ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 445 สาวงาม / ตอนที่ 446 เรือนร่างบริสุทธิ์

ตอนที่ 445 สาวงาม / ตอนที่ 446 เรือนร่างบริสุทธิ์

ตอนที่ 445 สาวงาม

เซี่ยเฉียวนึกไม่ถึงว่าพี่ชายใหญ่ของนางจะมีความรู้สึกเช่นนี้ นางอดที่จะรู้สึกอบอุ่นในใจไม่ได้

แต่…ต่อให้เขารักนางมากเท่าไร…

ก็ไม่ควรขโมยเหล้าของนางมาดื่มนี่?!

“น้องสาวของเจ้าชอบเหล้านี้มิใช่หรือ คุณชายเซี่ย ท่านยังแอบขโมยของพวกนี้มาอีกนะ ไม่รู้ว่าน้องสาวของเจ้าจะอยู่ได้อีกกี่วัน ทำไมเจ้าไม่ยอมให้นางหน่อยเล่า” เซี่ยเฉียวพึมพำ

เซี่ยผิงกั่งรู้สึกว่าปรมาจารย์คนนี้ช่างเอาใจใส่ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ยังทวงความยุติธรรมแทนเซี่ยเฉียวด้วย

“เหล้าก็คือเหล้า นางก็คือนาง ไม่เกี่ยวกัน! น้องสาวของข้าคนนี้อะไรก็ดีไปหมด เสียแต่ขี้เหนียวเกินไป เหล้าดีอย่างนี้ก็ยังแอบซ่อนอุบไว้ไม่ให้ข้าดื่ม นางเอาฝังไว้ใต้ดินอย่างนั้น หากกลิ่นหอมๆ นี้ยั่วให้งูเอย แมลงเอย หนูเอย มดเอยมาแย่งไปเล่า จะไม่เป็นการเสียของหรือ อีกอย่าง นางก็เป็นแค่หญิงสาวคนหนึ่ง ดื่มชาดอกไม้ไปก็พอ เหล้านี้ก็ต้องให้ผู้ชายดื่ม นางไม่ให้ข้าดื่ม ข้าก็ได้แต่ต้องไปขุดมาเองสิ!” เซี่ยผิงกั่งท่าทางมีเหตุผล

เซี่ยเฉียวกุมหน้าอกทันที

นางต้องถูกคนในบ้านนี้ทำให้โกรธตายในไม่ช้าก็เร็วเป็นแน่

ผู้หญิงดื่มเหล้าถือว่าเสียของ? สมน้ำหน้าแล้วที่เขาหาภรรยาไม่ได้!

เซี่ยเฉียวกลอกตาใส่เขาเบาๆ

กว่านางจะหมักเหล้าพวกนั้นออกมาได้ไม่ง่ายเลย ปริมาณก็มีไม่เยอะ หากดื่มอย่างพี่ชายนางเกรงว่าแค่ครึ่งเดือนก็คงหมดเกลี้ยงไม่เหลือแล้ว นางขี้เหนียวตรงไหนกัน

แต่ตอนนี้นางอธิบายไม่ได้

น่าสงสารภาพลักษณ์ที่เดิมทีสมบูรณ์แบบของเซี่ยเฉียว เวลานี้ในสายตารัชทายาทนางคงจะต้องเสียราคาไปมากแล้ว

ในใจเซี่ยเฉียวรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

ขณะนั้นรัชทายาทกลายเป็นไหเหล้าไปเสียแล้ว

อึกแล้วอึกเล่า เขากลับดื่มเหล้าปริมาณมากนั้นหมดเกลี้ยง หยดเดียวก็ไม่เหลือ

ที่น่ากลัวกว่าก็คือสีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เขานั่งหลังตรงสง่างาม ยิ้มเย็นๆ ตรงมุมปาก ลักษณะราศีของเจ้านายไม่หายไปเลย แถมยังดูมีศักดิ์บารมีมากกว่าเมื่อครู่นี้เสียอีก

“คืนนี้ข้าดื่มเยอะไปหน่อย ขอค้างคืนที่นี่จะได้หรือไม่” น้ำเสียงจ้าวเสวียนจิ่งแหบแห้งต่ำลึกและมีแรงดึงดูดอย่างยิ่ง ดวงตาคู่นั้นดูเหมือนกำลังจะลุกเป็นไฟ ขณะที่เขาพูดก็มองไปยังเซี่ยเฉียว

หัวใจของเซี่ยเฉียวเต้นผิดจังหวะไปเล็กน้อย นางเกือบจะคิดว่าความแตกเสียแล้ว

“ข้าจะไปแล้ว รบกวนใต้เท้าเซี่ยดูแลศิษย์น้องของข้าด้วยเถอะ!” เซี่ยเฉียวรีบเผ่นทันที

เซี่ยผิงกั่งมองไปที่รัชทายาท เขาลังเลเล็กน้อย

เขา…

จะต้องหาคนที่ยินดีที่จะอยู่ห้องข้างๆ…คอยปรนนิบัติฝ่าบาทหรือไม่

เซี่ยผิงกั่งคิดไปพลางก็ประคองรัชทายาทเข้าไปพักผ่อนในเรือนพลาง ในใจเขาก็รู้สึกเลื่อมใสรัชทายาทมากขึ้นเล็กน้อย

รัชทายาทผู้นี้ดูเหมือนจะไม่ได้บึกบึนเท่าเขา แต่ความสามารถในการดื่มเหล้าไม่ได้แย่ไปกว่าเขาเลย อีกอย่าง…เหล้านี้ก็…แข็งแกร่งกว่าเขามากจริงๆ ไม่รู้ว่าเขาถูกเลี้ยงดูมาอย่างไรกันแน่

ทุกย่างก้าวของจ้าวเสวียนจิ่งนั้นมั่นคงอย่างยิ่ง กระดูกสันหลังตั้งตรงแข็งแกร่งไม่ยอมอ่อนข้อ ราวกับว่าเหล้านี้ไม่ได้มีผลอะไรกับเขาเลย

หลังจากที่ส่งเขาเข้าห้องไปแล้วเซี่ยผิงกั่งก็ยืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็เรียกพ่อบ้านมา “ในบ้านเราใครคิดจะเกาะไม้ใหญ่ขึ้นที่สูงบ้างหรือไม่ เจ้าไปเลือกคนที่หน้าตาดี รู้ความ และน่ารักมาส่งเข้าไปในห้องของรัชทายาทสักคน”

“บ้านของเราไม่มีจริงๆ…” เมื่อพ่อบ้านได้ยินดังนั้นก็ตกใจ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า “แต่ว่า…เดิมทีบ่าวคิดจะบอกท่านอยู่ว่า เช้าตรู่วันนี้ คุณชายใหญ่จากจวนอ๋องหนิงเอ่ยส่งสาวงามมาให้ท่านสองคน ท่านว่า พวกนางพอจะใช้ได้ไหม”

“สาวงาม?” เซี่ยผิงกั่งหน้านิ่ว “คุณชายใหญ่ที่ส่งของขวัญมาเป็นใคร ข้ารู้จักไหม”

“ไม่เคยคบหากันมาก่อนเลยขอรับ คนของคุณชายใหญ่ท่านนั้นบอกว่า เขาชื่นชมความสง่างามของท่าน จึงอยากที่จะเป็นเพื่อนกับท่าน จริงสิ บ่าวได้ไปสืบมาเล็กน้อย อีกไม่นานคุณชายใหญ่คนนั้นก็จะต้องรับตำแหน่งราชการ บ่าวคิดว่า งานนี้จะมีอะไรเกี่ยวข้องกับนายท่านหรือเปล่า…” พ่อบ้านพูดสิ่งที่เขาคิดออกมา

ก็น่าจะเป็นเรื่องนี้เท่านั้นที่พอจะอธิบายได้

เซี่ยผิงกั่งรู้ว่าหนิงเป่ยอ๋องผู้นี้เพิ่งจะเข้าเมืองหลวงมาได้ไม่เดือนเท่านั้น เขาไม่รู้จักจริงๆ

“สาวงามที่ส่งมาสวยมากหรือ นิสัยใจคอเป็นอย่างไร บ้านเราไม่มีการบังคับฝืนใจให้ใครมาเป็นอนุ หากพวกนางอยากจะไปก็ปล่อยไปได้เลย หากพวกนางไม่ต้องการจะไปก็ไปพาตัวมาให้ข้าดูหน่อย” เซี่ยผิงกั่งเอ่ย

ตอนที่ 446 เรือนร่างบริสุทธิ์

หลังจากที่หลูซื่อจากไปแล้ว บ่าวรับใช้ในบ้านก็ถูกสับเปลี่ยนออกไปยกใหญ่

คนที่เซี่ยผิงกั่งถูกชะตาด้วย หากไม่ใช่พวกอกสามศอก ก็เป็นพวกที่ซื่อสัตย์รู้หน้าที่ คนที่หน้าตาดีก็น้อยมาก อีกอย่างหลังจากที่พวกนางถูกเซี่ยเผิงกั่งข่มขู่ให้หวาดกลัวมานานขนาดนี้ แม้จะมีความคิดบางอย่างในทีแรก แต่ความคิดเหล่านั้นก็หายไปนานแล้ว

ไหนเลยจะหาคนที่จะกล้าเป็นนางข้างห้องหรืออนุได้พ่อบ้านรีบไปตามคนมาทันที ไม่นานนักหญิงสาวสองคนก็มาถึง

คนหนึ่งอ่อนแอนุ่มนิ่ม อีกคนมีเสน่ห์ยั่วยวน พวกนางสองคนกำลังคุกเข่าอยู่กับพื้น และเอ่ยกับเซี่ยผิงกั่ง “บ่าวคารวะคุณชายใหญ่”

เซี่ยผิงกั่งพยักหน้าเล็กน้อย “ไม่เลว หน้าตาพวกเจ้าใช้ได้ คุณชายใหญ่ของหนิงเป่ยอ๋องส่งพวกเจ้ามาทำอะไร เป็นอนุให้ข้ารึ”

“บ่าวยินดีเจ้าค่ะ” นางทั้งสองเอ่ย

“แต่ข้าไม่ยินดีนี่” น้ำเสียงเซี่ยผิงกั่งแสดงความรังเกียจ “พวกเจ้าชอบข้าตรงไหน”

หญิงทั้งสองนางนั้นรู้สึกสั่นสะท้านในใจ แต่พวกนางก็ยังพูดว่า “คุณชายใหญ่แข็งแกร่งและกล้าหาญ…”

“ฟังคำพูดของพวกเจ้าก็รู้แล้วว่าไม่จริงใจ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ข้าให้ทางเลือกพวกเจ้าสามทาง หนี่ง ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป พวกเจ้าอยากจะไปไหนก็ไปได้เลย ข้าไม่ห้าม สอง อยู่ที่นี่เป็นคนทำความสะอาด แต่ต้องทำงานให้ได้ หากทำไม่ดีก็ต้องไสหัวออกไป ส่วนทางเลือกที่สามนี่…รัชทายาทอยู่ในห้อง กำลังขาดคนปรนนิบัติ” เซี่ยผิงกั่งเอ่ย

เขาไม่ได้รู้สึกว่าตนเองทำอะไรไม่ถูกต้อง

รัชทายาทอยู่ที่บ้านเขา ตามกฎของข้าราชบริพารแล้ว เขาก็ต้องทำให้ฝ่าบาทสะดวกสบายที่สุด

“รัช รัชทายาท?” หญิงสาวทั้งสองตกตะลึงในทันที

“อืม” เซี่ยผิงกั่งพยักหน้า “สามทางเลือก รีบๆ เลือกเถอะ”

นี่ยังต้องเลือกอีกหรือ

ทั้งสองมีสีหน้าเขินอาย “บ่าว บ่าวเต็มใจปรนนิบัติฝ่าบาท…”

“อ่า ข้ารู้อยู่แล้วที่พวกเจ้าพูดเมื่อครู่นี้ล้วนเป็นคำโกหก” เซี่ยผิงกั่งแค่นเสียงเยาะพลางเหลือบมองพวกนางด้วยสายตารังเกียจ “เอาล่ะ เข้าไปเถอะ แล้วปรนนิบัติรัชทายาทยาทให้ดีๆ ล่ะ หากฝ่าบาทไม่พอใจล่ะก็ ข้าจะตัดหัวพวกเจ้าเสีย”

“…” ทั้งสองนางรู้สึกดีอกดีใจ แต่ก็อดหวาดกลัวไม่ได้

เซี่ยผิงกั่งรวบรัดอย่างยิ่ง เขาส่งคนเข้าไปในห้อง แล้วจึงนำพ่อบ้านออกไปทันที

เวลานี้รัชทายาทนอนพักผ่อนอยู่บนเตียง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

เซี่ยผิงกั่งผู้นี้เป็นคนหยาบคายจริงๆ ไม่รู้จักให้คนนำน้ำแกงแก้อาการเมาค้างมาให้เขาสักหน่อย

ทันใดนั้นก็มีคนเดินเข้าในไปห้องด้านใน

กลิ่มแป้งหอมเลี่ยนลอยมาปะทะจมูกเขา มันทำให้เขาได้ตื่นขึ้นมาทันที ก่อนจะพบว่ามีผู้หญิงสองกำลังปีนขึ้นมาบนเตียงเขาในลักษณะที่เสื้อผ้าที่ไม่เรียบร้อย!

ปัง จ้าวเสวียนจิ่งถีบพวกนางลงไป

หญิงสามทั้งสองนางคุกเข่าลงข้างเตียงทันที “ฝ่าบาท…หม่อม หม่อมฉันมาปรนนิบัติรับใช้ท่าน…”

“เจ้าหมีโง่เซี่ยผิงกั่งให้พวกเจ้ามา?” น้ำเสียงจ้าวเสวียนจิ่งเย็นชา

“เพคะ” ทั้งสองรีบเอ่ย

เสื้อตัวบางเลื่อนหลุดลงมาจากไหล่ของนางเผยให้เห็นความขาวผุดผ่อง จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยเยาะ “ตัวเองยังไม่มีปัญญาหาภรรยามาแต่งได้ แต่กลับรู้จักที่จะจัดการให้คนอื่นแล้ว ไสหัวออกไป!”

เจ้าหมีโง่นั้นไม่คิดจะใช้สมองบ้างเลยหรือ

“ฝ่าบาท…หม่อมฉัน เรือนร่างหม่อมฉันยังบริสุทธิ์ ไม่ทำให้ฝ่าบาทต้องอับอายแน่…” หนึ่งในนั้นรีบคลานเข้ามาใกล้และวางมือของนางลงบนต้นข้าของรัชทายาท

“สองมือนี้ของเจ้าสวยดีนะ ข้าตัดมันแล้วมอบให้คุณชายเซี่ยก็ไม่เลว” น้ำเสียงของรัชทายาทเย็นชา “คิดจะเข้าวังตะวันออก? พวกเจ้าเดินเข้าไปได้ แต่จะต้องถูกหามออกมา หากพวกเจ้ายินดี ข้าจะมอบเงินสงเคราะห์ให้ครอบครัวเจ้าก่อนเลย”

มือนั้นก็เลยแข็งค้างอยู่ตรงนั้นนั่นเอง

เลือดบนใบหน้าไหลย้อนกลับในพริบตาจนมันซีดขาวไปหมด “ฝ่าบาทไว้ชีวิตด้วย!”

รัชทายาทเหลือบมองหญิงสาวทั้งสอง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“เจ้าสองคนเป็นสาวใช้ของตระกูลเซี่ย?” กลิ่นเหล้าโชยยามจ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยปากพูด ร่างกายของเขาหนักเล็กน้อย มีความไม่พอใจแฝงอยู่ในความเกียจคร้านของเขา ดูเหมือนว่าคนแปลกหน้าไม่ควรจะเข้าใกล้เขาเลย