ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 91 กระบี่วิญญูชน / ตอนที่ 92 คาถาเก้าตัว

ตอนที่ 91 กระบี่วิญญูชน / ตอนที่ 92 คาถาเก้าตัว

ตอนที่ 91 กระบี่วิญญูชน

เด็กสาวของเรือนคงกู่เพิ่งจะเรียนเพลงกระบี่ชมจันทร์นี้มาได้ไม่นาน ดังนั้นแม้ว่าการแสดงของซย่าหย่าอวิ๋นจะไม่ได้สมบูรณ์แบบ แต่ก็ยังสามารถจัดอยู่ในอับดับต้นๆ ได้ แม้แต่พวกอาจารย์ก็ยังพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

หลังจากการแสดงของซย่าหย่าอวิ๋น พวกอาจารย์ก็ให้คะแนน

การประเมินนี้แบ่งเป็นสามระดับเก้าขั้น

ระดับบน ระดับกลาง และระดับล่าง ทั้งหมดสามระดับ ซึ่งแต่ละระดับจะแบ่งย่อยไปอีกสามขั้น ด้วยวิธีนี้เก้าขั้นก็จะเป็น ระดับบนขั้นสูง ระดับบนขั้นกลาง ระดับบนขั้นต่ำ ระดับกลางขั้นสูง ระดับกลางขั้นกลาง ระดับกลางขั้นต่ำ ระดับล่างขั้นสูง ระดับล่างขั้นกลาง และระดับล่างขั้นต่ำ ทั้งหมดเก้าขั้น

ประเมินคะแนนโดยคณาจารย์ซึ่งปกติแล้วจะไม่ได้ให้คะแนนแตกต่างกันมากนัก

ถ้าหากขัดแย้งกันจริงๆ ก็ให้เลือกคะแนนระหว่างกลางนั้น

เนื่องจากอาจารย์ได้แจ้งให้ทุกท่านทราบแล้วว่าพวกนางเรียนเพลงกระบี่มาเพียงไม่นาน ดังนั้นจึงพอจะอะลุ้มอล่วยอยู่บ้าง

เซี่ยเฉียวกำลังครุ่นคิดว่าการแสดงของซย่าหย่าอวิ๋นนี้ แม้ว่าจะไม่ถึงระดับบน แต่ก็เป็นระดับกลางขั้นสูง

“เซี่ยเฉียว อย่างมากเจ้าก็ได้แค่ระดับล่าง!” หลังจากที่ลงมาจากด้านบนแล้ว ซย่าหย่าอวิ๋นก็ตรงดิ่งมาหาเซี่ยเฉียวแล้วเอ่ยเบาๆ กับนาง

เซี่ยเฉียวไม่ได้เอ่ยอะไร แต่นางกลับได้ยินเสียงถามดังขึ้นมาจากตรงตำแหน่งที่อาจารย์นั่งอยู่ “ทำไมต้องกระซิบกระซาบ”

ซย่าหย่าอวิ๋นทรุดตัวลงทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น

ดวงตาจ้าวเสวียนจิ่งเฉียบคมกว้างไกล “อาจารย์ก็อยู่ที่นี่ด้วย เจ้าพูดอะไรลับๆ ล่อๆ”

เมื่อได้ยินรัชทายาทตรัสเช่นนั้น พวกอาจารย์ก็หนังตาเต้นกระตุกทันที

รัชทายาทก็ยังเป็นรัชทายาทคนเดิม

เด็กสาวรวมตัวกันยากที่จะไม่ให้กำลังใจกันและกัน จะพูดคุยกันบ้างสักสองสามคำก็ไม่เป็นไรนี่?

“นางบอกว่าข้าก็แค่ระดับล่าง” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา

สีหน้าซย่าหย่าอวิ๋นเปลี่ยนไปในทันที นางรีบเอ่ยอย่างลนลาน “ข้า ข้าแค่จะบอกนางว่าเพลงกระบี่นี้ไม่ใช่จะเรียนรู้กันได้ภายในวันเดียว นางเพิ่งจะได้เห็นแค่ไม่กี่ครั้งในวันนี้ คงทำการทดสอบได้ไม่ดีแน่ อาจจะได้แค่ระดับล่าง…”

“ข้าเห็นเหมือนว่าเจ้าจะพูดเพียงไม่กี่คำเท่านั้นนะ หน้าตาดุดัน ไม่ได้เหมือนมีเจตนาดี” ดวงตาจ้าวเสวียนจิ่งล้ำลึก เขาพูดขึ้นอย่างเย็นชาด้วยใบหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

ซย่าหย่าอวิ๋นตัวสั่นสะท้าน

เด็กสาวหลายคนมองนางอย่างเห็นอกเห็นใจ

หากเป็นองค์ชายสี่ แม้ว่าเขาจะพบว่านางพูดอะไรไม่เหมาะสมก็จะไม่ถามซึ่งหน้าอย่างนี้

แต่นี่บังเอิญเป็นองค์รัชทายาท…

หย่าอวิ๋นโชคร้ายจริงๆ

“ฝ่าบาท แม่นางผู้นี้ยังเด็กและชอบแข่งขัน นางพูดอะไรผิดไป หวังว่าฝ่าบาทจะประทานอภัยให้นางด้วย” ท่านอาจารย์กราบทูลทันที

ในสำนักศึกษานี้ไม่ต้องคุกเข่า อาจารย์แค่โค้งตัวและประสานมือเคารพ ซึ่งดูแล้วเต็มไปด้วยความจริงใจ

“คำพูดของนางไม่ได้พูดกับข้า ยกโทษให้หรือไม่ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้า แต่ข้าไม่พอใจที่นางปกปิดและกล่าวคำโกหก เมื่อสักครู่นางได้ระดับไหนหรือ”

“ระดับบนขั้นสูง“ ท่านอาจารย์มองคะแนนที่อาจารย์ท่านอื่นประเมินแล้วจึงกราบทูล

เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว นางนึกไม่ถึงว่าการประเมินของพวกอาจารย์จะไม่เข้มงวดถึงขนาดนี้

อย่างนี้ยังได้ระดับบน?

“กระบี่นั้นคู่ควรกับวิญญูชน พฤติกรรมเช่นนี้ถือว่าบกพร่อง คะแนนนี้ควรจะต้องได้รับการแก้ไข” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยอีก

เซี่ยเฉียวพยักหน้าช้าๆ พูดได้ไม่เลว

กระบี่เป็นนายของทหารนับร้อย ต้องมีท่าทางอันสง่างาม ซย่าหย่าอวิ๋น…ในด้านนี้ของนางไม่ไหวจริงๆ

ในเวลานี้ดวงตาของซย่าหย่าอวิ๋นแดงขึ้น

นางไม่กล้าโต้เถียงหักล้างคำพูดของรัชทายาท ฮ่องเต้ทรงตามพระทัยรัชทายาท และรัชทายาทก็ชอบรังแกผู้อื่นเสมอ ต่อให้สิ่งที่รัชทายาทพูดจะลดเลี้ยวไม่ถูกต้อง แต่ผลลัพธ์ก็จะไม่เปลี่ยนแปลง

พวกอาจารย์พากันถอนหายใจ หนึ่งในนั้นเอ่ยถามเซี่ยเฉียว “แม่นางท่านนี้ เจ้าคิดว่าควรลดคะแนนของแม่นางซย่าผู้นี้หรือไม่”

หากแค่ลดระดับคะแนนก็ไม่เป็นไรหรอก

แต่ทุกครั้งระดับคะแนนจะถูกบันทึกไว้ และเวลาที่จดบันทึกจะต้องบันทึกเรื่องที่ซย่าหย่าอวิ๋นพูดจายั่วยุเป็นการส่วนตัวลงไปด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น นางยังถูกรัชทายาทเรียกออกมาต่อหน้าทุกคน ชื่อเสียงของนางอาจเลวร้ายไปชั่วขณะหนึ่ง

ตอนที่ 92 คาถาเก้าตัว

เซี่ยเฉียวถูกผู้คนจ้องมองก็ไม่ได้รู้สึกกลัวแต่อย่างใด

“การประเมินไม่ใช่หน้าที่ของข้า ควรจะลดคะแนนหรือไม่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ข้าที่เป็นลูกศิษย์คนหนึ่งจะชี้แนะได้ ท่านอาจารย์ทั้งหลายพิจารณาด้วยตัวเองก็แล้วกันเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยเนิบๆ

คิดจะโยนเผือกร้อนมาให้ข้าหรือ

ทำไม่ได้หรอก

หากนางพยักหน้าบอกให้ลดคะแนน ต่อไปเมื่อคนข้างนอกพูดกันถึงเรื่องนี้ ก็จะกลายเป็นว่านางยืมมือผู้มีอำนาจมากลั่นแกล้งรังแกซย่าหย่าอวิ๋น

แต่ถ้าหากนางบอกว่าไม่ นั่นก็เท่ากับนางไม่ไว้หน้ารัชทายาท

นางไม่ได้โง่นะ ไม้นี้นางไม่รับหรอก

เซี่ยเฉียวพูดจบก็ปรับลมหายใจของตัวเอง จากนั้นก็จิบน้ำชาทีละน้อย

ท่าทางราวกับนางกำลังระงับความตกอกตกใจหลังจากที่ถูกทำให้ตกใจเช่นนั้น

“ฝ่าบาททรงคิดว่านางควรได้คะแนนระดับไหนหรือเพคะ“ ท่านอาจารย์จู้ผู้สอนวิชากระบี่ให้เซี่ยเฉียวทูลถาม

“เลือกคะแนนที่ต่ำที่สุดในนั้นมา แล้วลดคะแนนลงไปอีกหนึ่งขั้นก็พอแล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งพูดด้วยอารมณ์สงบท่าทางสบายๆ

ท่านอาจารย์จู้นำคะแนนของอาจารย์ทุกท่านมาดูอีกครั้ง

คะแนนที่สูงที่สุดอยู่ที่ระดับบนขั้นกลาง ส่วนที่ต่ำที่สุดคือระดับกลางขั้นกลาง ซึ่งมีความแตกต่างกันมาก

อย่างไรก็ตามท่านอาจารย์ที่ให้คะแนนระดับกลางขั้นกลางก็ขึ้นชื่อว่าค่อนข้างเข้มงวด เขาคงไม่ได้พิจารณาว่าเด็กสาวพวกนี้เพิ่งจะเรียนเพลงกระบี่ชมจันทร์มาได้ไม่นาน จึงให้คะแนนตามระดับความสามารถจริงๆ

หากลดคะแนนลงหนึ่งขั้นก็จะเป็นระดับกลางขั้นต่ำ

คะแนนนี้ยิ่งแย่ลงไปอีกเล็กน้อย

แต่นังหนูนี้ไม่รู้ความ รัชทายาทยังอยู่ที่นี่ด้วย แต่นางกลับกระซิบกระซาบอย่างเสียมารยาท นางถูกลงโทษก็สมควรแล้ว

อาจารย์จู้แก้ไขคะแนนของนาง

แล้วจึงเรียกคนต่อไปเข้าทดสอบ

ในเมื่อมีบทเรียนให้เห็นเป็นตัวอย่างแล้ว พวกเด็กสาวจึงนิ่งเงียบและประหม่ามากขึ้น ทุกสีหน้าและการกระทำพยายามทำเต็มที่เพื่อให้ได้ตามข้อกำหนด

ทันใดนั้นการแสดงของพวกนางก็ดีขึ้นอีกระดับจริงๆ

“คนต่อไป เซี่ยเฉียว” อาจารย์จู้เอ่ยขึ้น ราวกับนางกลัวว่าอาจารย์ท่านอื่นจะลำเอียงโดยพิจารณาจากนักเรียนที่แสดงได้เยี่ยมยอดก่อนหน้านี้จึงเอ่ยเสริม “แม่นางเซี่ยเพิ่งจะมาเรียนที่สำนักศึกษา เพลงกระบี่ชมจันทร์นี้นางเพิ่งจะได้ดูไปไม่กี่รอบ”

จ้าวเสวียนจิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไร

สีหน้าท่าทางของเขาราวกับไม่รู้จักเซี่ยเฉียวมาก่อน

เซี่ยเฉียวลุกขึ้นยืนช้าๆ นางจัดเสื้อผ้าก่อนจะเดินขึ้นไปอย่างไม่รีบร้อน

แม้นางจะไม่ได้อ่อนแออย่างกับใบหลิวลู่ลมเช่นนั้น แต่แค่มองแวบแรกก็รู้ได้ว่าร่างกายของเด็กคนนี้ไม่ได้ดีเท่าไหร่ พวกอาจารย์ต่างก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ดูข้อมือเล็กๆ นั่นสิ จะกวัดแกว่งกระบี่ได้หรือ

อย่าทำให้ตัวเองหักไปเสียก่อนนะ

เซี่ยเฉียวยกกระบี่ขึ้นมา

ปลุกพลัง

นางสวมชุดเครื่องแบบของสำนักศึกษา เข็มขัดรอบเอวของนางส่องแสงระยิบระยับ

ทันใดนั้น ในมือถือดาวหกแฉก ใต้เท้าเหยียบรอยเท้าเซียน

กระบี่ดุจดั่งมังกรเหินที่ฉวัดเฉวียนไปมาในมือของนาง กลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างของนางลอยมาตามลม ท่วงท่าพริ้วไหว รูปแบบไม่ธรรมดา ในชั่วพริบตาราวกับได้เห็นสายลมเย็นจันทร์กระจ่างที่สง่างามและสดชื่น ประณีตถึงขีดสุด

แต่ที่คนอื่นไม่รู้คือ เซี่ยเฉียวท่องมนต์อยู่ในใจตลอดเวลา…

“ทหารนักสู้ในแนวรบ เดินหน้าวางค่ายกล…”

คาถาเก้าตัว[1]

ท้ายที่สุด…

จัดการ!

นางเกือบจะส่งเสียงร้องออกมาแล้ว

สีหน้าเซี่ยเฉียวจริงจัง ท่ามกลางสายตาตกตะลึง นางเก็บพลัง

แล้วพ่นลมหายใจออกมา

เหนื่อย

นางโค้งคำนับพวกอาจารย์ด้วยอาการวิงเวียน จากนั้นก็เดินลงไปอย่างมึนงง และรีบนั่งลงยังที่ของนาง

รอบกายสงบเงียบอย่างยิ่ง

ซย่าหย่าอวิ๋นมองนางอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เป็นไปไม่ได้ เป็นไปได้อย่างไร! เพลงกระบี่ชมจันทร์ร่วมกันคิดค้นขึ้นโดยอาจารย์หลายคนในช่วงสามเดือนมานี้ เมื่อคิดค้นเสร็จแล้วก็ให้ที่เรือนหมู่ตันได้เรียนก่อน เพิ่งนำออกมาแสดงครั้งสุดท้ายที่มีการแลกเปลี่ยนระหว่างกัน

หลังจากนั้นเพลงกระบี่ชมจันทร์นี้ก็โด่งดังในสำนักศึกษา

แม้คิดจะเรียน แต่ในเวลาไม่กี่วันย่อมทำไม่ได้แน่?!

แต่นางร่ายรำได้…

แม้แต่ซย่าหย่าอวิ๋นก็ยังต้องยอมรับว่าเซี่ยเฉียวร่ายรำได้ดีกว่านาง กระบี่ในมือนางทรงพลังมาก มีบางอย่างที่แตกต่างออกไปจากต้นฉบับ แต่นางเปลี่ยนแปลงได้โดยไม่มีอาการสะดุดแม้แต่น้อย การเคลื่อนไหวทั้งหมดเป็นไปอย่างราบรื่นธรรมชาติ นางร่ายรำได้ไม่ด้อยไปกว่าอาจารย์เลย!

——————–

[1] คาถาเก้าตัว คาถาป้องกันร่างกายของลัทธิเต๋า