ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 72 คว้าประกายแสงแห่งแรงบันดาลใจ

แต่ชายหนุ่มไม่ได้คิดจะตกหลุมพรางนั่นอยู่แล้ว

ทุกครั้งที่ใช้พรสวรรค์ห้วงมิติเพื่อหลบหลีก เขาจะโจมตีสวนกลับไปด้วยพร้อม ๆ กัน

กระบวนการคิดอ่านของฉู่โม่วกำลังทำงานอย่างหนัก การโจมตีทุกครั้งมีจุดประสงค์เพียงเพื่อเรียกความทรงจำจากการใช้กระบวนท่าที่เพิ่งใช้ไปกลับมาเท่านั้น

ภายใต้ความเป็นความตายเช่นนี้

สติของเขากำลังเฉียบคมประดุจกระบี่อีกหนึ่งเล่มเลยก็ว่าได้

ภาพจำของกระบวนท่าลึกลับที่เคยเป็นเพียงความทรงจำอันเลือนราง

บัดนี้กำลังชัดเจนขึ้นมาทีละนิด!

จนกระทั่งในที่สุด ฉู่โม่วก็เริ่มสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของมันอีกครั้ง ประกายแสงของความเข้าใจ

เข้าใจแล้ว!

…

หือ?

วานรเผือกอัคนีที่โจมตีฉู่โม่วอยู่นั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างของมนุษย์ตัวเล็ก มันรู้สึกได้ว่ากลิ่นอายนี้เปลี่ยนแปลงไป

ไม่รู้ว่าทำไม

แต่กลิ่นอายดังกล่าวทำให้ภายในใจที่ห้าวหาญของมันรู้สึกตะขิดตะขวงขึ้นมาแล้วนิดหน่อย

‘ข้าควรจะรีบจัดการหนอนแมลงน่ารำคาญนี่ได้แล้ว…’

ตระหนักได้เช่นนั้น มันก็กระตุ้นพลังเพลิงบนร่างกายให้ร้อนแรงขึ้น ราวกับว่าจะแผดเผาทุกสิ่งอย่างให้มอดไหม้ไปหมด

อย่างไรก็ตาม

เพียงแค่มันกำลังคิดว่าจะต้องทำอย่างไร

ในตอนนั้น

เสียงของคมกระบี่ที่บางเบาก็ดังสะท้านขึ้นมาท่ามกลางสมรภูมิแห่งนี้!