ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 175 หมาแทะสิ ถึงจะไม่เหมือนใคร

อวิ๋นเฉียวโทรศัพท์มาบอกว่าจะกลับมาวันที่ 24 ไม่ต้องให้คนไปรับ เขา
จะกลับบ้านเอง แต่ชูยินก็ยืนกรานจะไปรับที่สนามบินให้ได้ ตั้งแต่เกิดเรื่อง
ของจือซ่าน อวิ๋นเฉียวก็ไม่ได้กลับบ้านอีกเลย เขาเดินทางไปทั่วโลก เมื่อไปถึง
ที่หนึ่ง ก็จะส่งโปสการ์ดพร้อมกับตัวหนังสือสองสามตัวกลับมาให้ที่บ้าน น้อย
ครั้งนักที่จะโทรศัพท์ และไม่โทรหาอวิ๋นอี้ฟานกับชูยินเลย โทรหาแค่อวิ๋นตั่ว
เท่านั้น ชูยินอยากรู้อะไร ก็ต้องถามเอาจากอวิ๋นตั่ว แต่อวิ๋นตั่วเองก็ไม่ใช่ว่ารู้
ไปเสียทุกเรื่อง อวิ๋นเฉียวโทรหาก็ดูเหมือนจะไม่ได้คุยเรื่องจริงจังกัน บอกแค่
หนุ่มๆ ที่ไหนหน้าตาดี หล่อเหลามีสไตล์ ถ้าน้องสาวไปต่างประเทศ พี่จะ
แนะนำหนุ่มๆ ให้ ถ้ารู้ถึงหูชูยินเข้า คนเป็นแม่ต้องโมโหมากแน่ๆ เมื่อยิ่งเป็น
แบบนี้
ชูยินก็ยิ่งเป็นห่วง ผู้ช่วยที่ถูกส่งไปด้วยตอนแรกก็ถูกอวิ๋นเฉียวไล่
กลับมา หลังจากนั้นอวิ๋นอี้ฟานก็ส่งไปอีกสามสี่คน และส่วนมากก็อยู่ได้ไม่
นาน ต่อมา เมื่อมาคิดๆ ดูแล้ว ก็ไม่ได้ส่งไปอีก กลัวว่าอวิ๋นเฉียวจะมองความ
เป็นห่วง เข้าใจผิดว่าตัวเองดูจับตามอง ถึงตอนนั้น แม่ลูกก็แทบจะขาดการ
ติดต่อกันไปเลย
คราวนี้อวิ๋นเฉียวบอกว่าจะกลับมาฉลองคริสต์มาส ชูยินดีใจมาก แต่ว่า
การที่กลับมากะทันหันแบบนี้ ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าเจอเรื่องลำบากอะไรมาหรือ
เปล่า
ภาพอวิ๋นเฉียวที่เห็นที่สนามบินทำให้ชูยินตกใจ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ยาว
จนถึงไหล่ หนวดไม่ได้โกน เสื้อผ้าก็ขาดๆ อย่างกับคนป่า
“แม่!” เขาเข้ามากอดชูยิน แต่คนเป็นแม่กลับก้าวถอยหลัง
อวิ๋นเฉียวท่าทางเสียใจ “ไม่เห็นผมเป็นลูกชายแล้วเหรอ?”
“ทำไมลูกถึงปล่อยให้ตัวเองกลายเป็นแบบนี้ล่ะ?” ชูยินดึงสติกลับมา
ได้ก็กอดลูกชายแล้วร้องไห้ออกมา
อวิ๋นเฉียวเช็ดนํ้าตาให้แม่ “แม่ไม่รู้เหรอครับ ปีนี้เขานิยมแบบนี้กันนะ
มันเป็นศิลปะ”
เมื่อกลับถึงบ้าน อวิ๋นตั่วก็คิดว่าเขาเป็นซานตาคลอส “พี่แต่งตัวบน
เครื่องเหรอคะ?” เธอยื่นมือไปดึงเครากับผมของพี่ชาย เป็นของจริง มอง
กระเป๋าใบใหญ่ที่แบกอยู่แล้วก็รู้สึกว่าเหมือนถุงของซานตาคลอสเลย
“มีของขวัญไหมคะ?” ถามพลางยื่นมือออกไป
อวิ๋นเฉียววางกระเป๋าลง ดึงกล่องเล็กๆ ออกมา แล้วส่งของขวัญให้ทุกคน
ชูยินรู้สึกว่าลูกชายโตขึ้นมาก เขาเตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้ทุกคนใน
บ้าน คุณหวง แม่บ้านหลิว ลุงหู ทุกคนต่างก็ได้ของขวัญ ชิ้นสุดท้ายที่เอา
ออกมาจากกระเป๋าคือสำหรับเพื่อนเก่าอย่างอวี่เจ๋อ และยังมีอีกกล่อง “นี่
ให้อวี่ซี ทำไมปีนี้เธอไม่มาล่ะ?”
อวี่เจ๋อ “สิ้นปีแบบนี้ บริษัทพวกเขายุ่งมาก อีกอย่าง เธอกำลังฝึกงาน
ต้องทำงานหนักกว่าคนอื่นน่ะ”
“ได้ยินว่าบริษัทออกแบบเสื้อผ้ามีชื่อเสียงมากเลยนี่ เถ้าแก่ทำชุดออก
งานให้ดาราบ่อยๆ ด้วยใช่ไหม?”
“ใช่แล้วค่ะ!” อวิ๋นตั่วทำหน้าภาคภูมิใจ ราวกับตัวเองเป็นคนที่ได้เข้า
บริษัทนั้นเอง “พี่อวี่ซีบอกว่า ในอนาคตเธอจะทำชุดราตรีให้ดาราดังบ้าง
และก็จะมีโอกาสไปงานปารีสแฟชั่นโชว์ด้วย!”
อวิ๋นเฉียวหัวเราะ ไปงานแฟชั่นโชว์ ดูเหมือนทุกคนจะมีเป้าหมายเป็น
ของตัวเอง
ชูยินดึงมือลูกชาย “ไปอาบนํ้าอุ่นๆ ก่อน แล้วค่อยลงมากินข้าวเย็นนะ”
“พี่ไปตัดผมเถอะค่ะ มันไม่น่าดูเลยสักนิด” อวิ๋นตั่วว่า
“เธอตัดเป็นไหม?”
“เป็นค่ะ!”
“ดีเลย งั้นมาช่วยตัดให้พี่หน่อย”
ชูยิน “พรุ่งนี้ค่อยให้คนจากร้านตัดผมมาตัดให้ก็ได้ ให้น้องสาวลูกตัด
เดี๋ยวก็ตัดออกมาเหมือนหมาแทะหรอก”
อวิ๋นเฉียว “หมาแทะสิครับ ถึงจะไม่เหมือนใคร!”