ย้อนกลับไปในปี1978 การรวยเริ่มต้นด้วยการขุดขุมทรัพย์ - ตอนที่ 84 กลับบ้านช่วงวันหยุด

เมื่อไม่มีใครมารบกวน หลินซูจึงพลิกตัว วางขาข้างหนึ่งบนตักของกู้จิ่ว แล้วหลับสนิท เธอไม่รู้ตัวเลยว่ามีหญิง
สาวคนหนึ่งกำลังจ้องมองชายหนุ่มในอ้อมกอดของเธออยู่ข้างนอก
กู้จิ่วไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดที่ถูกใช้เป็นหมอนข้างเลยสักนิด อันที่จริงเขากลับดูจะชอบมันเสียด้วยซ้ำ ทว่าเมื่อมีหญิง
สาวแสนอบอุ่นและอ่อนโยนอยู่ในอ้อมกอด น้องชายของเขาก็เริ่มกระสับกระส่าย
เมื่อหลินซูตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พระอาทิตย์ก็ขึ้นสูงเสียดฟ้าแล้ว
เมื่อออกจากห้อง เธอเห็นซาลาเปานึ่งหนึ่งจาน โจ๊กสองชาม และผักดองหนึ่งจานวางอยู่บนโต๊ะในห้องนั่งเล่น
“เธอตื่นนอนตอนไหน”
กู้จิ่วลุกขึ้นและช่วยหลินซูเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ “ฉันตื่นเร็วกว่าเธอนิดหน่อย ร่างกายหายดีหรือยัง”
เมื่อพูดถึงร่างกายของเธอ หลินซูอดไม่ได้ที่จะหน้าแดงเล็กน้อย สาเหตุหลักๆ เป็นเพราะคนหนุ่มสาวมีความ
อดทนสูง เมื่อคืนเขาทรมานเธอหลายครั้ง และทุกครั้งเธอต้องอ้อนวอนขอความเมตตาก่อนที่เขาจะปล่อยเธอไป
กู้จิ่วยื่นแปรงสีฟันที่บีบยาสีฟันแล้วให้เธอ ยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วเดินออกจากห้องน้ำ
หลินซูเดินออกมาจากห้องน้ำและพบกู้จิ่วยืนรออยู่ข้างนอก เธอเหลือบมองริมฝีปากบางที่ดูสุขภาพดีของเขา
ก่อนจะเบือนหน้าหนี “ทำไมเธอยังยืนอยู่ตรงนี้อีก ยังไม่ไปกินข้าวอีกเหรอ”
“รอเธออยู่นะ เมื่อก่อนฉันกินข้าวคนเดียวที่บ้านทุกวัน แต่ตอนนี้เธอมาอยู่กับฉันแล้ว ฉันก็เลยต้องรอเธอ” เขา
เอื้อมมือไปช่วยเธอ
หลินซูปัดมือออกแล้วเดินไปที่โต๊ะในห้องนั่งเล่น กู้จิ่วรีบดึงเก้าอี้ออกมาให้เธอทันที
เมื่อคืนมีคนทำเกินไปหน่อย หลินซูเลยมองข้ามคำชมเชยที่เกินเหตุของเขาไป
“วันนี้วันที่สิบสี่แล้ว จะกลับบ้านหลังกินข้าวเสร็จ”
กู้จิ่วแกะซาลาเปาเนื้อออก ฟังคำพูดของเธอ แล้วพูดว่า “ฉันจะกลับไปกับเธอ เทศกาลไหว้พระจันทร์ปีนี้เป็นครั้ง
แรกที่ฉันไปเยี่ยมแม่ยายเพื่อมอบของขวัญ ฉันเตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้ว”
“?”
ตอนแรกหลินซูไม่เข้าใจ แต่หางตาเธอเห็นจักรยานจอดอยู่ที่ทางเดินในลานบ้าน มีของขวัญมากมายผูกติดอยู่
ด้านหลัง
“เธอเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้วเหรอ?”
“เช้านี้ฉันไปสหกรณ์ค้าส่งและการตลาดหลังจากตื่นนอน ฉันไม่รู้ว่าพ่อตาแม่ยายชอบอะไร เลยซื้ออาหารเป็น
หลัก”
หลินซูค่อนข้างพอใจกับผลงานของเขา เขาดูเหมือนจะรู้ว่าที่บ้านมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง แถมยังเตรียมการล่วงหน้าไว้
ด้วย
หลังกินอาหารเสร็จ กู้จิ่วไปล้างจาน ส่วนหลินซูก็ไปที่ห้องของเธอเพื่อเก็บสัมภาระ
ไม่นาน กู้จิ่วก็ล้างจานเสร็จและกลับเข้าห้องนอน เขาหยิบธนบัตรและสมุดบัญชีออกมาจากลิ้นชักโต๊ะ “ซูซู่ ต่อ
ไปนี้เธอเป็นคนดูแลบ้านนะ”
หลินซูวางกระเป๋าที่จัดอย่างเรียบร้อยไว้ที่ปลายเตียง เดินเข้าไปหยิบเงินและตรวจสอบ “กู้จิ่ว เธอโอนเงินเก็บมา
หรือยัง”
กู้จิ่วกอดเอวหลินซูไว้ ดึงเธอมานั่งตัก แล้วจูบริมฝีปากแดงก่ำของเธอ “ใช่แล้ว ตอนนี้เธอเป็นภรรยาของฉันแล้ว
เงินเก็บของฉันเป็นของเธอ เธอต้องจัดการเอง นับจากนี้เป็นต้นไปเธอจะเป็นคนดูแลบ้านเอง”
หลินซูเม้มปาก เปิดสมุดบัญชีเงินฝากของเขา และพบว่ากู้จิ่วซึ่งไม่ได้ทำงาน มีเงินเก็บอยู่ 2,600 หยวน เงินที่เขา
เพิ่งให้เธอไปนั้นอยู่ที่ประมาณ 200 หยวน บวกกับคูปองอื่นๆ อีกเล็กน้อย
“ฉันไม่รู้เลยว่าเด็กเร่ร่อนอย่างเธอจะมีเงินเก็บมากมายขนาดนี้”
กู้จิ่วยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะจูบปากเธอ “ฉันหาเงินได้ไม่เท่าเธอหรอก ฉันยังต้องทำงานหนักอีกเยอะกว่าจะ
ตามทัน”
หลินซูวางสมุดบัญชีและธนบัตรลงบนโต๊ะ โอบกอดรอบคอเขา แล้วจูบที่ริมฝีปากเขา ดวงตาของเธอเบิกกว้าง
พลางเอ่ย “ฉันไม่คิดว่าผู้ชายของฉันจะทะเยอทะยานขนาดนี้ นี่คือรางวัลสำหรับเธอ”
“รางวัลนี้ไม่พอ” กู้จิ่วดึงศีรษะของหลินซูกลับมาและจูบอย่างดูดดื่ม
เขาปล่อยเธอเฉพาะตอนที่เธอเหนื่อยหอบเท่านั้น
“ไม่เช้าแล้ว เราควรปั่นจักรยานกลับบ้าน”
หลินซูสบตากับกู้จิ่วด้วยความรักใคร่ แอบสะดุ้งตกใจ หนุ่มๆ ต่างมีพลังเหลือล้น
กู้จิ่วถอนหายใจพลางตบก้นเรียวงามเบาๆ “ไปกันเถอะ รีบไปถึงหมู่บ้านก่อนมืดค่ำ”
ชีวิตคู่บ่าวสาวช่างหวานเสียเหลือเกิน ถ้าไม่ใช่เพราะเทศกาลไหว้พระจันทร์ กู้จิ่วคงอยากจะขังหลินซูไว้ในบ้าน
เป็นวันๆ แน่
ก่อนออกเดินทาง กู้จิ่วอยากให้หลินซูนั่งบนคานหน้ารถเพื่อให้ขี่ง่ายขึ้น แต่หลินซูไม่เห็นด้วย นั่งบนคานหน้ารถ
เป็นระยะทางหลายสิบลี้บนถนนลูกรัง แล้วก้นของเธอล่ะ?
การขี่เองง่ายกว่าเยอะ หลินซูยืนยันที่จะขี่คนเดียว
ในที่สุด กู้จิ่วก็ไม่สามารถโน้มน้าวเธอได้ จึงหัวเราะเบาๆ ว่า “แน่ใจเหรอว่าจะขี่คนเดียวได้?”
สายตาของเขามีความหมาย หลินซูพูดไม่ออก “พอได้แล้ว ไปกันเถอะ”
การปั่นจักรยานจากเมืองประจำอำเภอไปยังทีมผลิตเสี่ยวเหอใช้เวลาประมาณสามชั่วโมงครึ่ง กว่าจะถึงก็เกือบ
17.30 หรือ 18.00 น.แล้ว
หลิวเสี่ยวเอ๋อยิ้มกว้างเมื่อเห็นพวกเขากลับมา “ฉันนึกว่าพวกเธอจะไม่กลับมาจนกว่าจะถึงพรุ่งนี้เสียอีก! ฉันไม่
คิดว่าพวกเธอจะกลับมาบ่ายนี้! พี่เก้า รีบๆ เข้ามาสิ เธอคงเหนื่อยจากการขี่จักยานกลับมา ฉันเพิ่งชงชาจินหยินฮวาไว้
หนึ่งกา อุณหภูมิน่าจะกำลังดี”
สหายหลิวเสี่ยวเอ๋อคงรอพวกเธออยู่ที่บ้าน แม้กระทั่งชงชาไว้ล่วงหน้า เธอกำลังรอคอยพวกเธอกลับมาอย่าง
ชัดเจน
น้ำตาของหลินซูเอ่อล้น ในชาติที่แล้วเธอต้องจากหมู่บ้านไปและไม่ได้กลับมาอีกเลยจนกระทั่งหลายปีต่อมา
ตลอดช่วงเวลาเหล่านั้น ทุกๆ เทศกาลเรือมังกร เทศกาลไหว้พระจันทร์ และเทศกาลตรุษจีน แม่ของเธอจะรอคอยเธอ
อยู่ที่บ้านเช่นนี้ เฝ้ารอการกลับมาของเธอด้วยความหวังที่จะได้ชมดวงดาวและพระจันทร์หรือเปล่า?
ลูกสาวผู้กตัญญูต้องดิ้นรนและทำงานหนักเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูลูกชาย ในขณะเดียวกัน สหายหลิวเสี่ยวเอ๋อต้อง
ทนทุกข์ทรมานในชนบท และเมื่อถึงเวลาที่เธอกลับมาหลังจากผ่านไปหลายปี สุขภาพของเธอก็พังทลายลง และจากไป
หลังจากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเพียงไม่กี่ปี
เด็กน้อยปรารถนาที่จะดูแลพ่อแม่ แต่พวกท่านไม่อยู่แล้ว
หลินซูหวังว่าชาตินี้ หลิวเสี่ยวเอ๋อและครอบครัวจะมีชีวิตที่สุขสบายยิ่งขึ้น
“ขอบคุณนะแม่ ฉันจะรินเอง” กู้จิ่วรับกาน้ำชาจากหลิวเสี่ยวเอ๋อแล้วรินใส่ถ้วยสามใบ ก่อนจะส่งใบแรกให้หลิว
เสี่ยวเอ๋อ
“คุณป้าครับ คุณป้า”
“คุณป้า กลับมาแล้วครับ”
เด็กๆ รู้ทันทีที่หลินซูกลับมา เสียงของเธอดังก่อนจะมาถึง
หลินเสี่ยวจวินเป็นคนแรกที่วิ่งเข้ามา ตามมาด้วยเสี่ยวซวง และเสี่ยวหยู พี่สาวที่ค่อนข้างเก็บตัว เดินมาเป็นคน
สุดท้าย
เมื่อเห็นหลินเสี่ยวจวินวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับลูกปืนใหญ่ กู้จิ่วก็เอื้อมมือไปจับเขาไว้พลางหัวเราะ “ใจเย็นๆ
หน่อย”
“ลุง วันนี้เอาอะไรอร่อยๆ มาฝากพวกเราบ้าง”
หลิวเสี่ยวเอ๋อตบและดุเขาว่า “หิวหรืออะไรเนี่ย? หน้าเหมือนผีหิวโซกลับชาติมาเกิดเลย! เวลาแขกมาก็ถามเรื่อง
อาหารอย่างเดียว ไม่มีมารยาทเอาซะเลย”
หลินเสี่ยวจวินสะดุ้งเมื่อโดนตบ แต่ก็หัวเราะเบาๆ แล้วตะโกนว่า “ลุงเขย” อีกครั้ง
หลินเสี่ยวหยูและหลินเสี่ยวซวงเดินเข้ามาทักทายเขาเบาๆ ว่า “ป้า ลุงเขย”
คราวนี้ กู้จิ่วได้เป็นลุงเขยอย่างเป็นทางการแล้ว เขาหยิบกล่องของขวัญที่นำมาเปิดออกอย่างมีความสุข “นี่ ลุง
เขยเอาคุกกี้มาให้ คุกกี้รสนม ลองชิมดูสิว่าชอบไหม ถ้าชอบ ลุงเขยจะซื้อให้อีก”
เป็นครั้งแรกที่เด็กๆ ได้เห็นคุกกี้ในกล่องเหล็ก แต่ละคนกล้าหยิบเพียงชิ้นเดียว ค่อยๆ กัดอย่างระวัง รสชาติ
หวานละมุนเข้าครอบงำต่อมรับรสของพวกเขาทันที พวกเขากระพริบตามองกู้จิ่ว นัยน์ตาสีดำสดใสเปี่ยมไปด้วยความสุข
กู้จิ่วอดยิ้มไม่ได้ ก่อนจะยัดกล่องเหล็กสวยๆ เข้าไปในอ้อมแขนของเสี่ยวจวิน “ตกลง ครั้งหน้าเรามา ฉันจะซื้อ
เพิ่ม กล่องนี้ให้พวกเธอสามคนแบ่งกันกิน”
“ขอบคุณครับ คุณลุง”
เด็กทั้งสามคนกำลังซ่อนตัวและกินคุกกี้ แต่แล้วหลิวเสี่ยวเอ๋อก็คว้ากล่องจากอ้อมแขนของหลินเสี่ยวจวิน “คิดแต่
เรื่องกิน! เรื่องที่ฉันให้แกถามน่ะ เป็นยังไงบ้าง?”