ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 529 เรามาคืนดีกันได้ไหม?

อวิ๋นตั่วก็ไม่เกรงใจเหมือนกัน เธอจับมืออวี่เจ๋อขึ้นมาข้างหนึ่งแล้วกัดลง
ไป เธอใช้แรงทั้งหมดกัดนึกว่าอวี่เจ๋อจะร้อง ปรากฏว่าเขาเริ่มตัวสั่นเล็กน้อย
จากนั้นก็ปล่อยให้เธอกัดอยู่แบบนี้ต่อไป กัดจนในปากเธอมีกลิ่นคาวเลือด
จางๆ กัดจนหมดแรง อวิ๋นตั่วถึงได้เงยหน้าขึ้นมา ขณะที่มองรอยฟันบนมืออวี่
เจ๋อ ปากของเธอก็สั่นอยู่พักหนึ่ง เป็นรอยฟันวงหนึ่งที่ชัดมาก บ้างก็มีรอยสี
แดง บ้างก็มีรอยสีม่วง แล้วยังมีจุดเลือดออกสองที่ด้วย
“พวกเรามาเราคืนดีกันได้ไหม?” อวี่เจ๋อยกมืออีกข้างขึ้นมา “ถ้ารู้สึก
ไม่สะใจ พี่ก็จะให้เธอกัดมือข้างนี้”
อวิ๋นตั่วจับมืออวี่เจ๋อ ลูบรอยฟันบนนั้นและพูดว่า “คุณรู้ไหมว่าสิ่งที่น่า
เกลียดที่สุดของคุณคืออะไร? คือการที่คุณคิดเองเออเองว่าจะมอบผลลัพธ์ที่
ดีที่สุดให้ฉัน ตอนเด็กๆ หนังสือทุกเล่มที่ฉันอ่าน คุณก็เคยอ่านมาก่อนแล้ว
แล้วค่อยบอกฉันว่าเล่มไหนอ่านได้ เล่มไหนไม่ต้องเสียเวลาอ่าน ฉันดูเหมือน
มีทางเลือกมากมาย ความจริงแล้วเป็นสิ่งที่คุณเตรียมไว้อย่างคลุมเครือทั้งนั้น
หลายปีขนาดนี้แล้ว เหมือนตามเหตุผลแล้วจะเป็นแบบนั้น ตอนที่ฉันรู้ว่าคุณ
จากไปแล้วและตัวเองต้องดูแลปากท้องครอบครัว ฉันถึงได้รู้ว่าตัวเองพลาด
โอกาสที่จะเลือกอะไรไปมากมาย พอฉันค่อยๆ เรียนรู้ที่จะเลือก คุณก็ดัน
กลับมา ไม่ให้โอกาสฉันได้เลือกอะไรอีกแล้ว ยังคงทำอะไรตามเหตุตามผลอยู่
ดี เหมือนว่าฉันจะต้องรักคุณยังนั้นแหละ”
“แล้วเธอยังรักพี่อยู่ไหม?”
อวิ๋นตั่วไม่ได้ตอบอะไร แต่ถามกลับว่า
“คุณรู้จักหลินโหย่วเจินที่อยู่
บริษัทเจ๋ออวิ๋นภาพยนตร์ไหม?”
อวี่เจ๋อไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ เธอเปลี่ยนประเด็นไปที่หลินโหย่วเจิน เขา
มองเธอด้วยความงงงัน
“ฉันเพิ่งรู้เมื่อไม่กี่วันก่อน เธอคือหลินเพียวเพียว”
“พี่รู้แล้ว”
“รู้นานแล้ว หรือว่าเพิ่งรู้”
“รู้นานแล้ว”
“ก่อนที่เธอจะให้ฉันสัมภาษณ์พิเศษเหรอคะ?”
อวี่เจ๋อพยักหน้า “เธอศัลยกรรมตัวเองให้เหมือนเธอขนาดนั้น จะไม่
ดึงดูดความสนใจพี่ได้ยังไง”
“คุณรู้ไหมว่าทำไมเธอต้องศัลยกรรมให้เป็นแบบนั้น?”
อวี่เจ๋อไม่ตอบอะไร สายตามองไปข้างหน้า ลมวูบหนึ่งพัดขึ้น ใบเมเปิ้ล
ปลิวว่อยอยู่บนฟ้า ราวกับผีเสื้อหลายตัวกำลังบิน
“ในใจคุณต้องรู้ดีแน่อยู่แล้ว”
“อวิ๋นตั่ว เราอย่าพูดถึงคนอื่นได้ไหม?” อวี่เจ๋อขัดจังหวะเธอ “พี่อ่าน
บทสัมภาษณ์พิเศษนั้นแล้ว เธอเขียนถึงเขาดีเกินไปนะ ถึงพี่จะเป็นเพื่อนร่วม
ชั้นกับเขา แต่พี่ก็ไม่เข้าใจเขาหรอก ไม่ว่าเขาจะเคยทำอะไรเพื่อพี่บ้าง แต่นั่นก็
เป็นสิ่งที่เขาเลือกเอง”
“ใช่ นั่นเป็นสิ่งที่เขาเลือก คุณเองก็มีทางเลือก แต่ทำไมคุณไม่ให้ฉัน
เลือก?”
“พี่เปล่า!”
“เปล่าได้ยังไง? ฉันก็แค่ต้องการคำอธิบาย แต่คุณกลับไม่ให้ฉัน ยอม
โดนฉันกัดจนมือพิการไปข้างหนึ่งดีกว่าพูดออกมา ไม่ว่าสาเหตุนั้นจะเป็น
อะไรคุณก็ควรจะบอกฉัน ให้ฉันได้รู้สึกว่าควรให้อภัยคุณดีไหม? คุณมีสิทธิ์
อะไรมาพูดเองเออเองคนเดียว นึกเอาตามเหตุตามผลว่าปิดบังฉันไว้แล้วจะดี
ต่อตัวฉัน?”
อวี่เจ๋อส่ายหน้า “อวิ๋นตั่ว เธอก็หลอกตัวเองเหมือนกัน เธอต้องการ
คำอธิบายใช่ไหม ไม่ว่าสาเหตุจะเป็นเพราะอะไร เธอก็รู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลิก
รักพี่ได้ สิ่งที่เธอก้าวผ่านไปไม่ได้ไม่ใช่เรื่องนี้หรอก!”
อวิ๋นตั่วตัวสั่นไปชั่วขณะ อวี่เจ๋อรู้จริงๆ ด้วยว่าเธอมีแต่เขา เธอยื่นมือไป
เปิดประตูรถ แล้วกระโดดลงไปด้วยความเร็วสูงสุด
อวี่เจ๋อตามออกไปหยุดเธอไว้ “อวิ๋นตั่ว ถ้าเธอเกลียดพี่ก็พูดออกมา พี่รู้
ว่าในใจเธอตำหนิโทษพี่อยู่ เธอพูดออกมาสิ! พี่ไม่มีทางย้อนเวลากลับไปได้
แต่ในบั้นปลายของชีวิต พี่แค่อยากเอาไหล่ตัวเองให้เธอซบนอน ไม่ให้เธอถูก
ฝันร้ายรบกวนอีก!”