ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 339 เสียชื่อเสียงหมดแล้ว / ตอนที่ 340 โง่งม

ตอนที่ 339 เสียชื่อเสียงหมดแล้ว / ตอนที่ 340 โง่งม

ตอนที่ 339 เสียชื่อเสียงหมดแล้ว

เซี่ยเฉียวไม่ชอบซย่าหย่าอวิ๋นนั้นเป็นเรื่องจริง แต่นางกลับรู้สึกแปลกๆ กับข่าวลือข้างนอกในเวลานี้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางถูกกลุ่มอันธพาลปิดล้อมเมื่อวาน

แสดงว่าข่าวลือนี้…

เมื่อเซี่ยเฉียวคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้สีหน้านางก็เย็นชาลงเล็กน้อย

หากนางเดาไม่ผิด เดิมทีข่าวลือข้างนอกพวกนั้นน่าจะพุ่งเป้ามาที่นาง!

เพียงแต่ทำไมกลายเป็นซย่าหย่าอวิ๋น…คงเป็นรัชทายาทที่ช่วยนาง

แม้ว่าองค์รัชทายาทคิดจะช่วยนางอีกครั้งก็เป็นไปไม่ได้ที่จะใส่ร้ายผู้หญิงคนอื่น ดังนั้นพวกอันธพาลเหล่านั้นจะต้องเป็นคนที่ซย่าหย่าอวิ๋นหามาแน่ๆ ข่าวลือนี้จึงเป็นการเอาคืนแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน!

เมื่อวานนางตกใจกลัวจนผล็อยหลับไป นางจึงไม่ได้คิดอะไรมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ และตอนนี้เมื่อนางมีสติกลับมาแล้วก็รู้สึกว่าตนเองโชคดีเล็กน้อย

นางก้มลงมองยันต์ที่นางวาดเสีย

เซี่ยเฉียวขยำมันแล้วโยนทิ้งไปข้างๆ ก่อนจะลงมือวาดอีกครั้ง

นางจะวาดให้มากขึ้นหน่อยและทำของขวัญขอบคุณ

…

บิดาของซย่าหย่าอวิ๋นไปท้องพระโรงตั้งแต่เช้า ส่วนซย่าหย่าอวิ๋นเวลานี้ก็ยังคงอยู่ที่บ้านและไม่ไปสำนักศึกษา

เซี่ยเฉียวได้ที่หนึ่งแปดวิชา ช่วงนี้นางต้องอวดดีแน่นอน คนที่เรือนคงกู่พวกนั้นก็ยกย่องนางอย่างกับอะไรดี หากนางไปสำนักศึกษาคงต้องอึดอัดใจตายแน่ ไม่สู้นางอยู่บ้านเงียบๆ ดีกว่า

อีกอย่าง…

นางกำลังรอข่าวดีจากข้างนอกอยู่

สาวใช้ที่ออกไปสืบข่าวกลับมาในเวลาไม่นาน

“คุณหนู…”

“เป็นอย่างไรบ้าง ชื่อเสียงของเซี่ยเฉียวถูกทำลายอย่างไม่มีชิ้นดีแล้วใช่หรือไม่” ซย่าหย่าอวิ๋นที่ดวงตาเป็นประกายถามด้วยความตื่นเต้น

ทันทีที่นางพูดแบบนี้สาวใช้ก็คุกเข่าลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว “คุณหนู…คนที่ถูกทำลายชื่อเสียงเป็นท่าน!”

ซย่าหย่าอวิ๋นตกตะลึง “เป็นข้าเอง? มันเป็นข้าไปได้อย่างไร คนที่เจ้าหามาไว้ใจไม่ได้หรือ!”

“บ่าวก็ไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างนี้ไปได้อย่างไร เดิมทีบ่าวคิดจะออกไปถามพี่สามว่าเรื่องเป็นอย่างไรบ้างแล้ว ข้าเพิ่งถึงประตูบ้านก็พบเข้ากับพี่สามพอดี พี่สามบอกว่า เขาเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นคนที่เขาหามาพวกนั้นถึงได้เปลี่ยนจากคุณหนูเซี่ยเป็นคุณหนูซย่าไปหมด…”

“เมื่อวานท่านก็ออกไปนอกเมืองเหมือนกันไม่ใช่หรือ…ข้างนอกลือกันเป็นตุเป็นตะว่า พวกเขาพูดว่า…” สาวใช้ตกใจจนหน้าซีด นางพูดแทบจะไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว

“พูดว่าอะไร!” น้ำเสียงของซย่าหย่าอวิ๋นแหลมสูงราวกับว่านางจะกินคนกระนั้น

“พูดว่าท่านชอบชายหนุ่มหน้าตาดี ที่ท่านทำดีที่จริงแล้ว…เพื่อสนองความปรารถนาส่วนตัวของท่านเอง! ยังพูดอีกว่า…ว่าท่านถูกพวกอันธพาลทำลายความบริสุทธิ์ไปแล้ว!”

ปัง ซย่าหย่าอวิ๋นซัดของที่อยู่ข้างมือนางออกไปทันที

ทันใดนั้นศีรษะของสาวใช้ก็ถูกกระแทกและก็หมดสติไปทันที

ซย่าหย่าอวิ๋นขว้างปาข้าวของอย่างบ้าคลั่ง “สารเลวๆ! พวกเขาทำอย่างนี้ได้อย่างไร เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเป็นเซี่ยเฉียว ทำไมถึงบอกว่าเป็นข้า! เจ้าโง่พวกนี้ แล้วข้าจะมีหน้าอยู่ต่อไปได้อย่างไรเล่า!”

ซย่าหย่าอวิ๋นเพิ่งจะตะโกนโวยวายออกมา

ประตูห้องนอนของนางก็ถูกเปิดออก

นางจึงได้เห็นว่าใต้เท้าซย่าและฮูหยินซย่ากำลังพุ่งเข้ามา

ใต้เท้าซย่าก้าวเข้ามาแล้วตบหน้านางทันที “เจ้าลูกไม่รักดี! วันๆ ออกไปข้างนอกไปทำอะไร! ข้าต้องมาเสียชื่อเสียงหมดก็เพราะเจ้านี่ล่ะ!”

เขากำลังจะไปที่ท้องพระโรง แต่ระหว่างทางเขาได้ยินวิพากษ์วิจารณ์เสียๆ หายๆ เขานึกว่าตนเองได้ยินผิดก็เลยใช้ให้คนไปถามเป็นพิเศษว่าคุณหนูซย่าพวกเขาที่พูดถึงคือใครกันแน่!

ผลลัพธ์เล่า!

ใคร!

เป็นลูกสาวของเขาเอง!

เขาจะไปท้องพระโรงได้อีก? คิดว่าเขายังเสียหน้าไม่พอหรืออย่างไร!

ผู้เป็นมารดามองดูลูกสาวตนเองด้วยความรู้สึกทั้งปวดใจและโมโห นางเดินเข้าไปกอดซย่าหย่าอวิ๋นและร้องไห้ “ลูกรักรู้ไหมว่าข้างนอกเขาพูดถึงเจ้าว่าอย่างไร ตระกูลเมิ่งจะยังต้องการเจ้าอยู่อีกหรือ!”

ซย่าหย่าอวิ๋นมึนงงไปหมดแล้ว

นางโตมาจนป่านนี้นี่เป็นครั้งแรกที่บิดานางตบตีนาง

“ไม่ใช่ข้า…” ซย่าหย่าอวิ๋นพึมพำ “ไม่ใช่ข้าจริงๆ ท่านพ่อ ท่านแม่! เป็นเซี่ยเฉียวที่เกิดเรื่อง! ไม่ใช่ข้านะ!”

ตอนที่ 340 โง่งม

ซย่าหย่าอวิ๋นก็ลนลานแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้บิดามารดานางพูดอะไรไปมากกว่านี้ นางเองก็รู้ดีว่าข่าวลือเหล่านั้นหมายถึงอะไร!

ตระกูลซย่าไม่ใช่ตระกูลใหญ่ แต่นางมีอาหญิงหลายคนซึ่งแต่งงานไปกับตระกูลดีๆ ดังนั้นเดิมทีนางจึงสามารถแต่งงานกับเมิ่งจี๋ฟังได้ และเมิ่งจี๋ฟังก็ไม่อาจไม่เคารพนางด้วย

แต่ชื่อเสียงของนางแย่ลงก็เป็นไปไม่ได้แล้ว!

นางรู้นิสัยของเมิ่งจี๋ฟังคนนั้นดี เขารับไม่ได้แน่!

แม้ว่านางจะพิสูจน์ได้ว่าเรื่องนี้เป็นแค่ข่าวลือก็เกรงว่าเมิ่งจี๋ฟังจะทนรับนางไม่ได้อีกแล้ว!

ใบหน้าของซย่าหย่าอวิ๋นซีดเผือด “ท่านพ่อ เซี่ยเฉียวรังแกข้า นางใช้แผนชั่วเช่นนี้เพื่อเอาชนะข้า!”

“ท่านพี่ ท่านรีบคิดหาวิธีเร็วๆ หน่อย! หย่าเอ๋อร์ของพวกเราถูกรังแกมากเกินไปแล้ว เด็กตระกูลเซี่ยคนนั้นใจดำมาก จะแข่งก็แข่งไปสิ ทำไมจะต้องทำลายชื่อเสียงความบริสุทธิ์ของซย่าเอ๋อร์ด้วยเล่า! นี่นางคิดจะทำลายชีวิตทั้งชีวิตของหย่าเอ๋อร์ของเรานี่!” ซย่าฮูหยินผู้เป็นมารดารีบเอ่ย

ใต้เท้าซย่ามีโทสะเล็กน้อย

แต่เมื่อคิดไปคิดมาอย่างถี่ถ้วน ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

เขายังได้ยินมาเมื่อไม่นานมานี้ ว่าเด็กสาวจากตระกูลเซี่ยดุด่าพวกอันธพาลนอกเมือง และนางก็ทำให้พวกมันขุ่นเคืองจริงๆ

แต่ต่อให้พวกอันธพาลจะรังแกแม่นางเซี่ยจริงๆ แม่นางน้อยก็ควรซ่อนตัวอยู่ในบ้านและแอบร้องไห้สิ นางจะมีความคิดที่จะผลักเรื่องนี้มาให้ลูกสาวเขาได้อย่างไร

การกระทำนี้ค่อนข้างรวดเร็วเกินไปหน่อยไหม

ใต้เท้าซย่าคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เรียกสาวใช้ข้างกายบุตรสาวของตนมาพบ

เขาสั่งให้พวกนางเล่าออกมาแต่โดยดีว่าช่วงนี้บุตรสาวของตนทำอะไรบ้างโดยมีไม้กระดานรอทุบตีอยู่แล้ว

เมื่อเขาถามความจริงจึงปรากฏออกมาทันที

ใต้เท้าซย่ารู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วร่างเมื่อได้ยินเรื่องราว!

“เจ้า เจ้าทำไมถึงได้มีจิตใจที่ชั่วร้ายเช่นนี้ได้! รัชทายาทเพิ่งจับคนมาได้ แต่เจ้ากลับไม่ยอมถอย! หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูฮ่องเต้ บิดาของเจ้าก็ต้องถอดหมวกขุนนางนี้ส่งคืน!”

“ข้าให้เจ้าไปเรียนหนังสือ ไม่ได้ให้เจ้าไปทวงความยุติธรรมแทนคนอื่น! หากต่งซีอวิ๋นนั่นถูกรังแกเป็นเรื่องจริง นางไม่มีพ่อแม่หรือสมองเลยหรือ จะต้องมาให้เจ้าจัดการให้! โง่ เจ้ามันโง่เหลือเกิน เรียนหนังสือจนสมองกลับแล้วหรือไง! เดิมทีข้าคิดว่าแม้เจ้าจะไปเดิมพันกับคนอื่น แต่อย่างน้อยเจ้าก็ได้ทำความดี ไม่คิดว่าเจ้าจะโง่งมได้ถึงขนาดนี้!”

หลังจากที่เขาถามจนได้ความกระจ่างแล้ว ใต้เท้าซย่าผู้เป็นบิดาก็โมโหจนถึงขีดสุด

ไม่มีอะไรที่นางทำถูกเลยสักอย่าง!

ผิดตั้งแต่ไปเดิมพันแล้ว!

เรื่องที่เมิ่งจี๋ฟังยื่นข้อเสนอมานางก็ตอบรับไปแล้ว?! เรื่องใหญ่เช่นนี้กลับไม่รู้จักที่จะมาปรึกษาเขา!

แม้แต่ศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงก็ไม่ต้องการแล้ว นางจะรีบแต่งงานกับเมิ่งจี๋ฟัง?!

ไร้ยางอาย!

ในเมื่อเดิมพันแล้วก็ควรตั้งใจให้มากหน่อย ค่อยๆ เลือกอย่างพิถีพิถัน แต่นางกลับเลือกเอาแต่คนหนุ่มสาว คนนอกจะไม่พูดจาเหลวไหลไร้ความรับผิดชอบได้อย่างไร!

เขาย่อมรู้เช่นกันว่าวัยรุ่นนั้นใช้ประโยชน์ได้ง่าย

แต่เด็กคนนี้กลับคิดอะไรอย่างอื่นไม่ออกแล้วหรือ!

เวลานี้ใต้เท้าซย่าโมโหจนหายใจไม่ออก เขายกน้ำชาเทเข้าปากไปหนึ่งกา

ชั่วขณะหนึ่งเมื่อสักครู่เขายังเผลอคิดไป ว่าเหตุใดเซี่ยเฉียวจึงได้ไร้ยางอายเช่นนี้ แต่เขานึกไม่ถึงเลยว่าคนไร้ยางอายคนนั้นจะกลายเป็นลูกสาวของเขาเอง!

“นายท่าน คุณหนูใหญ่ส่งคนมาถาม…” พ่อบ้านบุกเข้ามาจากข้างนอกด้วยความรีบร้อน

ใต้เท้าซย่ายกมือขึ้นเล็กน้อย “ข้ารู้แล้ว”

พี่สาวน้องสาวของเขาล้วนแล้วแต่เป็นนายหญิงตระกูลใหญ่ เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาผู้หญิงตระกูลซย่าของเขาจะอยู่อย่างไรเล่า

โชคดีที่ไม่ใครเพิ่งแต่งงานออกไป พวกนางแต่ละคนต่างก็มีตำแหน่งในบ้านสามีอย่างมั่นคงแล้ว ไม่เช่นนั้นแล้วการที่พวกนางถูกสามีหย่าขาดต้องกลับมาบ้านก็อาจจะเป็นไปได้!

เวลานี้ฮูหยินซย่ารู้สึกตกใจหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง

“ท่าน ท่านพี่… ปล่อยหย่าเอ๋อร์ไปเถอะ…แม้ว่านางจะทำผิด แต่ความบริสุทธิ์ของนางก็ยังอยู่…เป็นพวกคนข้างนอกที่พูดเรื่องไร้สาระเหลวไหลพวกนี้ต่างหาก…” ฮูหยินซย่าเอ่ยขอร้อง