ย้อนเวลาพร้อมมือถือเทพ สู่บัลลังก์เจ้าพ่อไอที - บทที่ 65 - เถ้าแก่ลึกลับเบื้องหลังเจ้าส้มอ้วน

บทที่ 65 – เถ้าแก่ลึกลับเบื้องหลังเจ้าส้มอ้วน

“ช่วงนี้เถาเป่ากำลังฮิตไม่ใช่เหรอครับ”

“ผมเปิดร้านออนไลน์ขายของเล่นของที่บ้าน”

“ที่มาครั้งนี้ เพราะทางเถาเป่ามีประชุม เชิญผมมาร่วมงาน”

ปากซูหว่านฉิงเป็นรูปตัว O อีกรอบ

“บ้านคุณเปิดโรงงาน?”

“คุณเปิดร้านเถาเป่า?”

“เถาเป่าเชิญคุณมาประชุม?”

ข้อมูลชุดนี้ทำเอาสมองเธอประมวลผลไม่ทัน

ปี 2008 เถาเป่าดังก็จริง แต่เรื่อง “ประชุม” ฟังดูไฮโซโก้เก๋มาก

แถมยังออกจากปากเด็กหนุ่มที่เพิ่งจบ ม.ปลาย

“คุณ… คุณไม่ได้หลอกฉันใช่มั้ย?” ซูหว่านฉิงมองเขาอย่างจับผิด

“ผมจะหลอกคุณทำไม” เซี่ยตงขำ “พ่อแม่ผมก็ไม่ยอมให้มาคนเดียวหรอก ผมกล่อมแทบตายกว่าเขาจะวางใจ”

ซูหว่านฉิงจ้องตาเซี่ยตงอยู่นานนับสิบวินาที

ดวงตาคู่นั้นใสซื่อ แต่ก็แฝงความหนักแน่นและเป็นผู้ใหญ่เกินวัย?

ซูหว่านฉิงสะบัดหัวไล่คำศัพท์แปลกๆ สองคำนั้นออกไป

จู่ๆ เธอก็ยิ้ม

“เซี่ยตง”

“ครับ?”

“คุณนี่คนประหลาดจริงๆ”

“ขอบคุณที่ชมครับ”

“ฉันชมที่ไหนล่ะ!” ซูหว่านฉิงค้อนขวับ

สายตาค้อนวงใหญ่นั้นทำเอาเซี่ยตงใจละลาย

เขาค้นพบว่า สาวสวยสไตล์จริงใจปนโก๊ะนิดๆ แบบซูหว่านฉิง มีดาเมจรุนแรงกว่าพวกสวยเชิดเยอะเลย

“โอเค ฉันเชื่อ” ซูหว่านฉิงยกถ้วยชาขึ้นใหม่ “งั้น… น้องเซี่ยตง พี่สาวขอดื่มให้คุณอีกแก้ว”

“อย่าเรียกน้องเลย ฟังดูแปลกๆ” เซี่ยตงยิ้มแหย “เรียกเซี่ยตงเถอะ ผมเรียกคุณพี่หว่านฉิง”

“ได้” ซูหว่านฉิงรับคำง่ายๆ “งั้นต่อไปอยู่หางโจว พี่ดูแลเอง!”

“จัดไปครับ”

มื้ออาหารจบลงด้วยบรรยากาศที่น่าอัศจรรย์ใจ

ซูหว่านฉิงแย่งจ่ายตังค์ โดยให้เหตุผลว่า “ตอบแทนผู้มีพระคุณ จะให้น้องชายจ่ายได้ไง”

เซี่ยตงไม่เถียงเธอ

ทั้งคู่แยกย้ายกันที่หน้าร้านจือเว่ยกวน

“พรุ่งนี้ประชุมกี่โมง?” ซูหว่านฉิงถาม

“เก้าโมงเช้าครับ”

“โอเค งั้นรีบกลับไปพักผ่อน ฉัน… ฉันไปละนะ”

“เจอกันครับพี่หว่านฉิง”

…

วันรุ่งขึ้น

เซี่ยตงตื่นแต่เช้าตรู่

เขาหยิบชุดที่แพงที่สุดที่เตรียมมา—เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาว “Youngor” ของใหม่เอี่ยมที่พ่อเขายัดเยียดให้—ออกมาใส่

แมตช์กับกางเกงสแล็คและรองเท้าหนังสีดำ

เซี่ยตงส่องกระจก รู้สึกเหมือนลูกชายเถ้าแก่ อบต. ที่โดนจับมาออกงานสังคม

เขาถอนหายใจ ดึงชายเสื้อเชิ้ตออกมาไว้นอกกางเกง

ค่อยดูเป็นธรรมชาติหน่อย เหมือนเด็กจบใหม่

งานจัดที่โรงแรมไฮแอท (Hyatt Regency Hangzhou)

ไฮแอทปี 2008 ริมทะเลสาบซีหู คือที่สุดของความหรูหราระดับห้าดาวในหางโจว

เซี่ยตงเดินเข้าล็อบบี้ แอร์เย็นฉ่ำปะทะหน้ากลิ่นความแพงลอยฟุ้ง

พื้นหินอ่อนขัดมันวับ โคมไฟระย้าคริสตัลยักษ์ส่องแสงวิบวับจนตาลาย

เขาเดินตามป้ายบอกทางไปห้องจัดเลี้ยง

ฉากหลังตรงทางเข้าใหญ่โตมโหฬาร พื้นสีน้ำเงิน ตัวหนังสือสีขาว—”การประชุมผู้ค้า Taobao Mall”

พนักงานต้อนรับสี่คนในชุดกี่เพ้าสีแดงผ่าสูงยืนเรียงแถว

“สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย ยินดีต้อนรับสู่การประชุมผู้ค้า ไม่ทราบว่าเป็นตัวแทนจากร้านไหนคะ?”

พนักงานคนหนึ่งยิ้มหวานเข้ามาทักทาย เสียงหวานหยดย้อย

รอยยิ้มมาตรฐานเห็นฟันแปดซี่

“สวัสดีครับ ผมเซี่ยตง จากร้าน ‘ราชาของเล่น’ ครับ”

เซี่ยตงหยิบใบเชิญอิเล็กทรอนิกส์ที่ปริ้นท์มาให้ดู

พนักงานรับไป ก้มลงเช็กรายชื่อในมือ

สายตาเธอกวาดไปตามรายชื่อ

ทันใดนั้น

เธอเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มการค้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เจือความประหลาดใจจริงๆ

“คุณคือ… คุณเซี่ย จากร้านราชาของเล่น?”

“ครับ”

“สวัสดีค่ะ! เชิญทางนี้เลยค่ะ!” ท่าทีของพนักงานกระตือรือร้นขึ้นอีกระดับ

เธอคืนใบเชิญให้เซี่ยตงอย่างนอบน้อม

“คุณเซี่ยคะ ที่นั่งของคุณอยู่ด้านหน้า เดี๋ยวฉันพาไปค่ะ”

“เอ๋?”

เซี่ยตงงง

ปฏิกิริยานี้มันแปลกๆ

เขาคิดว่ามือใหม่ที่เพิ่งเปิดร้านเดือนกว่าอย่างเขา น่าจะได้รับเชิญมานั่งแถวหลังสุดเป็นไม้ประดับซะอีก

“เชิญทางนี้ค่ะ”

พนักงานผายมือ เอวอ่อนกว่าเมื่อกี้อีก

เซี่ยตงเดินตามเข้าไปแบบงงๆ

ห้องจัดเลี้ยงใหญ่มาก โต๊ะกลมวางเรียงราย จุคนได้สามสี่ร้อยคนสบายๆ

พนักงานพาเขาเดินตรงดิ่งไปที่โซนกลาง หน้าเวที ไม่ได้พาไปริมๆ

ผ่านแถวที่สิบ

ผ่านแถวที่ห้า

ผ่านแถวที่สาม

หัวใจเซี่ยตงเริ่มเต้นแรง

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

พนักงานหยุดเดิน

ที่แถวที่สอง ตรงกลาง ติดทางเดิน

“คุณเซี่ย ตรงนี้ค่ะ”

เซี่ยตงก้มมอง

บนโต๊ะมีป้ายชื่อสามเหลี่ยมวางอยู่

พื้นขาว ตัวหนังสือดำ

เขียนว่า: “ราชาของเล่น (Toy King)”

เซี่ยตงสูดหายใจลึก

แถวที่สอง!

นี่มันที่นั่ง VIP ของ VIP

แถวแรกมักจะเก็บไว้ให้แขกวีไอพีสูงสุด หรือผู้บริหารภายในงาน

แถวที่สอง คือพาร์ทเนอร์หลัก หรือร้านค้าต้นแบบ

เขาแค่คนขายกล่องสุ่มเดือนกว่าๆ มีบุญวาสนาอะไร?

“คุณเซี่ย เชิญนั่งค่ะ รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ? ชาหรือกาแฟ?” พนักงานถามเอาใจ

“…ขอน้ำเปล่าพอครับ ขอบคุณ”

เซี่ยตงสมองเบลอๆ นั่งลงแบบเกร็งๆ

พนักงานบิดเอวเดินจากไป

เซี่ยตงนั่งอยู่ตรงนั้น รู้สึกไม่เป็นตัวเอง รอบข้างยังว่าง แต่เขารู้สึกได้ว่าคนข้างหลังเริ่มมองมา สายตาหลายคู่จับจ้องที่เขา เด็กหนุ่มผมดำนั่งเด่นเป็นสง่าอยู่แถวสอง

ภาพนี้มัน Impact เกินไป

เซี่ยตงกระแอม แกล้งทำเป็นอ่านกำหนดการประชุมแก้เขิน

เขาเหลือบมองป้ายชื่อทางซ้าย

“Seven Princesses” (Qi Ge Ge)

ชื่อนี้เขาคุ้น ปี 2008 นี่คือร้านเสื้อผ้าสตรีระดับท็อปของเถาเป่า

มองทางขวา

“Yunifang” (Imperial Mud)

นี่ก็ตัวตึง แบรนด์มาสก์หน้าโคลน ว่าที่ยักษ์ใหญ่ Tao Brand ในอนาคต

มองไปอีก “Sportica”, “Mbaobao”…

เหงื่อเริ่มซึมหน้าผากเซี่ยตง

เขาค้นพบว่า ตัวเองหลุดเข้ามาในดงเสือสิงห์กระทิงแรด

คนที่นั่งข้างๆ เขา ล้วนเป็นผู้ก่อตั้งแบรนด์เถาเป่ารุ่นแรกที่จะผงาดใน Taobao Mall หรือ Tmall ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า

ส่วนเขา คนขายกล่องสุ่มแมวอ้วน มานั่งเสมอไหล่กับคนพวกนี้

คนจัดที่นั่งเถาเป่าจัดยังไงเนี่ย?

หรือว่า…

เซี่ยตงนึกถึงความเป็นไปได้ข้อหนึ่ง

Data (ข้อมูล)

ร้าน “ราชาของเล่น” ของเขา แม้จะเปิดได้เดือนกว่า

แต่ยอดขายรายวันเสถียรอยู่ที่เก้าหมื่นหยวน

ตัวเลขนี้ ในเถาเป่าปี 2008 สำหรับร้านเปิดใหม่ ไม่ใช่แค่ “ดี” แต่มันคือ “สยองขวัญ”

น่าจะเป็นอัตราการเติบโตแบบระเบิดเถิดเทิงนี้แหละ ที่ไปเตะตาผู้บริหารเถาเป่าเข้า

“มาแล้วก็ต้องอยู่ให้ได้”

เซี่ยตงถอนหายใจยาว บังคับตัวเองให้สงบลง

ได้นั่งตรงนี้ เป็นเรื่องดี

แปลว่าแพลตฟอร์ม “เห็น” เขาแล้ว

นี่สำคัญกว่าอะไรทั้งหมด

พอปรับอารมณ์ได้ เก้าอี้ข้างๆ ก็ถูกเลื่อนออก

กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกโชยมา

ไม่ใช่กลิ่นดอกพุดซ้อนจางๆ แบบซูหว่านฉิง แต่เป็นกลิ่นกุหลาบผสมมัสก์ที่รุกเร้าสุดๆ