ย่างก้าวสู่วิถีเซียน - บทที่ 367 ความลับโบราณ

บทที่ 367 ความลับโบราณ

ทั่วสนามรบเสียงปืนใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหว

บนท้องฟ้านกยักษ์บินผ่าน มีเหล่าปีศาจร่างประหลาดนั่งอยู่บนหลังนกกำลังบุกโจมตีฝ่ายมนุษย์อย่างบ้าคลั่ง

ฝ่ายมนุษย์เองก็เห็นได้ชัดว่าเป็นรองอย่างมาก

ประการแรก ฝ่ายนี้ไม่มีอาวุธที่ดีในขณะที่ฝ่ายปีศาจมีป้อมปืนใหญ่และเรือเหาะขนาดมหึมา

ประการที่สองจำนวนผู้บำเพ็ญมนุษย์ฝ่ายนี้ก็มีน้อยมาก ตอนนี้สถานการณ์ของฝ่ายมนุษย์กำลังถูกล้อมอยู่

สวี่หยางปล่อยจิตเทวะออกมาจึงรับรู้ได้ถึงความเสียเปรียบของพวกเขาได้อย่างง่ายดาย

มนุษย์กำลังตกอยู่ในอันตราย

“นี่คือสงครามใหญ่ระหว่างเทพและปีศาจสมัยโบราณ!”

สวี่หยางซ่อนตัวอยู่หลังรถศึกขนาดยักษ์ที่ถูกทิ้งร้าง

“เป็นผู้บำเพ็ญมนุษย์ขั้นขอบเขตมหายาน”

หวงเสี่ยวเหมยกล่าว

“ขอบเขตมหายาน??”

“ใช่หลังจากขอบเขตแปรเทวาก็คือขอบเขตหลอมสุญตารวมกาย และสุดท้ายคือขอบเขตมหายาน!!” หวงเสี่ยวเหมยเหมือนนึกอะไรได้จึงอธิบายว่า “ก่อนหน้านี้ตอนที่ข้ากำลังค้นหาเกี่ยวกับธาตุของตัวเอง ข้าได้เห็นโดยบังเอิญ ดูเหมือนจะเกี่ยวกับขอบเขตของผู้บำเพ็ญมนุษย์ในอดีต!!”

สวี่หยางอึ้งไป

ตอนที่เขาและลี่เจี้ยนเจิ้นคุยโม้กันก็พูดแบบนี้พอดี

ไม่คิดว่าจะเป็นความจริงเลยจริงๆ

“สวี่หยาง เจ้าคิดอะไรออกแล้วหรือไม่”

หวงเสี่ยวเหมยถาม

“ไม่มีอะไร ข้าแค่คิดว่าในโลกเซียนของพวกเรา ขอบเขตแปรเทวาก็ถือว่าแข็งแกร่งมากแล้ว ยากจะจินตนาการได้ว่าขอบเขตหลอมสุญตา หรือแม้กระทั่งขอบเขตมหายานนั้นจะทรงพลังมากเพียงใด”

“อืม ที่นี่ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตจินตานและขอบเขตเจี่ยตานล้วนเป็นเพียงทหารเล็กๆ ส่วนขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดและขอบเขตแปรเทวา ที่นี่ถือเป็นผู้บำเพ็ญมนุษย์ระดับกลางเท่านั้น”

หวงเสี่ยวเหมยกล่าว

ระหว่างที่คุยกันในที่สุดสองก็พบที่ที่ค่อนข้างปลอดภัยแห่งหนึ่ง

ที่นี่มีเพียงคนเผ่ามารไม่กี่คนเท่านั้น

จริงๆ แล้ว พวกเขาสามารถจำแนกคนเผ่ามารได้ง่ายมาก

ถึงแม้พวกเขาจะมีรูปร่างที่แตกต่างกันไปบ้าง เช่นบางคนมีสองเท้าอยู่บนศีรษะ บางคนมีสี่มือ บางคนดูแทบไม่ต่างจากมนุษย์เลย

แต่ปราณมารที่อยู่ในตัวพวกเขานั้นสามารถมองเห็นได้ชัดเจน

ปราณมารชนิดนี้แตกต่างจากผู้บำเพ็ญมารอย่างลี่เจี้ยนเจิ้นโดยสิ้นเชิง

ปราณมารของลี่เจี้ยนเจิ้นถึงแม้จะดูน่ากลัว แต่จริงๆ แล้วก็เป็นเพียงพลังที่ถูกเปลี่ยนมาจากพลังหลิงเท่านั้น

แต่ปราณมารของเผ่ามารนั้นเป็นพลังยุทธ์พิเศษของเผ่ามาร

คล้ายกับพลังหลิง

นี่คือความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุด

ในตอนนี้ไม่ไกลจากพวกเขามีปีศาจสองหัวที่มีพลังอยู่ในขอบเขตเจี่ยตาน

ส่วนเขาและหวงเสี่ยวเหมยมีกำลังวิชาเพียงแค่ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นสูงสุดเท่านั้น

แต่พวกเขาต้องฆ่าปีศาจที่นี่ให้ได้หนึ่งร้อยตัว จึงจะถือว่าผ่านการทดสอบ

ที่นี่ไม่ได้จำกัดขอบเขตของฝ่ายศัตรู

นั่นก็คือถึงแม้เขาจะฆ่าปีศาจที่อ่อนแอที่สุดหนึ่งร้อยตัวก็ถือว่าผ่านด่านแล้ว

นอกจากนี้ยังมีข้อจำกัดด้านเวลาซึ่งคือสามเดือน

นั่นก็คือต้องฆ่าปีศาจอย่างน้อยหนึ่งตัวต่อวันจึงจะผ่านด่านได้

นี่เป็นเรื่องยาก

แต่ว่า…

ในชั่วขณะถัดมาสวี่หยางและหวงเสี่ยวเหมยก็ลงมือพร้อมกันอย่างเข้าใจกันดี

“หืม? มนุษย์ มนุษย์อันน่าชัง…”

ปีศาจสองหัวหันหน้ามา

ตู้ม!!

เจ้าปีศาจต่อยหมัดของมันออกมา

เนื่องจากมันไม่ทันได้หยิบอาวุธที่อยู่ข้างกาย

สิ่งนี้ทำให้สวี่หยางและหวงเสี่ยวเหมยมีโอกาสที่ดี

กระบี่วิเศษถูกควงไปมา

สวี่หยางตัดหัวของมารร้ายออก เกิดเสียงการต่อสู้สนั่นหวั่นไหว

“ผิวหนังช่างแข็งแกร่งนัก” สวี่หยางรู้สึกประหลาดใจ

ส่วนหวงเสี่ยวเหมยนั้นแทงทะลุหน้าอกของเจ้าปีศาจได้เรียบร้อยแล้ว

ขณะที่สังหารปีศาจตัวนี้ได้สำเร็จ ตัวเลข 1 ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของคนทั้งสอง

นี่แสดงว่าการสังหารปีศาจตัวแรกของพวกเขานั้นสำเร็จลุล่วงด้วยดีทุกประการ

“ดีมาก ออกไปจากที่นี่กันเถอะ มิเช่นนั้น กลิ่นเลือดของปีศาจตัวนี้จะดึงดูดปีศาจตัวอื่นๆ ให้มาที่นี่”

คนทั้งสองเดินตามกันไป คนหนึ่งอยู่ข้างหน้า อีกคนอยู่ข้างหลัง

สวี่หยางหยิบกระบี่สายฝนมรกตออกมา

นี่คืออาวุธที่เป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์ระดับสี่

หวงเสี่ยวเหมยมองมาด้วยความสนใจ

“เจ้าหยิบไพ่ตายออกมาแล้วหรือ”

“ใช่แล้ว!!”

“ดูเหมือนข้าก็ต้องใช้ไม้ตายบ้างแล้ว”

หวงเสี่ยวเหมยหยิบดาบยาวเล่มหนึ่งออกมา

สวี่หยางเลิกคิ้ว “ที่แท้ก็เป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์ขั้นสี่ด้วย”

“ข้าเป็นศิษย์สายตรงนะ เจ้าคิดว่าข้ายากจนหรือไร”

หวงเสี่ยวเหมยหัวเราะเบาๆ ทันใดนั้นสวี่หยางหันหลังกลับ “มีคนตามมา”

“ศัตรูหรือผู้บำเพ็ญมนุษย์?”

“ศัตรู”

พูดจบสวี่หยางสูดหายใจลึกอย่างน่ากลัว จิตเทวะแผ่กระจายออกไป ปราณโดยรอบพุ่งเข้าสู่จมูกและปากของสวี่หยางด้วยความเร็วอันน่าตกใจ สุดท้ายก็พ่นออกมาอย่างบ้าคลั่ง

มังกรคำราม!

ครั้งนี้จิตเทวะกระแทกลมปราณที่น่ากลัวแผ่กระจายออกไปเหมือนลำโพงขนาดใหญ่

หวงเสี่ยวเหมยตกใจจนหน้าซีด ถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว

เพื่อไม่ให้นางโดนสวี่หยางทำร้ายโดยไม่ได้ตั้งใจ

ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่สวี่หยางปลดปล่อยมังกรคำรามอย่างสมบูรณ์

ฝ่ายตรงข้ามมีปีศาจสามหัว มีกำลังภายในขอบเขตจินตาน

คลื่นกระแทกทำให้พวกมันยืนนิ่งอยู่กับที่ เสื้อผ้าบนตัวต่างฉีกขาดเป็นชิ้นๆ กลายเป็นผ้าขาดไม่เหลือชิ้นดี

ด้วยประสบการณ์ที่เคยเอาชนะผู้แข็งแกร่งมาก่อน ตอนนี้ สวี่หยางสามารถต่อสู้ได้อย่างคล่องแคล่วยิ่งขึ้น

ชายหนุ่มกระโจนออกไปด้วยความเร็วดุจลูกธนู

ในขณะที่ปีศาจที่เป็นคู่ต่อสู้ยังไม่ทันได้ตอบโต้ กระบี่สายฝนมรกตของสวี่หยางก็ฟันฉับลงไปแล้ว

“จิตเทวะของเจ้าช่างทรงพลังนัก”

หวงเสี่ยวเหมยมองไปที่สวี่หยางด้วยความประหลาดใจ กล่าวชื่นชม

สวี่หยางยิ้มเล็กน้อย ตอนนี้ตัวเลขตรงหน้าของเขาคือ 4 แล้ว

แม้แต่ตัวเขาก็ไม่คาดคิดมาก่อนว่าตนเองในขณะนี้ ผู้มีขอบเขตสร้างรากฐานระดับสูงสุดจะสามารถกำจัดปีศาจที่มีความแข็งแกร่งมากกว่าตนเองได้สำเร็จ

อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มยังพบจุดสำคัญอีกอย่างหนึ่ง

นั่นคือปีศาจเหล่านี้มีความสามารถต้านทานต่อการโจมตีของจิตเทวะได้อ่อนแอมาก

พวกเขารีบออกสำรวจบริเวณอื่นทันที

บนท้องฟ้า สวี่หยางควบคุมเรือเหาะใบไม้ ด้านล่างเป็นภูเขาและพื้นดินสีดำเป็นจุดๆ มีศพกระจายอยู่ทั่ว

เมืองและถนนหนทางต่างๆ ถูกทำลายเสียหาย บรรดาปีศาจและผู้บำเพ็ญมนุษย์นับไม่ถ้วนต่อสู้กัน เสียงการต่อสู้ดังระงมไปทั่ว

“สนามรบโบราณกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว”

หวงเสี่ยวเหมยรู้สึกตกใจอย่างยิ่ง

“ไม่รู้ว่าผู้บำเพ็ญมนุษย์พวกนี้มาจากกลุ่มอำนาจใดกันบ้าง”

“ข้าเคยเห็นในตำราโบราณของสำนัก ในสมัยโบราณใต้สำนักมีดาวเคราะห์น้อยนับไม่ถ้วน พวกเขารับสานุศิษย์อัจฉริยะจากดาวเคราะห์เล็กๆ เหล่านี้ผ่านการทดสอบด้วยเคล็ดวิชาพิเศษ จากนั้นใช้สานุศิษย์อัจฉริยะเหล่านี้ต่อสู้กับเผ่าปีศาจสงครามดำเนินมาอย่างต่อเนื่อง”

“แล้วตอนนี้ทำไมถึงไม่มีล่ะ” สวี่หยางตกใจ

หวงเสี่ยวเหมยคิดสักครู่แล้วส่ายหน้า “สงครามอาจมีอยู่ตลอด เพียงแต่ที่นี่พลังของพวกเราอ่อนแอเกินไป หรือไม่ก็ด้วยเหตุผลบางอย่าง สำนักโบราณเหล่านั้นไม่ได้ใส่ใจพวกเราเลย”

สวี่หยางมองไปที่หวงเสี่ยวเหมยอย่างประหลาดใจ

สายตาของทั้งคู่สบกันก่อนจะเลื่อนหลบไปพร้อมกัน

หวงเสี่ยวเหมยพูดต่อ “บนชั้นสุดท้ายของหอคอยร้อยสมบัตินี้ มีข้อมูลเกี่ยวกับโลกเบื้องบน ตอนนี้ข้าสงสัยว่านี่คือเคล็ดวิชาทดสอบอย่างหนึ่งของโลกเบื้องบน”

สวี่หยางพยักหน้า “หวงเสี่ยวเหมย หากมีเคล็ดวิชาที่จะไปยังโลกเบื้องบนได้ เจ้าอยากจะขึ้นไปหรือไม่”

หวงเสี่ยวเหมยถอนหายใจ “ไม่รู้สิ แล้วเจ้าล่ะ”

“ข้าจะพาภรรยาของข้าไปด้วย เจ้าอยากไปไหม”

“ถึงเวลาแล้วค่อยว่ากันดีกว่า”

ขณะที่กำลังพูดคุยกัน นางเห็นทหารปีศาจคู่หนึ่งอยู่ข้างหน้า ดวงตาของนางสว่างวาบ

“ปีศาจขอบเขตเจี่ยตานกลุ่มหนึ่งเป็นโอกาสที่ดี”

“เอ๊ะ ข้างกายปีศาจกลุ่มนี้มีประตูหลุมลึกขนาดใหญ่อยู่ด้วย นี่คืออะไรกัน”

“ประตูเผ่าปีศาจ ตำนานเล่าว่าปีศาจทั้งหมดปีนขึ้นมาจากหลุมลึกลึกลับใต้พิภพ พวกเราไปดูกันเถอะ จะได้ไปดูด้วยว่าประตูนั้นเป็นอย่างไร”

สวี่หยางตกใจ”ที่แท้เผ่าปีศาจอาศัยอยู่ใต้พิภพหรือนี่”

“ไม่นับว่าเป็นใต้พิภพ จะว่าอย่างไรดีล่ะ คล้ายกับค่ายอาคมเชื่อมเขตแดนขนาดยักษ์ จำเป็นต้องอยู่ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยความมืดมิด นั่นก็คือส่วนลึกใต้พิภพจึงจะสามารถเรียกพวกมันออกมาได้”

สวี่หยางพยักหน้า “งั้นต้องดูให้ดีๆ ว่าเป็นค่ายอาคมแบบใด”

สายตามองไปยังปากทางเข้าเหวลึกตรงหน้า ทางเข้านี้มืดสนิทเต็มไปด้วยกลิ่นอายลึกลับน่าสะพรึงกลัว

ในใจเขาคาดเดาว่ากลุ่มปีศาจพวกนี้น่าจะเป็นผู้พิทักษ์ทางเข้าแห่งนี้

ขณะนี้ ปีศาจกลุ่มนี้ราวสิบกว่าตนก็เห็นสวี่หยางและหวงเสี่ยวเหมยแล้ว

“มีผู้บำเพ็ญมนุษย์ ฆ่าเสีย!”

พวกปีศาจหลายตนต่างหยิบอาวุุธมารออกมา

ปราณปีศาจทะลักฟ้า หมอกปราณสีดำอำมหิตกลายเป็นยักษ์กระดูกขนาดใหญ่ทีละตนกำลังฟาดใส่เรือวิญญาณของสวี่หยางและหวงเสี่ยวเหมย

“ตู้ม!”

เรือวิญญาณยิงปืนใหญ่ออกไป

เรือใบเล็กลำนี้เป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์ขั้นสี่

ปืนใหญ่นัดนี้ระเบิดยักษ์กระดูกพวกนั้นจนแตกกระจาย

อย่างไรก็ตามการใช้หินวิญญาณก็มหาศาลมาก

สวี่หยางโบกมือ หินวิญญาณนับไม่ถ้วนบรรจุเข้าไปอีกครั้ง

หวงเสี่ยวเหมยบินออกไปควบคุมดาบบินขั้นสี่ปล่อยพลังมหาศาล ปราณสังหารคุกคามสังหารปีศาจตัวที่เป็นหัวหน้าได้ในครั้งเดียว

สวี่หยางยิงปืนใหญ่นัดที่สอง

ตู้ม!

นัดนี้ระเบิดพวกปีศาจที่เหลือทิ้งออกไปโดยตรง

สุดท้ายแล้ว สวี่หยางสามารถสังหารปีศาจได้หกตน ส่วนหวงเสี่ยวเหมยสังหารไปสี่ตน

“สวี่หยาง บางครั้งข้าสงสัยจริงๆ ว่าเจ้าเป็นศิษย์สายตรงของกลุ่มอิทธิพลใหญ่ หรือเป็นบุตรนอกสมรสของยอดฝีมือบางคนใช่หรือไม่”

หลังจากลงจอด หวงเสี่ยวเหมยอดไม่ได้ที่จะเย้าแหย่