ย้อนเวลาพร้อมมือถือเทพ สู่บัลลังก์เจ้าพ่อไอที - บทที่ 69 - ทางรอดของนักสร้างสรรค์กับเถาเป่า

บทที่ 69 – ทางรอดของนักสร้างสรรค์กับเถาเป่า

ชั้นเชิงสูงจริงๆ
แค่ประโยคไม่กี่ประโยค
ทั้งชมเขาเซี่ยตงว่าเป็นเด็กหนุ่มอนาคตไกล
ทั้งชมแพลตฟอร์มเถาเป่าของตัวเองว่าใหม่และมีความหวัง
แถมยังวาดฝันให้พ่อค้าแม่ขายทุกคนว่า “พวกคุณก็เป็นอนาคตได้เหมือนกัน”
เนียนกริบ ไร้รอยต่อ
สกิลการขายฝันนี่ เข้าขั้นปรมาจารย์
ตอนนี้แจ็คหม่าหันมาคุยกับเซี่ยตงอีกครั้ง: “ผมจะเล่าเรื่องหนึ่งให้ฟัง”
มาแล้ว
เซี่ยตงรู้ดี บิ๊กบอสคนนี้ถนัดเล่าเรื่องที่สุด
และทุกเรื่อง ไม่เคยเล่าเปล่าๆ
“ผมมีลูกสาวคนหนึ่ง”
แจ็คหม่าพูดช้าๆ
“ปีนี้แปดขวบ”
“เด็กผู้หญิงน่ะนะ ก็ชอบของกุ๊กกิ๊ก”
“เมื่อไม่นานมานี้ เลิกเรียนกลับมาบ้าน เธอก็ทำลับๆ ล่อๆ หยิบกล่องเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋านักเรียน ให้ผมทายว่าข้างในคืออะไร”
เขายิ้ม รอยยิ้มทำให้รอยย่นบนหน้าดูผ่อนคลาย เหมือนคุณพ่อธรรมดาๆ ที่ภูมิใจในตัวลูกสาว
“ผมจะไปทายถูกได้ไง”
“เธอก็เปิดให้ดูเอง ทำท่าเหมือนถวายสมบัติเลย”
“เป็นตุ๊กตาแมวตัวเล็กๆ ทำออกมาอ้วนกลม สีส้ม ท่าทางตลกดี”
หัวใจเซี่ยตงเต้นแรงขึ้น
เขาเดาได้แล้วว่าแจ็คหม่าจะพูดอะไร
“ผมถามลูกว่า นี่ตัวอะไร”
“เธอบอกว่า เรียกว่า ‘เจ้าส้มอ้วน’ (Fat Orange)”
สายตาของแจ็คหม่า กลับมาโฟกัสที่หน้าเซี่ยตง แววตาคมกริบดุจเหยี่ยว
“เธอบอกผมว่า เพื่อนผู้หญิงในห้องเล่นกันทุกคน แข่งกันว่าใครจะสุ่มได้ตัวสวยกว่า”
“แถมยังบอกว่า ซื้อมาจากร้านเถาเป่าที่ชื่อ ‘ราชาของเล่น'”
เซี่ยตงไม่นึกว่า สินค้าของเขาจะเข้าตาบิ๊กบอสระดับนี้เร็วขนาดนี้ ด้วยวิธีนี้
แจ็คหม่าเห็นสีหน้าแปลกใจของเซี่ยตง รอยยิ้มก็กว้างขึ้น
“ตอนนั้นผมก็คิดว่า ไอเดียนี้ดี”
“ของเล่นออริจินัลของคนจีน ใช้โมเดลกล่องสุ่มแบบใหม่ ขายบนแพลตฟอร์มใหม่เถาเป่า แถมยังขายดีขนาดนี้ ผมดีใจมาก และปลื้มใจมาก”
“พูดจริงๆ ดีใจแทนพวกคุณจากใจเลย”
เซี่ยตงรีบพยักหน้า “ขอบคุณครับอาจารย์หม่า”
วินาทีต่อมา บทสนทนาเปลี่ยนทิศทางอย่างแนบเนียน
“แต่ก็นะ เถาเป่าเนี่ย คุณก็รู้ ปลาผสมมังกร (คนดีปนคนเลว)”
“ของชิ้นหนึ่งดังขึ้นมา วันรุ่งขึ้น รับรองมีของก๊อปโผล่มาเป็นร้อย คนลอกเลียนแบบอีกเป็นร้อย”
“นี่เป็นโรคเรื้อรังของแพลตฟอร์มเรา และเป็นจุดที่ผมเกลียดที่สุด”
น้ำเสียงแจ็คหม่าเคร่งขรึม แววตาฉายความเย็นชาที่ยากจะสังเกตเห็น
“พอผมเห็น ‘เจ้าส้มอ้วน’ ของคุณ ผมก็สั่งทีมเทคนิคเลย”
“ผมบอกว่า เจ้า ‘ส้มอ้วน’ นี่ เป็นของคนจีนเราเอง เป็นต้นกล้าที่ดี”
“ต้องปกป้องให้ดี”
“ให้ฝ่ายเทคนิคใช้อัลกอริทึมและคนคัดกรอง สินค้าที่ลอกเลียนแบบหน้าตา ‘เจ้าส้มอ้วน’ ของคุณทั้งหมด ให้บล็อกและจำกัดการมองเห็นให้หมด”
“เราต้องมอบผืนดินที่สะอาดให้กับร้านค้าเล็กๆ ที่สร้างสรรค์ผลงานเอง”
“เพื่อให้คนที่มีความฝัน สามารถมีชีวิตรอด และมีชีวิตที่ดีบนเถาเป่าได้”
สิ้นเสียง เซี่ยตงเข้าใจกระจ่างทันที
อย่างนี้นี่เอง ครบลูปพอดี
มิน่า ก่อนหน้านี้เขาค้นหาในเถาเป่าตลอด เพื่อดูว่ามีของก๊อปโผล่มาไหม แต่ไม่เจอเลยสักชิ้น
เขายังนึกว่าพวกโรงงานของก๊อปทำงานช้า ตามไม่ทัน
ที่แท้ มี “โปรแกรมโกงระดับ Official” ช่วยอยู่เบื้องหลังนี่เอง!
แจ็คหม่า แอบช่วยกวาดล้างอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุดให้เขาแบบเงียบๆ
ซึ่งก็สอดคล้องกับนโยบายต่อต้านสินค้าละเมิดลิขสิทธิ์ของเถาเป่าอยู่แล้ว
ในความทรงจำของเซี่ยตง เถาเป่าชาติที่แล้วก็เริ่มใช้กฎ “ปลอมหนึ่งจ่ายสาม” ในปี 2008 นี่แหละ เริ่มจากเครื่องสำอางก่อน แล้วค่อยขยายไปหมวดอื่น
ความรู้สึกอบอุ่นวาบขึ้นมาในใจเซี่ยตง
เขาเล่าเรื่องลูกสาวกับของเล่นเบาๆ เรื่องเดียว ก็โยนบุญคุณก้อนโตมาวางตรงหน้าคุณแล้ว
เขาไม่ได้พูดตรงๆ ว่า “ผมช่วยคุณจัดการพวกขี้ก๊อปแล้วนะ ขอบคุณผมซะสิ”
แบบนั้นมันกระจอกไป ดูทวงบุญคุณ จะทำให้คนหมั่นไส้
เขาแค่บอกว่า เพื่อปกป้อง IP ของคนจีน เพื่อรักษาระบบนิเวศของแพลตฟอร์ม เขาเลยทำเรื่องนี้ไปด้วย
วางมาดไว้สูงลิบ ใจกว้างดุจมหาสมุทร
แต่ความหมายแฝงในคำพูด ส่งตรงถึงเซี่ยตงอย่างชัดเจน:
ฉัน ช่วยนายเรื่องใหญ่มาก
ทีนี้ ถึงตานายแล้ว
นายจะตอบสนองยังไง?
สมองเซี่ยตงประมวลผลเร็วจี๋
พวกบิ๊กบอสรอบๆ ก็กลั้นหายใจ รอดู “การสอบ” ครั้งนี้อย่างสนุกสนาน
พวกเขาอยากรู้ว่า เด็กหนุ่มที่แจ็คหม่าชี้ตัวคนนี้ จะมีของสักแค่ไหน
ถ้าเซี่ยตงแค่ซาบซึ้งน้ำตาไหลแล้วบอกว่า “ขอบคุณครับอาจารย์หม่า! คุณคือพ่อพระของพวกเราชาวร้านค้าตัวเล็กๆ!”
เขาก็แพ้
แบบนั้นจะดูชั้นต่ำเกินไป นอกจากคำขอบคุณปากเปล่า ก็ให้อะไรที่มีค่าตอบแทนไม่ได้
ในโลกธุรกิจ คำขอบคุณเพียวๆ คือสิ่งที่ไร้ค่าที่สุด
แจ็คหม่าช่วยคุณ เพราะเขาเห็นค่าในตัวคุณ
ตอนนี้เขาจะดูว่า คุณเข้าใจคุณค่าที่ว่านั่นไหม และจะให้ผลตอบแทนที่เท่าเทียมกันได้ไหม
หรือ อย่างน้อยก็ให้คำตอบที่ทำให้เขารู้สึกว่า “ไอ้เด็กนี่น่าสนใจ” ได้ไหม
เซี่ยตงสูดหายใจลึก มือที่ถือแก้วชานิ่งสนิท
เขาสบตาแจ็คหม่า ยิ้มกว้างอย่างจริงใจ
“อาจารย์หม่า”
“ขอบคุณมากครับ”
เขาขอบคุณก่อน ตามมารยาท
จากนั้น เขาเปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงไม่ดัง แต่ชัดเจนเข้าหูทุกคน
“จริงๆ แล้ว ตอนที่ผมเริ่มทำ ‘กล่องสุ่มเจ้าส้มอ้วน’ ผมก็คิดไว้แล้วว่าจะต้องโดนก๊อป”
ประโยคนี้ เรียกเสียงสูดปากเบาๆ จากรอบข้าง
เฉาชิง จาก Seven Princesses แววตาฉายแววประหลาดใจ
รอยยิ้มบนหน้าแจ็คหม่าไม่เปลี่ยน แต่ความสนใจในแววตาเข้มข้นขึ้น
เซี่ยตงพูดต่อ:
“ดังนั้นสิ่งแรกที่ผมทำ คือจ้างบริษัทตัวแทนมืออาชีพ ยื่นจดสิทธิบัตรการออกแบบเจ้าส้มอ้วนทุกแบบ และลิขสิทธิ์ตัวคาแรคเตอร์ทั้งหมด เรียบร้อยแล้วครับ”
เขาเว้นจังหวะ มองแจ็คหม่า แล้วเสริมด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย
“เรื่องป้องกันคนก๊อปปี้ ผมกลับใจตรงกันกับอาจารย์หม่าเลยครับ”
“ตูม!”
ประโยคนี้ เหมือนระเบิดลูกเล็กๆ ที่ระเบิดกลางใจคนรอบข้าง
สวย!
สวยงามมาก!
“วีรบุรุษเห็นพ้อง”!
ประโยคนี้ ดึงตัวเขาขึ้นไปอยู่ในระดับที่ค่อนข้างเท่าเทียมกับแจ็คหม่าทันที
เขาไม่ใช่ผู้อ่อนแอที่รอรับความช่วยเหลือฝ่ายเดียว
แต่เป็น “ฮีโร่” ที่มีวิสัยทัศน์ และแก้ปัญหาได้ด้วยตัวเองเช่นกัน
ความหมายแฝงคือ: อาจารย์หม่าครับ ต่อให้ท่านไม่ช่วย ผมก็วางหมากไว้แล้ว ผมไม่ใช่ไอ้ทึ่มที่รอให้คนมาโปรด
ผมคู่ควรกับ “ความช่วยเหลือ” ของท่าน
รอยยิ้มในดวงตาแจ็คหม่า เบ่งบานเต็มที่
เขาพยักหน้า ไม่พูดอะไร แต่สายตาบอกชัดเจน: ไอ้หนุ่ม นายผ่าน
แต่เซี่ยตงรู้ แค่พิสูจน์ว่าตัวเองมีวิสัยทัศน์ ยังไม่พอ
นั่นแค่บอกว่าเป็นพ่อค้าที่สอบผ่าน แต่ยังไม่พอให้แจ็คหม่ามองอย่างให้เกียรติจริงๆ
ดังนั้น เขาจึงพูดต่อทันที:
“แน่นอนครับ การที่เราจะไล่ฟ้องเอง เราตัวคนเดียว ต้นทุนสูง เห็นผลช้า”
“ถ้าอาจารย์หม่า สามารถช่วยพวกเรา ร้านค้าเล็กๆ ที่มีงานออริจินัล ตั้งแต่ขั้นตอนการตรวจสอบสินค้าขึ้นหน้าร้าน (Product Listing Audit) ได้”