ยามเมฆฝนพัดผ่าน - ตอนที่ 69 สั่งสอนคุณครู

นับว่าฟางเจี้ยนเวยได้เปิดหูเปิดตาแล้ว เธอไม่เคยเห็นนักเรียนคนไหน ที่
อยู่ต่อหน้าคุณครูแล้วสงบเยือกเย็น ไม่สะทกสะท้านแบบนี้มาก่อนเลย
คุณครูตาขีดรู้สึกโกรธมาก ถ้าฟางเจี้ยนเวยไม่ให้อวิ๋นตั่วออกไป เป็นไป
ได้มากว่าเขาจะโดนอวิ๋นตั่วสั่งสอนเข้าแล้ว
“ครูฟางปล่อยเธอไปทำไมครับ เด็กประเภทนี้น่ะ อาศัยว่าบ้านตัวเองมี
เงิน เลยไม่เคารพผู้ใหญ่ ควรจะสั่งสอนเธอสักหน่อยนะครับ” คุณครูตาขีดจิบ
นํ้าชาอึกหนึ่ง รู้สึกโกรธจนหน้าเป็นสีเหมือนตับหมู
“คุณครูจะสอนเธอยังไงคะ สอนให้เธอเชื่อฟังและทำตามเหรอคะ” ฟาง
เจี้ยนเวยถาม
“ถ้าเถียงครูแบบนี้ โดนตีสักหน่อยจะเป็นไรไปล่ะ เด็กๆ ทุกวันนี้ สู้เด็ก
ยุคก่อนไม่ได้ นั่นก็เพราะอะไรกันล่ะ? ก็เพราะที่บ้านเอาแต่ประคบประหงม
จนตีไม่ลงไง ครูก็ไม่กล้าตี ไม่รู้จักว่าอะไรคือกฎระเบียบ โบราณว่าไว้ ถ้าไม่มี
กฎระเบียบ ก็ไม่มีวินัย”
“แต่ดิฉันว่าเที่เธอพูดก็มีเหตุผลมากนะคะ วิชาความรู้ ไม่ใช่แค่การเรียน
แต่ต้องมีการตั้งคำถามด้วย ระบบการศึกษาของเราตอนนี้สอนให้เรียนอย่าง
เดียว แต่ไม่ให้ตั้งคำถาม” ฟางเจี้ยนเวยกล่าว
คุณครูตาขีดหัวเราะขึ้นมาแล้วพูดว่า
“เธอเพิ่งจบออกมาจาก
มหาวิทยาลัย ยังเป็นพวกอุดมคตินิยมอยู่ รอให้ผ่านไปสักพักก่อนเถอะ แล้ว
เธอก็จะรู้เองว่าสิ่งที่เธอคิดมันยากเกินที่จะอยู่ในโลกความจริงได้ ในประเทศ
เรา อัตราการศึกษาต่อต่างหากล่ะที่มีอิทธิพล ถ้าไม่มีอัตราการศึกษาต่อ ก็ไม่
มีอะไรทั้งนั้นแหละ โรงเรียนของพวกเราน่ะ หลายปีมานี้ผู้ปกครองต่างก็แย่ง
กันส่งลูกหลานมาเรียน เธอดูแถวที่ต่ออยู่หน้าประตูโรงเรียนตอนเปิดเทอมสิ
บางทีก็ยาวถึงหน้าบ้านครูใหญ่เลย ญาติๆ ที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานของคุณครู
จู่ๆ ก็โผล่มา แม้แต่ลูกหลานของคุณลุงที่เฝ้าประตูโรงเรียนยังมาตั้งหลายคน
เลย นั่นเพราะอะไรกันล่ะ? เป็นเพราะอุปกรณ์อำนวยความสะดวกของ
โรงเรียนเราดีเหรอ? หรือเป็นเพราะสภาพแวดล้อมของที่นี่? ไม่ใช่ทั้งนั้น
แหละ แต่มันเป็นเพราะอัตราการศึกษาต่อมหาลัยไง!”
ฟางเจี้ยนเวยเริ่มจมอยู่กับความคิด
ทางฝั่งอวิ๋นตั่วนั้นก็เดินกลับมาที่ห้องด้วยชัยชนะอีกครั้ง จื่อเถิงถึงกลับ
ดันแว่นตาของตัวเอง เพราะกลัวมันจะตกลงมา
“ทำไมออกมาเร็วขนาดนี้ล่ะ เธอไม่ได้โดนตีเหรอ?” จื่อเถิงถาม
อวิ๋นตั่วเอียงคอถาม “โดนตีเหรอ จะเป็นไปได้ยังไง?”
“ฉันได้ยินมาว่าคุณครูตาขีดนั่นเจ้าอารมณ์มาก ได้ยินว่ามีคนหนุนหลัง
เขาอยู่ เทอมที่แล้วเขาตบหน้านักเรียนคนหนึ่งจนบวมฉึ่งเลย ผู้ปกครองของ
เด็กคนนั้นแจ้งไปที่กระทรวงศึกษาธิการแล้ว แต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้” จื่อเถิง
เล่า
อวิ๋นตั่วหัวเราะ “ก็นั่นมันคนอื่นไง ฉันโดนตีได้ด้วยเหรอ? จะบอกอะไร
ให้นะ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณครูฟางห้ามไว้ ฉันคงสั่งสอนไปเขาแล้ว ครูคนนั้น
อะไรก็ดีหมด ติดที่ว่าพูดจาออกทะเลไปไกล ว่าฉันไม่ตั้งใจเรียนก็ควรพูดเรื่อง
ที่ฉันไม่ตั้งใจเรียนสิ แต่พูดว่าฉันทำผิดต่อพ่อแม่ ทำผิดต่อสังคม ถ้าเขาพูด
ต่อไป สงสัยจะพูดว่าฉันทำผิดต่อมนุษยชาติแน่ๆ”
“เธอสั่งสอนคุณครูตาขีดนั่นแล้วเหรอ โม้หรือเปล่า?” เซียวเซียวแทบ
ไม่อยากเชื่อ
“เรื่องแบบนี้จำเป็นต้องโม้ด้วยเหรอ” อวิ๋นตั่วว่า
จื่อเถิงจึงพูดว่า “ต้องโม้แน่ๆ
ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ามีใคร
สามารถเอาเปรียบคุณครูตาขีดนั่นได้ ถึงเขาจะไม่ค่อยโอเคเท่าไร แต่การสอน
ของเขาดีจริงๆ นะ หลายปีมานี้
ห้องที่เขาสอนล้วนแต่ได้อันดับหนึ่งวิชา
คณิตศาสตร์มาตลอด คุณครูใหญ่ยังบูชาเขาอย่างกับเทพเลย พวกนักเรียน
ต่างก็กลัวเขาทั้งนั้นแหละ”
“ถ้างั้นต่อไปก็ถ่อมตัวหน่อย ต้องฉลาดพอที่จะไม่วู่วามจนเสียเปรียบ”
เซียวเซียวว่า
อวิ๋นตั่วพยักหน้า “ต่อไปเวลาฉันหลับ พวกเธอก็เตือนฉันหน่อยนะ อย่า
ให้เขาจับได้เด็ดขาด”
เซียวเซียวกับจื่อเถิงตะลึงจนคางเกือบหล่นถึงพื้น
“เธอว่าอะไรนะ?
ตอนเธอหลับ ให้พวกเราเตือนเหรอ! นี่มันตรรกะอะไรเนี่ย?”
อวิ๋นตั่วจึงบอกว่า “พวกเธอก็เตือนให้ฉันรู้ตัวหน่อยสิ อย่าให้เขาจับได้
แบบนั้นฉันก็ไม่เป็นไรแล้วไม่ใช่เหรอ? ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ใช่คนไร้นํ้าใจ ถ้า
พวกเธออยากจะหลับบ้าง ฉันก็จะเฝ้ายามให้เหมือนกัน”
“เธอมันบ้าบิ่นเกินไปแล้ว!” จื่อเถิงว่า
“เธออ่านหนังสือนอกในคาบวรรณคดีก็ว่าแย่แล้วนะ แล้วยังจะกล้า
หลับในคาบคณิตศาสตร์อีกเหรอ อย่าลืมนะว่าคะแนนคณิตศาสตร์เธอก็คาบ
เส้นระหว่างผ่านกับตกมาตลอด สงสัยจะได้เป็นที่จับตามองของคุณครูตาขีด
แน่เลย ฉันได้ยินมาว่าเขามีมาตรฐานของตัวเอง ใครสอบได้ตํ่ากว่าค่าเฉลี่ย
จะต้องตกเป็นที่จับตามองของเขา” เซียวเซียวกล่าว
อวิ๋นตั่วเริ่มรู้สึกปวดหัวแล้ว “นั่นมันเป็นปัญหาของคุณครูตาขีด ใน
ห้องๆ หนึ่ง แน่นอนว่าต้องมีทั้งคะแนนที่สูงกว่าและตํ่ากว่าค่าเฉลี่ย

ไม่อย่างนั้นทุกคนต้องสอบได้หกสิบคะแนนหมดเขาถึงจะพอใจเหรอ?”
จื่อเถิงจึงพูดขึ้นว่า “ระดับที่เขาต้องการคือหนึ่งร้อย อย่างน้อยก็ต้องได้
เก้าสิบห้าคะแนน”
อวิ๋นตั่วถอนหายใจ “ถ้าอย่างนั้นทั้งชีวิตเขา…คงเต็มไปด้วยความเสียใจ
เพราะไม่บรรลุเป้าหมายที่กำหนดไว้!”