ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 748 การทดสอบเพื่อมรดก กับ ชั้นรางวัลพิเศษ!

บทที่ 748 การทดสอบเพื่อมรดก กับ ชั้นรางวัลพิเศษ!

ฉู่โม่วไม่สนใจสายตาของเหล่าผู้คนและนำเหล่าผู้ปลุกพลังตรงไปยังหอคอย

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เขาก็เห็นว่าหอคอยแห่งกาลเวลาแห่งนี้สมชื่อเสียงจริง ๆ

มันเต็มไปด้วยพลังแห่งกาลเวลาอบอวล แค่เพียงยืนอยู่ด้านนอกก็สัมผัสได้ว่าพรสวรรค์ตื่นตัวขึ้นแล้ว

ชายหนุ่มกระทั่งเกิดสงสัยขึ้นมา

สำหรับผู้ปลุกพลังที่ไม่มีพรสวรรค์แห่งกาลเวลาแล้ว หากได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน พวกเขาก็อาจคว้าพรสวรรค์แห่งกาลเวลามาครอบครองได้

นอกจากนี้

ทั่วทั้งหอคอยสูงนับหมื่นเมตร แต่มันมีทั้งหมด 99 ชั้นเท่านั้น มีแสงศักดิ์สิทธิ์กะพริบให้เห็นอยู่ระหว่างแต่ละชั้น ในตอนนี้ ใครบางคนคงจะกำลังขึ้นไปตามชั้นเหล่านั้น เห็นได้ชัดว่ามีหลายระดับชั้นที่ส่องแสงประกายแตกต่างกันออกไป

และเมื่อฉู่โม่วสังเกตดูให้ดี

แสงสีแดงบนชั้นที่ 27 ก็ขยับขึ้นไปที่ชั้น 28 ในทันใด

แต่แสงสีแดงนั้นที่เคยไปถึงชั้นที่ 45 ก็หายไปในพริบตา แล้วร่างหนึ่งก็ลอยกระเด็นออกมาด้านนอก

เขาคือผู้ปลุกพลังจากเผ่าพันธุ์วานรยักษ์บูรพา

ร่างกายของเขาสูงตระหง่าน แต่ใบหน้าของเขาตอนนี้นั้นซีดเผือด โดยเฉพาะเส้นขนบนร่างกายที่แสงศักดิ์สิทธิ์มืดมัวกว่าเก่ามาก

เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส

แท้จริงแล้ว

กว่าจะตั้งตัวกลับมาได้เขาก็กระเด็นไปไกลถึงหลายสิบกิโลเมตรแล้ว เขากระอักเลือดศักดิ์สิทธิ์ออกมาเป็นปริมาณมาก และใบหน้าก็ซีดเซียวยิ่งกว่าเก่า

โชคยังดีที่เขาหยิบยาบางอย่างออกมาดื่มเข้าไป หลังจากนั้นจึงค่อย ๆ ฟื้นตัวขึ้นมา

“หนีว์ปี่ เป็นยังไงบ้าง โอเคไหม?”

ในตอนนั้นเอง

ผู้ปลุกพลังมากมายจากเผ่าพันธุ์วานรยักษ์บูรพาก็รีบรุดเข้าไปถามด้วยความเป็นกังวล

“ฉันบาดเจ็บหนักอยู่ แต่ไม่สำคัญหรอก!”

“สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ถ้าขึ้นไปชั้นต่อไปไม่สำเร็จ อายุขัยก็จะลดลงด้วย ตอนนี้ฉันถูกตัดอายุขัยไปหลายแสนปี แล้วพื้นฐานพลังก็เสียหายหนักด้วย!”

ผู้ปลุกพลังที่มีชื่อว่าหนีว์ปี่กล่าวอย่างเศร้าหมอง

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ผู้ปลุกพลังโดยรอบก็ต้องหวาดผวา

พวกเขาเพิ่งจะมาถึง แล้วผู้ปลุกพลังจำนวนหนึ่งก็เข้าไปทดสอบหอคอยก่อน แต่ใครจะไปคิดว่าหลังจากที่พ่ายแพ้ อายุขัยของพวกเขาจะถูกตัดออกไปด้วย

แน่นอนว่าอายุขัยหลายพันปีสำหรับพวกเขานั้นไม่มากนัก

แต่ที่สำคัญที่สุดคือ

เมื่ออายุขัยถูกตัดไป พื้นฐานพลังก็จะเสียหายหนักไปด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น หากยังติดอยู่ในสถานที่ที่อันตรายเช่นนี้และพื้นฐานพลังได้รับความเสียหาย เมื่อเผชิญหน้ากับอันตรายก็คงจะแย่แน่!

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้

ผู้คนมากมายก็เผยท่าทีลังเลออกมา

อย่างไรแล้ว มันก็ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลย!

“ถ้าปีนหอคอยไม่สำเร็จก็จะเสียอายุขัยงั้นเหรอ?”

“คุณฉู่ พวกเราจะทำยังไงดี?”

ที่ฝ่ายเผ่าพันธุ์มนุษย์ ผู้ปลุกพลังกลุ่มหนึ่งเองก็เริ่มลังเลและหันไปมองฉู่โม่ว

ฉู่โม่วไม่ได้ตอบในทันที

เขากลับมองเข้าไปในหอคอย หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เดินตรงเข้าไป

“คุณฉู่ คุณจะ…”

เมื่อเห็นภาพนี้ ใครบางคนก็อยากจะพูดบางสิ่ง

“ฉันจะเข้าไปลองดูก่อน ส่วนพวกนายรอดูตรงนี้แล้วค่อยตัดสินใจกันเองทีหลัง!”

ฉู่โม่วกล่าว

เมื่อพูดจบ เขาก็ตรงเข้าไปในหอคอยแห่งกาลเวลา

และในตอนนี้ การกระทำของเขาก็ดึงดูดความสนใจมากมายเข้ามา ทุกคนต่างก็หันไปสนใจเขา

“เขาจะเข้าไปจริง ๆ เหรอ?”

“ฉู่โม่วจะเข้าไปเหรอ?!”

“ฉันจะรอดูเขาก่อน แล้วค่อยตัดสินใจอีกที!”

“ใช่แล้ว เขามีพรสวรรค์แข็งแกร่งมาก ดูสถานการณ์ของเขากันก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะเข้าไปไหม!”

เหล่าผู้ปลุกพลังจากเผ่าพันธุ์อื่น ๆ ต่างก็ตัดสินใจว่าจะรอดูก่อนสักพัก

อย่างไรแล้ว ราคาของความล้มเหลวในการปีนหอคอยก็สูงเกินไป

นอกจากนั้น

พวกเขายังอยากเห็นว่าฉู่โม่วจะขึ้นไปได้ถึงกี่ชั้นด้วย และพวกเขายังมีเวลาอีกถมเถในเขตแดนลับแห่งนี้ และสามารถรอให้ชายหนุ่มท้าทายสำเร็จก่อนที่จะตัดสินใจก็ยังได้

ด้วยความคิดเช่นนี้

ผู้คนมากมายจึงมองดูฉู่โม่วก้าวเข้าไปในหอคอยและหายไปต่อหน้าต่อตาทุกคน

…

หึ่ง!

เมื่อฉู่โม่วผ่านเข้าไปในระลอกคลื่น เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ใหม่

มันไม่ใช่ข้างในหอคอย

มันเหมือนกับข้างในเขตแดนลับ

ที่ห้อมล้อมไปด้วยท้องฟ้าสีเหลืองอร่ามราวกับทะเลทราย

“ผู้ปลุกพลังที่มีกุญแจได้เข้ามาแล้ว การทดสอบเพื่อมรดกจะเริ่มต้นขึ้น!”

“หากปีนหอคอยได้สำเร็จ คุณจะได้รับกุญแจที่อยู่ในหอคอยแห่งกาลเวลา และสามารถควบคุมหอคอยแห่งนี้ได้!”

“คุณต้องการเริ่มปีนชั้นแรกเลยหรือไม่?”

เสียงหนึ่งพลันดังขึ้น

“เริ่มเลย!”

ฉู่โม่วกล่าวโดยไม่ลังเล

“การทดสอบเพื่อมรดกจะถูกจัดเตรียมให้คุณ กรุณารอสักครู่!”

เมื่อเสียงนั้นดังขึ้น ฉู่โม่วก็รู้สึกว่าโลกโดยรอบหมุนเคว้ง และภาพตรงหน้าก็เริ่มมืดมัว

เมื่อกลับมามองเห็นภาพตรงหน้าได้ชัดเจนอีกครั้ง เขาก็พบม้วนกระดาษแผ่นหนึ่งที่มีลายเส้นยุ่งเหยิงปรากฏขึ้นตรงหน้า

“ภายในระยะเวลาจำกัด หากคุณฝึกฝนแก่นพลังแห่งกาลเวลาข้างในได้ คุณก็จะผ่านชั้นแรกได้อย่างง่ายดาย และเข้าสู่ชั้นที่ 2!”

เสียงอธิบายดังขึ้น

นาฬิกาทรายนับถอยหลังปรากฏขึ้นเป็นอย่างต่อไป ฉู่โม่วคาดการณ์ว่าเขาคงเหลือเวลาอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแล้ว

เขาจึงหันไปจ้องมองที่ม้วนกระดาษนั้นทันที

หลังจากที่ตรวจสอบดู ฉู่โม่วก็รู้ว่าแก่นแห่งกาลเวลาในม้วนกระดาษนี้นั้นไม่ได้เข้าใจยากนัก ตราบใดที่มีพรสวรรค์แห่งกาลเวลาระดับกลางก็สามารถเข้าใจได้อย่างง่ายดาย

แต่เขาก็ยังไม่ชะล่าใจ

นี่เป็นแค่ชั้นแรกเท่านั้น!

และทั่วทั้งหอคอยแห่งกาลเวลามีถึง 99 ชั้น!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉู่โม่วก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วจึงเริ่มศึกษามัน

ภายในชั่วอึดใจ ชายหนุ่มก็เข้าใจแก่นพลังทั้งหมด

ม้วนกระดาษนั้นจางหายไป

“ยินดีด้วย คุณศึกษามันได้สำเร็จ และได้เข้าสู่ชั้นที่ 2!”

เมื่อเสียงนั้นพูดจบ ฉู่โม่วก็พบว่าสิ่งต่าง ๆ รอบกายเปลี่ยนแปลงไปอีกครั้ง แต่แทนที่จะเป็นม้วนกระดาษ เขากลับพบกับสิ่งประดิษฐ์ชิ้นหนึ่งอยู่ตรงหน้า

“กรุณาเอาชนะคู่ต่อสู้ภายในเวลาที่กำหนด แล้วคุณจะผ่านการทดสอบและเข้าสู่ชั้นที่ 3!”

เสียงอธิบายดังขึ้นอีกครั้ง

‘การทดสอบของหอคอยกาลเวลานี่ไม่ใช่แค่การศึกษาแก่นพลัง แต่ยังมีการต่อสู้ด้วยสินะ!’

ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง

ในตอนนี้สิ่งประดิษฐ์ตรงหน้าเขาเริ่มขยับเขยื้อน เมื่อมันพบร่างของชายหนุ่มก็พุ่งเข้ามาหาทันที

ความว่องไวนั้นไม่แย่ทีเดียว แต่พละกำลังนั้นยังธรรมดาทั่วไป

ฉู่โม่วโจมตีออกไปและทำลายมันเป็นผุยผง

หลังจากนั้น เสียงประกาศก็ดังขึ้นอีกครั้งเพื่อแจ้งว่าเขาผ่านการทดสอบและกำลังจะเข้าสู่ชั้นที่ 3

ชายหนุ่มไม่พูดอะไรและกระทั่งยืนรออยู่ที่เดิม

…

ต่อมา

ฉู่โม่วผ่านการทดสอบต่อไปเรื่อย ๆ และแต่ละการทดสอบก็แตกต่างกันออกไป มีทั้งการศึกษาแก่นพลังแห่งกาลเวลา การศึกษารัศมีแห่งกาลเวลา การสังหารสิ่งประดิษฐ์แห่งกาลเวลา และอื่น ๆ อีกมากมาย

ในพริบตาเดียว

ฉู่โม่วก็ผ่านการทดสอบมากว่าหลายสิบครั้งแล้ว

“ยินดีด้วย คุณผ่านการทดสอบครั้งที่ 50 และมาถึงชั้นรางวัลพิเศษ!”

ชายหนุ่มผู้รอคอยศัตรูหรือการทดสอบต่อไปพลันได้ยินเสียงประกาศนี้

เขาเงยหน้าขึ้นมอง

เห็นว่าไม่มีศัตรูหรือการทดสอบใดอยู่โดยรอบ แต่กลับเป็นกลุ่มแสงราวสิบแห่งปรากฏขึ้น

กลุ่มแสงแต่ละกลุ่มปลดปล่อยรัศมีอันน่าตกตะลึงออกมา

แต่ละกลุ่มแสงมีสมบัติอยู่ข้างในและรอคอยให้ฉู่โม่วเลือกหยิบ

‘ชั้นรางวัลพิเศษเหรอ?’

สีหน้าของฉู่โม่วเปลี่ยนแปลงไป เขามองไปตรงหน้าด้วยความคาดหวัง