ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 395 ล้มแล้วสิ / ตอนที่ 396 แปดอักษรไม่ถูกกัน

ตอนที่ 395 ล้มแล้วสิ / ตอนที่ 396 แปดอักษรไม่ถูกกัน

ตอนที่ 395 ล้มแล้วสิ

จย่าฮ่วนลูบศีรษะของนางเบาๆ แล้วมองเซี่ยเฉียวด้วยสายตาแฝงแววเจ้าเล่ห์เล็กน้อย “น้องหญิง เจ้าดูสิว่าข้าไม่มีอะไรติดมือเลย เจ้ามีเงินออกอย่างนี้ก็ให้อะไรข้าหน่อยไหม ต่อไปข้าออกไปไหนมาไหนจะได้มีหน้ามีตา”

ทำให้ใครมีหน้ามีตาเล่า แน่นอนว่าต้องเป็นเซี่ยผิงกั่งน่ะสิ!

“ไม่จำเป็นหรอก พี่หญิงก็หน้าใหญ่พอแล้วล่ะ” เซี่ยเฉียวเอ่ย

จย่าฮ่วนได้ยินเช่นนั้นก็กระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจทันที “เมื่อวานพี่ชายเจ้ารังแกข้า วันนี้เจ้าก็ดูถูกข้าใช่หรือไม่ ถึงอย่างไรครอบครัวของพวกเราก็เป็นญาติกัน เจ้าทำอย่างนี้ได้หรือ ตระหนี่ขี้เหนียวขนาดนี้!”

นางมักจะไปหาอาหญิงของนางบ่อยๆ!

ก่อนหน้านี้ที่บ้านอาหญิงมีแต่ของดีๆ มากมาย!

นางได้ยินมาว่าเซี่ยซีเป็นคนส่งไปให้!

“น้องซีเอ๋อร์ยังใจกว้างกว่าเจ้าเสียอีก เจ้าก็อายุไม่น้อยแล้ว เหตุใดจึงไม่รู้ความเท่าซีเอ๋อร์? เจ้าใช้ชีวิตเหมือนกับคนขี้เหนียวแบบนี้ ต่อจะมีอนาคตได้อย่างไร” จย่าฮ่วนสั่งสอนนางอย่างมั่นอกมั่นใจราวกับว่าเวลานี้นางได้เป็นภรรยาของเซี่ยผิงกั่งแล้วกระนั้น

เซี่ยเฉียวได้ยินแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

แม่นางผู้นี้กลับทำตัวเป็นคนในมองไม่เห็นคนนอก ศีรษะนางถูกกระแทกจนกลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว ทั้งยังแข็งแรงมีชีวิตชีวาเสียขนาดนี้

“เป็นคนขี้เหนียวไม่เลวหรอก หากเจ้าคิดว่าข้าตระหนี่ก็อย่าไปเลย” เซี่ยเฉียวเอ่ยแล้วก็ลดม่านลง

นางไม่ได้สนใจแม่นางจย่าที่โผล่มาด้วยนี่เท่าไรนัก ถึงอย่างไรความสามารถในการพิฆาตคนในครอบครัวของนางนี้…ก็ไม่มีผลอะไรกับคนนอก

ไม่เหมือนกับหญิงชราซึ่งน่าสนุกกว่ามาก

“อย่าไปสนใจนาง ประเดี๋ยวเจ้าชอบอะไรก็นับว่าเป็นของข้า ข้าจะให้นางซื้อมันเอง!” หญิงชราจับมือจย่าฮ่วนไว้ “สะใภ้เผิงแม่ของนางเป็นคนขี้เหนียว!”

มีอยู่ปีหนึ่งที่ชีวิตของพวกนางยากลำบากต้องอาศัยลูกชายคนรองให้แอบส่งข้าวมาให้จากบนเขา

ลูกชายคนรองของนางเป็นคนใจกว้าง แต่ทำอะไรไม่ได้ที่สะใภ้เผิงควบคุมอย่างเข้มงวด ทั้งที่มีค่ายโจรใหญ่ขนาดนั้น แต่ทุกครั้งกลับส่งมาเพียงเส้นหมี่ถุงเล็กๆ ถุงหนึ่งเท่านั้น ทั้งบ้านมีคนตั้งเท่าไร อาศัยแค่อาหารเท่านั้นจะไปกินพอได้อย่างไร

กินหมดไปมื้อนี้มื้อต่อไปก็ไม่มีแล้ว

สมบัติโจรที่ได้มาจากการปล้นชิง ยังไม่ยอมที่จะนำมาแสดงความกตัญญูต่อแม่สามี

หญิงชราถ่มน้ำลายเมื่อนึกถึงสะใภ้เผิงขึ้นมา

แต่นางกลับไม่ได้คิดมากไปกว่านั้นว่า ถ้าหากสะใภ้เผิงส่งของมาให้นางมากเกินไปจะมีจุดจบอย่างไร

ในปีนั้นทุกครอบครัวในหมู่บ้านขาดแคลนอาหาร มีแต่ตระกูลเซี่ยที่ผ่านพ้นมาได้ ถึงแม้ว่าพวกเขาอาจจะต้องทนอดไปบ้างแต่ก็ไม่ได้ผอมลงไปสักเท่าไรนัก พวกเขาก็ได้กินอาหารเป็นครั้งคราวแต่มันก็ช่วยชีวิตเอาไว้ได้!

หญิงชรานั่งรถม้าตรงไปเดินเล่นบนถนนฝั่งตะวันออก

เมื่อเดินทางไปถึงร้านเงินแห่งหนึ่งหญิงชราก็สั่งให้หยุด

เซี่ยเฉียวลงจากรถม้าก่อนจะวางเตาอุ่นมือลง แล้วเดินไปที่รถม้าของหญิงชรา นางยื่นมือออกไปเพื่อช่วยหญิงชราลงจากรถม้า

มือขาวนวลคู่นั่นยื่นออกไป เพียงหยุดรอกลางอากาศครู่หนึ่งมือของนางก็เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความหนาวเย็น หญิงชรากำลังงุ่มง่ามอยู่ในรถม้า เมื่อนางเห็นมือของเซี่ยเฉียวเป็นเช่นนั้น นางก็แค่นเสียงเยาะและจงใจปล่อยให้นางรออยู่สักพัก

เซี่ยเฉียวเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้รีบร้อนแต่อย่างใด

“ไม่จำเป็นต้องแสดงความกตัญญูต่อหน้าคนอื่นหรอก ข้ายังไม่ได้แก่จนถึงขั้นลงจากรถม้าเองไม่ได้!” สักพักนางก็เอ่ยขึ้น และมองเมินเซี่ยเฉียวก่อนจะเหยียบเก้าอี้ลงจากรถม้าโดยไม่สัมผัสมือของนาง

แต่ทว่าแค่เท้าของนางลงแตะพื้นก็ลื่นล้มลงทันที!

เมื่อลองมองดูก็เห็นว่าบนพื้นนั้นมีแผ่นน้ำแข็งเล็กๆ ที่มีอยู่ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้อยู่แผ่นหนึ่ง

นางเหยียบแผ่นน้ำแข็งขนาดสองฝ่ามือนี้พอดิบพอดี!

โครม นางพุ่งเขาไปชนเข้ากับเสาของร้านเงินทันที เซี่ยเฉียวรีบเข้าไปพยุงนางขึ้นมาด้วยสีหน้ากังวล “ท่านย่าทำไมล้มลงอีกแล้ว หรือว่าท่านตาลายไปหน่อย หรือว่าพวกเราอย่าเดินเล่นเลย ไปร้านยากันดีกว่า…”

“ไม่ต้องไปร้านยา ไม่เป็นไร!” หญิงชราผลักเซี่ยเฉียวออกไปทันที

หญิงชราใช้แรงมากจนผลักเซี่ยเฉียวให้ถอยออกไปหลายก้าว

ใบหน้าชราตึงเครียด นางกัดฟันจะเข้าไปในร้านเงินให้ได้

ธรณีประตูของร้านเงินค่อนข้างสูง

หญิงชราเดินไม่ดูตาม้าตาเรือ เมื่อเกิดเสียงดัง ตึง ตัวนางก็ลอยขึ้นอีกครั้งทันที คราวนี้เซี่ยเฉียวได้ยินเสียง…กระดูกหักอย่างชัดเจนทีเดียว

แคร่ก ช่างไพเราะยิ่งนัก

ตอนที่ 396 แปดอักษรไม่ถูกกัน

ทันทีที่เสียงนี้ดังขึ้นก็ดึงดูดให้ผู้คนที่อยู่ใกล้ๆ ทั้งข้างนอกข้างในร้านเงินต่างก็ยื่นหน้ายื่นตาออกมาดู

เวลานี้หญิงชรากัดฟันด้วยความเจ็บปวด

“ขาข้า! เจ้ายืนเฉยอยู่ทำไม! ยังไม่รีบมาช่วยข้าอีก!” หญิงชรากรีดร้อง เหงื่อเย็นๆ หยดจากใบหน้าเหี่ยวย่น สายตาขุ่นมัววาวน้ำเล็กน้อย “เรียก เรียกหมอมาที!”

เซี่ยเฉียวก้าวเข้าไป จากนั้นสาวใช้และบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างหลังนางก็เคลื่อนไหวทันที

นางหกล้มข้างนอกเช่นนี้จะมาบอกว่าถูกนางกลั่นแกล้งที่บ้านไม่ได้แล้วนะ?

ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคนนางเพิ่งจะแตะต้องตัวหญิงชราเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น จากนั้นนางก็ถูกผลักออกไปไกล ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่แค่ไหนก็ไม่อาจจะโทษนางได้เลย

ทว่าเวลานี้สีหน้าเซี่ยเฉียวดูโศกเศร้า

ดูเหมือนลูกหลานที่น่ารักเชื่อฟังคนหนึ่ง

นางรีบร้อนสั่งให้คนหามหญิงชราขึ้นรถม้าอย่างรวดเร็ว

อยากจะเข้าร้านเงิน?

ตอนนี้ยังจะไปที่ไหนได้อีก

ผู้ดูแลร้านเงินนั้นดูสับสนมึนงงอยู่บ้าง เวลานี้เขากำลังมองเซี่ยเฉียวด้วยความกระวนกระวายใจ “ผู้ดูแลไม่ต้องกลัวไปหรอก ท่านย่าของข้าอายุมากแล้ว นางไม่ได้ออกไปไหนมานานแล้ว พอไม่ระวังก็สะดุดล้มลงเช่นนี้ คงจะกระทบต่อการค้าขายของท่านต้องขอโทษด้วยจริงๆ เงินนี่ถือว่าข้าชดเชยให้ก็แล้วกันนะ”

ผู้ดูแลได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หญิงชราผู้นี้ล้มลงที่หน้าประตูร้านเขาตั้งสองครั้ง คนอื่นเห็นเข้าก็คงคิดว่าร้านของเขาไม่ดี!

มันจะส่งผลกระทบต่อการค้าขายของเขาในวันนี้อย่างแน่นอน

แต่แม่นางคนนี้รู้ความ

“ฮูหยินชราบ้านท่านล้มลงที่หน้าประตูของเรา ผู้น้อยก็รู้สึกเสียใจมาก ไม่ทราบว่าเป็นบ้านไหน อีกประเดี๋ยวพวกเราจะส่งของขวัญขอโทษไปให้…” ผู้ดูแลร้านเอ่ยอย่างว้าวุ่นใจ

หากเป็นคนที่คิดจะต้มตุ๋นหลอกลวงเวลานี้ก็คงจะให้พวกเขาชดใช้เงินให้แล้ว!

“ไม่ต้องหรอก” เซี่ยเฉียวเอ่ย นางพูดจบแล้วก็รีบส่งหญิงชราไปร้านขายยาทันที

หญิงชราร้องไห้คร่ำครวญอยู่บนรถม้า มือที่กำลังของนางกุมขาของนางสั่นสะท้าน “แม่เอ้ย…แขนขาแก่ๆ ของข้านี้จะทนเจ็บปวดทรมานได้อย่างไรเล่า…”

ขณะที่ปากนางก็เรียกหาท่านแม่ไม่หยุดหญิงชราก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติขึ้นมา

“เจ้า เจ้าว่าเหตุใดสองวันนี้ข้าถึงได้ซวยขนาดนี้ เมื่อวานก็ล้มลง วันนี้ก็ล้มลงอีกตั้งสองครั้ง หรือว่าแปดอักษรของนังหนูนั่นไม่ถูกกับข้าจริงๆ!” หญิงชราพูดจบก็ยิ่งรู้สึกถึงความเป็นไปได้มากยิ่งขึ้น

ก่อนหน้านี้นางก็ยังดีๆ อยู่ พอได้พบกับเซี่ยเฉียวเท่านั้นแหละ นางก็ล้มไม่หยุด

ตอนนี้ถึงกับล้มจนขาหัก!

จย่าฮ่วนไม่แน่ใจแต่นางก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน นางที่กำลังรู้สึกอึดอัดใจอยู่พอดีเมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงรีบเออออทันที “ข้าก็ว่าเช่นนั้นแหละ ก่อนหน้านี้ท่านเคยบอกไม่ใช่หรือว่าสะใภ้เผิงนั่นไม่ค่อยถูกกับท่าน? พวกนางสองแม่ลูกนี้จะต้องมีอะไรที่เหมือนๆ กันแน่!”

“จะต้องให้ดาวโชคร้ายนี้แต่งออกไปให้ได้” หญิงชราพูดจบก็สูดลมหายใจเข้าด้วยความเจ็บปวด

เจ็บ เจ็บจนนางทนไม่ไหวแล้ว!

หญิงชราล้มลงอย่างรุนแรง จนไม่ได้ไปเดินเล่นในร้านเงินแต่ต้องมาที่ร้านยานี้แทน หลังจากที่เข้าไปในร้านแล้ว เลือดกำเดาก็ไหลออกมาจากรูจมูกทั้งสองข้างของนาง

นางตกใจมากจนขวัญบินหายไปหลายส่วน อ่อนแรงไปทั้งร่าง

นางอายุมากแล้วจึงได้กลัวตายเป็นธรรมดา

แขนและขาที่หักยังสามารถเชื่อมต่อได้ เลือดที่ไหลออกมานี้…ไม่รู้ว่าร่างกายของนางมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า และหากมีเลือดไหลออกมามากเกินไป ร่างกายของนางก็จะอ่อนแอลงมากอย่างแน่นอน

ไม่แน่อายุขัยของนางอาจจะไม่ได้นานอย่างเคยแล้ว!

หญิงชรายิ่งคิดก็ยิ่งหวาดกลัว นางยอมให้ท่านหมอตรวจชีพจรแต่โดยดี

“ฮูหยินผู้เฒ่าตกใจกลัวมากเกินไป ข้าจะจ่ายยาคลายเครียดให้นำกลับไป นี่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ส่วนขาและเท้านี้…ให้ดามติดกับกระดานไปสักระยะหนึ่งก่อนดีกว่า” ท่านหมอเอ่ย

หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้นหญิงชราก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะเอ่ย “ขอบคุณท่านหมอมาก…”

เสียง แคร่ก ดังขึ้น ฟันซี่หนึ่งร่างหลุดลงมาบนโต๊ะตรงหน้าท่านหมอทันที