ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 62 พาเธอไปด้วยกัน

ทั้งสองต่างยืนกราน ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กัน
ในตอนนั้นเองที่อวี่เจ๋อปรากฏตัวขึ้น เขาขี่จักรยาน มีกระเป๋าหนังสือ
สะพายบนหลัง เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีนํ้าเงิน ราวกับแสงแรกในยามรุ่ง
อรุณ ทั้งสดใส ทั้งอบอุ่น และสบายตา
พอลุงหูเห็นอวี่เจ๋อเข้าก็ราวกับเห็นฮีโร่ผู้ที่จะมาช่วยชีวิต เขารู้ว่าอวิ๋นตั่ว
นั้นเชื่อฟังอวี่เจ๋อมากที่สุดแล้ว
“ครูหลิวมาแล้ว!” ลุงหูกระตือรือร้นมาก
“ลุงหู เดี๋ยวนี้หัดโกหกแล้วเหรอคะ” เพราะอวิ๋นตั่วกำลังหันหลังให้อวี่
เจ๋อ เธอก็เลยไม่เห็นเขา ดังนั้นเธอจึงคิดว่าลุงหูคิดจะใช้อวี่เจ๋อมาหลอกให้เธอ
ยอมถอยออกจากรถไป
“ครูหลิวจริงๆ นะครับ” ลุงหูว่า
เมื่ออวิ๋นตั่วหันหลังไปก็เห็นว่าอวี่เจ๋อยืนอยู่ข้างหลังเธอจริงๆ เด็กสาวยก
มือขึ้นขยี้ตา เป็นไปไม่ได้ ทางไปมหาวิทยาลัยของอวี่เจ๋อ ยังไงก็ไม่น่าจะต้อง
ผ่านทางนี้สิ!
“มีอะไรเหรอครับ?” อวี่เจ๋อถาม
“ครูหลิวครับ ช่วยบอกคุณอวิ๋นตั่วทีเถอะครับ คุณนายเธอเป็นห่วงก็เลย
ให้ผมมาขับรถตามดูแล ผมเองก็ไม่ได้เข้าไปกีดขวาง เธอก็ขี่จักรยานไป ส่วน
ผมก็ขับรถไป แต่เธอไม่ยอม มาขวางไม่ยอมให้ผมไป” ลุงหูเอ่ยขึ้น
“หนูคุยกับแม่เรียบร้อยแล้วค่ะว่าถ้าเข้ามัธยมหนูจะขี่จักรยานไปเอง แม่
เองก็ยอมตกปากรับคำแล้ว
และการที่ให้คุณลุงมาคอยตามแบบนี้มัน
หมายความว่ายังไงคะ”
อวี่เจ๋อพูดกับลุงหูว่า “คุณลุงกลับไปก่อนเถอะครับ ผมจะไปส่งอวิ๋นตั่ว
เอง คุณลุงกลับไปบอกคุณน้าว่า หลังจากนี้ผมจะเป็นคนไปส่งอวิ๋นตั่วเอง ไม่
ต้องส่งรถมาขับตามแล้ว”
พออวิ๋นตั่วได้ยินว่าอวี่เจ๋อจะพาเธอไปโรงเรียนด้วยกัน เด็กสาวก็กระโดด
ด้วยความตื่นเต้น “พี่อวี่เจ๋อ พี่พูดจริงๆ เหรอคะ”
“พี่เคยผิดคำพูดด้วยเหรอ?”
พอลุงหูได้ยินว่าอวี่เจ๋อจะพาอวิ๋นตั่วไปโรงเรียน เขาก็วางใจ ก่อนกลับก็
ยังได้เอ่ยกำชับว่า “ถ้าแบบนั้นก็ดีมากเลยครับ ลุงรบกวนด้วยนะครับ”
“ไม่เป็นไรครับ ลุงกลับไปบอกคุณน้าเถอะ ท่านจะได้วางใจ”
“ครับ!” ลุงหูรับปาก ก่อนที่จะหักรถเลี้ยวออกไป
อวิ๋นตั่วจูงรถจักรยานอีกครั้ง แล้วพูดกับอวี่เจ๋อว่า “พี่เชื่อไหมว่าหนูขี่
จักรยานแบบปล่อยมือได้ด้วยนะ”
เธอพูดไปก็ค่อยๆ เหยียบขึ้นแท่นจักรยาน วาดขาข้ามตัวรถ อยากจะ
แสดงความสามารถให้อวี่เจ๋อดู
แต่อวี่เจ๋อรีบห้ามเธอไว้ “ขี่ดีๆ เถอะ อย่าเล่นกายกรรมอะไรเลย ถ้าเธอ
ล้มมาพี่จะไปบอกกับแม่ของเธอยังไง หลังจากนี้แม่เธอคงไม่เชื่อใจพี่ แล้วก็คง
ให้ลุงหูคอยตามเธอเหมือนเดิม”
เมื่ออวิ๋นตั่วลองคิดตามแล้วก็รู้สึกว่าที่อีกฝ่ายพูดนั้นมีเหตุผล “ก็ได้ค่ะ
หนูไม่แสดงกายกรรมก็ได้ รอตอนพี่ไปที่บ้านวันอาทิตย์หนูค่อยแสดงให้ดู”
ทั้งสองขยับเข้าทางด้านขวาของถนน ขี่จักรยานเรียงกันไป ท่ามกลาง
ดอกไม้ผลิบาน สายลมพัดเย็น พอนึกไปถึงว่าต่อจากนี้ ทุกวันเวลาไปโรงเรียน
ก็จะมีอวี่เจ๋อไปด้วยกัน ในใจของอวิ๋นตั่วจึงรู้สึกพองโต การไปโรงเรียนก็
กลายเป็นเรื่องที่สวยงามสำหรับเธอแล้ว
“ต่อไปพี่จะมาทุกวันจริงๆ เหรอคะ” อวิ๋นตั่วราวกับยังไม่อยากจะเชื่อ
เธอจึงถามเขาขึ้นอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
“แน่นอน ต่อไปพี่จะมารอเธอที่ถนนนี่ทุกวัน”
“แต่ว่าจากบ้านพี่มาที่นี่ต้องขี่จักรยานไกลมากเลยนะคะ” อวิ๋นตั่วยังคง
รู้สึกไม่ยากจะเชื่อเท่าไหร่นัก
“ก็ถือซะว่าออกกำลังกายยามเช้าไง”
อวิ๋นตั่วซาบซึ้งมาก
จนกระทั่งมาถึงหน้าประตูโรงเรียน อวิ๋นตั่วก็ลงจากจักรยานแล้วเอ่ย
กับอวี่เจ๋อว่า “แล้วเจอกันนะคะ”
“เลิกเรียนกี่โมง?”
“ห้าโมงค่ะ”
“งั้นตอนห้าโมง พี่จะมารอเธอหน้าประตูโรงเรียนนะ”
“ค่ะ!”
“เข้าไปได้แล้ว”
“พี่ไปก่อนสิคะ หนูจะรอพี่ไปก่อนถึงจะเข้าโรงเรียน”
อวี่เจ๋อหัวเราะออกมา ก่อนที่จะหมุนตัวจากไปก็ยังไม่ลืมกำชับอวิ๋นตั่ว
“ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ”
“รู้แล้วล่ะค่ะ หนูจะไม่ทำให้พี่ต้องขายหน้าแน่นอน”
อวิ๋นตั่วเดินเข้าไปในห้องเรียนพร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้ม รอยยิ้มที่ออกมา
จากหัวใจ มักจะดึงดูดความสนใจของผู้คนเสมอ
“อวิ๋นตั่ว ทำไมถึงดูมีความสุขขนาดนี้ล่ะ” เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยถาม
“เปล่าสักหน่อย ไม่มีอะไรหรอก”
อวิ๋นตั่วก้มหน้า รีบหยิบหนังสือ
ออกมา
“คนเมื่อกี้ใครเหรอ?”
“พี่ชายฉันเอง”
“พี่ชาย? พี่ชายของเธออยู่ที่อังกฤษไม่ใช่เหรอ?”
“พี่ชายอีกคนน่ะ”

————————————————–