ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 732 ก้าวสุดท้ายของขั้นเทวะยุทธ์ กับ เกือบ 10,000 พลังดวงดาว!

บทที่ 732 ก้าวสุดท้ายของขั้นเทวะยุทธ์ กับ เกือบ 10,000 พลังดวงดาว!

ฉู่โม่วสัมผัสได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในโลกบนฝ่ามือ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมากนัก

ในตอนนี้ เขากำลังจะเตรียมค่ายกลโดยรอบถ้ำที่สร้างขึ้นมา หลังจากที่ทำทุกอย่างเสร็จสิ้น ชายหนุ่มก็นั่งขัดสมาธิลง จ้องมองไปยังโอสถในขวดหยกตรงหน้าด้วยสายตาเปล่งประกาย

“สมุนไพรวิญญาณที่มีอายุหลายหมื่นปี โอสถที่เปลี่ยนแปลงจากร่างกายของมันจะน่ากลัวได้ขนาดไหนกันนะ?”

เขาพึมพำกับตัวเองด้วยความตื่นเต้นในหัวใจ

หลังจากนั้น เขาก็เปิดฝาขวดหยกออก ซึ่งมันก็ส่งกลิ่นหอมหวนลอยออกมาทันที ทำให้ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความโหยหา

ชายหนุ่มไม่เก็บความอยากเอาไว้อีกต่อไป และดื่มมันเข้าไปจนหมดในทีเดียว

อึก!

เมื่อโอสถไหลผ่านลำคอลงไป มันก็กลับกลายเป็นลำแสงของพลังงานบริสุทธิ์ที่พลุ่งพล่านไปทั่วกระดูกและแขนขาในทันที

พลังงานเหล่านี้มีปริมาณมหาศาล และสำหรับฉู่โม่ว พวกมันแทบจะไร้ที่สิ้นสุดราวกับมหาสมุทร แต่ก็พวกมันก็ไม่ได้รุนแรงและยังนุ่มนวลอย่างถึงที่สุด

“โอสถนี่ถูกผลิตโดยสมุนไพรวิญญาณ คุณภาพยาข้างในก็บริสุทธิ์มากกว่าที่เคยเห็นมาก่อน!”

“ด้วยพลังงานนี้ ฉันอาจจะเพิ่มพละกำลังขึ้นอีกขั้นและเข้าสู่ขั้นเทวะยุทธ์ระดับปลายได้สำเร็จ!”

เมื่อคิดได้ดังนั้น ชายหนุ่มก็ตาลุกวาว

ทันใดนั้น เขาก็ใช้ตำราหอศักดิ์สิทธิ์ทองคำลึกลับและเริ่มสกัดพลังงานนี้ทันที

ในขณะเดียวกัน

ฉู่โม่วก็นำแท่นประทับรู้แจ้งและแผ่นศิลารู้แจ้งออกมา แล้วพรสวรรค์เร่งเวลาก็ถูกใช้งานเพื่อเสริมการสกัดพลังงานในทันที

ตูม! ตูม! ตูม!

ในสถานการณ์เช่นนี้

ฉู่โม่วสกัดพลังงานในร่างกายได้อย่างรวดเร็ว

พละกำลังของเขาเองก็พัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ผ่านไปถึงหลายวันแล้ว

ในวันนี้ บุตรแห่งโชคชะตาผู้ปลีกตัวออกมาเพื่อสกัดพลังรักษาพลันปลดปล่อยรัศมีอันยิ่งใหญ่ออกมา ทำให้ทั่วทั้งค่ายกลต้องสั่นสะเทือน แต่มันก็ไม่ส่งเสียงใด ๆ ทั้งสิ้น

แต่ถึงอย่างนั้น

ภายในพื้นที่ระยะหนึ่งล้านกิโลเมตรในตอนนี้นั้น

สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนพลันสัมผัสได้ถึงอันตรายครั้งใหญ่และรีบหลบหนีไป หรือไม่ก็กลับไปที่รังของตัวเอง หรือวิ่งว่อนไปทั่วอย่างบ้าคลั่ง และอื่น ๆ อีกมากมาย

เสียงของเหล่านก สัตว์อสูร และแมลงนั้นเงียบสงัดยิ่งกว่า

โลกทั้งใบดูเหมือนถูกกดปุ่มปิดเสียง นอกจากเสียงของต้นไม้ที่ปลิวไปตามลมแล้วก็ไม่มีเสียงอื่นใดอีก

โชคยังดีที่พลังงานนี้จางหายไปอย่างรวดเร็ว

มันเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่หนึ่ง แล้วจึงเงียบสงบไป

เป็นเวลานานกว่าสิ่งมีชีวิตทั้งหลายจะรู้สึกว่าอันตรายได้หายไปแล้ว หลังจากนั้น พวกมันจึงกลับออกมาจากรังและเริ่มสำรวจพื้นที่โดยรอบด้วยความหวาดระแวง

หลังจากที่ยืนยันได้แล้วว่าไม่มีภยันตราย พวกมันจึงได้โล่งใจขึ้น

…

ข้างในถ้ำที่ถูกสร้างขึ้นชั่วคราว

ฉู่โม่วพลันลืมตาขึ้น

ในตอนนี้ แสงศักดิ์สิทธิ์พุ่งออกมาบนพื้นหน้าถ้ำราวกับมีดอันแหลมคม ทำให้เกิดหลุมลึกสองแห่งและทะลุจนลับสายตาไป

“เทวะยุทธ์ระดับสูง!”

ฉู่โม่วถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพึมพำกับตัวเอง

การฝึกฝนครั้งนี้ ด้วยความช่วยเหลือของโอสถในร่างกายของสมุนไพรวิญญาณ เขาก็พัฒนาจากขั้นเทวะยุทธ์ระดับกลางมาสู่เทวะยุทธ์ระดับปลายได้สำเร็จ!

มันทำให้ชายหนุ่มพึงพอใจอย่างถึงที่สุด

ในขณะเดียวกัน เขาก็ต้องตกตะลึงในพลังรักษาภายในขวดเหลวชนิดนี้

ต้องรู้ด้วยว่า เมื่อพูดถึงผู้ปลุกพลังขั้นเทวะยุทธ์ หากต้องการที่จะพัฒนาระดับขั้นเล็ก ๆ ก็มักจะต้องใช้เวลากว่าหลายพันปีแม้ว่าจะมีศักยภาพสูงก็ตาม หากมีศักยภาพไม่เพียงพอก็อาจต้องใช้เวลานานยิ่งกว่านั้นก็ได้

แต่พื้นฐานพลังของเขานั้นน่าสะพรึงกลัวกว่าผู้ปลุกพลังทั่วไปมาก และพลังงานที่จำเป็นต้องใช้ก็น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ามาก

ในตอนแรก เขาฝึกฝนจากเทวะยุทธ์ระดับต้นไปสู่ระดับกลาง ภายใต้การเร่งเวลา เขาใช้เวลาสี่เดือนเต็มซึ่งเทียบเท่ากับเวลาราวสิบเจ็ดปี

แต่ตอนนี้ เขากลับใช้เวลาเพียงแค่สามวัน!

หากไม่ใช่การเร่งเวลา เขาจะต้องใช้เวลาไม่เกินครึ่งปี!

นี่ทำให้เห็นว่าพลังรักษาในร่างกายของสมุนไพรวิญญาณนี้ทรงพลังขนาดไหน

และเมื่อคิดมาถึงตรงนี้

ฉู่โม่วก็อดคิดไม่ได้ว่าหากกินจิตวิญญาณแห่งการรักษาเข้าไป มันอาจจะทำให้เขาก้าวเข้าสู่ขั้นมหาเทวะยุทธ์เลยก็ได้!

แต่หลังจากที่คิดดูแล้ว ฉู่โม่วก็กำจัดความคิดนั้นออกไป

การพัฒนาอย่างยั่งยืนนั้นดีกว่าหมดทรัพยากรในคราวเดียว

“เก็บมันไว้ก่อน!”

“ฉันค่อยเอามาใช้เมื่อจำเป็นในอนาคต นอกจากจะเพิ่มระดับพลังได้แล้ว โอสถนี่ยังเต็มไปด้วยพลังชีวิตบริสุทธิ์ที่สามารถรักษาบาดแผลและยืดอายุขัยของฉันได้ด้วย!”

“แบบนั้นมีประโยชน์กว่ากินเข้าไปเลยตั้งเยอะ!”

ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง

ตอนนี้ในโลกบนฝ่ามือ เสี่ยวลู่ที่กำลังต่อล้อต่อเถียงกับเจ้านกซื่อบื้อพลันสัมผัสได้ว่าร่างของตัวเองสั่นสะท้านจนทำให้ต้องหวาดผวา แต่ความรู้สึกนี้ก็หยุดลงในทันใด ทำให้มันอดสงสัยไม่ได้จริง ๆ

‘เกิดอะไรขึ้นน่ะ?’

‘ทำไมจู่ ๆ ถึงรู้สึกกลัวได้ล่ะ?’

‘หรือว่าจะเป็นเพราะเสียเลือดมากเกินไป?’

เสี่ยวลู่คิดกับตัวเอง

หลังจากนั้น มันก็รู้สึกรำคาญเสียงของเจ้านกซื่อบื้อในโสตประสาท มันจึงปิดหูของตัวเองและมุดลงไปใต้ดิน

ในตอนนี้ เสี่ยวลู่ไม่รู้ว่าตัวเองได้ก้าวเดินไปบนถนนแห่งความเป็นความตายแล้ว

มันคิดว่าตัวเองเสียเลือดมากเกินไป จึงตัดสินใจว่าจะพักผ่อนเพื่อให้ร่างกายได้ฟื้นฟูตัวเอง

ส่วนฉู่โม่ว ตอนนี้เขาเริ่มคำนวณพละกำลังของตัวเองหลังจากการฝึกฝน

แต่เดิม หลังจากที่เข้าสู่ขั้นเทวะยุทธ์ระดับปลาย เขาก็มีพละกำลังมากถึง 5.4 พลังดวงดาวแล้ว แต่ตอนนี้หลังจากที่เข้าสู่ขั้นเทวะยุทธ์ระดับปลาย พละกำลังของเขาก็ทะยานสูงขึ้นเป็น 9.9 พลังดวงดาว ซึ่งเพิ่มขึ้น 4.5 พลังดวงดาวเลยทีเดียว

“พลังกาย 9.9 พลังดวงดาว ถ้าเสริมอณูแห่งชีวิตก็จะระเบิดพลังได้ 19.8 พลังดวงดาว และถ้าเพิ่มขีดจำกัดอีก 500 เท่า มันก็จะกลายเป็น 9,900 พลังดวงดาวทันที!”

9,900!

พละกำลังกายที่ทำลายดวงดาวได้หลายพันดวง!

มันคือระดับที่น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุดอย่างแน่นอน!

และนี่เป็นแค่การระเบิดพลังกายพื้นฐานเท่านั้น

หากร่างลวงตาอีกาสุริยันและระฆังจักรพรรดิบูรพาถูกใช้งานร่วมด้วย พลังที่สามารถปลดปล่อยออกมาได้ก็จะสูงยิ่งขึ้นไปอีก!

“ตอนที่เป็นเทวะยุทธ์ระดับกลาง ฉันก็ฆ่าครึ่งก้าวสู่มหาเทวะยุทธ์ได้สองครั้งติดต่อกัน แต่ตอนนี้พลังกายของฉันเพิ่มขึ้นอีกมาก คงจะประมาณสี่เท่าแล้ว!”

“กระบวนท่าสังหารและช่วยชีวิตก็พัฒนาขึ้นมากด้วย!”

“และนี่… แค่เริ่มต้นเท่านั้น!”

“ฉันมีลางสังหรณ์ว่าคัมภีร์มังกรคชสารอมตะกำลังจะพัฒนาขึ้นอีก ถ้าทำได้ ฉันก็จะเพิ่มขีดจำกัดได้ 600 เท่า ถึงตอนนั้น พลังต่อสู้ก็จะน่ากลัวยิ่งกว่านี้อีก!”

ตั้งแต่ฉู่โม่วได้รับกระบวนท่าลับกลืนกินสวรรค์มาจากมหาเทวะยุทธ์ปู้เมี่ย เขาก็ใช้งานมันเป็นประจำ

ตอนที่เข้าร่วมการประลองเทพเจ้าที่กลุ่มดาวกันย์ เขากลืนกินดวงดาวเข้าไปมากมายและเพิ่มพละกำลังขึ้นมหาศาล หลังจากนั้น เขาก็กลืนกินสมบัติแห่งสวรรค์และโลกเข้าไปเป็นประจำทุกวัน

ด้วยทรัพยากรจำนวนมหาศาล วิชามังกรคชสารอมตะก็กำลังจะพัฒนาขึ้นอีกขั้นในที่สุด!

มันทำให้ฉู่โม่วตั้งตารอ!