ย้อนเวลาพร้อมมือถือเทพ สู่บัลลังก์เจ้าพ่อไอที - บทที่ 68 - ความคิดของพ่อค้าแม่ขาย

บทที่ 68 – ความคิดของพ่อค้าแม่ขาย

เจ้าส้มอ้วนตัวนั้น
น่ารักเกินไปแล้ว
สัญชาตญาณแม่ค้าของเฉาชิงกำลังกรีดร้องเตือนภัย
คาแรคเตอร์นี้ เจาะกลุ่มรสนิยมสาวๆ ยุคนี้ได้ตรงเผง
ขี้เกียจ, เด๋อๆ, กวนตีนนิดๆ
ถ้าเอาคาแรคเตอร์นี้ไปสกรีนลงเสื้อยืดของ Seven Princesses…
ไม่สิ ไม่ใช่แค่เสื้อยืด
เสื้อกันหนาว, กระเป๋าผ้า, หรือแม้แต่ชุดนอน
เฉาชิงมั่นใจแทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ว่า ถ้าทำออกมาขาย ขายดีถล่มทลายแน่นอน
Seven Princesses เป็นแบรนด์เสื้อผ้าสตรีแถวหน้าของเถาเป่า
เฉาชิงเองก็เป็นตัวแม่ที่ฝ่าฟันมาจากระดับรากหญ้า เธอปั้นร้านเล็กๆ จนกลายเป็นอาณาจักรขนาดนี้ได้ด้วยจมูกที่ไวต่อเทรนด์แฟชั่น
เธอรู้ดีที่สุดว่าผู้หญิงชอบอะไร
แต่ตอนนี้เธอกำลังลังเล
เธอเหลือบมองเซี่ยตงที่นั่งข้างๆ
เด็กหนุ่มที่ดูเหมือนเพิ่งหนีเรียนออกมาจากโรงเรียนมัธยม
เขาอาจจะเป็นเจ้าของร้าน “ราชาของเล่น”
เปิดร้านเดือนเดียว ยอดขายเกือบแสน
ตัวประหลาด
เฉาชิงว่ายน้ำอยู่ในทะเลธุรกิจมาหลายปี เธอไม่เชื่อเรื่องโชค
เด็กคนนี้ ถ้าไม่มีคนเก่งหนุนหลัง ก็ต้องเป็นคนเก่งซะเอง
จะไปขอลิขสิทธิ์จากเขาเหรอ?
เฉาชิงขมวดคิ้ว
ด้วยความดังของเจ้าส้มอ้วนตอนนี้ ค่าลิขสิทธิ์คงไม่ถูก
แววตาของเฉาชิงฉายประกายคมกริบแวบหนึ่ง
หรือจะ… แอบใช้?
ความคิดนี้พอผุดขึ้นมา ก็ลามไปทั่วเหมือนไฟลามทุ่ง
ปี 2008
นี่มันยุคไหน?
ยุคที่การคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญา (IP) แทบจะเป็นศูนย์
ของก๊อปเกลื่อนเมือง ของเถื่อนเต็มถนน
อย่าว่าแต่ตัวการ์ตูนตัวเล็กๆ เลย ขนาดแบรนด์อินเตอร์ ยังโดนก๊อปกันโครมๆ
ใครจะมาสน? เธอคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว
ฟังจากที่อาจารย์หม่าพูด ร้านนี้เปิดมาเดือนเดียว ขายของอย่างเดียว
เป็นไปได้สูงว่าจะเป็นโรงงานห้องแถวเล็กๆ
โรงงานแบบนั้น จะมีความรู้เรื่องกฎหมายสักแค่ไหนเชียว?
เขาจดสิทธิบัตรการออกแบบเจ้าส้มอ้วนหรือยัง?
เฉาชิงกล้าพนัน เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ ยังไม่ได้จด
ความคิดบ้าบิ่นเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่าง
เธอถึงขั้นคิดว่า หรือจะรีบให้คนไปเช็กดู?
ถ้าอีกฝ่ายยังไม่ได้จดจริงๆ…
งั้นตัวเอง… จะไปชิงจดสิทธิบัตรตัดหน้าเลยดีไหม?
เฉาชิงตกใจกับความคิดตัวเองนิดหน่อย แต่ความตื่นเต้นก็ตามมาติดๆ
ในเชิงกลยุทธ์ธุรกิจ เรื่องนี้ทำได้จริง
เธอแอบหยิบมือถือออกมา เริ่มส่งข้อความ…
แน่นอน คนที่มีความคิดแบบนี้ ไม่ได้มีแค่เฉาชิงคนเดียว
ในห้องประชุม มีตาอย่างน้อยสิบกว่าคู่ ที่จ้อง “เจ้าส้มอ้วน” ตาเป็นมันตั้งแต่เมื่อกี้
ตัวแทนจาก “Yunifang” ที่ทำมาสก์โคลน กำลังคิดว่าเอาคาแรคเตอร์นี้ไปทำมาสก์ลายแมว (Collaboration) ได้ไหม?
ตัวแทนจาก “Mbaobao” ที่ทำกระเป๋า กำลังคิดว่ากระเป๋าผ้าลายแมวส้มจะขายดีไหม?
ตัวแทนจาก “Sportica” ที่ทำรองเท้า กำลังคิดว่าสไตล์ของ IP นี้ เข้ากับรองเท้าผ้าใบของพวกเขาหรือเปล่า?
ในสายตาของผู้ก่อตั้ง Tao Brand (แบรนด์เถาเป่า) ปี 2008 กลุ่มนี้ จิตสำนึกเรื่องการจ่ายเงินค่า IP ยังไม่เข้มข้นเหมือนยุคหลัง
ในมุมมองของพวกเขา รูปที่ดังในเน็ต ใครจะใช้ก็ใช้
เซี่ยตง ผู้ถูกแจ็คหม่าดันขึ้นมาเป็น “กรณีตัวอย่าง”
ในวินาทีนี้ ได้เปลี่ยนสถานะจาก “ไอดอลผู้สร้างแรงบันดาลใจ” กลายเป็น “ลูกแกะรอเชือด” เรียบร้อยแล้ว
เซี่ยตงไม่รู้เรื่องคลื่นใต้น้ำพวกนี้หรอก
ถึงรู้ ก็คงไม่ใส่ใจ
เขากำลังตั้งใจฟังการบรรยายของหลี่หมิง
“…เกี่ยวกับตรรกะการประมูลของ Zhi Tong Che (Through Train) เราใช้โมเดล P4P หรือ Pay for Performance จ่ายเมื่อมีการคลิก…”
เรื่องพวกนี้ สำหรับคนอื่นคือคัมภีร์สวรรค์ แต่สำหรับเขา มันคือทักษะที่ฝังอยู่ใน DNA
เขาสามารถอนุมานเส้นทางการพัฒนาอัลกอริทึมของเครือ Alibaba ในอีกสิบปีข้างหน้าได้จากตรรกะพื้นฐานที่หลี่หมิงพูดตอนนี้เลยด้วยซ้ำ
เผลอแป๊บเดียว ผ่านไปชั่วโมงกว่า
หลี่หมิงบนเวทีก็คอแห้งผาก
พิธีกรเดินขึ้นมาขัดจังหวะพอดี
“ขอบคุณผอ.หลี่ สำหรับเนื้อหาเน้นๆ! เชื่อว่าเถ้าแก่ทุกท่านคงได้ความรู้ไปเต็มกระเป๋า! น่าจะต้องการเวลาไปย่อยข้อมูลกันสักหน่อย”
“ตอนนี้เป็นช่วงพักเบรก เราเตรียมของว่างและเครื่องดื่มไว้ให้ที่ด้านหลังห้องประชุม เชิญทุกท่านตามอัธยาศัยค่ะ”
ดนตรีบรรเลงเบาๆ ดังขึ้น
บรรยากาศตึงเครียดผ่อนคลายลงทันที
ผู้คนลุกขึ้น ยืดเส้นยืดสาย จับกลุ่มคุยกัน เดินไปโซนของว่าง
เซี่ยตงก็ลุกขึ้น บิดคอไปมา
เขากะว่าจะไปหากาแฟกินแก้ง่วงสักแก้ว
จังหวะที่ลุกขึ้น เขาเห็นแจ็คหม่าเดินเข้ามาจากประตูด้านข้าง มุ่งหน้ามาทางนี้
แจ็คหม่ากลายเป็นจุดสนใจทันที
“อาจารย์หม่า!”
“ท่านประธานหม่า พูดได้ดีมากครับ!”
กลุ่มพ่อค้าแม่ขายรีบเข้าไปรุมล้อม กระตือรือร้นเหมือนแฟนคลับเจอไอดอล
แจ็คหม่ายิ้มกว้าง โบกมือทักทายไม่หยุด
“สวัสดีครับ สวัสดีครับ”
“เถาเป่าเป็นของทุกคน เรามาพยายามด้วยกัน!”
เขาพูดไป จับมือคนโน้นคนนี้ไป แต่เท้าไม่หยุดเดิน
เป้าหมายชัดเจนมาก
เขาแหวกฝูงชนเข้ามา
คนรอบข้างแหวกทางให้อัตโนมัติ
เฉาชิงก็ลุกขึ้น จัดกระโปรงให้เรียบร้อย ปั้นยิ้มการค้า เตรียมทักทายแจ็คหม่า
ตัวแทน Yunifang ก็ลุก
ตัวแทน Mbaobao ก็ลุก
พวก VIP แถวสอง ลุกกันหมด
แล้วพวกเขาก็เห็นแจ็คหม่าเดินตรงดิ่งมาหาเซี่ยตง
หยุดเดิน
ยื่นมือออกมาอย่างเป็นกันเอง
สายตาทั้งฮอลล์ จับจ้องมาที่เซี่ยตงอีกครั้ง
เซี่ยตงชะงัก
เขารีบเช็ดเหงื่อที่ฝ่ามือกับกางเกง แล้วจับมือที่กำลังจะเป็นตำนานในอนาคตข้างนั้น
“สวัสดีครับ อาจารย์หม่า”
ฝ่ามือของแจ็คหม่าอุ่นและมีพลัง เขาเขย่ามือเซี่ยตงขึ้นลง
“คุณ คือเซี่ยตงใช่ไหม?”
เสียงแจ็คหม่าไม่ดัง แต่มีพลังความน่าเชื่อถือ
“ใช่ครับ อาจารย์หม่า ผมเซี่ยตง”
“ฮ่าๆ ดี! ดีมาก!”
แจ็คหม่าปล่อยมือ แล้วตบไหล่เซี่ยตง
สายตาเขาเต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง และ… ความประหลาดใจนิดๆ
“เมื่อกี้ผมดูข้อมูลร้านคุณในระบบหลังบ้าน”
แจ็คหม่าเริ่มพูด
“ผมเห็นข้อมูลเจ้าของร้านเขียนว่า เกิดปี 1990”
“สิบแปดปี”
แจ็คหม่าหัวเราะ โชว์รอยยิ้มเอกลักษณ์
“แวบแรกผมคิดว่า พ่อที่ไหนซน เอาบัตรประชาชนลูกหลานมาสมัครร้าน”
“นึกไม่ถึง…”
เขามองสำรวจเซี่ยตง พยักหน้าแรงๆ
“นึกไม่ถึง วันนี้มาเจอตัวจริง หนุ่มขนาดนี้จริงๆ ด้วย!”
“สุดยอด!”
น้ำเสียงแจ็คหม่าเต็มไปด้วยความทึ่ง
“คลื่นลูกใหม่น่ากลัวจริงๆ!”
พวกตัวแทนร้านค้าที่ยืนอยู่รอบๆ ได้ยินบทสนทนา ก็ตกใจกันเป็นแถบ ไม่นึกว่าเจ้าของร้านเถาเป่าที่ผลงานโหดขนาดนี้ จะเด็กขนาดนี้
แจ็คหม่าหันไปหาพวกพ่อค้าแม่ขายรอบๆ ขึ้นเสียงดังขึ้น
“ทุกคนดูไว้นะ นี่คืออนาคตของพ่อค้าเถาเป่า!”
“เถาเป่า ก็เป็นแพลตฟอร์มของคนรุ่นใหม่!”
“เราเพิ่งก่อตั้งมาห้าปี เราก็ยังเด็ก!”
“ความเป็นหนุ่มสาว คือความหวัง! คือความเป็นไปได้ที่ไม่สิ้นสุด!”
แขนของแจ็คหม่าโบกสะบัด เหมือนกลับไปอยู่บนเวทีปราศรัย
“ผมหวังว่า แพลตฟอร์มเถาเป่าจะมีพ่อค้ารุ่นใหม่แบบเซี่ยตง เข้ามาเยอะๆ!”
“พวกคุณ คือกองกำลังหลักตัวจริง!”
เซี่ยตงยืนยิ้มสุภาพ
แต่ในใจแอบบ่นยับ
สมเป็นแจ็คหม่า