ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 181 ซากและแม่น้ำเจตจำนงแห่งกระบี่ใต้ดิน?

บทที่ 181 ซากและแม่น้ำเจตจำนงแห่งกระบี่ใต้ดิน?

ความคิดนี้พลันปรากฏขึ้นในความคิดของฉู่โม่ว

ตอนนี้

เขาได้แต่สูดหายใจลึกและรู้สึกราวกับว่ามีพายุถาโถมอยู่ในหัวใจ!

‘ทำไมจู่ ๆ ทักษะกลืนกินถึงพัฒนาขึ้นล่ะ?’

‘เพราะระดับพลังของฉันเพิ่มขึ้นเป็นจ้าวยุทธ์แล้วเหรอ?’

ฉู่โม่วแอบคิดอยู่เงียบ ๆ

ทันใดนั้น

เขานึกถึงดอกไม้สีเงินที่ได้กลืนเข้าไป ตอนนั้นจุดแสงที่ดอกไม้สีเงินส่องสว่างกระจายไปตามแขนขาและร่างกาย โดยส่วนมากไหลเข้าไปยังสมอง

หลังจากที่ตื่นขึ้นมา

จุดแสงเหล่านั้นที่กระจัดกระจายไปทั่วทั้งร่างกาย ก็ช่วยเสริมพลังให้คัมภีร์มังกรคชสารอมตะกับกระบวนท่าลับแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนได้มหาศาล

อีกอย่าง

เขาสัมผัสได้ว่าหูและตาว่องไวขึ้น จิตวิญญาณและพลังงานของเขาก็ผ่อนคลายมากขึ้นอีกด้วย

ตอนนั้นฉู่โม่วไม่ได้สนใจอะไร

แต่เมื่อมองดูตอนนี้

‘หรือว่า…’

‘จุดแสงที่ลอยอยู่ในความคิดของฉันไม่ได้ไร้ประโยชน์ แต่ช่วยพัฒนาทักษะกลืนกินของฉันงั้นเหรอ?’

ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง

ตอนนี้มีแค่คำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้มากที่สุดเท่านั้น

หลังจากที่คิดได้ดังนั้น หัวใจของฉู่โม่วก็พลุ่งพล่านไปด้วยความตื่นเต้น

ทักษะกลืนกินสามารถใช้ได้กับซากศพเท่านั้น แต่ไม่รู้ว่ามีพรสวรรค์หรือสมบัติอะไรอยู่ภายในซากเหล่านั้น แต่ตอนนี้หลังจากการพัฒนา ข้อมูลของมันก็ละเอียดมากยิ่งขึ้น

ไม่ต้องสงสัยเลย

นี่เป็นประโยชน์และสร้างความสะดวกสบายให้ฉู่โม่วได้มาก!

“แต่ก็น่าเสียดาย”

“พละกำลังของสัตว์อสูรระดับ 7 ตัวนี้อยู่ในสายเลือดของมัน และถึงพรสวรรค์อันบ้าคลั่งจะหายากมาก แต่เมื่อพรสวรรค์นี้ใช้งานได้ มีหวังได้เสียสติแน่”

ฉู่โม่วส่ายหน้าและได้แต่กล่าวด้วยความเสียดาย

ไม่ว่าจะเป็นสายเลือดของจระเข้โลหิตคลั่งหรือพรสวรรค์อันรุนแรงก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ

อย่างไรแล้ว

หากสายเลือดผสานกัน พื้นฐานพลังของฉู่โม่วก็จะผนวกรวมกันและเขาอาจมีคุณลักษณะของจระเข้โลหิตคลั่ง หากเป็นเช่นนั้นจะต่างอะไรจากผู้ปลุกพลังในสำนักหมื่นอสูรกันล่ะ?

และพรสวรรค์ที่รุนแรงก็จะทำให้เขาเสียสติด้วย!

มันเป็นดาบสองคม

ดังนั้นแล้ว หลังจากที่พิจารณาอย่างละเอียดถี่ถ้วน ในที่สุดฉู่โม่วก็ถอดใจ

ในการกลืนกินบางส่วนนั้น

ฉู่โม่วยกเลิกการผสานสายเลือดและพรสวรรค์บ้าคลั่ง เขาแค่เก็บแก่นเลือดของจระเข้โลหิตคลั่งเอาไว้ในมิติพกพาเท่านั้น

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว

แก่นเลือดของสัตว์อสูรระดับ 7 มีประสิทธิภาพสำหรับเขามากกว่า!

…

หลังจากที่ทำทุกอย่างจนเสร็จสิ้น ฉู่โม่วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและหันไปทางต้นป่าไผ่กระบี่ดาราสวรรค์ทันที

ครั้งสุดท้ายที่มาที่นี่ เขาตัดต้นไผ่กระบี่ดาราสวรรค์ไปจนหมด…

และเมื่อกลับมาอีกครั้งในคราวนี้

เขาก็พบว่ามีหน่อไผ่ปรากฏขึ้นมาแล้ว!

พวกมันยังมีขนาดเล็กมาก และหากจะโตเท่าขนาดก่อนหน้านี้ก็คงต้องใช้เวลาอย่างน้อยร้อยปีเลยทีเดียว

แต่ไม่ต้องสงสัยเลย…

นี่หมายความว่ามีสมบัติล้ำค่าอยู่ใต้ไผ่กระบี่ดาราสวรรค์อย่างแน่นอน!

“ขุด!”

ฉู่โม่วเงื้อกระบี่สารทสังหารขึ้นและเริ่มขุดดินใต้ต้นไผ่กระบี่ดาราสวรรค์โดยไม่ลังเล

ตู้ม!

เมื่อกระบี่ฟันลงไป หลุมที่ลึกมากกว่าสิบเมตรก็ปรากฏขึ้นบนพื้นดินทันที

เมื่อเห็นดังนั้น ใบหน้าของฉู่โม่วก็แสดงความประหลาดใจออกมา

จนถึงวันนี้

ด้วยพละกำลังในปัจจุบันของฉู่โม่ว หากฟันพื้นหนึ่งครั้ง อย่างน้อยหุบเขาเล็ก ๆ ที่ยาวและลึกหลายร้อยเมตรจะถูกสร้างขึ้น

แต่ตอนนี้เขาขุดหลุมได้เพียงแค่หลักสิบเมตรซึ่งแปลกประหลาดอย่างถึงที่สุด

ฉู่โม่วตรวจสอบอย่างระมัดระวังและนึกขึ้นได้ทันทีว่าเป็นเพราะรากของต้นไผ่กระบี่ดาราสวรรค์ใต้ดิน

รากไม้ไผ่เหล่านี้เกี่ยวพันกันเป็นเครือข่ายรากขนาดใหญ่ใต้พื้นดินที่แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก จากการคาดการณ์ แม้แต่นายพลเมืองก็ไม่อาจตัดพวกมันได้ภายในคราวเดียว

หลังจากรู้เรื่องนี้ ฉู่โม่วก็เริ่มตั้งหน้าตั้งตาขุดต่อไป

เขาฟันกระบี่ครั้งแล้วครั้งเล่า

ฉู่โม่วไม่รู้ว่าเงื้อกระบี่ขึ้นฟันไปกี่ครั้งแล้ว ทว่าตอนนี้เขาอยู่ลึกกว่าพื้นดินถึงหลายสิบกิโลเมตร!

และที่นี่ยังมีรากไม้ไผ่หนาแน่น

ตามการคาดเดาของฉู่โม่วแล้ว

หากมองจำนวนของไม้ไผ่กระบี่ดาราสวรรค์เหล่านี้แล้วก็มีไม่มากนัก แต่รากกลับแผ่ขยายออกไปเป็นรัศมีร้อยหลายกิโลเมตรเลยทีเดียว

หรือพูดอีกอย่างก็คือ

ภายในระยะหลายกิโลเมตรนี้ หากขุดลงไปในพื้นก็จะพบรากของต้นไผ่กระบี่ดาราสวรรค์

เป็นการเอาตัวรอดที่แข็งแกร่งมาก!

ฉู่โม่วอดตกตะลึงอยู่ในใจไม่ได้

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง

เขาก็ขุดดินลงไปลึกมากกว่าร้อยกิโลเมตร!

ตอนนี้เขาสัมผัสได้ถึงเจตจำนงแห่งกระบี่จาง ๆ แล้วในที่สุด

นี่ทำให้ฉู่โม่วรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง

แล้วเขาก็ตั้งหน้าตั้งตาขุดลงไปยังต้นตอของเจตจำนงแห่งกระบี่นั้นต่อไป

ในไม่ช้า

แกรก!

เมื่อกระบี่ของฉู่โม่วฟันเข้ากับกำแพงหิน ตรงหน้าของเขาก็เริ่มสว่างขึ้นในทันใด

แม่น้ำใต้ดินเชี่ยวกรากพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า

ซ่า…

แม่น้ำใต้ดินไหลเชี่ยวส่งเสียงดังสนั่น หากฟังให้ดีจะเหมือนกับเสียงมังกรคำราม

ต้องบอกเลยว่า…

แม่น้ำใต้ดินแห่งนี้มีเจตจำนงแห่งกระบี่ที่บางเบา ก้อนหินที่แม่น้ำใต้ดินไหลผ่านเป็นสีขาวบริสุทธิ์และปลดปล่อยเจตจำนงแห่งกระบี่จาง ๆ ออกมา

ฉู่โม่วสัมผัสได้ว่ายิ่งใกล้ต้นแม่น้ำใต้ดินมากเท่าไร เจตจำนงแห่งกระบี่ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น แต่กลับกัน ยิ่งใกล้ปลายน้ำเจตจำนงแห่งกระบี่ก็จะยิ่งอ่อนแอลง

‘ดูเหมือนว่า…’

‘ความลับจะต้องอยู่ที่ต้นแม่น้ำใต้ดินแน่!’

ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง

แล้วเขาก็เดินตามทางแม่น้ำใต้ดินไปยังต้นน้ำ

แม่น้ำใต้ดินสายนี้ยาวเหยียด ฉู่โม่วเดินมาครึ่งชั่วโมง แม้จะผ่านมาอย่างน้อยหลายกิโลเมตรแล้ว เขาก็ยังไม่ถึงปลายทางเสียทีราวกับว่ามันไร้ที่สิ้นสุดจริง ๆ

แต่…

ขณะที่เขาเคลื่อนไปข้างหน้า เจตจำนงแห่งกระบี่ที่อยู่ในแม่น้ำใต้ดินก็ค่อย ๆ เพิ่มสูงขึ้น ก้อนหินในแม่น้ำค่อยใสบริสุทธิ์ยิ่งขึ้นและสีเริ่มจางลงทุกขณะ

ท้ายที่สุด

พวกมันแสดงสีผลึกแก้วบริสุทธิ์ออกมา!

จากผลึกแก้วเหล่านั้นมีปราณกระบี่ที่เฉียบคมวนเวียนอยู่โดยรอบ แม้แต่ฉู่โม่วยังสัมผัสได้

“เป็นเจตจำนงแห่งกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวอะไรอย่างนี้!”

ฉู่โม่วตกตะลึงเล็กน้อย

เมื่อรู้ว่า…

เจตจำนงแห่งกระบี่ที่อยู่ในก้อนหินเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นจากเจตจำนงแห่งกระบี่ที่อ่อนแอ ระหว่างสายน้ำใต้ดินหลังจากผ่านการถูกกัดเซาะมานับปีไม่ถ้วน

จินตนาการไม่ออกเลย

ว่าสมบัติลึกลับที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นจะน่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกันนะ?

ฉู่โม่วเดินหน้าต่อไปและความเข้มข้นของเจตจำนงแห่งกระบี่ก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น

กร๊อบ!

แกร๊บ!

เมื่อฉู่โม่วเดินต่อไป ก้อนหินในแม่น้ำพลันแตกสลาย

พลังปราณกระบี่ระเบิดออกมาและฟันเข้าใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า

ปราณกระบี่โจมตีร่างกายของฉู่โม่วพร้อมกับเสียง ‘แกร๊ง’ และแตกสลายหายไปทันที

ส่วนร่างกายของฉู่โม่วมีจุดสีขาวทิ้งเอาไว้ ทว่าไม่นานจุดสีก็ขาวหายวับไป

ฉู่โม่วเดินหน้าต่อ

ตอนนี้เจตจำนงแห่งกระบี่ในแม่น้ำใต้ดินทรงพลังอย่างถึงที่สุด ก้อนหินในแม่น้ำกลายเป็นก้อนหินกระบี่บริสุทธิ์และพลังปราณกระบี่ข้างในพวกมันก็น่าเหลือเชื่อยิ่งนัก

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

ปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวได้รับผลกระบี่จากรัศมีของฉู่โม่วครั้งแล้วครั้งเล่า พวกมันพุ่งออกมาจากก้อนหินและฟันฉู่โม่วทันที

มันฟันร่างกายของเขาและทิ้งรอยจาง ๆ เอาไว้

“นี่มันถึงพละกำลังของจ้าวยุทธ์ระดับสูงสุดแล้ว!”

ยิ่งเดินลึกเข้าไป

พลังปราณกระบี่อันแข็งแกร่งพุ่งเข้ามาและฟันร่างกายของฉู่โม่วอย่างไม่หยุดหย่อน

ฉัวะ!

ด้วยเสียงกระบี่ฟันเข้าไปในเนื้อจึงเกิดบาดแผลขึ้นบนร่างกายของฉู่โม่ว

เขาเริ่มได้รับบาดเจ็บแล้ว!

“การโจมตีนี้ใกล้เคียงกับพละกำลังของราชันย์ยุทธ์มาก!”

ยิ่งเดินเข้าไปไกล พลังปราณกระบี่ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

ตอนนี้ได้เข้าใกล้ขั้นราชันย์ยุทธ์แล้ว หากเดินหน้าต่อไปก็คงจะมีพละกำลังของราชันย์ยุทธ์จริง ๆ แน่

ฉู่โม่วใช้พลังจิตสัมผัสตรวจสอบ และพบว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงยาวเหยียดราวกับว่าไร้ที่สิ้นสุด

“ฉันจะหยุดแค่นี้เหรอ?”

ฉู่โม่วไม่พึงพอใจเท่าไร

จนถึงตอนนี้ เขามั่นใจแล้วว่ามีสมบัติล้ำค่าที่ไม่ธรรมดารออยู่ข้างหน้าอย่างแน่นอน

แต่ก็ถูกจำกัดไว้ด้วยพละกำลังของตัวเองและไม่อาจไปที่นั่นได้ ความรู้สึกของการนั่งอยู่บนกองสมบัติแต่ไม่อาจคว้าพวกมันมาได้ ทำให้เขาเสียใจยิ่งนัก

“ตรงไปข้างหน้าอีกสักพัก แล้วถ้าทำไม่ได้ก็ค่อยถอยกลับมา!”

ฉู่โม่วตัดสินใจ

เขาใช้พรสวรรค์ป้องกันทั้งหมดและก้าวไปข้างหน้าด้วยพละกำลังที่มี

ตู้ม ตู้ม ตู้ม!

ระหว่างทาง

พลังปราณกระบี่ที่กักเก็บถูกเขากระตุ้น พวกมันกระจายตัวออกมาและฟันเขา แต่ก็ถูกเจ้าตัวปัดป้องเอาไว้ได้หมด

ในไม่ช้า

มีพลังปราณกระบี่ที่เทียบได้กับขั้นราชันย์ยุทธ์แล้ว

ฉู่โม่วได้แต่หยิบกระบี่สารทสังหารออกมาและป้องกันตัวต่อไป

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง

ร่างกายของฉู่โม่วค่อย ๆ ปรากฏบาดแผลให้เห็น เพราะการโจมตีอย่างต่อเนื่อง แม้แต่พรสวรรค์ธาตุไม้ก็ไม่อาจฟื้นฟูได้ทัน

นอกจากนี้ ฉู่โม่วใช้พลังมากเกินไป ทำให้เขาค่อย ๆ ต้านทานได้น้อยลงเรื่อย ๆ

โชคยังดี

ในตอนนั้นเอง

เขาพลันมองเห็นน้ำตกปรากฏขึ้นตรงหน้า น้ำในแม่น้ำใต้ดินไหลจากน้ำตกแห่งนี้

“ในที่สุดก็มาถึงปลายทางแล้ว!”

ฉู่โม่วชื่นใจ

หลังจากนั้นเขาก็ใช้พรสวรรค์แห่งห้วงมิติเทเลพอร์ตอย่างต่อเนื่อง เขาตรงเข้าไปในน้ำตกและออกจากแม่น้ำใต้ดิน

ข้างหลังน้ำตก เป็นพื้นที่ว่างใต้ดินที่กว้างใหญ่เหนือจินตนาการ

ฉู่โม่วยืนอยู่กลางอากาศและมองไปรอบ ๆ

เขาพบว่าน้ำตกที่ต้นน้ำใต้ดินถูกสร้างขึ้นมาจากก้อนหินข้างบน

บนก้อนหินขนาดใหญ่มีราชวังหรูหราตั้งอยู่

ไกลออกไปมียอดเขาห้อยลงมาจากด้านบนมากมาย ดูจากไกล ๆ คล้ายกับเสาหินย้อย

ส่วนบนพื้นดิน

ในขณะเดียวกันก็มีบ้านสร้างอยู่กระจัดกระจายออกไปจนมองไม่เห็นปลายทาง

สิ่งที่ทำให้ฉู่โม่วตกตะลึงยิ่งกว่านั้นคือ

ในพื้นที่ว่างนี้

มีรัศมีกระบี่รุนแรงอยู่ทั่วทุกหนแห่ง

พวกมันกระทั่งก่อให้เกิดหมอกสีขาวที่ลอยอยู่กลางห้วงอากาศ

พวกมันเกี่ยวพันกันทั้งแนวตั้งและแนวนอน บางครั้งก็ลอยไปรอบ ๆ ลอยอยู่เฉย ๆ หรือกลายเป็นดอกไม้ พืช หรือสัตว์

และต่อไปเรื่อย ๆ

“นี่คือ…”

“นี่คือซากใต้ดินเหรอ?”

เมื่อมองไปยังภาพตรงหน้า ฉู่โม่วก็อดแสดงสีหน้าตกตะลึงออกมาขณะที่พึมพำกับตัวเองไม่ได้