ย้อนเวลาพร้อมมือถือเทพ สู่บัลลังก์เจ้าพ่อไอที - บทที่ 52 - ช็อก! รายได้วันละหมื่น

บทที่ 52 – ช็อก! รายได้วันละหมื่น

หวังเผิงเฟยเดินเข้ามาในห้องนอน กลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นอับแปลกๆ ลอยมาปะทะจมูก

“เชี่ย นายหมักผักกาดดองไว้ในห้องเหรอวะ?”

เขาบีบจมูก ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงเซี่ยตง

“เป็นไง? ข้อมูลพังพินาศเลยใช่มั้ย? บอกแล้วว่าการเปลี่ยนหน้าเว็บใหม่เป็นเรื่องต้องห้าม ทราฟฟิกตกฮวบแน่…”

หวังเผิงเฟยเตรียมใจมาปลอบเพื่อนที่คงกำลังจิตตกเต็มที่

“ดูเอาเอง”

เซี่ยตงหาวหวอด กลับไปนั่งหน้าคอม เปิดระบบหลังบ้านให้ดู

“ดูอะไรล่ะ เละเทะแน่ๆ…”

หวังเผิงเฟยชะโงกหน้าไปดูอย่างเสียไม่ได้

แล้วสีหน้าของเขาก็แข็งค้าง

เขาเห็นหน้าแรกของเว็บไซต์ก่อน

“…เชี่ย?”

หวังเผิงเฟยขยี้ตาแรงๆ

“นี่… นี่เว็บเราเหรอ?”

มือหวังเผิงเฟยสั่นเทา เขาแย่งเมาส์มากดคลิกเมนูต่างๆ อย่างบ้าคลั่ง

“ข่าว… เชี่ย ข่าวเยอะขนาดนี้? อัปเดตเรียลไทม์ด้วย?!”

“คลังภาพ… เว็บบอร์ด… จับมารวมกันหมดเลยเหรอ?”

เขาหันขวับมามองเซี่ยตงเหมือนมองมนุษย์ต่างดาว

“ตงจี้… นาย… บอกมาตามตรง นายกลับชาติมาเกิดใช่มั้ย?”

เซี่ยตงใจหายวาบ “ตึกตัก”

“เพ้อเจ้อ” เขาค้อนใส่หวังเผิงเฟย “ฉันแค่ใช้เวลาสองวัน เขียนสคริปต์ดึงข้อมูลอัตโนมัติขึ้นมาตัวนึง”

“สคริปต์?” หวังเผิงเฟยฟังไม่เข้าใจ แต่นั่นไม่สำคัญ

มือเขาสั่นระริก กดไปที่ “สถิติข้อมูล”

พอเห็นตัวเลขบนหน้าจอ หวังเผิงเฟยสูดหายใจเข้าลึกจนปอดแทบฉีก

“หน่วย… สิบ… ร้อย… พัน… หมื่น… แสน… ล้าน…”

“ยอดผู้เข้าชมไม่ซ้ำ (Unique Visitor): สิบเอ็ดล้านสองแสนคน?!”

“ไม่ลดลง แต่เมื่อวานวันเดียว เพิ่มขึ้นมาตั้งสามล้านคน?!”

เสียงหวังเผิงเฟยเพี้ยนไปแล้ว แหลมปรี๊ดจนเสียงหลง

“ดูข้างล่าง” เซี่ยตงชี้

หวังเผิงเฟยมองต่ำลงมา

“ระยะเวลาเฉลี่ยบนเว็บไซต์เมื่อวาน: 5 นาที 38 วินาที!”

หวังเผิงเฟย: “……”

“อัตราการตีกลับ (Bounce Rate): 40.5%!”

หวังเผิงเฟย: “……”

เขาชาไปทั้งตัว

เขาจำได้แม่น สองวันก่อน ตัวเลขสามตัวนี้คือ “แปดล้าน”, “30 วินาที” และ “89%”

นี่มันฟ้ากับเหวชัดๆ!

“นี่… นี่เป็นไปได้ยังไง…”

“มันแสดงว่า” เซี่ยตงอธิบายอย่างใจเย็น ดื่มด่ำกับความช็อกของเพื่อน “คนไม่ได้แค่ดูแล้วไป”

“พวกเขากดอ่านข่าว แล้วไปดูตารางแข่ง แถมยังแวะไปด่ากันในบอร์ดอีกต่างหาก”

“พวกเขา อยู่ต่อ”

“และที่เจ๋งกว่านั้นคือ พอคนอยู่นานขึ้น โอกาสกดโฆษณาก็มากขึ้น…”

หวังเผิงเฟยไม่ได้ฟังคำวิเคราะห์แล้ว

ในตาเขามีแต่ตัวเลขตัวสุดท้าย

เขาชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่ตัวเลขนั้น ปากสั่นพะงาบๆ ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา

“ร… รายได้… โฆษณา…”

“รายได้โดยประมาณจาก Ad Alliance เมื่อวาน…”

“￥12,890.34” (12,890.34 หยวน)

หนึ่งหมื่น

สองพัน

แปดร้อยเก้าสิบหยวน

ต่อวัน

“พรึ่บ!”

หวังเผิงเฟยดีดตัวลุกขึ้นยืน

“โป๊ก!”

หัวกระแทกเข้ากับโครงเหล็กเตียงสองชั้นของเซี่ยตงเต็มรัก

“โอ๊ย เชี่ยเอ้ย!”

หวังเผิงเฟยกุมหัว ร้องโอดโอย น้ำตาเล็ด

แต่เขาไม่สนความเจ็บปวด

เขาคว้าไหล่เซี่ยตงเขย่าอย่างแรง

“ตงจี้! ตงจี้! หยิกฉันที! กูฝันไปใช่มั้ย?!”

“วันละหมื่นสอง!?”

“เดือนนึง… เดือนนึงก็สามแสนกว่า?! สามแสนแปด!!”

หวังเผิงเฟยเหมือนคนบ้าไปแล้ว

เขาปล่อยเซี่ยตง ล้วงมือถือโนเกียออกมาเปิดเครื่องคิดเลข

“12890… คูณ… 30…”

หน้าจอเล็กๆ ของโนเกียแสดงผล “386700”

มือถือร่วง “ตุ้บ” ลงพื้น

“เชี่ย…”

เขา “ตุ้บ” นั่งแปะลงบนเตียงอีกครั้ง

“รวยแล้ว… ตงจี้… เราสองคน… รวยแล้ว…”

เขาหัวเราะแหะๆ เหมือนคนสติหลุด

ทันใดนั้นเอง

ลูกบิดประตูหมุน “แกร๊ก”

โจวอวิ๋นฟาง แม่ของเซี่ยตง ในชุดกันเปื้อนถือตะหลิว ชะโงกหน้าเข้ามา

“เซี่ยตง! หวังเผิงเฟย! เช้าๆ แสกๆ ร้องโวยวายอะไรกัน! แผ่นดินไหวรึไง?!”

หวังเผิงเฟยยังไฮเปอร์ไม่หาย เห็นแม่เซี่ยตงก็ตะโกนสวนไปทันทีโดยไม่ทันคิด

“คุณน้า! รวยแล้ว! รวยแล้วครับ! เซี่ยตงรวยแล้ว!”

โจวอวิ๋นฟางชะงัก

เธอมองหวังเผิงเฟยอย่างระแวง แล้วหันไปมองลูกชายหัวยุ่งเหมือนรังนก

เธอเคาะตะหลิวกับขอบประตู

“รวยอะไร ฉันว่าบ้ามากกว่า!”

“รีบไสหัวออกมากินข้าวเช้า! ปาท่องโก๋เย็นหมดแล้ว!”

“ปัง!”

ประตูปิดลงอีกครั้ง

ห้องนอนกลับสู่ความเงียบ

ความไฮเปอร์ของหวังเผิงเฟยโดนตะหลิวพิฆาตตบหายไปครึ่งหนึ่ง

เขาเก็บมือถือขึ้นมาเป่าฝุ่น ยัดใส่กระเป๋าอย่างทะนุถนอม แล้วหันมามองเซี่ยตง

เซี่ยตงกำลังจิบน้ำเต้าหู้ที่เริ่มเย็นชืดอย่างใจเย็น สีหน้าเรียบเฉย

“ตงจี้…” หวังเผิงเฟยอดถามไม่ได้ “วันละหมื่นสอง… นาย… นายไม่ตื่นเต้นเลยเหรอ?”

“นี่แค่เริ่มต้น” เซี่ยตงตอบเรียบๆ

“พระเจ้าช่วยกล้วยทอด นี่แค่เริ่มต้น? งั้น… งั้นต่อไป เราไม่ต้อง…”

คำว่า “เศรษฐีเงินล้าน” เหมือนก้อนน้ำตาลก้อนใหญ่จุกอยู่ที่คอ หวานจนเลี่ยน แต่พูดไม่ออก ในปี 2008 สำหรับเด็กเพิ่งจบ ม.ปลาย คำคำนี้มันหนักอึ้งเกินจินตนาการ

เซี่ยตงมองท่าทางไม่ได้เรื่องของเพื่อน ส่ายหัวแล้วลุกขึ้นยืน

“ฉันเพิ่งเช็กยอดเงินรวม บวกกับของเก่า มีอยู่หมื่นเจ็ดกว่าๆ”

“อื้อๆๆ!”

หวังเผิงเฟยพยักหน้ารัวๆ แววตาเต็มไปด้วยความศรัทธา

เซี่ยตงมองหน้าหวังเผิงเฟย แล้วพูดประโยคที่ทำให้หัวใจเพื่อนหยุดเต้น

“เอาตัวเลขมงคล ฉันจะถอนออกมาหมื่นหก ตามที่ตกลงกันไว้คนละครึ่ง นายเอาไปแปดพัน”

รอยยิ้มบนหน้าหวังเผิงเฟยแข็งค้าง

เขามองเซี่ยตง ความดีใจเมื่อครู่หายวับไปเหมือนน้ำลด แทนที่ด้วยความจริงจังและเคร่งขรึมที่หาดูได้ยาก

“ตงจี้ ไม่ได้ว่ะ”

เซี่ยตงเลิกคิ้ว

“อะไรไม่ได้?”

“เงินนี้ ฉันรับแบบนั้นไม่ได้”

น้ำเสียงหวังเผิงเฟยหนักแน่น ผิดกับบุคลิกกะล่อนตามปกติลิบลับ

“ตกลงกันแล้วว่าคนละครึ่ง จะเบี้ยวเหรอ?”

เซี่ยตงแกล้งถาม

“ไม่ได้เบี้ยว!”

หวังเผิงเฟยกระทืบเท้าด้วยความร้อนรน

“แต่ตอนนั้นฉันนึกว่าไอ้เว็บกะโหลกกะลานี่จะทำเงินได้แค่วันละไม่กี่สิบ อย่างเก่งก็ร้อยเดียว! เดือนนึงได้ไม่กี่พัน แบ่งกันคนละครึ่ง ฉันก็รับได้สบายใจ!”

เขาชี้ไปที่หน้าจอคอม อารมณ์เริ่มควบคุมไม่อยู่

“แต่ตอนนี้ล่ะ! วันละหมื่นกว่า! เดือนนึงสามแสนกว่า! ฉัน… ฉันมีสิทธิ์อะไรไปรับครึ่งนึง? ฉันทำอะไรบ้าง?”

เซี่ยตงยืนนิ่งมองเขา ปล่อยให้ระบายออกมา

หวังเผิงเฟยยิ่งพูดยิ่งใส่อารมณ์ “เว็บนี้ นายทำเองคนเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ! โค้ดก็นายเขียน เซิร์ฟเวอร์ก็นายทำ ปรับโฉมใหม่ก็นายอดหลับอดนอนทำ! แล้วฉันล่ะ? ฉันแค่ช่วย Copy Paste จัดเรียงกระทู้โง่ๆ ขยับเมาส์นิดหน่อย แค่นี้สมควรได้ครึ่งนึงเหรอ?”