ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 95 อายุสั้น / ตอนที่ 96 ได้มาเยอะเลย

ตอนที่ 95 อายุสั้น / ตอนที่ 96 ได้มาเยอะเลย

ตอนที่ 95 อายุสั้น

อาจารย์จู้ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกว่าไม่น่าจะเป็นความจริง

ก็นังหนูคนนี้ตอนที่ร่ายรำเพลงกระบี่เมื่อสักครู่เต็มไปด้วยพลังขนาดนั้น เขาไม่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติเลยนี่!

หลังจากที่นางหยุดลง จู่ๆ ก็ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ร่างของนางเหมือนจะกลวงไปหมดเสียอย่างนั้น

อาจารย์หลี่ว์ถอนหายใจ

หญิงสาวคนนี้…มีความตั้งใจที่จะเรียนรู้ ในชั้นเรียนสองวันมานี้นางตั้งใจเรียนอย่างยิ่ง จากที่เขาได้สัมผัสนางมาก็เห็นว่าหญิงสาวจดจำทุกอย่างที่เขาพูด นางมีความตั้งใจและรู้ความถึงขนาดนี้ หากเป็นผู้ชายแล้วไปสอบจอหงวน ไม่ช้าก็เร็วจะต้องสอบติดแน่ๆ!

นึกไม่ถึงเลยว่าร่างกายนางจะย่ำแย่ขนาดนี้

นอกจากนี้ยังมีเด็กสาวอีกสองคนตามมาในเรือนคงกู่ด้วย

เวลานี้นางได้ยินทุกถ้อยคำอย่างชัดเจนไม่มีตกหล่น

ต่างก็ตกใจกันหมด

ช่างน่าสงสารเกินไปแล้ว!

นางเป็นลูกสาวที่ท่านแม่ทัพไม่ได้รักใคร่ ต้องเติบโตมาข้างนอกก็ช่างเถอะ แต่นี่นางกลับมีสุขภาพร่างกายย่ำแย่ ต้องตายในไม่ช้าก็เร็ว?!

เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าเคยพูดรุนแรงกระทั่งรังเกียจเดียดฉันท์แม่นางเซี่ยมาก่อน จู่ๆ พวกนางก็รู้สึกผิดอย่างที่สุด!

พวกนางทำเรื่องเลวร้ายเกินไปแล้วหรือไม่

ขณะที่เซี่ยเฉียวลืมตาขึ้นนางก็พบว่ามีหลายคนกำลังมองนางอยู่

สีหน้าแปลกประหลาด

“แม่นางเซี่ย…” ฟังมู่เสวี่ยร้อนตัว “ข้าขอโทษ!”

“…” อะไรนะ

เซี่ยเฉียวมึนงง

เมื่อครู่ไม่ใช่ว่านางทนไม่ไหวจนหมดสติล้มลงไปเองหรอกหรือ หรือว่าถูกคนอื่นทุบเข้า

เหตุใดคนคนนี้ต้องขอโทษนางด้วย

เซี่ยเฉียวมองนางอย่างงๆ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

“อ่อ” นางตอบรับเสียงเบา

ฟังมู่เสวี่ยรู้สึกผิดอย่างมาก “แม่นางเซี่ย หากเจ้าโทษพวกข้าก็สมควรแล้ว จริงๆ แล้ว..พวกเราไม่รู้ว่าเจ้ามีร่างกายที่แย่ขนาดนี้ หากรู้มาก่อน พวกเราก็คงไม่…พูดกับเจ้าแบบนั้นแล้ว”

เซี่ยเฉียวเข้าใจแล้ว

ที่แท้เป็นเพราะสุขภาพของตนไม่ดีจึงทำให้พวกนางเกิดความรู้สึกเห็นอกเห็นใจขึ้นมา

ใช้ความอ่อนแอเป็นเหตุผลได้ด้วยหรือ

เซี่ยเฉียวพยักหน้า ก่อนจะพูดอย่างเฉยเมย “พูดก็พูดไปแล้ว ตอนนี้จะมาพูดเรื่องพวกนี้ก็ไม่มีประโยชน์”

ฟังมู่เสวี่ยและเด็กสาวอีกนางหนึ่งอึ้งไปเล็กน้อย

“เซี่ยเฉียว ร่างกายเจ้าไม่ดีอย่างนี้ งั้นวิชากระบี่ต่อไปก็ไม่ต้องเข้าเรียนแล้ว ไม่เพียงแต่วิชากระบี่ วิชายุทธ์อื่นๆ ก็ไม่ต้องเรียนหรอก!” อาจารย์หลี่ว์เอ่ยขึ้น

“ท่านอาจารย์ เวลาเรียนครั้งหน้าข้าแค่ดูจะได้ไหม” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม

อาจเพราะชาตินี้ร่างกายของนางย่ำแย่มาก ดังนั้นทุกๆ วันที่นางมีชีวิตอยู่จึงรู้สึกว่าเป็นกำไรแล้ว

ตอนที่อยู่ในวัด ถึงแม้ร่างกายจะทรมานแค่ไหน แต่ก็ไม่มีวันไหนที่นางจะอยู่ว่างๆ

เวลาที่นางสามารถขยับเคลื่อนไหวได้นางก็จะฝึกท่าเก็บวิญญาณของลัทธิเต๋า ลองทำสักสองครั้งก็ได้ผลอยู่บ้าง ส่วนตอนที่ขยับไม่ไหวนางก็จะอ่านหนังสือ

หากตอนที่นางใช้สมองแล้วรู้สึกสบาย นางก็จะใช้มือทำอะไรสักอย่างแทน

การที่นางทำให้ตัวเองยุ่งอยู่อย่างนี้วันแล้ววันเล่าปีแล้วปีเล่าจึงทำให้รู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่

นางไม่อยากนอนรอความตายอยู่บนเตียง

ยิ่งไปกว่านั้นอาการป่วยของนางก็ไม่เหมือนคนอื่น

ที่สำนักศึกษาทำให้จิตวิญญาณและพลังชีวิตของนางไม่เลวเลย

วิชากระบี่สง่างามน่าดูชม ซึ่งนางเองก็อยากเรียน ในเมื่อร่างกายไม่อำนวยให้ฝึกซ้อมมากเกินไป นางก็ใช้สมองจดจำเอาก็ได้ พอร่างกายดีขึ้นมาเมื่อไหร่นางค่อยกวัดแกว่งกระบี่สักทีสองที

แต่เมื่อพวกฟังมู่เสวี่ยได้ยินคำพูดเหล่านี้ของเซี่ยเฉียวกลับเข้าใจไปอีกอย่าง

“เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องหาถั่วเงินหรอก มันไม่ดีกับร่างกายของเจ้า เรื่องเงินบริจาคพวกเราจะคิดหาวิธีช่วยเอง…” ฟังมู่เสวี่ยพูดด้วยความเมตตา

เซี่ยเฉียวมองนางด้วยความประหลาดใจ “แม่นางฟัง ความโกรธและความเมตตาของพวกเจ้าราคาถูกขนาดนี้เลยหรือ”

ฟังมู่เสวี่ยชะงักไปทั้งร่าง

เซี่ยเฉียวไม่ได้โกรธ แต่นางรู้สึกขบขัน

คำพูดดีร้ายพวกนี้ล้วนขึ้นอยู่กับพวกนางว่าจะพูดอย่างไรหรือ แล้วข้าล่ะ? เป็นแกะที่จะถูกเชือดหรือว่าปลาบนเขียงเท่านั้นหรือ?

ตอนที่ 96 ได้มาเยอะเลย

เซี่ยเฉียวเองก็รู้ว่า พวกเด็กสาวมักมีความคิดเรียบง่าย และแสดงออกอย่างที่ตัวเองรู้สึกโดยไม่ได้คิดอะไรมาก

ไม่เหมือนนางที่ใช้ชีวิตเหมือนคนแก่ชรา ค่อนข้างไร้อารมณ์อยู่บ้าง

แต่นางกลับคร้านที่จะแสร้งยิ้มอ่อนโยนออกมา แล้วบอกพวกนางว่าไม่เป็นไรด้วยหน้าตายิ้มแย้ม…

ฝืนใจไม่ไหว

พวกฟังมู่เสวี่ยอับอายเล็กน้อย

สีหน้าอึดอัดทำตัวไม่ถูก

เซี่ยเฉียวเองก็ไม่ได้ปลอบใจ นางขี้เกียจ

อาจารย์หลี่ว์ยินดีอย่างยิ่งที่ได้เห็นท่าทีกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ของนาง “ในเมื่อเป็นอย่างนั้น กลับไปข้าจะไปพูดกับอาจารย์ท่านอื่นสักหน่อยว่า เวลาที่เจ้าเข้าเรียนให้คำนึงถึงร่างกายเป็นสำคัญ ทำเท่าที่จะทำได้ก็พอ”

“ขอบคุณท่านอาจารย์” เซี่ยเฉียวเอ่ย

นางเป็นลมหมดสติไปครู่หนึ่งกลับรู้สึกว่าศีรษะโล่งขึ้นมาก

ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยอย่างเมื่อสักครู่แล้ว

“จริงสิ เจ้าได้ที่หนึ่ง ตามหลักแล้วก็ควรจะไปขอบพระทัยฝ่าบาทเรื่องของหยกที่ได้ประทานให้เสียหน่อย อีกเดี๋ยวพอพักจนดีขึ้นแล้วก็อย่าลืมเสียล่ะ” อาจารย์จู้เอ่ยเสริม

“พระองค์อยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะ” เซี่ยเฉียวงุนงง

“ฝ่าบาททรงมีที่ประทับส่วนพระองค์อยู่ในสำนักศึกษา ตรงตำแหน่งสุดทิศตะวันออก แค่เดินผ่านป่าไผ่ก็ถึงแล้ว” อาจารย์จู้ตอบนาง

ป่าไผ่?

เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วเล็กน้อย

พื้นฐานร่างกายของรัชทายาทมีความพิเศษอยู่บ้าง สายเลือดฮ่องเต้ เช่นเขามักมีปราณมังกรมาก ทั้งยังเป็นถึงรัชทายาท ปราณของมังกรน่าจะค่อนข้างแข็งแรง แต่เขากลับดึงดูดวิญญาณอย่างยิ่ง ก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด

เมื่อมาคิดๆ ดู หากไม่ใช่เพราะปราณมังกรปกป้องเขาอยู่ คนคนนี้คงได้รับผลกระทบจากวิญญาณและเสียชีวิตไปนานแล้ว

พื้นฐานร่างกายแบบนี้กลับอยู่ใกล้ต้นไผ่ นั่นไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย

ต้นไม้มีชีวิตอยู่ได้ด้วยการดูดซับน้ำ ซึ่งมีลักษณะของหยางมากมาย ต้นไผ่นี้…

ลำต้นเป็นโพรง ไม่ชอบแสงแดด ดังนั้นจึงเหมือนต้นไหวซู่[1] ซึ่งมีลักษณะความเป็นหยางสูงไม่เหมาะกับรัชทายาทองค์นี้เลย

เซี่ยเฉียวไม่เคยเห็นป่าไผ่นั่น นางจึงไม่สามารถพูดอะไรมากได้

หมอหลวงจับชีพจรให้นาง เมื่อเห็นว่าชีพจรของนางดีขึ้นมากแล้ว เขาจึงถามนางว่าต้องการใบสั่งยาหรือไม่

ร่างกายของนางสามารถอยู่มาจนถึงตอนนี้ได้จะต้องมียาที่นางใช้มาตลอด หมอหลวงรู้ดีจึงไม่กล้าสั่งยาใหม่ให้นางโดยพลการ เพราะกลัวว่าจะขัดกับยาที่นางใช้อยู่ก่อนแล้ว

ยาในสำนักศึกษานี้จะต้องใช้ถั่วเงิน

และสามารถลงบัญชีไว้ก่อนได้

เซี่ยเฉียวส่ายหน้าปฏิเสธ

จากนั้นนางก็นึกถึงเงินรางวัลของตนเอง “ถั่วเงินของข้าล่ะ”

อาจารย์จู้ส่งของให้นางอย่างจนใจ

เครื่องประดับศีรษะเป็นทองคำฝังประดับหยก มีหวีสับสามอัน ปิ่นปักผมหนึ่งคู่ เครื่องประดับหน้าผากสองชิ้น ดูมีราคามากมาย

เพียงแต่ในสำนักศึกษาไม่อนุญาตให้ใช้เครื่องประดับที่หรูหราเกินไป และแม้แต่เสื้อผ้าก็ต้องเป็นแบบมาตรฐาน

นางสามารถนำของพวกนี้กลับไปขายได้

เซี่ยเฉียวรับมาอย่างยินดี

เซี่ยเฉียวประคองจานถั่วเงินค่อยๆ นับจำนวน แล้วก็พบว่ามีตั้งหกสิบเมล็ด!

ได้มาเยอะเลย

เซี่ยเฉียวพอใจมาก นางเก็บถั่วเงินลงในกระเป๋าเงินใบเล็กๆ เช่นนี้นางจะได้ไม่ต้องกังวลใจว่าจะไม่มีเงินจ่ายคืนเงินกู้ดอกเบี้ยสูงของน้องสาวนางแล้ว

จากนั้นก็เป็นหยกขาวชิ้นนั้น

นางกำไว้ในมือก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่น นับเป็นหยกคุณภาพดี หากนางพกติดตัวตลอดจะต้องส่งผลดีต่อร่างกายและจิตใจอย่างแน่นอน

เซี่ยเฉียวจ้องมองหยกชิ้นนี้ ในหัวก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อย

กราบอาจารย์?

นางไม่ต้องการ

สำนักศึกษามีวิชาให้เรียนมากมาย เท่านี้นางก็เรียนรู้ไม่หมดแล้ว ไม่จำเป็นต้องหาผู้เชี่ยวชาญมาชี้แนะเรื่องไหนเป็นพิเศษ อีกอย่างปรมาจารย์เหล่านี้มักจะไม่ชอบให้ลูกศิษย์ศึกษาเรื่องนอกรีต หากเขารู้ว่านางมีความสนใจหลากหลาย เกรงว่านางจะถูกอบรมน่ะสิ

เอาไปแลกกับสมบัติล้ำค่าควรเมือง?

อาจจะเป็นไปได้

และยังสามารถขายให้คนอื่นได้ด้วย…ลองคิดๆ ดู สถานะศิษย์ของปรมาจารย์ ก็น่าจะมีหลายคนเต็มใจซื้ออยู่หรอกใช่ไหม

ความคิดมากมายผุดขึ้นในหัวเซี่ยเฉียวเป็นช่วงเวลาสั้นๆ

นางพักในห้องด้านข้างนี้อีกสักครู่

พวกอาจารย์และหมอหลวงต่างออกไปแล้ว เหลือไว้แต่เพียงหญิงชราสองคนที่คอยดูแลอยู่ที่นี่ นางยกน้ำชาเข้ามาให้เซี่ยเฉียว

หลังจากพักไปได้ครึ่งชั่วยาม เซี่ยเฉียวก็เตรียมตัวที่จะไปพบองค์รัชทายาท

————–

[1] ต้นไหวซู่ ต้นเจดีย์ญี่ปุ่น ต้นไม้ทรงพุ่มตระกูลถั่ว นิยมปลูกประดับสวน