ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 571 รับกระบี่ของฉันไป และ พละกำลังทั้งหมดถูกเปิดเผย!

บทที่ 571 รับกระบี่ของฉันไป และ พละกำลังทั้งหมดถูกเปิดเผย!

จักรวาลในแขนเสื้อนั้นเป็นพลังเหนือธรรมชาติอย่างที่สาม ที่ฉู่โม่วได้รับมาจากกระบวนท่าเทพเจ้าเร้นลับ ตามที่ตำนานเล่าขาน พลังเหนือธรรมชาตินี้เป็นพลังของเจิ้นหยวนจือ บรรพบุรุษแห่งสวรรค์ที่สามารถกุมโลกทั้งใบไว้ได้ในแขนเสื้อ

ชายหนุ่มไม่รู้ว่าจักรวาลในแขนเสื้อของเขาเป็นเหมือนพลังเหนือธรรมชาติของเจิ้นหยวนจือหรือไม่ แต่แม้ว่ามันจะเหลือความดั้งเดิมอยู่เพียงเล็กน้อย พลังของมันก็ยังแข็งแกร่งอย่างถึงที่สุด

เมื่อเผชิญหน้ากับกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวของโม่ซาง เขาก็ปลดปล่อยมันออกมาโดยไม่ลังเล แล้วเสียงคำรามและสายลมหวีดหวิวก็ดังขึ้นในทันใด

ตูม!

เสียงสายลมและฟ้าร้องดังขึ้นบนผืนฟ้าครั้งแล้วครั้งเล่า โม่ซางรู้สึกราวกับว่าดวงตาของเขามืดมัวลง และเมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่ามีแขนเสื้อขนาดมหึมาปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์อยู่ นอกจากนี้มันยังป้องกันพลังปราณกระบี่ของเขาอีกด้วย ฝ่ามือหนึ่งถูกยื่นออกไป แล้วพลังปราณกระบี่ที่เจิดจรัสก็ดับสูญไปในทันที

“โม่ซาง!”

“นายมีกระบี่อันน่าตกตะลึงที่สามารถตัดท้องฟ้าและผืนดินได้!”

“แต่ฉันก็มีจักรวาลในแขนเสื้อที่สามารถปกคลุมดวงดาวได้!”

ขณะที่ตะโกนเสียงดังลั่น สายตาของฉู่โม่วก็เย็นยะเยือกและเฉียบคมขึ้นในทันใด เลือด พลังปราณ และอณูแห่งชีวิตของเขาพลุ่งพล่าน แขนเสื้อที่ปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์ขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง กลายเป็นม่านที่ดูราวกับว่าสามารถปกคลุมโลกทั้งใบได้

ในตอนนั้นเอง…

ราวกับว่าแสงสว่างระหว่างสวรรค์และโลกถูกแขนเสื้อนี้กลืนกินเข้าไป

และพลังปราณกระบี่ที่ลุกโชนและทรงพลังถึงขีดสุดนั้น เมื่ออยู่ภายใต้จักรวาลในแขนเสื้อ มันก็คงอยู่ได้อีกแค่ไม่กี่อึดใจ ก่อนจะถูกกลืนกินเข้าไปโดยที่จักรวาลในแขนเสื้อไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย กลับกัน มันค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาราวกับว่าต้องการจะกลืนกินโม่ซางเข้าไปด้วยเช่นกัน

ห่างไกลออกไป…

อัจฉริยะทุกคนที่มองเห็นภาพนี้ต่างก็เผยสีหน้าหวาดผวาสุดขีด

“น่ากลัว!”

“น่ากลัวจริง ๆ!”

“นั่นมันวิธีการแบบไหนกัน? เขาเปลี่ยนแขนเสื้อเป็นถุงขนาดใหญ่ปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์ได้ แล้วยังดูดปราณกระบี่ทั้งหมดเข้าไปได้อีกเหรอ?!”

“ดูเหมือนว่าจะเป็นพลังเหนือธรรมชาตินะ… ฉันสัมผัสได้ว่ามีกฎเกณฑ์บางอย่างอยู่ในแขนเสื้อนั้น! มันสามารถบรรจุผู้คนและสิ่งต่าง ๆ ได้!”

“ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่พอฉันเห็นแขนเสื้อนั้น ฉันก็รู้สึกถึงอันตรายอย่างที่ไม่เคยพบมาก่อน ถ้าถูกดูดเข้าไปก็คงจะทำอะไรไม่ได้อีกแล้วละ!”

“พิลึกเกินไปแล้ว!”

ทุกคนต่างก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

ส่วนโม่ซางนั้น เมื่อเผชิญหน้ากับพลังของสวรรค์และโลกในแขนเสื้อนี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนแปลงไปเป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มการต่อสู้นี้มา

เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายสุดขีดจากพลังเหนือธรรมชาตินี้!

“ถ้าถูกดูดเข้าไป ฉันต้องแพ้การต่อสู้นี้ทันทีแน่!”

โม่ซางคิดอยู่ในใจ…

ทันใดนั้น เลือดของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นอีกครั้ง อณูแห่งชีวิตเดือดพล่านราวกับทะเลคลั่ง และพรสวรรค์ธาตุลมระดับเทวะของเขาเริ่มทำงาน ร่างของเขาพลันกลายเป็นแสงหลากสีขณะที่เขาหลบหนีไปจากที่แห่งนี้ในทันที

แต่จักรวาลในแขนเสื้อก็ยังไม่ยอมแพ้ มันยังคงคืบคลานเข้ามาอย่างไม่ย่อท้อ

โม่ซางได้แต่ฟันปราณกระบี่ออกไปและพยายามหลบหนี เขาฟันกระบี่ออกไปกว่าหลายร้อยครั้งและหนีไปไกลกว่าหลายหมื่นกิโลเมตรแล้ว หลังจากนั้น จักรวาลในแขนเสื้อของฉู่โม่วก็ไม่สามารถขยายตัวได้อีกต่อไป และต้องถอยกลับมาในที่สุด

ครืน!

แขนเสื้อที่ปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์หดตัวลงอย่างรวดเร็ว มันห่อหุ้มพลังอันน่าสะพรึงกลัวของปราณกระบี่อันน่าตกตะลึงและกลับไปเป็นแขนเสื้อขนาดปกติบนแขนของฉู่โม่ว

หลังจากที่สั่นไปมาเล็กน้อย มันก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรอีก

ภาพนี้นั้น

ทำให้ผู้ปลุกพลังทั้งหลายและแม้แต่โม่ซางต้องเบิกตากว้าง

ก่อนที่พวกเขาจะมาที่นี่

แม้ว่าพลังเหนือธรรมชาติของชายหนุ่มจะสามารถปกคลุมโลกได้ การปกคลุมก็ง่ายยิ่งกว่าการบรรจุบางสิ่งเข้าไปข้างในมาก

แต่ตอนนี้พวกเขากำลังเห็นอะไรกัน?

กระบี่สะท้านฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวนั้นประกอบกับปราณกระบี่หลายร้อยครั้งถูกแขนเสื้อกลืนกินเข้าไป และใช้เวลาเพียงแค่พริบตาเดียวในการกำจัดพวกมันงั้นเหรอ?

นี่มันพลังเหนือธรรมชาติแบบไหนกัน?

ข้อสงสัยเช่นนี้ปรากฏขึ้นในความคิดของทุกคน

โม่ซางเองก็เช่นกัน

“เป็นพลังที่น่าอัศจรรย์จริง ๆ!”

โม่ซางอยู่ในสภาวะสิ้นหวังและใช้พลังงานไปมากมายแล้ว เขาจ้องเขม็งไปยังแขนเสื้อของฉู่โม่วและตะโกนมาจากหลายหมื่นกิโลเมตร “ฉู่โม่ว พลังในกระบี่ของฉันทรงพลังมาก ถึงแกจะไม่กล้าเผชิญหน้ากับเทพเจ้าโดยตรง แต่ในเมื่อทำลายพวกมันได้ง่ายดายขนาดนี้ มันก็ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน!”

“แต่พลังเหนือธรรมชาตินั้นมันมีชื่อว่าอะไรกัน?!”

เขาเอ่ยถาม…

“จักรวาลในแขนเสื้อ!”

ฉู่โม่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวเสียงดังลั่น

“จักรวาลในแขนเสื้อ… จักรวาลในแขนเสื้อ… ก็ดูสมเหตุสมผล!”

โม่ซางพยักหน้าและไม่พูดอะไรอีก

หากเป็นผู้ปลุกพลังทั่วไป หลังจากที่ต่อสู้มาจนถึงจุดนี้ มันก็แทบจะสิ้นสุดลงแล้ว… อย่างไรแล้ว หากตัดสินจากสถานการณ์ในปัจจุบัน ทั้งสองฝ่ายอยู่ในระดับเดียวกัน ซึ่งไม่สามารถทำอะไรอีกฝ่ายได้ หากต่อสู้ต่อไปก็คงจะไม่ได้ผลลัพธ์อะไรทั้งนั้น

แต่

ทั้งฉู่โม่วและโม่ซางจะไม่จบการต่อสู้นี้ง่าย ๆ แน่

โม่ซางต้องการสังหารชายหนุ่มและบีบเค้นผู้ปลุกพลังของอีกเผ่าพันธุ์หนึ่ง และอีกฝ่ายเองก็คิดเช่นเดียวกัน

ในการต่อสู้นี้ หากไม่เกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น พวกเขาก็จะสู้ต่อไปจนกว่าจะมีผู้ชนะอย่างแน่นอน

“โม่ซาง นายโจมตีไปสองครั้งแล้ว ทีนี้ถึงตาฉันบ้างละ!”

ฉู่โม่วกล่าวเสียงดังลั่น

เมื่อเขาพูดจบ…

เลือด พลังปราณ และอณูแห่งชีวิตของฉู่โม่วก็พลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง กระบวนท่าและพรสวรรค์มากมายถูกใช้งานในทันที

กายาวิญญาณห้าธาตุระดับตะวัน!

กายากระบี่เทวะระดับราชันย์!

อสนีบาตคงกระพันระดับเทวะ!

กายาทวิเนตรระดับเทวะ!

อีกาทองคำสามขาแห่งสุริยัน!

…

พลังเหนือธรรมชาติทุกชนิดและวิธีการทุกรูปแบบถูกใช้งาน

ในพริบตาเดียว

อีกาสุริยันสีทองอร่ามก็ระเบิดเปลวเพลิงสีทองมากมายออกมา

สายฟ้านับไม่ถ้วนคำรามลงมาจากสวรรค์และห่อหุ้มโดยรอบร่างกายของฉู่โม่ว ผสานไปกับเปลวเพลิงสีทองแห่งดวงอาทิตย์และก่อเกิดเป็นเพลิงสายฟ้า

เกิดพายุโหมกระหน่ำที่เต็มเปี่ยมไปด้วยอัสนีบาตและเปลวเพลิง

ตลอดจนโลหะที่เต็มไปด้วยความแหลมคม

กาลเวลา!

ห้วงมิติ!

แรงโน้มถ่วง!

พลังและความสามารถทุกรูปแบบพลุ่งพล่านอย่างต่อเนื่อง แล้วพลังกายกว่า 2.1 พันล้านพลังมังกรก็ระเบิดออกมาในทันใด

แต่…

มันยังไม่จบเพียงเท่านั้น!

“อีกาสุริยัน ช่วยที!”

ฉู่โม่วคำรามลั่นขณะที่เบิกตากว้าง

หลังจากนั้น

อีกาสุริยันที่ลอยอยู่ข้างหลังเขาก็ส่งเสียงร้องที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งสวรรค์และโลก เปลวเพลิงสีทองแห่งดวงอาทิตย์นับไม่ถ้วนปะทุออกมา แล้วมันก็กลายร่างเป็นลำแสงพร้อมพลังงานไร้ที่สิ้นสุดที่หลั่งไหลเข้าไปในร่างกายของชายหนุ่มทันที

ครืน!

พละกำลังของฉู่โม่วทะยานสูงขึ้น!

พละกำลังกายของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว!

2.2 พันล้านพลังมังกร!

2.3 พลังมังกร!

2.4 พลังมังกร!

…

ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ พลังกายของฉู่โม่วก็กลับกลายเป็น 2.8 พันล้านพลังมังกรในทันใด

“ดูเหมือนว่าตอนนี้ฉันจะรับพลังกายได้เท่านี้แหละ!”

“ถึงจะน้อยกว่าที่คิดเอาไว้หน่อยแต่… เท่านี้ก็พอแล้ว!”

ฉู่โม่วพึมพำ

หลังจากนั้น…

กระบี่ดาราทมิฬพลันมาอยู่ในกำมือ

เจตจำนงกระบี่และเจตสังหารทั่วทั้งร่างกายถูกปลดปล่อยออกมา รัศมีกระบี่อันแหลมคมนับไม่ถ้วนแพร่กระจายออกมาทำลายพื้นที่ด้วยรัศมีกว่าแสนกิโลเมตรจนพังทลายลง

“ฟัน!”

ฉู่โม่วฟันกระบี่ออกไปในอากาศโดยไม่ลังเล ปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวพลันพลุ่งพล่านด้วยความแหลมคมถึงขีดสุดและพลังสังหารอบอวลไปทั่วทุกหนแห่ง

เมื่อปราณกระบี่นี้ปรากฏขึ้น…

สายฟ้าอันโกลาหลรวมตัวกัน เปลวเพลิงสีทองที่เผาผลาญทุกสิ่งพลุ่งพล่าน และกระทั่งผสานไปด้วยพลังธาตุโลหะ… พลังทุกรูปแบบเพิ่มสูงขึ้นและภายใต้การระเบิดของพวกมัน วิถีกระบี่ของโม่ซางที่เคยกระจัดกระจายอยู่โดยรอบพลันแหลกสลายจนเกิดเป็นรูขึ้นกลางอากาศ

แสงศักดิ์สิทธิ์สว่างไสวระเบิดออกมา เปลวเพลิงและสายฟ้าไร้ที่สิ้นสุดพลุ่งพล่านไปทั่วทั้งผืนฟ้าและกระทั่งผืนดิน พื้นที่ไกลกว่าที่ตาจะมองเห็นได้สั่นสะท้านอย่างรุนแรงราวกับว่าตกตะลึงในกระบี่นี้

“นี่… นี่มันอะไรกัน?!”

“น่ากลัว! น่ากลัวจริง ๆ!”

“หรือว่านี่จะเป็นพละกำลังที่แท้จริงของฉู่โม่ว?!”

เมื่อสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของกระบี่นี้ อัจฉริยะนับไม่ถ้วนก็จ้องมองด้วยความตกตะลึง

ส่วนโม่ซางนั้นมีคำเตือนปรากฏขึ้นในใจนับไม่ถ้วน

แม้ว่าพละกำลังของเขาจะแข็งแกร่ง มันก็ยังขึ้นอยู่กับวิธีการสังหารด้วย ตรงกันข้าม การป้องกันของเขานั้นไม่ได้ดีมากนัก มันไม่โดดเด่นนักเมื่อเปรียบเทียบกับพละกำลังของเขา เมื่อเปรียบเทียบกับอัจฉริยะคนอื่นแล้ว เขาจึงเทียบไม่ได้เลยสักนิด

เพียงแต่ว่า…

การป้องกันเช่นนี้นั้นไร้ประโยชน์เมื่อเผชิญหน้ากับปราณกระบี่ของฉู่โม่ว!

เขารับการโจมตีต่อไปไม่ได้แล้ว!

‘ต้องหลบ!’

‘ไม่งั้น ถึงจะไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บหนักแน่!’

ความคิดของโม่ซางเปลี่ยนแปลงไปและเขาตัดสินใจในทันที

ร่างของเขากะพริบในทันใด พรสวรรค์มากมายถูกใช้งานอย่างพร้อมเพรียงกันขณะที่เขาพยายามออกไปจากที่นี่

แต่ในตอนนั้นเอง สีหน้าของเขาก็ต้องบิดเบี้ยวไปอีกครั้ง

“เป็นไปได้ยังไงกัน!”

ม่านตาของโม่ซางเบิกกว้างขณะที่เขาเผยสีหน้าตื่นตระหนกออกมาในที่สุด

เขาตั้งใจว่าจะใช้พรสวรรค์ธาตุแสงและพรสวรรค์ธาตุลมหลบหนีไป แต่กลับต้องขวัญเสียเมื่อพบว่าห้วงมิติโดยรอบหนักอึ้งขึ้นในทันใด ทำให้การเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้าลงไปชั่วขณะหนึ่ง

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น…

พรสวรรค์ธาตุความมืดของเขาเองก็ไม่ทำงานด้วยเช่นกัน ห้วงมิติโดยรอบดูเหมือนจะถูกผนึกเอาไว้ ทำให้เขาไม่สามารถซ่อนตัวในห้วงอากาศได้

แม้ว่าพละกำลังของเขาจะทำลายผนึกเช่นนี้ได้ในทันที

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับปราณกระบี่ที่รุนแรงเช่นนี้ อย่าว่าแต่ป้องกันเลย แค่เพียงเสี้ยววินาทีก็เพียงพอที่จะสังหารแล้ว!

“เขามีพรสวรรค์แห่งห้วงมิติและแรงโน้มถ่วง!”

หัวใจของโม่ซางสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่งและสีหน้าตกตะลึงปรากฏขึ้นบนใบหน้าเป็นครั้งแรก

แต่ในตอนนี้ เขาไม่มีเวลาที่จะคิดมากเกินไป ปราณกระบี่มุ่งหน้าเข้ากำลังมุ่งหน้าเข้ามาหา จนไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย เขารีบหยิบสมบัติชิ้นหนึ่งออกมาจากบริเวณหน้าอกและใช้งานมันทันที

มันเป็นสมบัติทรงระฆังราวกับหอคอยเก้าชั้นที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของโม่ซาง มันหมุนไปรอบ ๆ และสร้างชั้นแสงสีทองออกมาป้องกันทั่วทั้งร่างกายของเขา

เปรี้ยงงง!!

เมื่อสมบัติชิ้นนี้ปรากฏขึ้น ปราณกระบี่ได้โจมตีไปแล้ว

มีเสียงระเบิดดังลั่นและพลังปราณกระบี่ปะทะเข้ากับแสงสีทองจนเกิดคลื่นสั่นสะเทือนอันน่าสะพรึงกลัวแพร่กระจายออกไปในทันที รัศมีอันน่าหวาดกลัวแพร่กระจายออกไปในอากาศ ทำให้ท้องฟ้าและจักรวาลทั่วทุกทิศทางต้องสั่นสะท้านอย่างรุนแรง รวมไปถึงดวงดาวบนท้องฟ้าด้วยเช่นกัน

“ถอยทัพ!”

“ไปเร็ว!”

“ไม่นะ รีบหนีเร็วเข้า!”

ห่างไกลออกไป…

อัจฉริยะจากทั้งสองเผ่าพันธุ์ที่กำลังมองดูอยู่พลันเปลี่ยนสีหน้าและรีบหลบหนีท่ามกลางความโกลาหลทันที