ย้อนเวลาพร้อมมือถือเทพ สู่บัลลังก์เจ้าพ่อไอที - บทที่ 66 - การโต้กลับของเจ้าส้มอ้วน และสายตาจากยักษ์ใหญ่

บทที่ 66 – การโต้กลับของเจ้าส้มอ้วน และสายตาจากยักษ์ใหญ่

เซี่ยตงหันไปมอง

ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งลงข้างๆ เขา

อายุประมาณยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปี ผมดัดลอนใหญ่ แต่งหน้าประณีต กรีดอายไลเนอร์ยาวทำให้ดูทั้งยั่วยวนและเฉี่ยวคมในเวลาเดียวกัน

เธอสวมชุดเดรสสีดำเข้ารูป คอเสื้อค่อนข้างลึก เผยให้เห็นผิวขาวผ่องและร่องอกชัดเจน

ข้อมือใส่บนาฬิกา Cartier

พอนั่งลง เธอก็หยิบกระจกบานเล็กกับลิปสติกออกมาจากกระเป๋า Hermès เพื่อเติมหน้าทันที โดยไม่ชายตาแลเซี่ยตงแม้แต่น้อย

เซี่ยตงเหลือบเห็นป้ายชื่อตรงหน้าเธอ

“Seven Princesses (Qi Ge Ge)”

ที่แท้ก็เจ๊เจ้าของร้าน “Seven Princesses” นี่เอง

เซี่ยตงละสายตากลับมา

คนเริ่มทยอยเข้ามานั่งในแถวที่สองจนเต็ม

ส่วนใหญ่ใส่สูทผูกไท หรือไม่ก็แต่งตัวจัดเต็มแบบเจ๊ข้างๆ

มีแค่เซี่ยตงคนเดียวที่ใส่เสื้อเชิ้ตขาวกับกางเกงสแล็คของพ่อ

ดูแปลกแยกอย่างเห็นได้ชัด

พี่ชายจาก “Yunifang” หันมามองเขา แล้วพยักหน้าทักทายอย่างเป็นมิตร

เซี่ยตงรีบพยักหน้าตอบ

เจ้าของร้าน “Seven Princesses” เติมหน้าเสร็จก็เริ่มโทรศัพท์ เสียงเบาแต่ใส่อารมณ์เกรี้ยวกราด

“…สต็อกต้องเฝ้าให้ดีนะ! …อะไรนะ? ของขาดอีกแล้ว? ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะใช้วิธีไหน…”

เซี่ยตงขยับตัวออกห่างจากเธอเงียบๆ

พวกระดับบิ๊กนี่งานยุ่งกันจริง

เก้าโมงตรง

ไฟในห้องประชุมหรี่ลง

ดนตรีเปิดตัวที่ฟังดูฮึกเหิมแบบบ้านๆ ดังขึ้น

จอใหญ่บนเวทีสว่างวาบ

พิธีกรสาวในชุดสูทเดินขึ้นมา เสียงหวานและทรงพลัง

“เรียนท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน!”

“สวัสดีเพื่อนพ้องร้านค้าใน Taobao Mall ทุกคนค่ะ!”

“สวัสดีตอนเช้าค่ะ!”

“ยินดีต้อนรับสู่การประชุมผู้ค้า Taobao Mall ประจำปี 2008!”

แปะ แปะ แปะ——

เสียงปรบมือดังสนั่น

เซี่ยตงก็ตบมือตามน้ำ

พิธีกรพูดบทนำสวยหรู ขอบคุณทุกคนและวาดฝันถึงอนาคต

“…เราทราบดีว่า ปี 2008 เป็นปีที่ไม่ธรรมดา”

“พายุหิมะ แผ่นดินไหว เป็นบททดสอบพวกเรา ส่วนโอลิมปิก ก็ทำให้เราภาคภูมิใจ”

“เช่นเดียวกัน สำหรับเถาเป่า นี่ก็เป็นปีที่ไม่ธรรมดา!”

“วันนี้ เราได้รับเกียรติจากผู้นำคนพิเศษ!”

“ผู้ใช้วิสัยทัศน์อันเป็นเอกลักษณ์ นำพาพวกเรายืนอยู่บนยอดคลื่นแห่งอินเทอร์เน็ต!”

“ขอเสียงปรบมือต้อนรับ ประธานกรรมการและ CEO ของ Alibaba Group——”

“อาจารย์หม่า!”

ไฟดับพรึ่บ

ทั้งห้องเงียบกริบ

สปอตไลท์สาด “วูบ” ไปที่กลางเวที

ร่างหนึ่งเดินออกมา

ผอม ตัวเล็ก แต่ดูปราดเปรียว

ใบหน้าที่มีเอกลักษณ์สุดๆ และจำง่ายที่สุด

ตัวเป็นๆ เลยแฮะ

“อาจารย์หม่า——!!”

“ท่านประธานหม่า!!”

ข้างล่างเวที ไม่รู้ใครตะโกนนำขึ้นมา จากนั้นเสียงปรบมือและเสียงเชียร์ก็ดังกระหึ่มจนหลังคาโรงแรมแทบเปิง

บรรยากาศถูกจุดติดในวินาทีเดียว

บนเวที แจ็คหม่าเดินมาข้างหน้า ยกมือสองข้างกดลงเบาๆ เป็นสัญญาณให้เงียบ

เขาไม่ได้ถือสคริปต์ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มแบบที่ดูเหมือนมองทะลุทุกสรรพสิ่ง

“อรุณสวัสดิ์ครับ!”

เสียงเขาไม่ดัง สำเนียงจีนกลางปนหางโจว (Hangzhou Mandarin) ฟังแปร่งๆ แต่พลังการทะลุทะลวงสูงมาก กลบเสียงจอแจได้ชะงัก

“ยินดีต้อนรับทุกคน ยินดีต้อนรับคนในครอบครัวเถาเป่า สู่หางโจว”

“วันนี้ผมมายืนอยู่ตรงนี้ ผมตื่นเต้นมาก”

เขาเริ่มเดินไปมาบนเวที ท่าทางออกรสออกชาติ ดึงดูดอารมณ์ร่วมได้ดีเยี่ยม

“หลายคนถามผม อาจารย์หม่า คุณจะทำอะไรกันแน่?”

“คุณทำไอ้เถาเป่านี่ หลอกลวงหรือเปล่า?”

“พวกเขาบอกว่า อินเทอร์เน็ตคือฟองสบู่ คือของปลอม พวกเขาบอกว่าคนจีนไม่มีเครดิต ค้าขายบนเน็ตไม่ได้หรอก”

“พวกเขาบอกว่า Alibaba ของเรา จะอยู่ไม่พ้นฤดูหนาว”

น้ำเสียงของแจ็คหม่าพุ่งสูงขึ้น แขนสะบัดอย่างแรง

“แต่วันนี้!”

“พวกคุณมานั่งอยู่ที่นี่!”

“พวกคุณ ใช้การกระทำของพวกคุณ บอกกับคนทั้งโลก!”

“ว่าพวกเขาคิดผิด!”

“เฮ้——”

เสียงปรบมือระเบิดขึ้นอีกครั้ง

เซี่ยตงต้องยอมรับ

สกิลการปลุกระดมของลุงแกนี่ระดับ S-Class จริงๆ

มิน่า ชาติที่แล้วถึงกล่อม… เอ้ย รวบรวมคนเก่งๆ มาได้เยอะขนาดนั้น

“ทำไมเราถึงต้องจัดงานนี้?”

แจ็คหม่ารอจนเสียงปรบมือซาลง แล้วโยนคำถามที่สอง

“ทำไมเราถึงต้องทำ ‘Taobao Mall’?”

“เพราะเราต้องการสนับสนุน!”

“เราต้องการสนับสนุนคนที่อยากทำธุรกิจดีๆ จริงๆ! คนที่มีความฝันจริงๆ!”

“ผมรู้ ในที่นี้ หลายคนเป็นแค่ร้านเล็กๆ”

“พวกคุณไม่มีเงิน ไม่มีแบ็ค ไม่มีทรัพยากร”

“สิ่งที่คุณมี คือคอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่อง สายแลนหนึ่งเส้น และหัวใจที่อยากจะเปลี่ยนชะตาชีวิต!”

ประโยคนี้ จี้ใจดำทุกคนในที่นี้อย่างจัง

บรรยากาศเริ่มขึงขัง และเริ่มเดือดพล่าน

“สิ่งที่แพลตฟอร์มต้องทำ คือมอบโอกาสให้พวกคุณ!”

“ให้ทราฟฟิก! ให้ทรัพยากร!”

“เราจะทำให้คนที่ขยัน มีไอเดีย กล้าคิดกล้าทำ รวยก่อน!”

“รวยก่อน!”

สี่คำนี้ จับต้องได้มากกว่าอะไรทั้งหมด

เซี่ยตงนั่งฟังเงียบๆ

เขารู้ดีกว่าใครว่าสิ่งที่แจ็คหม่าพูด ในปี 2008 นี้ ไม่ใช่คำคุยโว

แต่มันคือช่วงกอบโกยผลประโยชน์ (Bonus Period) ของจริง

ความคิดของเซี่ยตงลอยออกไปไกล

สภาพแวดล้อมอีคอมเมิร์ซปี 2008 เป็นยังไง?

คือยุคป่าเถื่อน

คือความโกลาหล

และก็คือยุคที่ทองคำเกลื่อนกลาด

ต้นทุนค่าทราฟฟิกตอนนี้ต่ำจนน่าตกใจ

เครื่องมืออย่าง Zhi Tong Che (Paid Search) หรือ Zuan Zhan (Display Ads) ที่ในอนาคตต้องเผาเงินเป็นแสนถึงจะได้ยินเสียง ตอนนี้แค่ไม่กี่เหมา หรือไม่กี่หยวนต่อคลิก ก็ได้ลูกค้าตรงกลุ่มแล้ว

ขนส่ง?

แก๊ง “สี่ทงหนึ่งต๋า” (สี่บริษัทขนส่งใหญ่ของจีน) กำลังเติบโตแบบรากหญ้า ถึงบริการจะหยาบไปหน่อย แต่ก็พอถูไถส่งของได้ทั่วประเทศ

การชำระเงิน?

Alipay กำลังใช้ดาบอาญาสิทธิ์ “การันตีการซื้อขาย” ฟันกำแพงความไม่เชื่อใจในใจผู้บริโภคทีละดาบๆ

ซัพพลายเชน?

ในฐานะ “โรงงานโลก” จีนไม่เคยขาดแคลนสินค้าคุณภาพดีราคาถูก

แล้วอีคอมเมิร์ซยุคนี้ ขาดอะไร?

นิ้วของเซี่ยตงเคาะหัวเข่าเบาๆ

ขาด “ลูกเล่น”

ขาด “Brand Awareness”

ขาด “การบริหารจัดการที่ละเอียด (Fine Operation)”

พ่อค้าเถาเป่าส่วนใหญ่ตอนนี้ ยังติดอยู่กับยุคหิน “ลงของ-รอแขก-ส่งของ” แม้แต่คำว่า “คุณลูกค้า (ชิน/Dear)” ก็ยังไม่แพร่หลาย

ใครที่งัดเอา “คอมโบ” ยุคหลังอย่าง คอนเทนต์นำทาง, วิเคราะห์ Data, สร้างแบรนด์, การตลาดด้วยภาพ ออกมาใช้ก่อน คนนั้นก็ชนะขาดลอย (Dimensional Strike)

สิ่งที่แจ็คหม่ากำลังทำ คือการส่งคบเพลิงอันแรกให้กับเหล่า “มนุษย์ถ้ำ” พวกนี้

เขาจะจุดไฟแห่งความทะเยอทะยานและความปรารถนาของคนกลุ่มนี้ให้ลุกโชน

“ผมรู้ หลายคนยังไม่เชื่อ”

บนเวที น้ำเสียงของแจ็คหม่าเปลี่ยนเป็นเชิงปรารภ

“พวกเขาคิดว่า บนเถาเป่า ขายได้วันละไม่กี่ร้อย ก็หรูแล้ว”

“พวกเขาคิดว่า บนเน็ตน่ะเหรอ ก็แค่ขายของถูกๆ เล่นขายของกันไป ขึ้นห้างไม่ได้หรอก”

“ความจริง เป็นอย่างนั้นเหรอ?”

เขาหมุนตัวชี้ไปที่จอ PPT ขนาดยักษ์ด้านหลัง

ไฟมืดลง จอสว่างขึ้น

ตัวอักษรใหญ่เป้งเด้งออกมา——

[พลังใหม่แห่งเถาเป่า: ปาฏิหาริย์กำลังเกิดขึ้น]

หัวใจเซี่ยตง “กระตุก” วูบ

สังหรณ์ใจไม่ดีแฮะ

ทันใดนั้น PPT ก็เปลี่ยนหน้า

ภาพแคปหน้าจอร้านค้าแห่งหนึ่งถูกขยายเต็มจอ

แต่ไอ้แมวส้มตัวกลมๆ หน้าตากวนประสาท กับสไตล์โปสเตอร์ที่เขาใช้ AI โต้วเปาเจนฯ มา ซึ่งล้ำยุคกว่าตอนนี้อย่างน้อยห้าปีนั่น…

รูม่านตาของเซี่ยตงหดวูบ