ย่างก้าวสู่วิถีเซียน - บทที่ 230 เปิดใช้งานค่ายกล การต่อสู้เริ่มต้น

บทที่ 230 เปิดใช้งานค่ายกล การต่อสู้เริ่มต้น

ในชั่วพริบตาสวี่หยางได้เปิดใช้งานค่ายกลเบญจธาตุ

“ตู้ม!”

กลิ่นอายพลังวิญญาณอันทรงพลังจากที่นี่ถูกค่ายกลเบญจธาตุปกปิดเอาไว้

แน่นอน แม้ว่ากลิ่นอายพลังวิญญาณจะถูกปกปิดแต่หากมีผู้ใดเข้ามาใกล้ และพบเห็นค่ายกลเบญจธาตุที่นี่ จะต้องมีผู้มาตรวจสอบอย่างแน่นอน

หลังจากเปิดใช้งานค่ายกลแล้ว ในช่วงนี้ก็ยังไม่มีปัญหาอะไร

โดยทั่วไปแล้วผู้บำเพ็ญมนุษย์มักจะไม่สนใจสถานห่างไกลและรกร้างเช่นนี้

“เซียนเหอ ค่ายกลทำงานแล้ว”

“ดี หากมีความเคลื่อนไหวใด ๆ จากทางฝั่งหลิวเป้าให้รีบบอกข้าทันที”

สวี่หยางพยักหน้ารับ เขายืนอยู่ตรงค่ายกล และได้ส่งสารถึงเหล่าภรรยาว่าถ้าพวกนางพบเจอกับอันตรายหากจำเป็นให้รีบหลบหนีทันที

หนึ่งวันต่อมา

เบื้องหน้าเทือกเขากว่างอี้หย่วนการต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด

หลังฝ่ายศัตรูใช้ยันต์ทะลวงค่ายกลระดับสามไปสองใบแล้ว ค่ายกลทั่วทั้งเทือกเขาก็อยู่ในสภาพเสี่ยงต่อการพังทลาย

“ฮ่า ๆ ชิงหนิวเจินเหริน เจ้าดูท่าจะไม่ไหวเสียแล้ว เสียงดังรบกวนเช่นนี้ลูกศิษย์ของเจ้าจะยังทะลวงขอบเขตจินตานได้อีกอยู่หรือ?”

ต้าอวี่เจินเหรินหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

เขาหันไปหาเฮยชวีเจินเหรินพลางตะโกนบอก “ได้เวลาแล้ว ใช้ยันต์ทะลวงค่ายกลระดับสามได้เลย”

“อืม”

เฮยชวีเจินเหรินพยักหน้าตอบรับ

ชั่วพริบตายันต์ทะลวงค่ายกลก็พุ่งใส่ค่ายกลป้องกันเทือกเขา ทำให้ปราณวิญญาณฟ้าดินจำนวนมหาศาลถูกดูดออกไปทันที สร้างภาระหนักให้กับค่ายกลป้องกันเป็นอย่างมาก

พลังที่แข็งแกร่งของยันต์ทะลวงค่ายกลนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อทำลายค่ายกล แต่เป็นเครื่องรางที่ดูดซับพลังของค่ายกลเท่านั้น เนื่องจากในเทือกเขามีค่ายกลดูดซับพลังวิญญาณ เมื่อเครื่องรางเริ่มดูดซับ พลังวิญญาณที่ค้ำจุนค่ายกลก็จะหายไป ค่ายกลก็จะพังทลายเองโดยธรรมชาติ

“ปัง…”

ในที่สุดค่ายกลก็ต้านทานไม่ไหวภายใต้การโจมตีของยันต์ทะลวงค่ายกลระดับสามและเครื่องรางทำลายกลธรรมดาอีกมากมาย

เมื่อค่ายกลถูกทำลาย ทุกคนต่างตื่นเต้นดีใจราวกับเป็นฝ่ายชนะศึกในครั้งนี้

“ฆ่า!!”

“โจมตีเต็มกำลัง!”

แม้ค่ายกลป้องกันจะถูกทำลาย แต่ข้างในยังมีค่ายกลสังหารเหลืออยู่ซึ่งต้องอาศัยเหล่าผู้บำเพ็ญมนุษย์เข้าต่อสู้ทีละคน

สามผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดปล่อยพลังปราณโจมตีค่ายกลเป็นหลัก พวกเขาปล่อยพลังปราณออกมาอย่างรุนแรง

ด้านหลังก็มีผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตจินตานพุ่งเข้ามาพร้อมกับผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจี่ยตานและขอบเขตสร้างรากฐาน

กลุ่มคนเหล่านี้ถ้าหากว่าจะพูดตามจริงแล้ว พวกเขามีพลังทำลายล้างมากกว่าผู้บำเพ็ญขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดทั้งสามเสียอีก

เพราะแม้ว่าพลังปราณของผู้บำเพ็ญมนุษย์วิญญาณแรกกำเนิดจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่จำนวนที่น้อยนิด จึงไม่สามารถโจมตีได้ทั่วถึง

หากใช้เคล็ดวิชาโจมตีเป็นกลุ่ม พลังของเคล็ดวิชาก็จะถูกกระจายออกไปทำให้ความรุนแรงของพลังปราณไม่มากพอที่จะสร้างความเสียหายได้เท่าที่ควร

ดังนั้นกลุ่มผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตจินตาน เจินตานและเจี่ยตานที่มีจำนวนมากกว่าเหล่านี้กลับมีพลังการทำลายล้างที่ยิ่งใหญ่เสียยิ่งกว่า

โดยปกติแล้วต้องใช้ขอบเขตเจี่ยตานสามคนในการรับมือกับขอบเขตเจินตานหนึ่งคน

ซึ่งขอบเขตเจินตานก็ต้องใช้ถึงสามคนเช่นกันถึงจะสามารถต่อกรขอบเขตจินตานหนึ่งคนได้

นี่คือความแตกต่างของพลังปราณที่คนทั่วไปต่างยอมรับกัน

แต่แน่นอนว่าถ้ารวมศัสตราศักดิ์สิทธิ์และยันต์เข้าไปด้วยพลังก็จะแตกต่างออกไปอีก

ทันใดนั้นกลุ่มผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตจินตานก็พุ่งตัวเข้าไปในค่ายกลโดยมีเครื่องรางของตนที่คอยช่วยรับมือกับกับดักต่าง ๆ ที่พุ่งใส่พวกเขาอย่างไม่หยุดยั้ง

กับดักสังหารนับไม่ถ้วนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ค่ายกลบางแห่งก็เกิดรอยร้าวเล็ก ๆ ที่เกิดจากการโจมตีของเหล่าศัตรู

รวมทั้งผู้บำเพ็ญมนุษย์ที่อาศัยอยู่ในบริเวณเทือกเขากว่างอี้หย่วนต่างก็ตกตะลึงกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้า

พวกเขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าสถานที่ที่เลือกใช้ทะลวงขั้นก้าวสู่ขอบเขตเจี่ยตานที่เหอซีเสวี่ยเลือกนั้นกลับกลายเป็นที่นี่

ในขณะที่กับดักค่ายกลสังหารหลายแห่งกำลังจะพังทลาย ชั่วพริบตานั้น เหล่าผู้บำเพ็ญมนุษย์ก็ปรากฏตัวออกมาพร้อมตะโกนว่า

“ปกป้องเซียนเหอ”

“ฆ่าพวกมัน…!”

“ปกป้องเซียนเหอ!…”

ชิงหนิวเจินเหรินเฝ้ามองสนามรบเบื้องล่างด้วยท่าทีนิ่งเฉยพลางเอ่ยพึมพำว่า “ด้านเหอซีเสวี่ย คงใกล้ได้เวลาทะลวงขั้นแล้วกระมัง หวังว่าแผนการนี้จะไม่เกิดปัญหา”

ไม่นานนักค่ายกลป้องกันที่ถูกทำลายไปกลับปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

เหตุเพราะผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตเจินตานหลายสิบคนวางค่ายกลป้องกันทั่วทั้งเทือกเขาใหม่

ก่อนหน้านี้หลายคนคิดว่าค่ายกลป้องกันถูกทำลาย แท้จริงแล้วในช่วงเวลาสุดท้าย พวกเขาเลือกที่จะปิดค่ายกล

เพื่อลวงให้ศัตรูบุกเข้ามาด้านในแล้วเริ่มปิดประตูตีแมว

“นี่!? เจ้ายังมีกลยุทธ์สำรองไว้อีกหรือ”

สายตาของจูมู่เจินเหรินแข็งกร้าว “จางชิงหนิว เจ้าช่างเล่ห์เหลี่ยมจริง ๆ”

เมื่อครู่กลุ่มผู้บำเพ็ญมนุษย์ที่เข้าโจมตีคือผู้บำเพ็ญเซียนของพันธมิตรหลิวอู๋แต่ตอนนี้พวกเขากลับถูกขังไว้ข้างในทำให้สถานการณ์ยามนี้ช่างยากลำบาก

“โจมตีเต็มกำลัง!”

จูมู่เจินเหรินสั่งด้วยกระแสจิต

“จูมู่เจินเหรินโปรดใจเย็น จางชิงหนิวและสัตว์อสูรวัวเขียวของเขา กำลังรอให้พวกเราหมดกำลังแล้วฉวยโอกาสโจมตี ยามนี้พวกเราไม่ควรสูญเสียพลังปราณไปมากกว่านี้ได้”

เฮยชวีเจินเหรินอดที่จะกล่าวเตือนไม่ได้

“ถูกต้อง เขาต้องการให้เราบุกเข้าไป ส่วนเขาแค่พักผ่อนรอเวลาหาโอกาสโจมตีเท่านั้น เมื่อถึงครานั้นเราจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ”

แม้จูมู่เจินเหรินจะรู้ว่าที่พวกเขาพูดนั้นถูกต้อง แต่มีคนของเขาที่กำลังติดอยู่ข้างใน จะไม่ให้เขากังวลได้เช่นไร

“พวกเจ้าพักอยู่ที่นี่ ข้าจะจัดการเอง”

“พรึบ พรึบ พรึบ!!”

จูมู่เจินเหรินตบถุงเก็บของ ยันต์ทะลวงค่ายกลก็พุ่งออกราวสายน้ำถาโถมเข้าใส่ค่ายกล

ยันต์ทะลวงค่ายกลแต่ละชิ้นผ่าอากาศมุ่งตรงทำลายจุดอ่อนของค่ายกล

แม้ค่ายกลเบื้องหน้าจะเปิดใช้งานอีกครั้งแต่ก็อ่อนแอกว่าเดิมถึงสี่ส่วน เมื่อมีบางจุดที่อ่อนกำลังลง หากเขาโจมตีอย่างต่อเนื่อง ค่ายกลย่อมพังทะลายลงอีกครั้งแน่

ไม่นานนักค่ายกลก็ปรากฏช่องโหว่

สีหน้าของจูมู่เจินเหรินเปลี่ยนแปลงไป ศัสตราศักดิ์สิทธิ์ในมือถูกโยนออกไป จากไม้ไผ่ที่ดูธรรมดากลายเป็นต้นไม้ใหญ่กำลังลอยกลางอากาศ กิ่งก้านของต้นไม้พุ่งตรงเข้าสู่พื้นดินและพุ่งเข้าไปโจมตีค่ายกลทันที

“ฮ่า ๆ ๆ ค่ายกลกลายเป็นเศษซากไปแล้ว จางชิงหนิวเจ้าจะทำอย่างไรต่อไป!?”

เขาควบคุมกิ่งไม้ภายในค่ายกล สังหารผู้คนที่อยู่ในค่ายกลอย่างโหดเหี้ยม เหล่าลูกศิษย์เมืองเซียนหลายคนถูกกิ่งไม้พันร่างจนฉีกขาดเป็นสองท่อน

เมื่อเห็นภาพเช่นนี้…

ต้าอวี่เจินเหรินและเฮยชวีเจินเหรินอดไม่ได้ที่เผยรอยยิ้มให้กัน

ไม้ไผ่ของจูมู่เจินเหรินนั้นทรงพลังยิ่งนัก เป็นถึงศัสตราศักดิ์สิทธิ์ระดับสามและยังมีความสามารถพิเศษที่เพิ่มพลังต่อสู้ได้อีกหนึ่งเท่า

ทว่าในตอนนั้นเอง สัตว์อสูรวัวเขียวของชิงหนิวเจินเหรินได้กระโจนขึ้นอย่างว่องไวแล้วใช้เท้าเหยียบลงบนลำต้นอันแข็งแรง

ใบหน้าจูมู่เจินเหรินเปลี่ยนไปเล็กน้อย “พวกเจ้ารีบลงมือโดยเร็ว เกรงว่าค่ายกลนี้กำลังจะฟื้นคืนสภาพเดิม”

เฮยชวีเจินเหรินพยักหน้าเล็กน้อย ทุกคนต่อสู้กันมานานแล้ว หากเขาไม่ออกโรงคงจะดูไม่ดี

เขาหยิบขลุ่ยหยกดำออกมาและเริ่มบรรเลงบทเพลง

เสียงเพลงอันไพเราะแปรเปลี่ยนเป็นพายุหมุนสีดำพุ่งโจมตีค่ายกลอย่างรุนแรงเหมือนจะทำให้ค่ายกลพังลงได้

ชิงหนิวเจินเหรินถอนหายใจ พลางเอามือไพล่หลังพร้อมเดินเข้าหาค่ายกล

ในที่สุดเขาก็ลงมือ

ยามนี้ท้องฟ้าเริ่มมืด แต่เหนือเทือกเขากว่างอี้หย่วนกลับมีแสงสว่างแพรวพราวส่องสว่างราวกับกลางวัน

สีหน้าผู้คนบนเกาะที่อยู่ไกลออกไปเปลี่ยนไปอย่างตกใจ โชคดีที่การต่อสู้เกิดขึ้นที่เทือกเขากว่างอี้หย่วน หากเกิดอยู่ในพื้นที่ของพวกเขา ไม่รู้ว่าจะมีผู้คนล้มตายมากเพียงใด

ในเวลาเดียวกัน

ผู้คนมากมายในเมืองเซียนต่างแสดงสีหน้ากังวลใจ

ดูจากสถานการณ์การต่อสู้แล้ว ไม่รู้ว่าเหอซีเสวี่ยจะได้รับผลกระทบหรือไม่

“น่าเสียดาย การทะลวงขอบเขตจินตานครั้งนี้คงล้มเหลวแล้ว”

“จริงด้วย การต่อสู้ช่างดุเดือดเหลือเกิน แม้ไม่โดนระลอกคลื่นพลังกระแทก แต่แค่ได้ยินเสียงการต่อสู้ ก็น่าจะได้รับผลกระทบแล้ว”

“น่าสงสารเซียนเหอ แม้แต่ขอบเขตแปรเทวานางยังมีโอกาสทะลวงขั้นอยู่แท้ ๆ แต่ไฉน…”

“โอ๊ะ ความรุ่งเรืองของเมืองเซียนคงจะจบลงแล้วกระมัง”

“ฮือ ๆ ที่ดินที่ข้าเพิ่งจะได้มาเมื่อไม่กี่ปีก่อน คงจะราคาตกลงแล้วสินะ”

“หึ กลัวสิ่งใดเล่า ข้าขอเดิมพันว่ามูลค่าที่ดินในภายภาคหน้าจะต้องพุ่งขึ้นอย่างแน่นอน”

………

ณ เมืองเซียน

ภายในห้องพักอันแสนสงบแห่งหนึ่ง

เหล่าผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตจินตานได้พากันหลบซ่อนอยู่ที่นี่ คอยเฝ้าดูเหตุการณ์บนเทือกเขากว่างอี้หย่วน

ซึ่งในหมู่คนเหล่านั้นมีหลี่ลี่จืออยู่ด้วย คนเหล่านี้ ล้วนเป็นสมุนมือขวาของเหอซีเสวี่ยทั้งสิ้น พวกเขารอคอยคำสั่งของเหอซีเสวี่ย

“ที่เทือกเขากว่างอี้หย่วนกลายเป็นสภาพเช่นนี้แล้ว เมื่อไหร่เราถึงจะบุกเข้าไป”

“จริงสิ เซียนเหอผู้นั้นยังไม่อนุญาตให้เราเข้าไปอีก เหตุใดเล่าถึงได้รอช้าอยู่เช่นนี้”

เหล่าศิษย์ต่างก็แลกเปลี่ยนสายตาราวกับสื่อสารกันอยู่

“ศิษย์พี่ พวกเราบุกเข้าไปเดี๋ยวนี้เลยก็ได้มิใช่หรือ มิเช่นนั้น ข้าว่าข้างหน้านั้น…”

ยังไม่ทันพูดก็มีเสียงหนึ่งกล่าวตัดขึ้น

“ทุกอย่างล้วนฟังคำสั่งของเซียนเหอ”

ความจริงแล้วเหล่าศิษย์ต่างคิดใคร่ครวญอยู่ในใจ

พวกเขาต่างสงสัย เทือกเขากว่างอี้หย่วนนั้นใช่สถานที่ฝึกฝนของเหอซีเสวี่ยหรือไม่กันแน่ แต่หลี่ลี่จือที่อยู่ในฐานะผู้รู้ทุกอย่างก็มิได้พูดอะไรมากมาย

คราวนี้ เขาเป็นผู้นำกลุ่มผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตสร้างรากฐาน เหล่าศิษย์ฝึกตนหลายคนก็ขึ้นอยู่กับการจัดการของเขาเช่นกัน

รอให้ทุกคนพูดจบ หลี่ลี่จือจึงกล่าวขึ้นว่า “สหายเต๋าทั้งหลายพูดไม่ผิด เวลานี้คือยามคับขันแต่อาจารย์และเซียนเหอย่อมต้องมีแผน ขอแค่พวกเขารอและไม่เคลื่อนไหวโดยประมาท”

…………

ทางภูเขาเขาซานชิง ถ้ำสุ่ยเหลียนต้งฝู่

หลินหว่านชิง หลินไห่ถัง เสิ่นม่านอวิ๋น และหลินอวี้ก็เริ่มปรึกษาหารือกันแล้ว

เพราะพวกนางได้พบว่ามีผู้บำเพ็ญมนุษย์จำนวนมากถูกเกลี้ยกล่อมให้เข้าร่วมในการทำลายรากฐานในครั้งนี้!

“เหล่าสหายเต๋าทั้งหลาย บัดนี้รากฐานของเทือกเขากว่างอี้หย่วนนั้นใกล้จะถูกทำลายแล้ว ขอเพียงทุกท่านร่วมมือในการล้อมทำลายรากฐาน ข้าจักมอบหินวิญญาณสามร้อยก้อนเป็นค่าตอบแทนในทันที”

“นอกจากนี้ ข้ายังรับซื้อทุกสิ่งที่สามารถทำลายค่ายกลได้ในราคาสูง”

แม้แต่พวกพ่อค้าหัวใสก็ยังมาที่ถ้ำสุ่ยเหลียนต้งฝู่เพื่อหาหลินหวั่นชิงและหนิงเฟย แต่ทว่าทั้งคู่ก็ปฏิเสธการพบพวกเขาทั้งหมด

“สวี่หยางอยู่ที่ใดจงมันออกมา!!”

ทันใดนั้น กลิ่นอายขอบเขตเจี่ยตานก็พุ่งเข้ามา

สีหน้าของหลินหวั่นชิงเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าผู้ที่บุกเข้ามาคือหลิวเป้า

เขาอาศัยจังหวะที่กำลังตรวจสอบสถานที่ทะลวงขอบเขตเจี่ยตานของเหอซีเสวี่ย จึงจงใจมาหาเรื่องที่นี่

โชคดีที่หลินหวั่นชิงได้เปิดค่ายกลป้องกันภูเขาไปก่อนหน้านี้แล้ว รวมถึงหยางโต้วโตวก็อยู่ในค่ายกลด้วย

ตอนนี้หยางโต้วโตวรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะนางรู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบ

คนพวกนี้มีความขัดแย้งกับสวี่หยาง แล้วทำไมตอนนี้นางถึงต้องกลายมาเป็นคนปกป้องที่นี่ด้วย

ทว่าตอนนี้นางก็ทำได้เพียงเฝ้าอยู่ที่นี่เท่านั้น เพราะหากเธอออกไป คนกลุ่มนี้คงจะจัดการกับเธอแน่

“สามีของข้ากำลังฝึกวิชาอยู่ เจ้าเป็นใคร อยากให้เขาออกมาก็ต้องให้รอเขาออกมา”

หลินหวั่นชิงพูดจาทิ่มแทงราวกับดูถูก

หลินไห่ถังขมวดคิ้ว “ข้าแนะนำให้เจ้ารีบจากไปเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นเมื่อสามีของข้าออกมาเขาจะต้องฆ่าเจ้า”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ…”

หลิวเป้าเงยหน้าหัวเราะลั่น

ความอัปยศอดสูที่ต้องทนทุกข์มานานหลายวัน ในวันนี้จะได้รับการชำระสะสางเสียที

ก่อนหน้านี้เขาไม่กล้าลงมือจริงจัง เพราะกลัวว่าจะดึงดูดผู้บำเพ็ญของเมืองเซียนให้เข้ามา แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญแล้ว

“พวกเจ้าโจมตีค่ายกลให้ข้า”

“รับทราบ!”

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตสร้างรากฐานสิบกว่าคนที่อยู่ด้านหลังของเขาต่างก็ลงมือกันอย่างพร้อมเพรียง บางคนปล่อยพลังปราณจนค่ายกลพังทะลาย และบางคนก็ใช้ยันต์ทะลวงค่ายกล

ข้างกายของหลิวเป้า มีผู้อาวุโสในขอบเขตเจี่ยตานเดินร่วมทางมาด้วยคนหนึ่ง เมื่อเขาได้เห็นการกระทำเช่นนี้ก็อดที่จะขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจไม่ได้

เพราะการกระทำเช่นนี้ของหลิวเป้า มีเจตนาแก้แค้นส่วนตัวอย่างเห็นได้ชัด

ยามนี้เหล่าผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดต้องการให้พวกเขาออกตามหาสถานที่ทะลวงขอบเขตจินตานที่แท้จริงของเหอซีเสวี่ย ทว่าเขากลับไม่ไปค้นหาแต่เลือกที่จะมาหาเรื่องพวกนางแทน

เมื่อทบทวนดูแล้ว เขาก็ตัดสินใจปล่อยให้เป็นไปตามใจหลิวเป้าดีกว่า เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องให้ยุ่งยาก

“ฮ่า ๆ ๆ นางมารทั้งหลาย เมื่อข้าทำลายค่ายกลนี้ได้แล้ว ข้าจะจับพวกเจ้าให้ได้แล้วจะให้พวกเจ้าได้ลิ้มรสความเก่งกาจของข้าต่อหน้าคนทั้งปวง ฮ่า ๆ ๆ…”

หลิวเป้าพูดจาด้วยความกระหยิ่มใจ เขาอดใจรอไม่ไหวแล้วที่จะได้กดหญิงสาวเหล่านี้เอาไว้ใต้ร่าง