ย่างก้าวสู่วิถีเซียน - บทที่ 240 อย่าทำให้ข้าผิดหวัง

บทที่ 240 อย่าทำให้ข้าผิดหวัง

หลังจากนั้นสวี่หยางจึงเปลือยกายลงไปในบ่อโอสถ

เหอซีเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ คอยหยดโอสถพิษลงในบ่อ

ทีแรกสวี่หยางก็ไม่รู้สึกอะไร แต่ต่อมาก็เริ่มรู้สึกแปลก ๆ

ภายในบ่อโอสถ บัดนี้ดูเหมือนจะมีของเหลวสีดำไหลออกมาจากตัวเขา จนสวี่หยางรู้สึกชา ๆ คัน ๆ เล็กน้อยเท่านั้น

แต่ไม่นานเขาก็เริ่มคันมากขึ้นเรื่อย ๆ รู้สึกเหมือนผิวหนังทั่วร่างกายมีมดไต่ไปทั่ว

“สวี่หยางอดทนไว้ ห้ามใช้พลังยุทธ์ ไม่เช่นนั้นสิ่งที่เจ้าจะได้รับจากบ่อโอสถจะเสียเปล่า”

สวี่หยางขมวดคิ้วแน่น เขารู้ว่าเหอซีเสวี่ยจริงจัง

“อืม รู้แล้ว!!”

“เจ้าจงโคจรปราณโลหิตดูดซับโอสถพิษเก้าชนิดและใช้พิษสู้พิษ ข้าจะใช้พลังธาตุทั้งห้าช่วยเจ้าพัฒนาขอบเขตสร้างรากฐาน”

นิ้วมือเรียวบางของเหอซีเสวี่ยขยับว่องไว

ไม่นานพลังธาตุทั้งห้าคล้ายกับถูกดึงออกมาจากภายในวังใต้ดิน

เหอซีเสวี่ยกล่าวว่า “ในวังใต้ดินแห่งนี้มีหินปัญจธาตุหลอมรวมอยู่ ปัญจธาตุมีความแข็งแกร่งเพียงพอที่จะหล่อเลี้ยงพลังธาตุทั้งห้าและมอบแก่เจ้า ทว่าหลังจากนี้เจ้าจะต้องเจ็บปวดมาก เจ้าต้องอดทน!”

“อดทน อดทน อดทน!!”

สวี่หยาง ร้องเสียงแผ่ว

เมื่อเห็นสวี่หยางต้องทนทรมานเช่นนั้น เหอซีเสวี่ยก็พึมพำเบา ๆ ว่า “อย่าให้ข้าผิดหวังนะ…”

เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป

ความรู้สึกระคายแรกเริ่มได้เลือนหายไป แต่มีความรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกเข็มทิ่มแทงมาทดแทน

สวี่หยางไม่รู้ว่าตนเองจะทนได้นานเท่าใด

ทุกครั้งเมื่อเขาคิดว่าตนเองทนได้ ก็จะมีความรู้สึกเจ็บปวดที่มากกว่าเดิมเข้ามาเสมอ

นี่ไม่ใช่ความรู้สึกจากการถูกเข็มทิ่มแทงธรรมดา แต่เป็นความรู้สึกเจ็บปวดทรมาน ราวกับนี้เป็นแก่นแท้แห่งความเจ็บปวดที่แทรกซึมเข้าไปในกล้ามเนื้อทะลุไปถึงกระดูก ราวกับว่ากำลังมีบางอย่างฉีกทึ้งอวัยวะของเขาอยู่!!

แล้วหลังจากฉีกทึ้ง ก็ยังมีการราดพริก เกลือ หรือแม้กระทั่งราดน้ำกรดลงที่บาดแผล!!

ความรู้สึกนี้ทั้งคลื่นไส้ ทั้งเจ็บปวด ทั้งขมฝาด คละเคล้ากันไปจนทำให้ สวี่หยางถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา

“เจ็บเหลือเกิน!!”

เขาอดที่จะกล่าวไม่ได้ว่า “เซียนเหอ ตอนนี้ข้าชื่นชมเจ้าจริง ๆ”

เหอซีเสวี่ยเลิกคิ้วถามว่า “ด้วยเหตุใดหรือ?”

“หญิงสาวอย่างเจ้า สามารถทนต่อความเจ็บปวดเช่นนี้ได้ ข้าชื่นชมเจ้ายิ่งนัก”

สวีหยางกล่าว

เหอซีเสวี่ยเคยเล่าว่า ก่อนหน้านี้เพื่อยกระดับขอบเขต นางก็เคยแช่ในของเหลวชนิดนี้

นั่นหมายความว่านางก็ต้องผ่านการทนทรมานแสนสาหัสมาแล้วเช่นกัน

ดังนั้นสวี่หยางจึงรู้สึกชื่นชมที่หญิงสาวคนหนึ่งสามารถทำได้เช่นนี้ ซึ่งนางต้องทนทรมานกว่าเขาอย่างมาก

เหอซีเสวี่ยครุ่นคิดเล็กน้อยถอนหายใจเบา ๆ “เพื่อแสวงหาการบำเพ็ญเซียน ความเจ็บปวดนี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ มิเช่นนั้นผู้อื่นจะรังแกได้ง่าย และโชคชะตาของข้าก็จะถูกผู้อื่นควบคุม”

ด้านสวี่หยางนั้นเขาก็สัมผัสได้ว่าเหอซีเสวี่ยเองน่าจะมีเรื่องราวในอดีต

เพื่อต่อสู้กับความเจ็บปวด สวี่หยางตัดสินใจพูดคุยกับเหอซีเสวี่ยมากขึ้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง

เขาจึงถามต่อว่า “เซียนเหอ เจ้ามาจากที่ใดหรือ?”

“ตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนเหอ แต่เป็นเพียงตระกูลเล็ก ๆ เท่านั้น”

“แล้วเจ้ามาพบกับชิงหนิวเจินเหรินได้อย่างไร”

“อืม… คงจะเป็นวาสนากระมัง”

เหอซีเสวี่ยพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มกล่าวต่อไปว่า “ใช่แล้ว! อีกสิบวัน ข้าจะจัดงานเฉลิมฉลองการก้าวเข้าสู่ขอบเขตจินตาน เจ้าจงพาภรรยาของเจ้ามาร่วมด้วย แล้วก็พาภรรยาที่เจ้าขอให้ช่วยฝึกตนไปพบกับอาจารย์ของข้า ท่านจะบอกวิธีการบำเพ็ญแก่เจ้าเอง”

สวี่หยางตื่นเต้นขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

เพราะความตื่นเต้น ความเจ็บปวดบนร่างกายของเขาจึงรู้สึกเบาลงไปมาก เขารู้สึกกระตือรือร้นไปทั้งตัว ยิ้มกว้างแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้น ข้าก็ต้องขอบคุณเซียนเหอแทนภรรยาของข้า ข้าเชื่อว่าเมื่อนางรู้ข่าวนี้ นางคงนอนไม่หลับอยู่หลายคืนเลยละ”

เหอซีเสวี่ยยิ้มบาง “ดูออกเลยว่าเจ้ากับภรรยามีความสัมพันธ์อันดีต่อกันมากแค่ไหน เจ้าเองก็เป็นคนดี”

“ชีวิตคู่ก็คือการทำให้ชีวิตของกันและกันสมบูรณ์ บางครั้งข้าก็เป็นผู้ให้ บางครั้งนางก็เป็นผู้ให้ ต่างก็พึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน อาจจะเป็นแบบนี้ก็ได้กระมังที่เรียกว่าความรู้สึกรัก”

สวี่หยางกล่าว

“เกี่ยวกับเรื่องของข้า เจ้าได้เล่าให้ภรรยาของเจ้าฟังแล้วหรือ” เหอซีเสวี่ยยักไหล่สบาย ๆ ทำท่าทีราวกับว่ามิได้สนใจอะไรนัก

สวี่หยางส่ายหน้า

เหอซีเสวี่ยได้ยินเช่นนนั้นก็หัวเราะเบา ๆ “เห็นหรือไม่ เจ้ายังไม่เล่าเลย คงเพราะกลัวว่าถ้าเล่าไปแล้ว ภรรยาทั้งหลายอาจจะคิดมากใช่หรือไม่”

สวี่หยางหัวเราะอย่างช่วยไม่ได้ “จริงอยู่ ด้วยฐานะอันสูงส่งของเซียนเหอ ภรรยาของข้าอาจจะรู้สึกด้อยค่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้า โดยเฉพาะภรรยาที่เป็นเพียงผู้ที่ไม่สามารถฝึกตนได้ ดังนั้นข้าจึงคิดอย่างรอบคอบแล้วว่าจะไม่บอกนาง ปล่อยให้พวกนางมีความสุขต่อไปจะดีกว่า อย่างน้อยก็คงมิต้องกดดันอะไรมากนัก”

“เจ้าก็พูดได้น่ะสิ…”

“เซียนเหอ นี่มิใช่การพูดไปเรื่อยเปื่อย แต่เป็นการโกหกเพื่อความปรารถนาดี ในความคิดของข้านั้น ข้าเพียงหวังให้ภรรยาของข้ามีความสุขก็เพียงพอแล้ว”

“ที่เจ้าว่ามาก็มีเหตุ” เหอซีเสวี่ยพยักหน้าเบา ๆ ทั้งที่นางก็ค่อนข้างเห็นด้วยกับคำพูดของสวี่หยาง

แต่ในใจกลับรู้สึกแปลก ๆ อย่างไรพิกล

ความรู้สึกนี้แปลกประหลาดนัก นางไม่ชอบเลย

ดังนั้นจึงถามว่า “เช่นนั้น ข้าถามเจ้าเสียหน่อย… เจ้าคิดว่าระหว่างข้ากับภรรยาของเจ้า ใครดีกว่ากัน?”

สวี่หยาง “…”

โอ้โห นี่มันคำถามชี้ชะตาชัด ๆ

ถ้าตอบว่านางไม่ดี เซียนเหอคงโกรธจนปล่อยแรงกดดันมหาศาลใส่เขาแน่ ๆ!

ถ้าตอบว่านางดี งั้นภรรยาของเขาไม่ดีหรือ? แบบนั้นก็ไม่ได้เช่นกัน เขาไม่สามารถทรยศต่อความรู้สึกของตนเองได้

ผู้บำเพ็ญมนุษย์ควรซื่อตรงและกล้าหาญ

หลังจากไตร่ตรองแล้ว สวี่หยางจึงตอบว่า “ข้าคิดว่าไม่สามารถเปรียบเทียบได้ ทุกคนมีข้อดีของตนเอง เหมือนกับที่กล่าวกันว่า มนุษย์ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ทุกคนต่างก็มีข้อด้อย จะเอาเปรียบเทียบกันได้อย่างไรเล่า สำหรับข้าแล้ว เมื่อรักใครสักคน ข้าต้องรักทั้งตัวตนของผู้นั้น

“ถึงแม้จะมีข้อด้อย ข้าก็ต้องยอมรับ ดังนั้นจึงไม่สามารถเปรียบเทียบได้ เพราะการเปรียบเทียบก็เหมือนกับการมองคนเป็นเพียงสินค้าธรรมดา ๆ ใช่หรือไม่”

นิยายรักมากมายที่ข้าเคยอ่านมาในอดีตนั้น ไม่ได้ไร้ประโยชน์เลยสินะ

เพียงแค่กล่าวไป เหอซีเสวี่ยนั้นเป็นดั่งลูกไก่ในกำมือของเขา

เป็นไปตามคาด

เหอซีเสวี่ยพยักหน้าเล็กน้อยเมื่อได้ยิน “มีเหตุผลอยู่บ้าง เช่นนั้นเจ้ารู้สึกอย่างไรกับข้า”

“เอ่อ… เจ้าก็เป็น..ผู้ที่น่าเคารพ” สวี่หยางตอบ

เหอซีเสวี่ยมีสีหน้าเรียบเฉย “อื้ม…”

ระหว่างที่พูดคุยนั้น สวี่หยางสังเกตว่าความเจ็บปวดที่ได้รับก่อนหน้าลดลงเล็กน้อย

นอกจากนั้นเขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าโครงกระดูกและกล้ามเนื้อกำลังได้รับการเปลี่ยนแปลงทีละนิด

ฉับพลัน ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวเขา

“ตำราหล่อเลี้ยงกายาที่ข้าฝึกฝนนั้น จัดเป็นวิชายุทธ์สายใน หากนำมาใช้ในตอนนี้ จะช่วยให้ขอบเขตของข้าเลื่อนขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง ได้หรือไม่?”

สวี่หยางจึงได้สอบถามเหอซีเสวี่ยทันที

“ตำราหล่อเลี้ยงกายาหรือ หากเป็นวิชายุทธ์สายใน เจ้าก็สามารถทำได้ แต่ขอเพียงไม่ใช้พลังยุทธ์ก็พอ”

เมื่อได้รับการยืนยันจากเหอซีเสวี่ยแล้ว สวี่หยางก็เริ่มลงมือทันที

เมื่อโคจรปราณภายในร่างกายเพียงชั่วครู่ กล้ามเนื้อของเขาก็ขยายออกราวกับจะฉีกขาดอีกครั้ง ขณะที่โอสถจำนวนมากไหลเข้าไปเติมเต็มเพื่อเพิ่มพูนขอบเขต

การยกระดับขอบเขตจะช่วยเพิ่มความบริสุทธิ์ของพลังวิญญาณ ทำให้พลังยุทธ์แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

ก่อนหน้านี้ขอบเขตสร้างรากฐานของเขาอยู่เพียงขั้นกลางระดับต่ำ

หลังจากการยกระดับครั้งนี้ ในมิช้าเขาก็จะได้ยกระดับไปถึงขั้นกลางระดับสูง

แถมยังมีแนวโน้มว่าจะยกระดับต่อไปได้อีกด้วย

คืนนี้เขาคงไม่ออกไปไหนแล้ว

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ สวี่หยางก็หันไปมองเหอซีเสวี่ยพลางกล่าวว่า “เซียนเหอ ยามนี้ค่ำมากแล้ว เจ้าควรกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ”

“หากข้ากลับไปพักผ่อน แล้วเจ้าจะทำอย่างไร”

ว่าแล้วเหอซีเสวี่ยก็เปลือยกายทอดเรียวขายาวและเท้าเล็ก ๆ ลงไปในบ่อโอสถ

“อีกอย่าง ตามที่เราตกลงกันไว้ เราต้องหลอมรวมจิตเทวะกันอีกครั้ง เพื่อเสริมจิตเทวะให้แข็งแกร่ง เจ้าเพิ่งจะเพิ่มขอบเขตของกายเนื้อ ตอนนี้จึงเป็นโอกาสอันดีในการเพิ่มจิตเทวะ ซึ่งเป็นผลดีแก่ข้าด้วย”

“เอาเถิด”

สวี่หยางพยักหน้าผ่านม่านหมอกอันเลือนราง มองไปยังเหอซีเสวี่ยที่กำลังเดินเข้ามา

ในใจรู้สึกหวั่นไหว

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่เหอซีเสวี่ยสวมชุดผ้าโปร่งบาง ๆ เรือนกายส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกล้วยไม้ ชวนให้เคลิบเคลิ้ม น่าปรารถนา

สวี่หยางรีบหลับตา และกล่าวกับตนเองในใจว่า “อย่ามอง อย่ามอง อย่ามอง…”

เพลานี้ต่างจากเมื่อก่อน

ก่อนหน้านี้เพราะเหอซีเสวี่ยกำลังลำบาก นางจึงถูกเขาฉวยโอกาส แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

หากเขาซี้ซั้วมองเรือนกายของนาง และดันไปขัดใจเหอซีเสวี่ยเข้าละก็ เขาต้องแย่แน่ ๆ

แต่ทันใดนั้นเอง เหอซีเสวี่ยกลับเดินมาหาเขา “ปลดปล่อยจิตเทวะของเจ้าออกมาเถิด”

สวี่หยางพยักหน้า

ในวินาทีที่จิตเทวะของทั้งคู่สัมผัสกัน สวี่หยางพลันลืมตา ก่อนคนพวกเขาจะยื่นมือออกไปโอบเอวของกันและกัน

พลางสบตากันไร้ซึ่งเสียงใด ๆ

“คิดเสียว่าเป็นความสัมพันธ์ชั่วคราว ข้าขอบคุณเจ้ามากสวี่หยาง”

นี่เหมือนกับจะทิ้งเขาอีกแล้ว?

สวี่หยางแอบคิดในใจ แต่เมื่อสัมผัสเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ของเหอซีเสวี่ย สวี่หยางก็เข้าประชิดเรือนกายของนางจนไร้ช่องว่าง

ไม่นานน้ำก็เกิดเป็นระลอก

สมกับเป็นผู้แข็งแกร่งในขอบเขตจินตานจริง ๆ ราวกับว่านางมีแรงดึงดูด ทำให้สวี่หยางอดทนได้เพียงหนึ่งก้านธูปเท่านั้น

แต่เหอซีเสวี่ยดูจะพอใจมาก นางพิงกับอกของสวี่หยาง พลางหอบหายใจและกล่าวว่า “เจ้าดูแข็งแกร่งขึ้นหลังจากที่ได้ยกระดับขอบเขต”

“ใช่แล้ว ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ขอบเขตของข้าตอนนี้อยู่ในขั้นใด”

เขาแน่ใจว่าตอนนี้ไม่ใช่ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นกลางอีกต่อไปแล้ว

“ข้าจะตรวจดูให้”

เหอซีเสวี่ยใช้ลมปราณตรวจสอบ

ลมโชยพัดผ่านใบหน้าของสวี่หยาง จนไปหยุดอยู่ที่ศีรษะและจุดตันเถียนของเขาชั่วครู่ เหอซีเสวี่ยพยักหน้าเล็กน้อย “ดีมาก จากขอบเขตสร้างรากฐานขั้นกลาง ขึ้นมาเป็นขอบเขตสร้างรากฐานขั้นปลายแล้ว”

“แต่ว่าเป็นเพียงขั้นปลายระดับต่ำที่สุด เจ้ายังต้องพยายามต่อไป”

สวี่หยางไม่สนใจ เขากล่าวว่า “แค่นี้ก็ดีแล้ว”

“ดูเหมือนเจ้าจะพอใจมากนะ แต่หากอนาคตเจ้าไปไม่ถึงขอบเขตจินตาน ข้าก็จะไม่แต่งงานด้วย”

“แล้วถ้าข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้าเล่า”

สวี่หยางมั่นใจเต็มเปี่ยม กล่าวอย่างเยือกเย็น

“หึ ๆ…” เหอซีเสวี่ยหัวเราะออกมาหลังจากได้ฟังคำพูดของสวี่หยาง

แข็งแกร่งกว่านางหรือจะเป็นไปได้อย่างไร

แท้จริงแล้วนั้น ไม่ว่าจะเป็นขอบเขตสร้างรากฐาน พรสวรรค์ ความเข้าใจ หรือแม้กระทั่งทรัพยากรในการฝึกฝน นางก็สามารถกำจัดสวี่หยางได้ในพริบตา!

แข็งแกร่งกว่านางหรือ เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง

“เจ้าไม่เชื่อหรือ” สวี่หยางเอ่ยถามพลางยิ้ม เมื่อเห็นเหอซีเสวี่ยเป็นเช่นนี้

“แน่สิทรัพยากรในการฝึกฝนของพวกเราต่างกันราวฟ้ากับเหว”

“ข้าจะพยายาม”

“ได้ หากเจ้าแข็งแกร่งกว่าข้า ข้าก็จะเชื่อฟังเจ้า”

เหอซีเสวี่ยกล่าวพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำ

นางเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงได้เผลอพูดเช่นนี้กับสวี่หยาง

จริง ๆ แล้ว ในอดีตนั้น…นางเคยสาบานกับตนเองอย่างแน่วแน่ว่าจะไม่มีวันแต่งงาน

เพราะว่าผู้แข็งแกร่งล้วนโดดเดี่ยว

นางปรารถนาที่จะอยู่ในขอบเขตแปรเทวา แข็งแกร่งเหนือผู้คนทั้วหล้า!

ครู่ต่อมา

สวี่หยางถูกเหอซีเสวี่ยจูงมือไปยังห้องนอนของนาง ห้องนอนที่ใหญ่และหรูหรา บนเตียงมีผ้าม่านสีขาว

สวี่หยางคาดไม่ถึง

เขาหวังว่าจะได้ขึ้นไปบนเตียงของเหอซีเสวี่ย

“เตียงนี้ธรรมดาเหมือนกับเตียงของฮ่องเต้ในดินแดนมนุษย์”

สวี่หยางถอนหายใจ

เหอซีเสวี่ยให้เขานอนลง นางขึ้นนั่งทับบนตัวเขา “นั่นสิ ในอนาคต ข้าจะเป็นฮ่องเต้แห่งเมืองเซียน ส่วนเจ้าก็คือสนมของข้า…”

สวี่หยางหัวเราะ นี่เป็นการแสดงบทบาทสมมติอย่างนั้นหรือ

“ตกลง แต่ข้าไม่ต้องการให้มีสนมคนอื่น”

สวี่หยางโอบเอวเหอซีเสวี่ย

ขณะพูดคุยกัน จิตเทวะของทั้งสองก็หลอมรวมกันอีกครั้ง

สวี่หยางเกิดความคิดและพยายามฝึกศาสตร์การบ่มเพาะต้าเหยี่ยน

เมื่อจิตเทวะของเขาพัฒนาขึ้น เขาก็แปลกใจที่พบว่า ประสบการณ์ของศาสตร์การบ่มเพาะต้าเหยี่ยนก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน

ก่อนหน้านี้ ค่าประสบการณ์ของศาสตร์การบ่มเพาะต้าเหยี่ยนอยู่ที่ 0/30000

เพียงแค่ชั่วครู่ก็กลายเป็น 159/30000