ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 709 เตรียมตัวจากลา กับ อดีตของบรรพชนหมัว (ปลาย)

บทที่ 709 เตรียมตัวจากลา กับ อดีตของบรรพชนหมัว (ปลาย)

หลังจากนั้น ผู้เฒ่าเชียนฮัวก็หันไปมองยังบรรพชนหมัวและซีชูผู้ยังไม่อยากแยกจากกัน ก่อนหรี่ตาลงในทันใด “พ่อหนุ่มฉู่ อยากรู้ไหมว่าทำไมพ่อหนุ่มหมัวกับซีชูถึงเป็นแบบนี้?”

ผู้เฒ่าเชียนฮัว หรือว่าเธอจะเล่าเรื่องอดีตของบรรพชนหมัวกับซีชูให้ฟัง?

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น หัวใจของฉู่โม่วก็เต้นไม่เป็นจังหวะ

แน่นอนว่าเขาสงสัยเรื่องอดีตของบรรพชนหมัวและท่านซีชู

เขากระทั่งคิดว่าจะไปถามบรรพชนหมัวหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่กล้าถามออกไปเสียที

และในตอนนี้…

“คงไม่ดีหรอกครับ…”

ฉู่โม่วดูเหมือนพยายามหลีกเลี่ยง แต่แท้จริงแล้วเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เมื่อเห็นดังนั้น… ผู้เฒ่าเชียนฮัวก็หัวเราะร่วนออกมาทันที “เธอนะเธอ ถ้าอยากรู้ก็แค่พูดออกมาสิ จะทำเป็นเก๊กไปทำไม เหมือนพ่อหนุ่มหมัวสมัยก่อนเป๊ะเลย”

เมื่อหัวเราะเสร็จ

เธอก็ถอนหายใจยาวและเริ่มอธิบายให้ฟัง

เมื่อห้าแสนปีก่อน เผ่าพันธุ์มนุษย์มาที่เผ่าพันธุ์นารีเป็นครั้งแรกเพื่อเข้าร่วมการประลองเทพเจ้า

ในตอนนั้น เผ่าพันธุ์มนุษย์เพิ่งจะได้ตั้งรกรากในจักรวาล และพละกำลังก็ไม่ได้แข็งแกร่งเท่าในปัจจุบัน และเป็นได้แค่เผ่าพันธุ์ขนาดเล็ก แน่นอนว่าไม่มีใครสนใจว่าพวกเขาจะเข้าร่วมการประลองเทพเจ้าที่นี่

แต่เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็ไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย …พวกเขาไม่ได้แข็งแกร่งมาก จะโดนดูถูกก็ไม่แปลก

แต่…

เมื่อตัวตนระดับเทพเจ้าจากเผ่าพันธุ์มนุษย์เข้าร่วมการประลอง พวกเขาก็ถูกเผ่าพันธุ์หนึ่งรังแกอย่างหนัก ในการแข่งขัน เผ่าพันธุ์มนุษย์เป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่แล้ว และจะต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อย่างแน่นอน แต่ต่างเผ่าก็ยังคงโจมตีอย่างรุนแรงไม่หยุด

ศัตรูมาจากเผ่าพันธุ์ขนาดกลาง และมีพละกำลังแข็งแกร่งยิ่งกว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์มาก มันแทบไม่ต่างไปจากเผ่าพันธุ์มนุษย์วิหคเลย

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ตัวตนระดับเทพเจ้าจากต่างแดนเชื่อว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์คงไม่กล้าพูดอะไรทั้งสิ้น และแม้แต่เผ่าพันธุ์อื่น ๆ ก็เชื่อว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์คงได้แต่กัดฟันดูและไม่กล้าเผยสีหน้าไม่พอใจออกมาเสียด้วยซ้ำ

แต่สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดคือ

เผ่าพันธุ์มนุษย์กลับเลือกความรุนแรง!

หลังจากการประลองเทพเจ้า มหาเทวะยุทธ์เผ่ามนุษย์ก็หยุดเรือรบของต่างเผ่าเอาไว้ และมนุษย์เพียงคนเดียวนั้นก็ต่อสู้กับมหาเทวะยุทธ์ฝ่ายศัตรูถึงห้าคน

การต่อสู้นี้

ดำเนินไปกว่าหนึ่งเดือนเต็ม และผลท้ายที่สุดก็คือมหาเทวะยุทธ์เผ่ามนุษย์สังหารมหาเทวะยุทธ์ฝ่ายศัตรูห้าคนจนหมด!

ไม่มีผู้ปลุกพลังคนไหนบนเรือรบรอดไปได้!

หลังจากสงครามนี้ ประวัติศาสตร์ของมหาเทวะยุทธ์เผ่ามนุษย์ก็อาบไปด้วยเลือดและรากฐานการบ่มเพาะเสียหายอย่างหนัก แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอยู่ในอวกาศด้วยจิตวิญญาณต่อสู้เต็มเปี่ยมและพุ่งทะยานขึ้นไปยังจุดที่สูงกว่า

หลังจากนั้น…

ชื่อเสียงของเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งกลุ่มดาวกันย์ เผ่าพันธุ์มากมายรู้จักเผ่าพันธุ์มนุษย์ และยังรู้เรื่องมหาเทวะยุทธ์เผ่ามนุษย์ผู้เคียดแค้นอีกด้วย!

นอกจากนี้ ตอนที่เขาต่อสู้กับมหาเทวะยุทธ์ต่างแดนห้าคนนั้น มีผู้ปลุกพลังเผ่าพันธุ์นารีคนหนึ่งบังเอิญโดนลูกหลงไปด้วย

แน่นอนว่าในการต่อสู้ระหว่างมหาเทวะยุทธ์หกคนนั้น เธอไม่มีโอกาสรอดออกมาได้แม้แต่น้อย แต่ใครจะไปคิดว่ามหาเทวะยุทธ์เผ่ามนุษย์คนนั้นจะช่วยเธอเอาไว้ได้ในจังหวะวิกฤต

ผู้ปลุกพลังเผ่าพันธุ์นารีตกอยู่ในอ้อมแขนของมหาเทวะยุทธ์เผ่าพันธุ์มนุษย์ในตอนนั้น

ท่าทีอันกล้าหาญและแข็งแกร่งของเขาติดอยู่ในใจของเธอตั้งแต่นั้นมา

หลังจากการต่อสู้ มหาเทวะยุทธ์เผ่ามนุษย์คนนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัสและกำลังจะตาย ผู้ปลุกพลังเผ่าพันธุ์นารีคนนั้นจึงหยิบสมบัติโบราณที่เพิ่งได้รับออกมาและมอบมันให้กับเขาโดยไม่ลังเล

ชีวิตของมหาเทวะยุทธ์เผ่ามนุษย์คนนั้นจึงถูกช่วยเอาไว้ได้

แต่…

อาการบาดเจ็บนั้นสาหัสเกินไป แม้ว่าผู้ปลุกพลังเผ่าพันธุ์นารีจะขอยาล้ำค่ามาจากผู้อาวุโส เธอก็ไม่อาจรักษาพื้นฐานพลังที่เสียหายของมหาเทวะยุทธ์เผ่ามนุษย์ได้แม้แต่น้อย ทำให้หลงเหลือบาดแผลสาหัสเอาไว้

ระหว่างช่วงเวลานั้น

ทั้งสองก็พัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างกัน

หลังจากนั้น

มหาเทวะยุทธ์เผ่ามนุษย์ก็ฟื้นฟูขึ้นมาจากอาการบาดเจ็บ เขาจึงจากไปพร้อมกับผู้ปลุกพลังจากเผ่าพันธุ์มนุษย์คนอื่น ๆ

เมื่อเขาจากไป

มหาเทวะยุทธ์เผ่าพันธุ์นารีก็ไปส่งอีกฝ่ายด้วยความฝืนใจ

มหาเทวะยุทธ์เผ่ามนุษย์คนนั้นเองก็ไม่เต็มใจนัก แต่เขาจำเป็นต้องกลับไป เผ่าพันธุ์มนุษย์ในตอนนั้นยังคงอ่อนแอและเกิดความขัดแย้งภายในขึ้น หากอีกฝ่ายโจมตีและไม่มีเขาอยู่ เผ่าพันธุ์มนุษย์จะต้านทานได้อย่างไรกัน?

ทั้งสองจึงได้แต่กล่าวลากัน

หลังจากที่กลับไป เผ่าพันธุ์ที่เสียมหาเทวะยุทธ์ไปถึงห้าคนเพราะเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็มาบุกโจมตีจริง ๆ

เผ่าพันธุ์มนุษย์ผู้อ่อนแอต้องเผชิญหน้ากับเผ่าพันธุ์ขนาดกลาง พวกเขาแทบต้านทานไม่ได้เสียด้วยซ้ำ

เขานำพาเผ่าพันธุ์มนุษย์เอาตัวรอดมาอย่างยากลำบาก และพัฒนาเผ่าพันธุ์ขึ้นไปพร้อม ๆ กัน

ท้ายที่สุด หลังจากที่ผ่านมาเป็นเวลานาน

เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็แข็งแกร่งมากขึ้นและมากขึ้น ทำให้มีผู้ปลุกพลังในขั้นมหาเทวะยุทธ์จำนวนมากขึ้นไปด้วย

ท้ายที่สุด มันก็ไปถึงจุดที่อ่อนแอกว่าศัตรูเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น พวกเขาจึงไม่ต้องกังวลว่าจะสูญเสียทุกสิ่งไปอีกแล้ว

เผ่าพันธุ์มนุษย์จึงเริ่มคิดที่จะเข้าร่วมการประลองเทพเจ้าต่อไป

และในครั้งนี้

ผ่านมาแล้วเกือบสองแสนปีหลังจากที่เข้าร่วมการแข่งขันครั้งแรก!

ในระหว่างนั้น สิ่งต่าง ๆ ได้เปลี่ยนแปลงไปมาก

ในตอนนั้น มหาเทวะยุทธ์เผ่ามนุษย์คิดว่าผู้ปลุกพลังเผ่าพันธุ์นารีคนนั้นอาจไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว และรู้สึกเศร้าสุดหัวใจ แต่มันก็เหนือยิ่งกว่าที่เขาคาดการณ์เอาไว้

เมื่อมาถึงยังเผ่าพันธุ์นารี เขาพลันมองเห็นเพื่อนเก่าที่รอคอยอยู่

ในตอนนี้…

ผู้ปลุกพลังขั้นเทวะยุทธ์หลายคนได้เข้าสู่ขั้นมหาเทวะยุทธ์แล้ว

เพื่อนเก่าสองคนได้กลับมาเจอกันด้วยความสุขเหลือล้น

แม้จะผ่านมากว่าสองแสนปี ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองก็ไม่อ่อนแอลงแม้แต่น้อย มันกลับเหนียวแน่นยิ่งกว่าเก่าเสียด้วยซ้ำ

คราวนี้เมื่อได้กลับมาพบกัน พวกเขาก็แสดงความรักที่มีให้แก่กันออกมาทันที

แต่…

ยังมีปัญหาหนึ่งอยู่ตรงหน้าทั้งสอง

เผ่าพันธุ์มนุษย์ยังคงอ่อนแอ และมหาเทวะยุทธ์เผ่ามนุษย์ก็ไม่อาจแยกจากเผ่าพันธุ์มนุษย์มาได้ มหาเทวะยุทธ์เผ่าพันธุ์นารีเองก็เป็นศิษย์คนโปรดของบรรพบุรุษเผ่าพันธุ์นารี เธอจึงไม่อาจออกไปจากแดนบรรพบุรุษและเดินทางไกลไปถึงเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้

ทั้งสองจึงต้องแยกจากกัน

แต่ละครั้ง ทั้งสองได้แต่พบกันเป็นเวลาสั้น ๆ ด้วยการประลองเทพเจ้าที่จัดขึ้นทุก ๆ หมื่นปีเท่านั้น

…

ผู้เฒ่าเชียนฮัวค่อย ๆ เล่าเรื่องราวให้ฟัง

แม้ว่าเธอจะไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แต่ฉู่โม่วก็เข้าใจเป็นอย่างดี

มหาเทวะยุทธ์เผ่ามนุษย์และเผ่าพันธุ์นารีนั้นคงจะเป็นบรรพชนหมัวและซีชู

ส่วนเผ่าต่างแดนที่บุกรุกเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็คือเผ่าพันธุ์มนุษย์วิหคนั่นเอง!

“เฮ้อ…”

หลังจากที่ได้ยินเรื่องราวทั้งหมด ชายหนุ่มก็อดถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน

ว่าบรรพชนหมัวจะมีอดีตเช่นนี้

“วีรบุรุษและหญิงสาวช่วยชีวิตกัน ความเป็นความตายขึ้นอยู่กับกันและกัน และความสัมพันธ์ที่ยาวนานกว่าห้าแสนปี… น่าสะเทือนใจจริง ๆ!”

ฉู่โม่วพึมพำ

ทันใดนั้น…

เขาก็หันไปมองยังผู้อาวุโสสองคนที่ฝืนใจกล่าวลากัน แล้วอารมณ์ของเขาก็เริ่มเศร้าหมองลงเล็กน้อย

บรรพชนหมัวเอาใจใส่เผ่าพันธุ์มนุษย์มากเกินไป!

มีผู้คนมากมายที่เป็นถึงมหาเทวะยุทธ์ แต่เพราะเผ่าพันธุ์มนุษย์ พวกเขาจึงไม่อาจใช้ชีวิตกับคนที่รักได้!

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เขาก็มองไปยังผู้เฒ่าเชียนฮัวตรงหน้า และกล่าวด้วยความลังเลอีกครั้ง “ท่านผู้เฒ่า…”

“ทำไมล่ะ อยากให้สองคนนั้นมีความสุขเหรอ?”

ก่อนที่ฉู่โม่วจะได้พูด ผู้เฒ่าเชียนฮัวก็กล่าวออกมาเสียก่อน

“ใช่ครับ!”

ชายหนุ่มพยักหน้า

“พ่อหนุ่มฉู่ เธอต้องรู้ด้วยว่าซีชูเป็นศิษย์คนโปรดของฉัน! พูดตามหลักการแล้ว นอกจากว่าพ่อหนุ่มหมัวจะยอมอยู่ที่นี่ ฉันก็ไม่มีทางให้ทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกันแน่!”

ผู้เฒ่าเชียนฮัวกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ทันทีที่เธอพูดเช่นนั้นออกมา ฉู่โม่วก็ตั้งใจจะพูดต่อ

แต่ในไม่ช้า ผู้เฒ่าเชียนฮัวก็พูดขึ้นมาเสียก่อน

ผู้เฒ่าเชียนฮัวกล่าวพร้อมยิ้มบาง ๆ “แต่…”

“ถ้าเธอเปิดปากแล้ว ไม่ใช่ว่าฉันตอบตกลงไม่ได้หรอก ฉันควรจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอไว้ แต่นอกจากนั้น เธอสัญญาอะไรกับฉันอีกอย่างหนึ่งได้ไหมล่ะ?”