ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 193 คะแนนตามเนื้อผ้า

พอเลิกเรียน อวิ๋นตั่วก็ไปหาอวี่เจ๋อ และถามเขาออกไปตรงๆ “ทำไม
การบ้านหนูถึงได้ผิดเยอะขนาดนั้นล่ะคะ ได้ 63 คะแนน ทำไมพี่ถึงทำถูกเกิน
ครึ่งมานิดเดียวเอง?”
เธอสะพายกระเป๋ายืนตรงหน้าอวี่เจ๋อ ท่าทางดูปวดใจ เหมือนกับตอน
ที่อวิ๋นอี้ฟานเห็นกระดาษคำตอบ 27 คะแนนของเธอ
อวี่เจ๋อรู้สึกว่ามันตลกมาก เห็นๆ ว่าการบ้านน่ะเป็นของเธอ แต่เธอ
กลับมามองเขาแบบนี้ มันหมายความว่ายังไงกัน?
อวิ๋นตั่ว “ตอนแรกหนูยังเอาไปอวดเพื่อน ให้เพื่อนลอก หากได้หนึ่งร้อย
เต็มทั้งชั้น อาจารย์ต้องตกใจมากแน่ๆ ทุกคนประหยัดเวลา ได้รับคำชม มี
ความสุขกันถ้วนหน้า แต่แล้วดูพี่ทำสิคะ ทำได้แค่ 63 คะแนน ทั้งชั้นได้ 63
เท่ากันเลย แบบนี้อาจารย์จะคิดยังไงคะ? ยังดีที่เพื่อนๆ มีนํ้าใจไม่บอกครู ไม่
งั้นหนูต้องถูกตรวจสอบแน่ๆ”
อวี่เจ๋อเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าเธอเอากระดาษคำตอบไปให้เพื่อนทั้งชั้นลอก
“เธอให้พี่ช่วยทำการบ้าน พี่ก็ทำให้คะแนนตามคุณภาพของเธอ แล้ว
เธอเอาไปให้เพื่อนทั้งชั้นลอกทำไม?” อวี่เจ๋อส่ายหน้า “แบบนี้ไม่ใช่เท่ากับ
เธอตกหลุมพรางเองหรอกเหรอ?”
อวิ๋นตั่ว “ก็ไม่ใช่เพราะหนูอยากทำเรื่องดีๆ แบบเหลยเฟิงหรอกเหรอคะ
การบ้านเยอะขนาดนั้น ทุกคนช่วยเหลือกัน ก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว”
อวี่เจ๋อถอนหายใจ “เสียแรงเปล่าจริงๆ เธอควรจะรู้นะว่าตอบถูกน่ะมัน
ง่ายมาก แต่ตอบผิด ก็ต้องผิดตามระดับสมองของเธอ ซึ่งมันยากมาก”
อวิ๋นตั่วไม่พอใจ “แบบนี้พี่ตั้งใจนี่คะ พี่ตั้งใจทำให้หนูได้ 63 คะแนน
เหรอ?”
“ถ้าพี่ทำ 100 คะแนน ครูเธอจะเชื่อเหรอ?” อวี่เจ๋อตอบกลับสบายๆ
ถือว่ามีเหตุผล
อวิ๋นตั่วก้มหน้า รู้สึกละอายใจที่ตัวเองไม่เข้าใจถึงความลำบากของอวี่
เจ๋อเลย “พี่ก็น่าจะบอกหนูสักหน่อย ถ้าพี่บอกหนูคงไม่ให้คนอื่นลอก!”
อวี่เจ๋อ “พี่จะไปรู้ได้ยังไงว่าเดี๋ยวนี้พวกเธอมีนิยามช่วยเหลือกันแบบ
นี้?”
“ตอนพี่เรียนหนังสือ พี่ไม่ลอกการบ้านคนอื่นเลยเหรอคะ?”
ถามออกไปแล้วก็นึกเสียใจ คนอย่างอวี่เจ๋อต้องไม่ลอกคนอื่นอยู่แล้ว คง
มีแต่คนอื่นเอาการบ้านเขาไปลอก
เธอเองก็เคยเห็นกับตาว่าพี่ชายลอก
การบ้านของอวี่เจ๋อ แถมยังจงใจเว้นว่าง เพื่อไม่ให้อาจารย์ดูออกอีกต่างหาก
พอคิดได้แบบนี้ ก็ต้องโทษเพื่อนๆ ที่ประสบการณ์การต่อสู้ไม่มากพอ รู้
แต่จะลอกอย่างเดียว ไม่รู้จักพลิกแพลง ช่างเถอะ ถือเป็นประสบการณ์ คราว
หน้าก็ค่อยสู้ใหม่
เมื่อกลับถึงบ้าน อวิ๋นเฉียวก็ออกมาต้อนรับ ท่าทางดีอกดีใจกับความโชค
ร้ายของคนอื่น เห็นแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่ “น้องสาว แม่รออยู่ใน
ห้องนั่งเล่นเล็กน่ะ”
ห้องนั่งเล่นเล็กเป็นสถานที่จัดดอกไม้ของชูยิน ที่นี่มีงานหลายชิ้นที่เธอ
คิดว่าเป็นศิลปะมาก ได้ยินว่าอยู่ในห้องนั่งเล่นเล็ก อวิ๋นตั่วก็โล่งออกขึ้นมา
หน่อย การจัดดอกไม้เป็นเรื่องหรูหราสง่างาม ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น ปกติ
ชูยินจะไม่ค่อยอารมณ์เสีย
อวิ๋นตั่วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นอย่างระมัดระวัง อวิ๋นเฉียวเองก็เดินตาม
เข้าไปด้วย เพราะไม่อยากพลาดละครฉากนี้
ชูยินกำลังจัดดอกลิลลี่ จัดตำแหน่งในแจกันอยู่นานแต่ก็ยังไม่พอใจ
ขณะที่เธอกำลังใช้สมองไปกับงานศิลปะ อวิ๋นตั่วก็ยืนพิงผนัง พยายาม
ทำท่าทางน่าสงสารที่สุด
“แม่คะ!” เรียกออกไปเสียงเบา
ชูยินเงยหน้ามองลูกสาว “กลับมาแล้วเหรอ?”
“แม่รอหนูเหรอคะ?” คนที่ไม่รู้จักอวิ๋นตั่ว จะคิดว่าเธอเป็นเด็กน่ารักน่า
เอ็นดู
อวิ๋นเฉียวที่อยู่ข้างกันก็ชื่นชมน้องสาวของตัวเอง ไม่เจอกันนาน ทักษะ
การแสดงดีขึ้นเป็นกองเลย!
ชูยิน “ได้ยินว่าลูกมีความสามารถมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงกับกล้าเอาการบ้าน
ให้เพื่อนลอก แถมยังเป็นการบ้านคณิตศาสตร์ด้วยเหรอ?”
ได้ยินแบบนั้นอวิ๋นเฉียวก็คึกคักขึ้นมา “ใจกล้าจริงๆ น้องสาว เธอคิดว่า
ตัวเองเก่งคณิตมากเหรอ?”
เรื่องแดงขึ้นมาแล้ว อาจารย์ก็มาบอกแม่ของเธอถึงที่นี่ แต่ใครเป็นคน
ทรยศเธอล่ะ?