ย่างก้าวสู่วิถีเซียน - บทที่ 186 เจ้าคือเทพธิดาเซียวเหยาจริงหรือ

บทที่ 186 เจ้าคือเทพธิดาเซียวเหยาจริงหรือ

“เทพธิดาเซียวเหยาจริง ๆ หรือ”

“ไหน อยู่ตรงไหน??”

ได้ยินชื่อของเทพธิดาเซียวเหยา ใจของหลาย ๆ คนเริ่มสั่นไหว แล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ

ผู้อาวุโสที่นี่ล้วนแต่มีสถานะสูงส่ง แน่นอนว่าพวกเขาล้วนเคยอยู่ในสำนักชิงหยาง!

ดังนั้นจึงแทบจะรู้จักชื่อเสียงของเทพธิดาเซียวเหยากันถ้วนหน้า

หลินไห่ถังที่อยู่ด้านหลังสวี่หยางก้มศีรษะเล็กน้อย ในใจก็รู้สึกสิ้นหวังเช่นกัน

ยังคงถูกผู้อื่นพบเห็นอยู่ดี

ตอนนี้นางทำได้เพียงยืนอยู่ด้านหลังสวี่หยางเพื่อบดบังรูปร่างของตัวเองเท่านั้น

“อยู่ตรงนั้น!!”

หลี่เฟิงชี้หลินไห่ถังด้วยความตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

“ฮ่า ๆ ๆ… ท่านคือเทพธิดาเซียวเหยาจริง ๆ รู้หรือไม่การพบเจอท่านมันยากเย็นแค่ไหน!”

ดวงตาของหลี่เฟิงเรืองประกาย

เขาแสร้งทำเป็นตกหลุมรัก แต่แท้จริงแล้วมันคือแผนการต่างหาก

บัดนี้ เพราะการออกตามหาสมบัติของพวกตนลากฝูงสัตว์อสูรเข้ามา พวกเขาตระกูลหลี่จึงกลายเป็นเป้า!!

สิ่งนี้ส่งผลเสียต่อตระกูลหลี่มหาศาล

ดังนั้นเมื่อได้พบหลินไห่ถัง เขาจึงจงใจตะโกนออกมาให้ดังที่สุดเพื่อดึงความสนใจของทุกคน

ที่จริงแล้ว เขาก็ไม่เคยเห็นโฉมหน้าแท้จริงของเทพธิดาเซียวเหยาด้วยซ้ำ

แต่เมื่อเห็นใบหน้าของหลินไห่ถัง เขาก็พูดเช่นนั้นโดยไม่ลังเล เพื่อดึงความสนใจของคนอื่น!!

ต้องบอกว่าการกระทำของหลี่เฟิงครั้งนี้ ประสบความสำเร็จอย่างมาก

จากนั้น หลายคนก็สังเกตเห็นว่าภรรยาหลายคนของสวี่หยางได้เผยโฉมหน้าที่แท้จริงของตน

งามราวกับเทพธิดา!

งามล่มเมือง!

ต่างก็ล้วนเป็นหญิงงามเลิศล้ำ

มิเพียงแค่หลี่เฟิง แม้แต่ผู้ที่ไม่เคยได้ยินชื่อเทพธิดาเซียวเหยาล้วนตกตะลึงตาโต

“ไม่คิดเลยว่าภรรยาของสหายเต๋าจะเป็นเทพธิดาเซียวเหยาที่มีชื่อเสียงเลื่องลือ ข้านับถือ ข้านับถือ”

หลี่ซินเย่าค้อมคำนับสวี่หยางพร้อมรอยยิ้มจริงใจ จากนั้นหันไปทางเหล่าผู้บำเพ็ญมนุษย์โดยรอบแล้วอธิบาย “พวกท่านอาจมิรู้จักเทพธิดาเซียวเหยา ผู้เลื่องชื่อในเมืองเซียนแห่งสำนักชิงหยาง นางคือเทพธิดาที่โด่งดังมาก!”

สวี่หยางขมวดคิ้ว

หลี่ซินเย่ายิ้มแย้ม แต่คำพูดกลับแฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม

เขาแสร้งแสดงความเคารพ แต่ในคำพูดกลับผลักให้สวี่หยางและภรรยาตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายอีกครั้ง

“สหายเต๋า เจ้าน่าจะสวมหน้ากากมาเช่นกัน มิทราบว่าสหายเต๋ามีโฉมหน้าอย่างไร” หลี่ซินเย่ากล่าวพร้อมหัวเราะร่า

เนื่องจากสวี่หยางมีเครื่องรางป้องกันจำนวนมาก ดังนั้นหน้ากากจึงไม่เสียหาย

ขณะนี้ทุกคนกำลังคาดเดากันว่า สวี่หยางคือผู้ใดกันแน่

ถึงได้มีภรรยาที่งดงามมากมายเพียงนี้

“ข้าเป็นใคร ไม่เกี่ยวกับเจ้า” สวี่หยางอารมณ์ไม่ค่อยดี ไม่อยากจะพูดจาดีกับใคร

“เจ้า…”

ดวงตาของหลี่เฟิงเบิกกว้าง ชี้ไปที่สวี่หยาง

“พูดมากเกินไป”

สวี่หยางพูดเสียงเย็น ดัชนีฝังเข็มถูกส่งออกไป

ฉึก!!

หลี่เฟิงเป็นเพียงขอบเขตกลั่นลมปราณระดับเก้า การลงโทษเขาเป็นเรื่องง่ายดาย

เมื่อเผชิญกับการจู่โจม สีหน้าของหลี่เฟิงก็เปลี่ยนไปโดยพลัน

โชคดีที่หลี่ซินเย่าที่อยู่ข้างกายรีบลงมือได้ทันเวลา เครื่องรางป้องกันปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา

ปัง!

ป้องกันการโจมตีสำเร็จ

หลี่เฟิงตกใจจนแทบสิ้นสติเมื่อมองไปที่ม่านเกราะที่สั่นไหวอย่างรุนแรง

หากไม่ใช่เพราะพี่ชายของเขาใช้เครื่องรางป้องกันทันเวลา เขาคงตายไปแล้ว

“เจ้ากล้าฆ่าข้า เจ้าเป็นใคร เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นคนตระกูลหลี่…”

หลี่เฟิงพึ่งพาอิทธิพลของพี่ชาย ความกล้าเทียมฟ้าเหมือนคนที่ตายไม่รู้ตัว ก่นด่าสวี่หยาง

“หุบปาก!!”

หลี่ซินเย่าถลึงตามองน้องชาย แล้วหันไปพูดกับสวี่หยาง “สหายเต๋า น้องชายข้าล่วงเกินท่านแล้ว ต้องขออภัยตอนนี้ข้าได้รับบาดเจ็บ ขอตัวกลับไปพักก่อน พวกเราไปกันเถอะ”

…

ทันทีที่หลี่เฟิงตามหลี่ซินเย่าเข้าห้อง ก็อดรนทนไม่ไหว พูดขึ้นว่า “พี่ใหญ่ ท่านช่วยคนอื่นพูดทำไม เราตระกูลหลี่มีพลังปราณแข็งกล้า ทำไมต้องกลัวเจ้านั่นด้วย”

หลี่เฟิงทำท่าไม่เชื่อ

เพราะการเดินทางครั้งนี้ของตระกูลหลี่มีผู้บำเพ็ญมนุษย์ที่อยู่ในขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลายและขั้นกลางมากมาย

การจะจัดการกับสวี่หยางและพวกพ้องนั้น ย่อมเป็นเรื่องง่ายดาย

“หลี่เฟิง เมื่อครู่เจ้าฉลาดนัก ตอนนี้เจ้าโง่ไปได้อย่างไร สิ่งที่เราต้องการคือการดึงดูดความสนใจ ถึงเจ้าจะจัดการกับพวกเขาแล้วอย่างไร หากเกิดไปจุดไฟแห่งความโกรธของคนบนเรือ เราจะรับมืออย่างไร”

“อืม… พี่ใหญ่พูดถูก”

“จงจำไว้นกที่บินนำฝูงมักถูกยิง*[1] เราทำให้ผู้อื่นหันไปสนใจพวกเขาได้แล้ว นั่นคือแผนของเราสำเร็จแล้ว”

หลี่ซินเย่ากล่าวอย่างเฉยเมย

เหล่าผู้อาวุโสที่อยู่ข้าง ๆ พากันพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“คุณชายใหญ่กล่าวถูกต้องแล้ว”

“แต่พี่ใหญ่ ไม่น่าเชื่อว่านางเป็นเทพธิดาเซียวเหยาจริง ๆ งดงามนัก…”

หลี่เฟิงเอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้น

“เจ้าเลิกคิดเสียเถิด ด้วยพลังปราณของเจ้า คิดจะรับมือได้อย่างไรเล่า”

“เฮ้อ… พี่ใหญ่ ข้ายังมีท่านอยู่มิใช่หรือ ท่านมิได้กล่าวอยู่เสมอหรือว่าให้ข้ารีบมีครอบครัวเร็ว ๆ ข้าว่าหญิงนางนั้นก็ไม่เลว”

หลี่เฟิงยิ้มแก้มปริ ยามนี้ทั้งความคิดและจิตใจล้วนมีแต่ร่างงามของหลินไห่ถัง

เมื่อรำลึกถึงใบหน้าของหลินไห่ถัง หลี่ซินเย่าจึงส่ายหน้า “ข้ากลับเห็นว่าสตรีอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ งามนัก และละม้ายคล้ายคลึงกับคนผู้หนึ่ง”

ผู้ที่เขาเอ่ยถึงนั้นก็คือ หลินหวั่นชิง

รู้สึกว่านางเหมือนคุณหนูใหญ่ตระกูลหลินอย่างหลินหวั่นชิงนัก

เขาหันไปถามผู้อาวุโสข้างกาย มีผู้อาวุโสคนหนึ่งที่เคยเห็นหลินหวั่นชิงตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็ตอบว่าเขาจะสังเกตอย่างละเอียดในภายหลัง

…

ตกค่ำ

ในห้องพัก

หลังจากเกิดเรื่องราวก่อนหน้านี้ สวี่หยางย่อมไม่กล้าละเลย

จึงบอกกับภรรยาทั้งสี่คน ว่าจะผลัดกันพักผ่อน

แท้จริงแล้ว ถ้าจะสู้กันจริง ๆ เขาไม่กลัวพวกนั้นหรอก

ก่อนหน้านี้เขาร่วมมือกับหลินไห่ถัง สังหารผู้บำเพ็ญขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลายไปมากมาย

เหตุผลที่ไม่บุ่มบ่ามโจมตีเพราะเรือลำนี้ก็ชำรุดทรุดโทรมมากแล้ว

ถ้าสู้กันต่อไป เรืออาจจะทนไม่ไหว ถึงตอนนั้นพวกเขาคงลำบากแน่

“แต่ว่า… หลี่เฟิง หลี่ซินเย่า ต้องตาย!”

สวี่หยางเอ่ยย้ำทีละคำ ใบหน้าเจือประกายโหดเหี้ยม

มีเรื่องแค่กับข้าก็ไม่สมควรแล้ว แต่ยังคิดแย่งภรรยา พวกเจ้าจะต้องชดใช้!

หลินไห่ถัง ถอนหายใจ “เป็นเพราะข้าเอง ที่ทำให้เดือดร้อน”

“ไห่ถัง เจ้าอย่าพูดเช่นนี้เลย เห็น ๆ อยู่ว่าคนเลวพวกนั้นผิด” หลินหวั่นชิงปลอบ เสิ่นม่านอวิ๋นก็ลูบไหล่ของหลินไห่ถังเป็นการบอกให้นางอย่าคิดมาก

“วางใจเถอะ ข้าจะหาโอกาสฆ่ามันซะ”

สวี่หยางยิ้ม “เมื่อเรือเทียบท่า นั่นแหละจะเป็นวันตายของพวกมัน!!”

“แต่ว่า ตอนนี้หัวหน้าเรือตาย พวกเราต้องระวังตัวให้มากขึ้น โดยเฉพาะค่ายกลป้องกันก็พังแล้วด้วย ถ้ามีคนคิดร้ายขึ้นมา เกรงว่า…”

หลินอวี้เอ่ยเบา ๆ แสดงความกังวลของตนเองออกมา

ความกังวลของนางมิได้ไร้เหตุผล

สวี่หยางก็เพิ่งคิดเรื่องนี้เมื่อครู่

การจะให้เกิดสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยนั้นมิได้อาศัยความรู้สึกสำนึกของผู้อื่น

ทว่าอาศัยการควบคุม

ก่อนหน้านี้ เรือปลอดภัยก็เพราะมีหัวหน้าเรือคอยควบคุม ประกอบกับหัวหน้าเรือสามารถควบคุมค่ายกลโจมตีได้ พลังปราณเทียบเท่าขอบเขตจินตาน

ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ ใครเล่าจะกล้าก่อเรื่อง

แต่ตอนนี้ แตกต่างแล้ว

ค่ายกลไม่มี หัวหน้าเรือตาย ไร้การควบคุมอย่างสิ้นเชิง

สวี่หยางคาดการณ์

พอใกล้เขตแดนทะเลของสำนักเจ็ดเซียนหลิวหลีบางคนอาจไม่กลัวตาย

“อวี้เอ๋อร์ เจ้าพูดไม่ผิด ระยะนี้ต้องระวังตัวเป็นพิเศษ”

สวี่หยางพยักหน้า โชคดีที่พวกเขาไม่ได้อ่อนแอ

ในมือของอวี้เอ๋อร์ยังมีวานรทองแดง พลังปราณทะลวงสู่ขั้นขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลาย

ที่นี่ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลาย ถือเป็นระดับสูงสุดแล้ว

…

แต่สิ่งที่ทำให้สวี่หยางคาดไม่ถึงคือ วันรุ่งขึ้นก็มีเรื่องเกิดขึ้น

ในห้องรับรองบนเรือ กลับมีสามีภรรยาคู่บำเพ็ญตายอย่างทรมานในห้องนั้น

ถุงเก็บของรวมทั้งเสื้อคลุมและชุดชั้นในที่พวกเขาสวมใส่ก็ถูกล้วงเอาไปทั้งหมด

สภาพศพนั้นน่าสยดสยอง

ก่อนตาย หญิงสาวผู้นี้ยังต้องเผชิญกับการเหยียดหยามอย่างโหดเหี้ยม ขาของนางหัก และมีร่องรอยการกัดทั่วร่างกาย

นายท้ายเรือรีบตรวจสอบที่เกิดเหตุเป็นคนแรก แต่ทนดูสภาพนั้นไม่ไหวจนอาเจียนออกมา

“บัดซบเอ๊ย ฝีมือใครกัน ถึงขนาดกล้าฆ่าคนบนเรือ ถ้าข้าจับตัวคนร้ายได้ ข้าจะฆ่ามันทิ้งเสียเดี๋ยวนั้นเลย!!”

ความโกรธของหัวหน้าเรือก็เป็นเพียงการแสดงความโกรธที่ไร้ประโยชน์เท่านั้น

ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าเขากำลังเสแสร้ง เพราะคนที่ลงมือทำเรื่องแบบนี้ได้คงไม่ใช่คนธรรมดา

เหล่าผู้บำเพ็ญมนุษย์ที่เดินทางมากับคู่บำเพ็ญต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียด พวกเขาเดินไปยังห้องที่เกิดเหตุเพื่อเริ่มการสอบสวน

สวี่หยางก็เช่นกัน

“หวั่นชิง ไห่ถัง พวกเจ้าพาอวี้เอ๋อร์และอวิ๋นเอ๋อร์รอที่นี่ เดี๋ยวข้ากลับมา”

สวี่หยางรู้สึกกังวล เมื่อมีคนจ้องทำร้ายผู้บำเพ็ญหญิงแบบนี้ พวกนางอาจเป็นอันตรายได้ เขาจึงจำเป็นต้องเตรียมตัวให้พร้อม

…

“ขออภัย หลีกทางให้ข้าที”

สวี่หยางพูดพลางเดินเข้าไปในที่เกิดเหตุ

ทันใดนั้น หนูตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่งก็แทรกตัวเข้าไปในฝูงชน เดินตามมุมห้อง มุดเข้าไปใต้เตียงนอน

ใช่แล้ว มันคือหนูสุ่ยหลิง

สวี่หยางสั่งการให้มันดมกลิ่นแล้วรีบรายงานกลับทันทีหากพบสิ่งผิดปกติ

ในห้องมีศพสองศพปรากฏอยู่ตรงหน้า

ที่เกิดเหตุแทบไม่มีหลักฐานหลงเหลืออยู่เลย

แม้จะสัมผัสปราณหลายสายได้ แต่ก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี

เพราะห้องนี้ใกล้กับทางเดิน ผู้คนเดินผ่านไปมามากมาย ปราณของผู้คนในเรือหนึ่งในสามส่วนต่างก็ปะปนกันอยู่ทั่ว ทำให้ยากที่จะหาตัวฆาตกรได้!

อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังพอคาดเดาได้

ตัวการเบื้องหลังสถานะคงไม่ต่ำ พลังปราณไม่ธรรมดา แล้วยังมีค่ายกลปกปิดชั้นเยี่ยม จึงสามารถลงมือสังหารได้เงียบกริบเช่นนี้

‘ปกติแล้ว ฆาตกรมักจะกลับมายังที่เกิดเหตุ เพื่อดูผลงานของตนเอง บางทีตอนนี้อาจจะมีฆาตกรอยู่ที่นี่ก็ได้!!’

สวี่หยางคิดพลางมองไปรอบ ๆ

‘คนแซ่ลี่ก็น่าสงสัยอยู่…’

‘อืม…พี่น้องตระกูลหลี่ก็อยู่ที่นี่ด้วย’

สวี่หยางพึมพำในใจ

หลี่เฟิงสังเกตเห็นสวี่หยางหันมามองก็ขมวดคิ้วมุ่น แล้วพาพี่ชายเดินจากไป

“รู้สึกผิดเช่นนั้นหรือ?”

ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น หัวหน้าเรือก็พาลูกเรือมา จำเป็นต้องจัดการกับศพเพื่อไม่ให้ส่งกลิ่นเน่าเหม็นรบกวนคนอื่นบนเรือ

…

“สหายเต๋าสวี่”

พอเดินออกจากห้องก็เห็นลู่หยวนฮว่าเดินตรงเข้ามา

เมื่อคืนนี้ ลู่หยวนฮว่าก็ได้แสดงความเฉียบแหลมของเขาในยามที่เผชิญหน้ากับฝูงฉลาม เขาได้สั่งให้ลูกหลานในตระกูลออกจากเรือเป็นกลุ่มแรก

แต่วันนี้ พวกเขากลับมาช้ากว่าเขา

เมื่อสวี่หยางเห็นว่าลู่หยวนฮว่ามาหาถึงก็หยุดเดิน ระงับอารมณ์หงุดหงิดในใจ “สหายเต๋าลู่มีธุระอะไรหรือ”

“พวกบนเรือบางกลุ่มกำลังร่วมมือกัน”

ลู่หยวนฮว่าไม่พูดพล่าม เขาพูดถึงประเด็นสำคัญทันที

สวี่หยางเกิดความคิดบางอย่างขึ้นในใจ เขาตระหนักได้ว่าลู่หยวนฮว่าน่าจะมีข้อมูลสำคัญ

เขาหันไปทางภรรยา “พวกเราไปคุยกันที่อื่นเถอะ”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น”

ลู่หยวนฮว่ากวาดสายตามองไปรอบ ๆ พบว่ามีสายตาหลายคู่จ้องมองมาที่แผ่นหลังของพวกเขา

[1] นกที่บินนำฝูงมักถูกยิง เป็นสำนวนหมายถึง คนที่โดดเด่นหรือทำอะไรก่อนมักได้รับอันตราย