ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 393 จะแต่งงานได้อย่างไร / ตอนที่ 394 หลานสาวที่กตัญญู

ตอนที่ 393 จะแต่งงานได้อย่างไร / ตอนที่ 394 หลานสาวที่กตัญญู

ตอนที่ 393 จะแต่งงานได้อย่างไร

เมื่อจย่าฮ่วนมองไม่เห็นเงาร่างของเซี่ยผิงกั่งพุ่งเข้ามา ชั่วขณะนั้นนางก็รู้สึกกลัวขึ้นมาทันที แรงที่นางใช้อย่างเต็มที่แต่เดิมจึงได้ลดลงหลายส่วน

แต่ถึงอย่างนั้นนางก็กระแทกต้นไม้เข้าดัง ปัง

นางปวดแสบปวดร้อนในศีรษะทันทีและวิงเวียนเป็นลมหมดสติไปเลย

เซี่ยผิงกั่งพ่นลมหายใจ “ลากออกไป…นางมากับใคร”

“เป็นนายหญิงผู้เฒ่าขอรับ” บ่าวรับใช้ที่ทำความสะอาดอยู่เอ่ยตอบอย่างระมัดระวัง

“หญิงชราเจ้าเล่ห์ก็มาด้วย?” เซี่ยผิงกั่งหัวเราะหึๆ “เช่นนั้นก็เอานางไปโยนไว้ที่นั่นแหละ แล้วบอกพ่อบ้านว่าเราไม่มีเงินแล้ว นางเอาหัวไปกระแทกต้นไม้เอง บ้านเราจะไม่ชดเชยอะไรทั้งนั้น นางอยากจะไปไหนก็ไป!”

“หากยังไม่ตายก็ดีหน่อย แต่ถ้าหากตายแล้ว…ทำบ้านข้าสกปรก ข้าเอาเรื่องบ้านนางแน่!” เซี่ยผิงกั่งนึกได้ว่าเซี่ยเฉียวมองเห็นวิญญาณได้จึงได้เอ่ยเสริม

บ่าวรับใช้พากันพยักหน้ารัวๆ

คุณหนูลูกพี่ลูกน้องคนนี้…

คิดว่าชายใหญ่บ้านเราเหมือนผู้ชายทั่วไปหรือ!

น่าสงสารนาง อายุน้อยอยู่เลย ทำไมถึงคิดไม่ได้นะ

พวกบ่าวรับใช้รีบลงไม้ลงมือหามจย่าฮ่วนออกไป เวลานั้นหญิงชราที่กำลังให้สาวใช้มาคอยทุบหลังให้ตนเองก็ได้ยินเสียงดังจากข้างนอก นางมองไปรอบๆ จึงได้เห็นว่าจย่าฮ่วนถูกหามกลับมาทั้งหน้าผากเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดก็ตกใจจนตัวสั่น “นี่มันเกิดอะไรขึ้น!”

“นายหญิงผู้เฒ่า คุณหนูได้บุกเข้าห้องของคุณชายใหญ่และไปรบกวนการอ่านหนังสือของคุณชายใหญ่เข้า ทั้งยังโวยวายว่าจะให้คุณชายใหญ่แต่งกับนางให้ได้ แต่คุณชายใหญ่ไม่ยินยอม นางคิดไม่ตกจึงได้เอาหัวโขกต้นไม้ คุณชายใหญ่บอกว่า หากนางใกล้จะตายแล้วก็ให้นางออกไปตายข้างนอก อย่าทำให้ ทำให้พื้นบ้านสกปรก…”

“อะไรนะ!” เมื่อหญิงชราได้ยินเช่นนั้นแข้งขาของนางก็อ่อนแรงและก็ล้มลงกับพื้นทันที

ตายแล้ว? นาง…ตายแล้วอย่างนั้นหรือ!

เพิ่งมาที่นี่วันเดียวก็ถูกเด็กคนนั้นทำให้…ตายแล้ว?

หญิงชรากระวนกระวายใจ

เมื่อบ่าวรับใช้เห็นท่าทางของนางก็พูดไม่ออก “ยังมีลมหายใจ พวกบ่าวขอตัวก่อน”

ยังมีลมหายใจ?!

หญิงชรากุลีกุจอรีบคลานเข้าไปเขย่าๆ คนที่นอนอยู่บนพื้น และยื่นมือออกไปตรวจสอบใต้จมูกของนาง เมื่อรู้สึกได้ถึงลมหายใจจึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เวรกรรมอะไรอย่างนี้ ผู้หญิงดีๆ คนนี้ถูกส่งมาที่บ้านยังไม่ถึงวันดีเลยก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว…”

หญิงชราตัวสั่นไปหมดพลางสั่งให้สาวใช้ไปตามหมอ

สาวใช้คนนี้เพิ่งจะได้ยินคำที่คนอื่นพูดก็ลังเลเล็กน้อย “ห้องบัญชี ห้องบัญชีไม่มีเงินจ่าย บ่าวเองก็ไม่มีเงิน ท่านหมอก็คงจะไม่กล้ามานะเจ้าคะ…”

หญิงชราได้ยินเช่นนั้นก็ทุกข์ใจ แต่ขณะนี้นางไม่อาจละเลยนังหนูจากตระกูลจย่านี้ได้ จึงได้แต่ต้องกัดฟันและหยิบเศษเงินเล็กๆ น้อยๆ ออกมาจากอกเสื้อ “ไปเชิญมาเถอะ มันเป็นบาดแผลภายนอกทั้งนั้นใช้เงินไม่มากหรอก”

เช่นนั้นสาวใช้จึงได้ออกไป

หลังจากนั้นไม่นานจย่าฮ่วนก็ได้สติขึ้นมา

นางดูอ่อนแรงไปหมด

เมื่อนางเห็นหญิงชราก็เริ่มร้องไห้ “เขารังแกข้า…ท่านย่าเซี่ยต่อไปข้าจะแต่งงานได้อย่างไร…”

หัวใจหญิงชราเต้นแรงขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น นางแปลกใจเล็กน้อย “เขาทำอะไรเจ้า”

“เขา เขาถอดเสื้อผ้าของข้า เขา เขายังบอกว่าข้ามาจากหอนางโลม ท่านย่าเซี่ย ท่านกับอาหญิงบอกว่าจะให้เขารับข้าเป็นภรรยาของเขา ตอนนี้เขารังเกียจข้าแล้ว ข้าจะทำอย่างไรดี” จย่าฮ่วนรู้สึกปวดศีรษะจนจะแทบแตก

“เขาทำถึงขนาดนั้น” หญิงชราโกรธมาก “เจ้าไม่ต้องห่วง ในเมื่อเขาเอาเปรียบเจ้าก็จะต้องแต่งกับเจ้าอย่างแน่นอน! ข้าอยู่ที่นี่ทั้งคน หากเขาไม่เห็นด้วยข้าจะโวยวาย ถึงอย่างไรบ้านนี้ก็ต้องรักษาหน้า เจ้าไม่ต้องกังวลไป!”

จย่าฮ่วนได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที

ตอนที่ 394 หลานสาวที่กตัญญู

จย่าฮ่วนนึกถึงท่าทางไม่น่าตอแยด้วยของเซี่ยผิงกั่งแล้วก็กลัวว่านางจะบีบคั้นอีกฝ่ายจนเกินไป หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งนางก็เอ่ยกับหญิงชราอย่างจริงจังว่า “หาก…หากท่านพี่ไม่เต็มใจ ข้ายอมเป็นอนุก็ได้”

ต่อให้เป็นอนุภรรยาก็ต้องไม่ใช่อนุชั้นต่ำที่ซื้อมาขายไปได้พวกนั้น หากเป็นอนุภรรยาที่มีค่า…นางก็ยอมรับได้

“จะให้เจ้าเป็นอนุได้อย่างไร เมื่อก่อนตระกูลเซี่ยยังเทียบชาวบ้านธรรมดาทั่วไปไม่ได้เลย แม้ว่าตอนนี้จะเป็นขุนนางแล้วก็ไม่อาจลืมกำพืดได้! ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าก็ยังเกี่ยวดองเป็นญาติกับตระกูลเรา เป็นถึงคุณหนูของบ้านเช่นนี้ ให้เจ้าเป็นอนุจะไม่ใช่การดูถูกเจ้าหรือ” หญิงชราไม่พอใจอย่างมาก

อนุจะเหมือนกับภรรยาได้อย่างไร

ขึ้นชื่อภรรยาแล้วใช่ว่าจะทิ้งก็ทิ้งกันได้ง่ายๆ คำพูดยามอยู่ในบ้านก็มีน้ำหนัก ทั้งยังสามารถไปมาหาสู่ครอบครัวเดิมของตนได้ และยังสามารถเป็นตัวแทนตระกูลเซี่ยในการติดต่อกับญาติๆ ได้ด้วย

“เจ้าอย่าได้คิดเช่นนั้นเชียว! หากเจ้าไม่อยากแต่งกับเจ้าเด็กผิงกั่งนั่น ข้าก็จะเปลี่ยนคนอื่นมาแทน! ข้ายังมีหลานสาวคนอื่นอีก ถึงจะอายุยังน้อยแต่ก็เชื่อฟังมากกว่า!” หญิงชรากดเสียงต่ำ

จย่าฮ่วนสงบนิ่งอย่างว่าง่ายทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น

โอกาสดีๆ อย่างนี้จะปล่อยให้เป็นคนของอื่นไปได้อย่างไร

ตอนนี้…ทนลำบากหน่อยก็ไม่เป็นไร

ไม่นานนักท่านหมอก็มาถึง และเนื่องจากนางมีบาดแผลภายนอกเท่านั้นจึงแค่ใส่ยาให้นางอย่างง่ายๆ ไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่

เพียงแต่หน้าผากของนางบวมมาก ความโดดเด่นแต่เดิมของนางจึงลดน้อยมากเช่นกัน

เมื่อมีความเคลื่อนไหวใหญ่โตขนาดนี้เซี่ยเฉียวย่อมรู้ นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสนุกสนาน

นางรู้ว่าจย่าฮ่วนคนนี้มาที่นี่เพราะพี่ชายใหญ่ แต่นางนึกไม่ถึงว่านางจะมีพลังต่อสู้รุนแรงขนาดนี้ เมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้นางกลับกล้าใช้ความตายมาบีบเขา น่าเสียดายที่นางต้องมาพบกับพี่ชายใหญ่ที่มีดวงชะตาโดดเดี่ยวของนาง หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น เรื่องนี้ก็อาจจะสำเร็จก็ได้!

ขณะที่เซี่ยเฉียวกำลังมีความสุขอยู่นั้นก็มีคนส่งจดหมายมาให้นาง

จดหมายจากหอส่องชะตา

ผู้ดูแลฉังคิดมาตลอดว่าโม่ชูเซิงอาศัยอยู่ที่บ้านตระกูลเซี่ย

เซี่ยเฉียวเปิดจดหมายออกอ่าน

นางมีงาน

ชั้นหนึ่งของร้านเป็นร้านสำหรับคนเป็น ส่วนชั้นสองเป็นร้านสำหรับคนตาย คำปรารถนาสุดท้ายก่อนตายของพวกวิญญาณมักจะเรียบง่ายกว่าของคนที่ยังมีชีวิตอยู่เล็กน้อย ดังนั้นนางจึงไปที่นั่นเป็นครั้งคราวเพื่อลงบันทึกคำขอของวิญญาณต่างๆ ที่เข้าแถวรออยู่แล้วค่อยๆ แก้ไขไป

ร้านนางเปิดมานานขนาดนี้ นี่เพิ่งเป็นครั้งแรกที่นางทำงานให้กับคนเป็นนอกเหนือจากการขายยันต์และเครื่องมือต่างๆ

พรุ่งนี้นางจะไปที่หอส่องชะตาเพื่อคุยในรายละเอียด

ในเมื่อเป็นวันพรุ่งนี้…

เซี่ยเฉียวสั่งให้ชุนเอ๋อร์ไปที่เรือนของหญิงชราเพื่อส่งข่าว

“นายหญิงผู้เฒ่า คุณหนูของเราเห็นว่าท่านสวมเสื้อผ้าเก่าและไม่มีเครื่องประดับเลย นางจึงอยากเชิญท่านไปเดินเล่นข้างนอกและซื้ออะไรให้ท่านเล็กน้อยเป็นการแสดงความกตัญญูในวันพรุ่งนี้” ชุนเอ๋อร์ว่าง่ายที่สุดแล้ว

หญิงชราดีใจมาก “นังหนูนี่มีใจกตัญญูจริงๆ หรือ”

เหตุใดนางจึงรู้สึกว่าเซี่ยเฉียวต่างจากครั้งสุดท้ายที่ได้พบกันนัก

“คุณหนูของเราใจดีและรู้ความที่สุดแล้ว” ชุนเอ๋อร์เอ่ยด้วยความนอบน้อม

หญิงชราครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางเพิ่งจะจ่ายเงินจ้างหมอมาดูอาการจย่าฮ่วนซึ่งเป็นเงินส่วนตัวของนางเอง แม้มันจะน้อยมากแต่นางก็นึกถึงทีไรก็รู้สึกเจ็บปวดใจอยู่ดี การออกไปซื้อของในวันพรุ่งนี้อาจถือได้ว่าเป็นการตอบแทน

อีกอย่างวันนี้อาหารก็ไม่อร่อย พรุ่งนี้นางออกไปข้างนอกนั่งที่ร้านอาหาร นังหนูนั่นจะไม่ยอมจ่ายได้หรือ

“ได้ ข้าตกลง! จะออกไปเดินเล่นกับนังหนูนั่นสักหน่อย!” หญิงชราตอบตกลงอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ

ชุนเอ๋อร์รีบกลับไปแจ้งข่าวทันที

เช้าวันรุ่งขึ้นเซี่ยเฉียวนุ่งห่มเสื้อผ้าอย่างแน่นหนาและรอให้หญิงชราออกไปข้างนอกด้วยกัน

แต่นายหญิงผู้เฒ่ากลับพาจย่าฮ่วนมาด้วย

เช่นนี้แล้วพวกนางจึงแบ่งไปนั่งรถม้าสองคัน ซึ่งก็เงียบสงบดี

เซี่ยเฉียวไม่ได้เงยหน้ามองจย่าฮ่วนอย่างละเอียดลออ แต่จย่าฮ่วนกลับรู้สึกว่าเซี่ยเฉียวดูถูกนาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางนึกถึงหน้าผากที่ปูดบวมของตนเองก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดคับข้องใจ เวลานี้เมื่อนางมองไปที่หน้าตาอันสวยงามของเซี่ยเฉียวก็เกิดความรู้สึกไม่สบายใจอย่างไรไม่รู้