี้…”

“ท่านพ่อเลี้ยงข้าไม่ไหวใช่หรือไม่” เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็อยากจะร้องไห้ “ก่อนหน้านี้ตอนที่ข้าอยู่ในวัด อาจารย์ก็ยากจนเช่นกัน แต่ท่านก็ประหยัดอดออมจนรวบรวมยามาให้ข้าได้ไม่น้อย ข้าจึงสามารถมีชีวิตมาได้จนถึงทุกวันนี้…”

เซี่ยหนิวซานใจเต้นกระตุกขึ้นมาทันที

“นักพรตชรานั่น…เลี้ยงดูเจ้ามาเช่นนี้?” เซี่ยหนิวซานประหลาดใจ

ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว

แต่ละเดือนต้องใช้จ่ายเงินไปเท่าไร

เมื่อมองจากอาหารการกินแล้ว แต่ละเดือนคงต้องใช้เงินไม่ต่ำกว่าสี่ห้าร้อยตำลึง!

“ใช่แล้ว อาจารย์บอกว่าร่างกายข้าอ่อนแอตั้งแต่ยังเล็ก วันหนึ่งต้องเป็นลมไปไม่รู้ตั้งกี่รอบ จะต้องกินของบำรุงดีๆ หน่อย เช่นนี้แล้วพลังหยางจึงแข็งแกร่ง ไม่เจ็บไม่ป่วย ในบรรดายาเม็ดเหล่านี้มีหลายชนิดที่เป็นยาบำรุงพลังหยาง อาจารย์เป็นคนออกใบสั่งยา หลังจากซื้อยากลับมาแล้วข้ายังต้องต้มยาทำเป็นลูกกลอนด้วยตัวเองอีก จริงสิ ในนี้ยังมีแผ่นทองคำเปลวบริสุทธิ์ด้วย ข้าทำเองไม่ได้ จะต้องซื้อมาจากข้างนอก” เซี่ยเฉียวเอ่ย

พอเซี่ยหนิวซานได้ยินว่ามีทองคำเปลวด้วย เขาจึงรู้ได้ทันทีว่ายาเม็ดนี้ร้ายกาจมาก

แผ่นทองคำเปลวนี้ทุบยากแค่ไหนกัน งานฝีมือซับซ้อนเช่นนี้ ราคาย่อมไม่ถูกแน่

เซี่ยหนิวซานรู้สึกละอายเล็กน้อย

นังหนูคนนี้กินอยู่ในวัดเช่นนี้ พอกลับมาบ้านก็กินของดีแบบนั้นไม่ได้อีก นั่นไม่ได้แปลว่าเขาผู้เป็นบิดาคนนี้สู้นักพรตชรานั่นไม่ได้หรือ