ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 423 ไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป …ฆ่าทิ้งให้หมด!

บทที่ 423 ไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป …ฆ่าทิ้งให้หมด!

ชิ้ง!

ขณะที่ราชาอสูรทั้งสามตนกำลังตกอยู่ในภวังค์ของความหวาดกลัว

ฉู่โม่วได้ยิงลำแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนใส่ราชาอสูรแมงกระพรุน ก่อนจะตามด้วยการฟาดฟันกระบี่ทมิฬเข้าใส่ร่างเนื้อของพวกมันทีละตน ๆ เพื่อสร้างความเสียหายให้สูงที่สุดในการโจมตีแต่ละครั้ง

ซู่ม!

ด้วยการฟาดฟันเพียงครั้งเดียว คลื่นลำแสงกระบี่ที่มีความยาวขนาดผ่าแผ่นฟ้าได้ก็ปรากฏออกมาอีกครั้ง

เหล่าราชาอสูรที่ได้สติกลับมารีบกระตุ้นพลังเพื่อสร้างเกราะป้องกันทันที

“หน่วงกาลเวลา!”

“สกัดห้วงมิติ!”

“พลังแห่งแรงโน้มถ่วง!”

พรสวรรค์ทั้งสามถูกใช้งานพร้อมกัน มันทำให้ร่างของราชาอสูรทั้งสามถูกพันธนาการไปตาม ๆ กันด้วย

ก่อนหน้านี้มันเป็นเรื่องที่ยากนิดหน่อยที่ต้องพันธนาการราชาอสูรถึงสี่ตนพร้อมกัน แต่ตอนนี้เหลือเพียงแค่สามเท่านั้น มันจึงทำให้พลังของพรสวรรค์เหล่านี้กลับขึ้นมาอยู่ในระดับสูงอีกครั้ง รวมถึงเวลาที่กว่าพลังจะอ่อนแรงลงก็ยืดยาวขึ้นด้วย

ด้วยจังหวะนี้

ฉู่โม่วเทเลพอร์ตเข้าไปและฟาดฟันราชาอสูรที่รูปร่างเหมือนกุ้งล็อบสเตอร์ในชั่วพริบตา

ครืน!

เพียงการฟันด้วยกระบี่เดียว ก้ามขนาดใหญ่ของราชาอสูรล็อบสเตอร์ก็ขาดกระเด็นอย่างง่ายดาย

ในยามที่พวกมันทั้งสามตนหลุดจากการจองจำ มันก็เริ่มที่จะสู้ต่อทันที

ทว่ามันช้ากว่าการเทเลพอร์ตของฉู่โม่ว

การที่ต้องเจอกับการเทเลพอร์ตไปมาของเขา ผนวกกับพรสวรรค์มากมาย ทำให้ราชาอสูรทั้งสามตนไม่สามารถตามตัวฉู่โม่วได้ทัน เขาเปรียบเสมือนฝันร้ายที่คอยเข้าโจมตีด้วยวิธีต่าง ๆ ที่ยากจะรับมือ

ไม่นานนัก

ผ่านไปไม่กี่นาที

ทั่วทั้งร่างของอสูรล็อบสเตอร์ก็เต็มไปด้วยบาดแผลมากมาย ความแข็งแกร่งของมันลดลงไปแบบสุด ๆ

ชิ้ง!

สีหน้าของฉู่โม่วเยือกเย็น เลือดลมของเขาไหลเวียนประดุจแมกมาขณะพุ่งเข้าหาราชาอสูรล็อบสเตอร์

ราชาอสูรทั้งสองตนที่เหลือพยายามจะช่วยหยุดแล้ว ทว่าด้วยพลังของการหน่วงกาลเวลาและสกัดห้วงมิติ พวกมันทำได้แค่ดูฉู่โม่วฟาดกระบี่ใส่ราชาอสูรล็อบสเตอร์อย่างต่อเนื่องเท่านั้น

ครืน!

ควบคู่ไปด้วยเสียงพื้นดินสั่นสะเทือน กระบี่สะบั้นสะเทือนสวรรค์ก็ปลดปล่อยพลังอันเปี่ยมล้นออกมาขณะที่มันผ่าร่างของราชาอสูรล็อบสเตอร์ไป

ในทันที

อวัยวะภายในของมันก็ถูกทำลายโดยคลื่นกระบี่อันรุนแรงนั้นจนพังทลายไปตาม ๆ กัน

ราชาอสูรอ้าปากราวกับจะพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้

และในตอนนั้น ฉู่โม่วก็กลับมาโจมตีด้วยการฟาดฟันใส่มันอีกครั้งและสามารถเด็ดหัวราชาอสูรล็อบสเตอร์ได้สำเร็จ

ร่างที่ถูกจับแยกออกจากหัวไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใด ๆ และแน่นิ่งไปในที่สุด

เห็นฉู่โม่วสามารถกำจัดราชาอสูรถึงสองตนได้ในเวลาใกล้ ๆ กัน แววตาของราชาอสูรที่ยังเหลือก็แสดงความหมดหวังออกมาอย่างอดไม่ได้

สิ่งนี้ไม่ต่างอะไรกับเชือดไก่ให้ลิงดู

ทั้ง ๆ ที่แต่เดิมแล้วพวกมันเป็นถึงราชาอสูรระดับเดียวกันที่มีมากถึงห้าตน ทว่าในท้ายสุดกลับไม่มีใครช่วยใครได้เลย ราชาอสูรเริ่มล้มตายจนกระทั่งตอนนี้เหลือเพียงสองตนเท่านั้น

“ฆ่ามัน!”

“ฆ่าเจ้ามนุษย์นี่ซะ!”

“ต่อให้จะต้องตาย ก็จะต้องฆ่ามันให้ได้!”

นอกจากราชาอสูรแมงกระพรุนที่ยังตกอยู่ในภวังค์ของแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยน ทำให้สัตว์อสูรทั้งสองตนที่เหลือได้แต่มองหน้ากันเองแล้วตัดสินใจที่จะเข้าโจมตีฉู่โม่ว

เสียงที่แผดออกมาด้วยความโกรธนั้น เปี่ยมไปด้วยแรงอาฆาต

ณ จุดนั้น

พวกมันรู้ดีว่าต่อให้รวมพลังกันทั้งหมด มันก็ไม่ใช่ศัตรูของฉู่โม่ว หรือต่อให้พยายามจะหนี ก็อาจจะยากเกินไป ดังนั้นแล้วทางออกจึงเหลือทางเดียว นั่นคือสู้กับมนุษย์ประหลาดคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอดไป

ในกรณีที่ไม่มีใครรอดไป อย่างน้อยพวกมันก็จะได้ตายอย่างสมเกียรติ โดยไม่ต้องถูกใครเย้ยหยันในภายหลัง

ในฐานะที่เป็นราชาอสูร เกียรติยศนั้นถือว่าเป็นสิ่งสำคัญ

ดังนั้นตอนนี้

ราชาอสูรทั้งสองตนจึงเข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่งเพื่อรับมือกับฉู่โม่ว

อย่างไรก็ตาม

ไม่ว่าทั้งสองจะดิ้นรนสักเพียงใด ในสายตาของฉู่โม่ว พวกมันก็ได้ตายไปแล้ว

หากแรงฮึดมีประโยชน์กับศัตรูที่อยู่กันคนละระดับ พวกเราจะฝึกฝนเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้นไปทำไม?

เขานำวิธีเดิม ๆ กลับมาใช้ และรับมือกับราชาอสูรทั้งสองตน เพียงไม่นาน ก็ได้โอกาสกำจัดหนึ่งในสองตนนั้นลงได้ ในเวลาใกล้ ๆ กัน ราชาอสูรที่มีเขาบนหัวก็ถูกสังหารตามไปอีก กระบี่ทมิฬของฉู่โม่วเจาะทะลุหัวใจของมัน ก่อนที่ร่างของมันจะไร้ซึ่งวิญญาณและตกสู่ท้องทะเลด้วยความสงบ

สถานการณ์เริ่มนิ่ง

จากสัตว์อสูรระดับราชาอสูรห้าตน ตอนนี้เหลือเพียงราชาอสูรแมงกระพรุนเท่านั้น

ใช่ว่ามันหนีเสียจนตนอื่น ๆ ตายก่อน

ทว่าตั้งแต่ที่มันปรากฏตัว มันก็ถูกฉู่โม่วยิงแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนใส่อยู่ตลอด จนไม่สามารถเข้าร่วมต่อสู้ด้วยได้ และนี่ก็ทำให้ฉู่โม่วสบายใจขึ้นมากที่ไม่ต้องคอยระวังมันด้วย

ในยามที่ราชาอสูรทั้งสี่ตนถูกกำจัดไปแล้ว ฉู่โม่วจึงมีโอกาสกลับมามองสัตว์อสูรแมงกระพรุนที่มีความสามารถในการป้องกันการโจมตีทางกายภาพได้ตนนี้

“เจ้ามนุษย์นี่น่ากลัวเกินไปแล้ว ข้าต้องหนี!”

“ไม่เช่นนั้น ข้าเองก็ต้องตายที่นี่ด้วยแน่ ๆ!”

เห็นราชาอสูรทั้งสี่ตนร่วมมือกันก็ยังต้องตายภายใต้เงื้อมมือของมนุษย์เพียงคนเดียว ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกหากราชาอสูรแมงกระพรุนตนนี้จะหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

เช่นนั้น

โดยไม่คิดลังเลแม้แต่นิดเดียว มันเลือกที่จะหนี

ในตอนนั้น มันไม่สนใจแล้วว่าตนเองจะบาดเจ็บจากการที่จิตวิญญาณโดนแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนเจาะทะลวงหรือไม่ อสูรแมงกระพรุนอดทนฝืนกลั้นหนีออกมาผ่านช่องว่างมิติและพยายามแหวกว่ายหนีไปด้วยความหวาดกลัว

แต่…

“อยากจะหนีเหรอ?”

ฉู่โม่วแสยะยิ้ม เขารับรู้ได้จากมิติที่แปรผันจากจิตสัมผัสว่าอสูรแมงกระพรุนซ่อนตัวอยู่ในช่องว่างมิติและพยายามหนี ดังนั้นเขาจึงรีบตามไปทันที

ขณะเดียวกัน เพราะการอยู่ในช่องว่างมิติจะไม่สามารถโจมตีทางกายภาพได้ เช่นนั้นแล้ว ฉู่โม่วจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกเสียจากใช้แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนโจมตีซ้ำ ๆ ไปที่จิตวิญญาณของอสูรแมงกระพรุน

ไม่ว่ามันจะหนีไปไกลขนาดไหน

ฉู่โม่วก็ไล่ตามอย่างไม่หยุดยั้ง

การไล่ล่าอย่างไม่มีใครยอมใครนี้เกิดขึ้นในเวลาอันรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตา พวกเขาก็ไล่ตามกันมากว่าหมื่นกิโลเมตรแล้ว

ตลอดทาง

ฉู่โม่วก็ยังคงใช้แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนโจมตีจิตวิญญาณของอสูรแมงกระพรุนไปเรื่อย ๆ ด้วย มันทำให้ราชาอสูรที่พยายามหลบหนีเจ็บหนักขึ้นจนระดับที่เริ่มหายใจไม่ไหว ความเจ็บปวดที่มาจากจิตวิญญาณนี้ ทำให้มันเริ่มที่จะไม่สามารถควบคุมพลังปราณจากทั่วทั้งร่างได้

ครึ่งวันผ่านไป สติของราชาอสูรแมงกระพรุนก็เกือบจะหลุดลอยออกไปแล้ว

ในท้ายที่สุด

มันก็ทนไม่ได้อีกต่อไป

“เจ้ามนุษย์! หันมาคุยกันก่อน!”

ตอนนี้

ราชาอสูรแมงกระพรุนที่พยายามหนีมาตลอดทางซึ่งถึงขีดจำกัดแล้ว ได้ปรากฏตัวออกมาจากมิติที่มันใช้หลบหนี “ข้าจะยอมรับคำขอของเจ้า จากวันนี้เป็นต้นไป ข้าจะไม่ย่างกรายเข้าไปใกล้ชายฝั่งอีกในระยะล้านกิโลเมตร และข้าจะยกเลิกคำสั่งโจมตีมนุษย์กับเหล่าอสูรสมุทรด้วย! นอกจากนี้ ข้าจะยอมมอบขุมทรัพย์บางอย่างให้เจ้า เพียงแค่เจ้าปล่อยข้าไป แบบนี้ดีกว่าไหม?”

ในสายตาของมันเต็มไปด้วยความเว้าวอน

“ก็ใช่ว่าจะปล่อยแกไปไม่ได้หรอกนะ…”

ฉู่โม่วพูด

พลันเมื่อคำพูดนั้นหลุดออกมาจากปากเขา

สีหน้าตกตะลึงเคล้าด้วยความดีใจก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของอสูรแมงกระพรุน

ทว่า

ก่อนที่มันจะทันได้ยิ้มกว้าง ฉู่โม่วก็พูดต่อ “แค่…”

“ในความคิดของฉัน ข้อแลกเปลี่ยนนั่นไม่จำเป็นเลยสักนิด!”

“ฆ่าแกทิ้งซะ อะไร ๆ จะง่ายกว่านี้อีกเยอะ!”

สิ้นเสียง

จิตวิญญาณปฐมกาลในร่างของฉู่โม่วก็ลืมตาตื่นขึ้น แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนก่อร่างสร้างตนใหม่ด้วยเสียงก้องกังวาน นำพามาซึ่งหอกทองคำพุ่งเข้าใส่จิตวิญญาณของราชาอสูรแมงกระพรุนในทันที

ด้วยการโจมตีอันรุนแรงเพียงครั้งเดียว จิตวิญญาณดวงใหญ่ของราชาอสูรแมงกระพรุนที่ทรงพลังก็ดับสลายในจังหวะเดียวกัน

สติที่หลุดลอยออกจากร่างของสัตว์อสูร ไร้ซึ่งร่างกายให้กลับไป รอยยิ้มบนใบหน้าที่ควรจะมีความสุขนั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ มันนิ่งแข็งเพราะร่างของมันไม่มีชีวิตอีกต่อไปแล้ว เป็นเพียงซากศพที่รอวันดับสลาย

จังหวะนั้น

ฉู่โม่วพุ่งเข้าไปพร้อมกับกระบี่ทมิฬในมือ เขายกขึ้นฟันจนเกิดเสียง ‘ฉั้วะ!’ จากนั้นก็เป็นอันถือว่าราชาอสูรแมงกระพรุนตนนี้ได้ตายจากโลกไปโดยสมบูรณ์แล้ว

เพียงคนผู้เดียว

ราชาอสูรที่ทรงพลังทั้งห้าตนก็ถูกกำจัดให้ตายตกตามกันไปจนไม่เหลือใครอีก!

…

…