ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 180 สังหารจระเข้โลหิตคลั่ง และวิวัฒนาการของทักษะกลืนกิน

บทที่ 180 สังหารจระเข้โลหิตคลั่ง และวิวัฒนาการของทักษะกลืนกิน

“การทดสอบสิ้นสุด!”

“ถ้าอย่างนั้น… ก็ถึงตาของฉันแล้ว!”

เสียงกระซิบลอยจากปากแผ่วเบา

ทันใดนั้นร่างกายของฉู่โม่วพลันสว่างวาบคล้ายภาพติดตาชั่วขณะ ก่อนจะกระโจนใส่จระเข้โลหิตคลั่งอย่างรวดเร็ว

ที่พื้นด้านล่าง

จระเข้โลหิตคลั่งจ้องมองยังเขาและร้องคำราม ฉู่โม่วที่ยังคงหลงเหลือชีวิตทำให้ดวงตาก่ำเลือดของมันเจือไปด้วยความสับสน

มันไม่อาจเข้าใจได้เลย

เหตุใด ‘มดปลวก’ ตรงหน้านี้ถึงต้านทานการโจมตีของมันได้ และมีชีวิตรอดกัน?

กระนั้น…

มันสายเกินไปแล้วสำหรับคำถามนี้

เพราะว่ายามนี้ฉู่โม่วเข้าประชิดตัวมันด้วยความว่องไว

ฉับ!

โลหิตภายในกายปั่นป่วนรุนแรง ผนวกกับพลังอณูแห่งชีวิตที่ขยายตัวคล้ายภูเขาไฟกำลังปะทุ

พลังกายอสนีบาตคงกระพันเพิ่มขึ้น!

คมกระบี่เทวะและทวารากระบี่ทั้ง 365 สั่นสะเทือนทั่วสรรพางค์!

เจตจำนงแห่งกระบี่ 100% กระจายออก!

พรสวรรค์ธาตุเหล็กเปิดใช้งาน!

ตอนนั้นเองประตูแห่งพรสวรรค์ก็ถูกกระตุ้น ทำให้พลังของฉู่โม่วเพิ่มขึ้นไปถึงขีดจำกัดสูงสุด ฉับพลันกระบี่สารทสังหารถูกชักออกจากฝัก คมกระบี่อันรุนแรงกวาดออกไปจากตัวเขาเป็นรัศมีกว้างหลายสิบกิโลเมตร ราวกับว่าทุ่งแห่งคมกระบี่สังหารได้ก่อกำเนิด!

ปราณกระบี่จำนวนมากถักทอเกลียวราวเส้นไหม ตัดแผ่นอากาศออกเป็นริ้วสีดำขนาดย่อม

มันถูกซัดลงยังร่างของจระเข้โลหิตคลั่งเสียงดัง ‘ฉับ ๆ’

บาดแผลเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนปรากฏบนผิวแข็งกระด้าง!

นี่เป็นผลมาจากการใช้ปราณกระบี่ ซึ่งทำให้เกิดเส้นใยของคมกระบี่กระจายไปทั่ว!

เพียงรัศมีบาง ๆ ก็สามารถตัดผ่านแนวป้องกันของจระเข้โลหิตคลั่งได้

ถ้ากระบี่ของเขาถูกใช้งานอย่างเต็มที่ มันจะทรงพลังขนาดไหนกัน?

ไม่นานนัก คำตอบก็ถูกเปิดเผย…

ภายใต้เจตจำนงแห่งกระบี่อันไร้ที่สิ้นสุด ฉู่โม่วตวัดกระบี่ออกไป ทันใดนั้นโลกทั้งใบคล้ายมืดสลัวลง

ไม่อาจล่วงรู้ว่าวันคืนผ่านไปเช่นไร

หากดวงอาทิตย์ลับสิ้นของฟ้า มีเพียงเมฆทะมึนมัวเข้าปกคลุม

เพียงแสงกระบี่สีแดงปรากฏเหนือผืนฟ้า ราวกับดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ฉายแสงจ้า กระจายความสว่างไปทั่วฟ้าดิน

ตู้ม!

คมกระบี่ทรงพลังจรดลงยังร่างของจระเข้โลหิตคลั่งอีกครั้งหนึ่ง

เสียงระเบิดโครมดังกึกก้อง

บนตัวของสัตว์อสูรปรากฏรอยเลือดเป็นทางใหญ่

บาดแผลอันชวนสะพรึงเผยตัวบนแผ่นหลังของจระเข้โลหิตคลั่ง กระดูกของมันแตกหัก เลือดมากมายพุงกระฉูดราวสายฝนที่ตกไม่ทั่วฟ้า

กรร!!!

สัตว์อสูรตัวเขื่องกรีดร้องระบายความเจ็บปวด คลื่นเสียงที่กระจายออกมาทำให้พื้นที่โดยรอบสั่นสะเทือนไปหลายร้อยกิโลเมตร ก้อนหินที่ทนรับคลื่นพลังไม่ไหวต่างระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ

ดวงตาของมันเคลือบสีแดงก่ำ กลิ่นอายแห่งความดุร้ายพลันแผ่ซ่าน

จระเข้โลหิตคลั่งบรรลุโทสะขั้นขีดสุด!

มันไม่เคยคิดว่าวันหนึ่ง ‘มดปลวกไร้ค่า’ ตัวเล็ก ๆ จะทำให้ระคายถึงขั้นเกิดแผลขนาดใหญ่พร้อมกระดูกหักได้เช่นนี้ เป็นช่วงเวลาที่น่าอัปยศที่สุดในชีวิต!

“ฉันจะฆ่าแก! ตายซะ!”

มันตะโกนออกไปพร้อมจิตสังหารด้วยสติปัญญาแห่งเดรัจฉาน

จากนั้นมันก็ยกขาหน้าขึ้นและฟาดลงไปยังร่างของอีกฝ่าย

ตู้ม!

อากาศสะเทือนเลื่อนลั่น ผืนแผ่นดินยุบตัว ส่งผลให้เกิดรอยแตกระแหงทั่วบริเวณ

ฉู่โม่วที่เป็นฝ่ายตั้งรับพลังอันรุนแรงสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวที่กดทับลงมาจากการโจมตี

ด้วยระยะประชิดเช่นนี้ทำให้ยากต่อการหลบหลีก

แม้ว่าการเทเลพอร์ตจะใช้เวลาเพียงพริบตาเดียว แต่นั่นก็เพียงพอให้สัตว์อสูรระดับ 7 ตัวนี้ซัดขาหน้าใส่เขาทันอยู่ดี

นั่นคือเขาไม่มีเวลามากพอให้หลบการโจมตีแม้เพียงวิเดียว

เหตุนี้ ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะไม่หลบแต่ฟันสวนกลับไป ขณะเดียวกันก็เปลี่ยนรูปแบบของพลังพรสวรรค์ไปด้วย

ตู้ม!

พลังอันมหาศาลตวัดร่างฉู่โม่วให้ลอยขึ้นไปกลางอากาศ แนวป้องกันรอบกายแตกเป็นเสี่ยง ๆ พร้อมเสียงดัง ‘แกรก’ พร้อมทั้งเกิดรอยแผลขึ้นบนตัวของเขา

ขณะที่ยังลอยเคว้งบนอากาศ ชายหนุ่มใช้พรสวรรค์ธาตุไม้รักษาอาการบาดเจ็บของตน

“แข็งแกร่งอะไรได้ขนาดนี้นะ!”

ฉู่โม่วร่วงลงสู่พื้น พยายามระงับอณูแห่งชีวิตที่ปั่นป่วนอย่างยากเย็น ทั้งเลือดและอวัยวะสั่นไหวอยู่ภายใน

‘ตัวของจระเข้โลหิตคลั่งใหญ่เกินไป ทั้งพลังยังเยอะมาก ๆ แน่นอนว่ามันต้องมีพลังพรสวรรค์บางอย่างที่ทำให้ร่างกายเป็นแบบนี้!’

‘ด้วยพลังที่ฉันมีในตอนนี้ แม้จะเพิ่มพลังพรสวรรค์ขึ้นไปอีกสามร้อยเท่า ก็เกรงว่ายังจะสู้กับมันแบบตัวต่อตัวไม่ไหวแน่!’

‘ต้องหาวิธีอื่น!’

ฉู่โม่วคิดไม่ตก

ขณะนั้นจระเข้โลหิตคลั่งกระโจนเข้ามาอีกครั้ง

แม้จะมีร่างกายมหึมา ทว่าความปราดเปรียวกลับมีมาก มันย้ายตัวเองจากระยะทางราวสิบกิโลเมตรมาได้ในพริบตาเดียว

มันยกขาหน้าขึ้นและกระแทกลงด้วยจิตสังหาร

นัยน์ตาแดงก่ำเฝ้ามองวินาทีสุดท้ายของเจ้ามดปลวกใจกล้า

ในช่วงเวลานั้นเอง

ฉู่โม่วเปิดใช้กระบวนท่าลับแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนทันที ปฐมวิญญาณพลันลืมตาขึ้น อีกทั้งกงล้อทองคำปฐมวิญญาณด้านหลังยังเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์กระจายออกไป

แสงสีทองพุ่งผ่านท้องฟ้าและสลายไปในพริบตา

ตรงไปในห้วงจิตของจระเข้โลหิตคลั่งทันทีและกวาดกลืนวิญญาณของมันจนสิ้น

เฮือก!

จิตวิญญาณของมันแตกสลายเป็นเศษเสี้ยวเล็ก ๆ

ความเจ็บปวดจากส่วนลึกภายในจิตวิญญาณทำให้ร่างใหญ่โตกระตุกโดยไม่รู้ตัว ร่างทั้งร่างร่วงลงพื้นอย่างแรงและกลิ้งเกลือกไปมาพร้อมกับร้องครางอย่างเจ็บปวด

โอ๊ย!

เสียงนั้นช่างน่าสมเพชเวทนา

วิญญาณเป็นสิ่งที่แตกต่างจากส่วนอื่น ๆ ในร่างกาย

เพราะมันเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดสำหรับสิ่งมีชีวิต!

สำหรับสัตว์อสูรและราชันย์ยุทธ์ ตราบใดที่ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แม้ว่าแขนขาจะขาดออกไปก็สามารถงอกออกมาใหม่ได้ นอกจากนี้ยังอดทนต่อความเจ็บปวดรุนแรงได้เป็นอย่างดี

ทว่าหากวิญญาณได้รับความเสียหาย มันจะสร้างความเจ็บปวดที่หนักหนายิ่งกว่า!

อีกประการก็คือ…

ความเสียหายทางวิญญาณยากจะฟื้นฟู!

นี่ยังไม่รวมถึงที่ว่า จระเข้โลหิตคลั่งตัวนี้ถูกกวาดวิญญาณด้วยกระบวนท่าลับแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยน ซึ่งทำให้ชิ้นส่วนหนึ่งที่มีความคล้ายคลึงกับจิตวิญญาณขาดหายไป

สิ่งนั้นชัดเจนพอสำหรับความเสียหายที่เกิดขึ้น

และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น!

“แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยน!”

“แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยน!”

“แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยน!”

ฉู่โม่วยังคงใช้กระบวนท่าลับแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนต่อ ริ้วแสงตัดผ่าอากาศ แทรกซึมเข้าไปภายในดวงจิตของจระเข้โลหิตคลั่งอย่างต่อเนื่อง และตรงเข้าสู่ใจกลางของความหวาดกลัว

ทุกครั้งที่โดนโจมตี มันจะสูญเสียจิตวิญญาณมากขึ้น!

ผ่านไปไม่กี่อึดใจ

ฉู่โม่วใช้ลำแสงสวรรค์ไปแล้วราว ๆ เจ็ดถึงแปดครั้ง ซึ่งทำให้จิตวิญญาณของมันหายไปถึงหนึ่งในสามส่วน

ในตอนนี้ จระเข้โลหิตคลั่งสูญซึ่งสติปัญญาสิ้นเชิง มันกลายเป็นสัตว์อสูรที่มีเพียงสัญชาตญาณในการฆ่าเท่านั้น

“ได้จังหวะแล้ว ตายซะ!”

พริบตาเดียว

ดวงตาของชายหนุ่มก็แข็งกร้าวขึ้น เขาใช้กระบวนท่ากระบี่ฟันลงไปยังอสูรระดับ 7 ตัวนั้นอย่างต่อเนื่อง

กระบวนท่าแล้วกระบวนท่าเล่า!

ภายใต้คมกระบี่ ฉู่โม่วยังคงปลดปล่อยแสงศักดิ์สิทธิ์ออกไปเป็นครั้งคราวเพื่อทำลายดวงจิตของมัน

ตอนนั้นเอง

มีเพียงเสียงกรีดร้องจากจระเข้โลหิตคลั่งเท่านั้นที่แผดลั่นไม่ขาดห้วง

ความเจ็บปวดทางจิตวิญญาณนี้ทำให้มันทรมานจนแทบอยากสิ้นสติ ทว่าจิตวิญญาณกลับถูกกระตุ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้ไม่อาจหมดสติได้ ซึ่งต้องทนเผชิญความเจ็บปวดอยู่เช่นนั้น

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นความทรมานที่น่ากลัวเพียงใด

ผ่านไปครู่หนึ่ง

เสียงคำรามครั่นคร้ามของมันแผ่วเบาลงคล้ายชีวิตกำลังมอดดับ

ผ่านไปอีกพักหนึ่ง

เมื่อกระบี่ของฉู่โม่วตวัดลงมา รัศมีสีแดงประหนึ่งม่านปกคลุมผืนฟ้าก็ปรากฏขึ้น ก่อนจะฟาดลงไปบนคอของจระเข้ตัวเขื่องด้วยความรวดเร็ว

มีเพียงเสียงดัง ‘โผละ’ ที่เล็ดลอดออกมา

หัวของมันหลุดออกจากลำตัวและสลายเป็นธุลี

โลหิตแดงฉานพรั่งพรูดั่งเม็ดฝน

ในที่สุดจระเข้โลหิตคลั่ง…

ก็สิ้นชีวิตลง!

“เฮ้อ…”

เมื่อเห็นว่าศัตรูเบื้องหน้าถูกกำจัด ฉู่โม่วพลันถอนใจด้วยความโล่งอก เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“อย่างที่คาดไว้เลยว่ามันเป็นสัตว์อสูรระดับ 7!”

“รับมือได้ยากจริง ๆ !”

ชายหนุ่มซับเหงื่อกาฬขณะบ่นพึมพำ

แม้ว่าเขาจะมีร่างกายที่คงกระพันอยู่แล้ว แต่ก็ต้องยกระดับความแข็งแกร่งของกระบวนท่าลับแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนให้สามารถจัดการกับจระเข้โลหิตคลั่งได้

อย่างไรก็ตามสัตว์อสูรระดับ 7 นั้นแตกต่างไปจากอสูรอื่น ๆ ที่เคยพบพาน เรียกได้ว่าความแข็งแกร่งของมันพรั่งพร้อมในทุกด้าน

เหตุนี้แม้ว่าเขาจะทำลายจิตวิญญาณของมันไปแล้ว ก็ยังต้องออกแรงอย่างหนักเพื่อสังหารมัน!

“แต่ว่า…”

“โชคดีหน่อยที่ความพยายามมันคุ้มค่า!”

ฉู่โม่วเรียกสติตัวเองและหันกลับไปมองร่างของสัตว์อสูรทั้งรอยยิ้ม

ตอนนี้แหละ…

ได้เวลาเก็บเกี่ยวแล้ว!

“สัตว์อสูรระดับ 7 จะสุดยอดขนาดไหนละเนี่ย?”

ในคราก่อนหน้า ฉู่โม่วแอบกลืนกินเจ้าสำนักหมื่นอสูรผู้ซึ่งอยู่ในขั้นราชันย์ยุทธ์ ด้วยหวังจะกอบโกยพลังอันยิ่งใหญ่

และตอนนี้ เบื้องหน้าของเขาคือสัตว์อสูรระดับ 7 ที่มีพลังเทียบได้กับราชันย์ยุทธ์ ดวงตาของฉู่โม่วลุกวาวอย่างไม่อาจซ่อนเร้น

เขาเงยหน้าขึ้นเตรียมตัวกลืนกินมัน

กระนั้นเมื่อเห็นหน้าจอระบบ ดวงหน้าของเขาก็เจือด้วยความตกใจเล็กน้อย

[เป้าหมาย : สัตว์อสูรระดับ 7 จระเข้โลหิตคลั่ง]

[สายพันธุ์ : พิเศษ!]

[พรสวรรค์ : ความบ้าคลั่งระดับ 3!]

[สามารถหลอมรวมได้!]

[ต้องการหลอมรวมหรือไม่?]

…

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ภาพตรงหน้าทำให้เขาตกตะลึง

ข้อมูลที่แสดงบนหน้าจอต่างออกไปจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง

ความสงสัยผุดขึ้นในใจของเขา

ก่อนหน้านี้สามารถดูได้เพียงชนิดของเป้าหมายและความสามารถในการกลืนกินเท่านั้น

ทว่าตอนนี้

ข้อมูลกลับมีความละเอียดยิ่งขึ้น

“นี่มันเป็นเฉพาะกับสัตว์อสูรระดับ 7 หรือเป็นกับตัวอื่น ๆ ด้วยละเนี่ย”

ชายหนุ่มตั้งคำถาม

เขามองไปรอบ ๆ ก่อนจะเห็นว่ามีซากจระเข้ระดับ 3 บางตัวอยู่ไม่ไกลนัก ฉู่โม่วตัดสินใจสาวเท้าเข้าไปใกล้เพื่อทดสอบบางสิ่ง

[เป้าหมาย : สัตว์อสูรระดับ 3 จระเข้!]

[สายพันธุ์ : ไม่มี]

[พรสวรรค์ : ธาตุดินระดับ 1!]

[สามารถหลอมรวมได้!]

[ต้องการหลอมรวมหรือไม่?]

ฉู่โม่วเบือนสายตาไปมองยังจระเข้ตัวอื่น ๆ ก็พบว่าข้อมูลที่ได้เป็นไปในรูปแบบที่ละเอียดยิ่งขึ้น

“ปะ… เป็นไป… ได้ไง…”

“ทักษะกลืนกินของฉันมันวิวัฒนาการเหรอเนี่ย!”