ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 30 เปิดประตูสู่โลกใบใหม่

“พี่อวี่ซี ได้ยินมาว่าพี่มีแฟนแล้วเหรอคะ”
อวิ๋นตั่วที่นั่งอยู่ในร้าน
ไอศกรีมเอามือขึ้นเท้าคาง ตรงหน้ามีไอศกรีมฮาเก้นดาสวางอยู่สองลูก
สำหรับอวี่ซีแล้ว การกินฮาเก้นดาสสักลูกถือว่าเป็นเรื่องฟุ่มเฟือย เธอโต
ป่านนี้แล้วยังต้องให้เด็กที่อายุน้อยกว่าเลี้ยงไอศกรีม ช่างน่าขายหน้าจริงๆ
คิดว่าตั้งแต่ที่อวี่เจ๋อไปเป็นครูของอวิ๋นตั่วแล้วนั้น เธอได้ประโยชน์จากอวิ๋นตั่ว
ไม่น้อยเลย เด็กคนนี้ทำตัวติดเธอแจ แถมใช้จ่ายเงินอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง
อีก แน่นอนว่าเงินจำนวนเล็กน้อยแค่นี้ ไม่ได้ถือเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรสำหรับ
ครอบครัวของพวกเขาหรอก
“อื้ม เป็นเพื่อนนักเรียนปีหนึ่งของฉันเอง” พอนึกถึงแฟนหนุ่มขึ้นมา ใน
ใจของอวี่ซีก็กลายเป็นสีชมพูหวาน ไอศกรีมที่ละลายอยู่ในปากตอนนี้ มันช่าง
ดีงามเหมือนอารมณ์ของเธอไม่มีผิด
“เรียนปีหนึ่งก็มีความรักได้แล้วเหรอคะ”
“พอขึ้นมหาลัยก็มีความรักได้แล้วล่ะ”
“จริงเหรอ” อวิ๋นตั่วมองอวี่ซีด้วยความอิจฉา
“พี่ว่าหนูจะได้เข้ามหาลัยเมื่อไหร่คะ”
“เธอจะทำไมล่ะ มีความรักแล้วเหรอ”
“อย่าพูดเหลวไหลนะคะ!”
“บอกมาเถอะน่า ไปชอบดาราคนไหนเข้าแล้วล่ะ เกาหลีหรือว่า
ญี่ปุ่น?”
“หนูไม่รู้จักหรอก”
“เธอไม่ดูซี่รีส์เกาหลีกับญี่ปุ่นบ้างเหรอ”
“ก็พี่อวี่เจ๋อบอกว่ามันไม่มีประโยชน์”
“งั้นเธอดูอะไรล่ะ?”
“ก็อ่านบทกวีโบราณ ภาษาโบราณ แล้วก็นวนิยาย”
อวี่ซีขมวดคิ้ว “พี่ชายฉันสอนเธอจนกลายเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย เป็น
คุณหนูจากตระกูลรํ่ารวยอยู่ดีๆ จะเดินเข้าสู่เส้นทางสาวน้อยนักวรรณกรรมไป
ทำไมกัน เธอเชื่อฉันเถอะ ไม่ต้องไปอ่านกวีอะไรนั่นแล้ว หาซีรี่ส์เกาหลีดูสัก
สองสามเรื่อง แล้วก็พวกนิยายบนเว็บไซต์ รับรองว่าเธอจะเหมือนได้เปิดประตู
สู่โลกใบใหม่”
“แต่พี่อวี่เจ๋อบอกว่านิยายบนอินเตอร์เน็ตมันไม่มีประโยชน์”
“ไก่เคเอฟซีก็ไม่มีประโยชน์ ยังมีคนกินตั้งเยอะเลย”
อวิ๋นตั่วทำท่าราวครุ่นคิด “พี่ชายหนูก็บอกว่าหนูเริ่มจะเป็นหนอน
หนังสือหน่อยๆ แล้ว”
“พี่ชายของเธอโตจนอายุป่านนนี้แล้ว เพิ่งจะมีประโยคนี้แหละที่เขาพูด
ถูก” เป็นเรื่องยากนักที่อวี่ซีจะมีความเห็นตรงกับอวิ๋นเฉียวสักครั้ง
“สัปดาห์หน้าพี่เขาก็จะกลับมาแล้ว พ่อของหนูจัดปาร์ตี้ต้อนรับเล็กๆ ที่
บ้าน พี่ก็มาด้วยสิคะ”
“เขากลับมาก็เหมือนสร้างหายนะให้บ้านเกิด ถ้าฉันยังไปต้อนรับเขา

ฉันจะไม่กลายเป็นผู้ร่วมขบวนการด้วยหรือไง? ฉันไม่ไปหรอก!” อวี่ซีส่ายหัว
อย่างกับของเล่นป๋องแป๋ง
อวิ๋นตั่วไม่เข้าใจ พี่ชายของเธอ ใครเห็นใครก็รัก แม้แต่ดอกไม้เห็นยังเบ่ง
บานต้อนรับเลย แล้วทำไมอวี่ซีถึงไม่ชอบเขาล่ะ
“หลักๆ คือฉลองที่หนูขึ้นเรียนชั้นมัธยม เขาก็แค่อาศัยบารมีหนูเท่านั้น
แหละ”
“ขึ้นเรียนชั้นมัธยม การศึกษาภาคบังคับของประเทศเราคือเก้าปี แค่
คนๆ
หนึ่งเข้าเรียนมัธยมได้ ก็ควรค่าแก่การฉลองแล้วอย่างนั้นเหรอ

ครอบครัวพวกเธอคงไม่มีอะไรทำแล้วสินะ”
เรื่องนี้ต้องยอมรับ เพราะบ้านของเธอไม่มีอะไรจะทำจริงๆ ชูยินเล่นไพ่
อยู่บ้านทั้งวัน จะฤดูไหนก็แทบไม่ได้หาความบันเทิงอย่างอื่นเลย เธอจึงคิดจะ
ทำโปรแกรมใหม่ๆ ออกมาเสมอ
ครั้งนี้อวิ๋นตั่วสอบได้คะแนนดี ต่างจากสือเหยียนแค่สองคะแนน สำหรับ
ชูยินแล้ว แทบจะถือเป็นเรื่องน่ายินดีที่ควรค่าแก่การจุดพลุฉลองเลยด้วยซํ้า
ไป บวกกับที่อวิ๋นเฉียวปิดเทอมซัมเมอร์กลับมาพอดี แม้จะเอ้อระเหยลอยชาย
อยู่ข้างนอก แต่ก็ถือว่ากลับมาตายรังอยู่ดี เพราะแบบนั้นจึงต้องเตรียมปัดฝุ่น
รอรับ เป็นสองข้ออ้างในการจัดปาร์ตี้ที่ช่างเหมาะเหลือเกิน
ชูยินลงมือเตรียมงานล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์ เธอไปบริษัทที่รับจัดงานเลี้ยง
มาแล้วหลายแห่ง ปรึกษาถามความคิดเห็น ดูแผนงานประกอบมามากมาย
สุดท้ายก็รู้สึกว่า การจัดงานเล็กๆ ที่บ้านจะได้รวมตัวกันแบบอบอุ่นกว่า
เพราะงานนี้เป็นการรวมตัวกันของครอบครัว จัดขึ้นเพื่อลูกชายและลูก
สาวทั้งสอง จึงไม่ได้มีการเชิญบรรดาพาร์ทเนอร์คู่ค้าต่างๆ ผู้ที่ได้รับเชิญต่างก็
เป็นเพื่อนและคนสนิท เด็กทั้งสองเองก็ได้รับอนุญาตให้เชิญเพื่อนสนิทมาด้วย
เช่นกัน
การ์ดเชิญสองใบวางอยู่บนโต๊ะในบ้านของครอบครัวหลิว สองสามี
ภรรยากำลังกลุ้มใจ จะออกไปร่วมงานเลี้ยง ก็ต้องมีเสื้อผ้าที่เข้าท่าสักชุด แต่
เด็กทั้งสองมีเสื้อผ้าสำหรับไปงานที่พอจะเป็นหน้าเป็นตาแบบนั้นซะที่ไหนกัน
ล่ะ?!
“เอาชุดสูทของผมไปรีดซะหน่อย ก็ให้อวี่เจ๋อใส่ได้แล้ว” หลิวฮ่าวตงว่า
“แล้วของอวี่ซีล่ะจะทำยังไง” ฟางผิงถาม
“ซื้อชุดเดรสให้อวี่ซีสักตัวสิครับ” อวี่เจ๋อบอก “เดี๋ยวผมออกเงินเอง”
“แบบนั้นไม่ได้หรอก ลูกบอกจะเก็บเงินนี่ไว้ซื้อบ้านหลังจากที่เรียนจบ
ไม่ใช่เหรอ”
“ตอนนี้ราคาบ้านสูงขึ้นทุกวัน รอจนพวกเราเก็บเงินได้ แล้วเมื่อไรจะได้
ซื้อล่ะครับ” อวี่เจ๋อไม่ค่อยเห็นด้วยกับมุมมองการบริหารเงินของผู้เป็นพ่อ
เงินเป็นสิ่งที่ต้องหามา ถ้าหาไม่ได้ จะประหยัดยังไงก็ไม่มีประโยชน์
“จะร้ายดียังไงก็ควรซื้อไว้ก่อนสักที่ แบบนี้พอลูกมีแฟนแล้ว พ่อกับแม่จะ
ได้ไม่ต้องกังวล”
“พ่อของลูกพูดถูก”

————————————————–