ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 762 ได้สิทธิ์ของหอคอยกาลเวลาอย่างสมบูรณ์ กับ สมบัติมหาศาล!

บทที่ 762 ได้สิทธิ์ของหอคอยกาลเวลาอย่างสมบูรณ์ กับ สมบัติมหาศาล!

ฉู่โม่วอดกลั้นความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ในขณะที่เขาค้นหาความทรงจำที่เกี่ยวข้อง

ในความทรงจำ สัตว์อสูรเทพโบราณไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ มันรู้เพียงว่ามันเป็นสถานที่ต้องห้ามสำหรับเผ่า และไม่มีใครเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาต

นี่ไม่ใช่การกีดกัน แต่เป็นการปกป้องสัตว์อสูรเทพโบราณ

มีข่าวลือว่าที่นี่อันตรายมาก เมื่อมีตัวใดเข้าไปก็ล้วนหายเงียบไป

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา สัตว์อสูรเทพโบราณบางตนบุกเข้าไปในนั้น แต่ต่างไม่ออกมาอีกเลย

เมื่อเวลาผ่านไป เพื่อความปลอดภัยของเผ่าพันธุ์ สถานที่แห่งนี้จึงถูกระบุว่าเป็นพื้นที่ต้องห้าม

นอกจากนี้ หมอกทมิฬเหล่านี้ก็ดูเหมือนจะมาจากสถานที่แห่งนี้เช่นกัน แต่ข้อมูลนี้เป็นเพียงข่าวลือ และมันก็รู้น้อยมากเกี่ยวกับเรื่องนี้

หลังจากรู้เรื่องนี้ ฉู่โม่วก็เริ่มสงสัยเกี่ยวกับสถานที่นี้มากกว่าเดิม

เห็นได้ชัดว่าสถานที่พิเศษแห่งนี้มีความลับมากมายและอาจมีโอกาสที่น่าตกใจซ่อนอยู่

“บางทีเราอาจสำรวจมันได้!”

“แต่…”

“ก่อนหน้านั้น ฉันยังจำเป็นต้องได้รับสิทธิ์ทั้งหมดจากหอคอยกาลเวลา!”

ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง

กลับมาที่ปัจจุบัน

ชายหนุ่มจ้องมองไปที่สัตว์อสูรเทพโบราณ ความสามารถและความทรงจำของมันถูกเก็บมาแล้ว ในขณะนี้มันจึงสูญเสียคุณค่าทั้งหมดลง เขาจึงปล่อยเพลิงเทวะเผาร่างกายของมัน ซึ่งในไม่ช้า กล้ามเนื้อและกระดูกก็ถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน เหลือไว้เพียงกลุ่มแสงเท่านั้น

ขณะที่กลุ่มแสงนี้ปรากฏขึ้น

ฉู่โม่วก็รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวแปลก ๆ มาจากหอคอยกาลเวลาในร่างกาย ซึ่งเขารู้สึกโหยหา

เห็นได้ชัดว่า สิ่งที่อยู่ในกลุ่มแสงนี้คือกุญแจดอกสุดท้ายของหอคอยกาลเวลา

“กลืนกิน!”

ฉู่โม่วรับดวงแสงมาไว้ในมือของเขา จากนั้นปล่อยหอคอยกาลเวลาออกมาและเริ่มกลืนกิน

ใช้เวลาไม่นาน

[ขอแสดงความยินดี คุณได้รับสิทธิ์โดยสมบูรณ์ของหอคอยกาลเวลา และกลายเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว!]

“สวัสดี นายท่านที่เคารพ จิตวิญญาณหอคอยกาลเวลาพร้อมรับใช้ท่านแล้ว”

เสียงเตือนดังขึ้นทันที

ช่วงเวลาต่อมา ฉู่โม่วก็รู้สึกได้ว่าเขามีสายสัมพันธ์บางอย่างกับหอคอยกาลเวลาแห่งนี้ และทั้งหอคอยก็อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

ในเวลาเดียวกัน ชายหนุ่มยังรู้ถึงความสามารถมากมายที่มีอยู่ในหอคอยกาลเวลานี้ เช่นเดียวกับสมบัติล้ำค่าที่เก็บไว้

หอคอยนี้มีผลในการปราบปรามและมีพลังห้วงเวลาอันยิ่งใหญ่ ซึ่งเพียงพอแล้วที่จะทำให้ผู้ปลุกพลังจมอยู่ในแม่น้ำกาลเวลาจนไม่สามารถปลดปล่อยตัวเองออกมาได้

นอกจากนี้ยังสามารถใช้วิธีการเช่นพายุกาลเวลาและลดอายุขัยได้ตามต้องการอีกด้วย

ไม่พอ ยังมีพื้นที่ฝึกฝนในหอคอยซึ่งเพียงพอสำหรับผู้ปลุกพลังจำนวนนับไม่ถ้วนที่จะเข้าไปในนั้น โดยสามารถเปิดใช้งานพลังเร่งเวลาได้มากถึง 50 เท่า ซึ่งเทียบเท่ากับการให้ผู้ปลุกพลังทุกคนที่เข้ามาในหอคอยนี้ได้รับผลกระทบที่เทียบได้กับพรสวรรค์ห้วงเวลาระดับเทวะ

ที่สำคัญกว่านั้น

การฝึกฝนในหอคอยนี้ยังมีโอกาสที่จะเข้าใจพรสวรรค์ห้วงเวลาด้วย

สิ่งนี้ทำให้ฉู่โม่วประหลาดใจ

พรสวรรค์ห้วงเวลาเป็นหนึ่งในสองพรสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

ผู้ปลุกพลังธรรมดา แม้แต่ในระดับราชันย์ก็ยากที่จะเชี่ยวชาญพรสวรรค์นี้ได้ หากไม่มีโอกาส เห็นได้ชัดจากที่ในดินแดนทั้งหมดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ มีผู้ปลุกพลังเหนือระดับเทวะยุทธ์ที่มีพรสวรรค์ห้วงเวลาระดับสูงสุดอยู่ไม่กี่สิบคน

แต่ด้วยหอคอยนี้ มันจะแตกต่างออกไปมากทีเดียว

ผู้ปลุกพลังจากเผ่าพันธุ์มนุษย์สามารถเข้าร่วมเพื่อฝึกฝนได้ และเมื่อเวลาผ่านไป ยังมีโอกาสที่จะเชี่ยวชาญในพรสวรรค์ห้วงเวลา

แม้ว่าโอกาสนั้นจะน้อยก็ตาม

แต่หอคอยกาลเวลาก็สามารถรองรับผู้ปลุกพลังจำนวนมากเข้าไปพร้อมกันได้ จึงย่อมมีอัจฉริยะที่สามารถบรรลุได้เสมอ

คงอีกไม่นานที่จะมีผู้ปลุกพลังที่มีพรสวรรค์ห้วงเวลาหลายคนโผล่ออกมาจากเผ่าพันธุ์มนุษย์!

เมื่อพวกเขาเติบโตขึ้น ความแข็งแกร่งโดยรวมของเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น!

และเมื่อพวกเขาได้รับพรสวรรค์ห้วงเวลา แม้ว่าในอนาคตฉู่โม่วจะนำหอคอยกาลเวลาออกไป เนื่องจากคนเหล่านี้ล้วนมีพรสวรรค์ห้วงเวลาแล้ว โอกาสที่ลูกหลานของพวกเขาจะมีพรสวรรค์ห้วงเวลาก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

บางทีสักวันหนึ่งในเผ่าพันธุ์มนุษย์ อาจมีผู้ปลุกพลังจำนวนมากที่เกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ระดับตะวันหรือแม้แต่ระดับเทวะ

“สุดยอด!”

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ฉู่โม่วก็อดที่จะแสดงสีหน้าตื่นเต้นไม่ได้

ในเวลาต่อมา ชายหนุ่มเริ่มดูสมบัติที่เก็บไว้ในหอคอยกาลเวลา

ขณะที่เขาเปิดคลังสมบัติที่เก็บไว้ในหอคอย ฉู่โม่วได้เตรียมใจมาแล้ว แต่เขาก็ยังตกตะลึงกับสมบัติล้ำค่าที่บรรจุอยู่ในนั้น

โอสถครอบจักรวาล!

สมบัติยุคโบราณ!

ยุทธภัณฑ์วิญญาณ!

คัมภีร์บ่มเพาะร่างกาย!

…

เรียกได้ว่ามีครบทุกอย่างที่คิด

อย่างแรกคือยาครอบจักรวาลซึ่งมีจำนวนมากจนกองเป็นภูเขา มียาเม็ดและโอสถล้ำค่าที่จำเป็นทั้งหมด อีกทั้งปริมาณก็ยังน่าประหลาดใจ

นอกจากนี้ยังมีสมบัติทางธรรมชาติและอาวุธวิเศษอีกมากมาย

ในหมู่พวกมัน มีสมบัติมากกว่าสิบชิ้นที่เทียบได้กับสมบัติโบราณ และหลายชิ้นเป็นสมบัติชั้นยอดอีกด้วย

สุดท้ายคือคัมภีร์ลับซึ่งเหนือจินตนาการของฉู่โม่ว

คัมภีร์สูตรโกงนับพันกองพะเนินเทินทึก

มีกระบวนท่าระดับทอดแดง ไปจนถึงระดับเทพเจ้า และแม้แต่วิธีฝึกระดับโชคลาภ ซึ่งแต่ละแบบมีการสืบทอดที่สมบูรณ์ และทุกอย่างตั้งแต่คัมภีร์กระบวนท่า พลังเหนือธรรมชาติ ไปจนถึงการกลั่นวิญญาณปฐมกาล… กล่าวได้ว่ามีทุกอย่าง

หลังจากดูสมบัติทั้งหมดแล้ว ฉู่โม่วก็ตกตะลึงอย่างมาก ซึ่งใช้เวลานานมากกว่าจะกลับมามีสติ “สมแล้วที่เป็นสมบัติที่เก็บรักษาไว้ในดินแดนอื่น มูลค่าของมันช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ!”

ชายหนุ่มโพล่งขึ้นด้วยความตกใจ เขาไม่สามารถประเมินมูลค่าของสมบัติเหล่านี้ได้อีกต่อไป เพราะพวกมันน่ากลัวเกินไป แม้ว่าจะเอาสมบัติของเผ่าพันธุ์ที่มีอารยธรรมระดับกลางทั้งหมดมารวมกันก็คงไม่เท่า

“ยกเว้นสมบัติที่ฉันต้องการสำหรับการบ่มเพาะของฉัน ส่วนที่เหลือสามารถส่งมอบให้กับบรรพชนหมัวและคนอื่น ๆ ได้!”

“ด้วยสิ่งเหล่านี้ มันเพียงพอที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งของเผ่าพันธุ์!”

ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง เขาย้ายสมบัติทั้งหมดไปยังมิติพกพา สำหรับหินปฐมกาลและหยกปฐมกาล พวกมันทั้งหมดถูกวางไว้ในโลกบนฝ่ามือของเขาเพื่อเพิ่มความเข้มข้นของพลังชีวิตในโลก

ด้วยรูปลักษณ์ของหินปฐมกาลและหยกปฐมกาลเหล่านี้ โลกในฝ่ามือของเขาเกือบจะถูกทับจนมิด และพลังอณูแห่งชีวิตที่บรรจุอยู่ในนั้นถูกควบแน่นเป็นสสาร กลายเป็นของเหลวในลำธารและแม้แต่ทะเลสาบ โดยไม่พูดเกินจริง ถ้าผู้ปลุกพลังธรรมดาอยู่ที่นี่ แม้ว่าพรสวรรค์ของเขาจะไม่เพียงพอ มันก็อาจพอที่จะผลักดันเขาไปสู่ขั้นเทวะยุทธ์ได้!

และถ้าคนธรรมดาที่ไร้พรสวรรค์อาศัยอยู่ที่นี่ คาดว่าอายุขัยของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก ทั้งพวกเขาจะปราศจากโรคภัยไข้เจ็บและภัยพิบัติไปตลอดชีวิต

“มันน่ากลัวมาก!”

ฉู่โม่วสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสงบสติอารมณ์ตกใจเป็นเวลานาน ก่อนจะสงบลงอย่างสมบูรณ์

“ตอนนี้เรื่องของหอคอยกาลเวลาก็จบลงแล้ว และงานที่เหลือคือตามหาศิลาโชคชะตาให้ได้มากที่สุด!”

“แต่สิ่งนี้ฝืนไม่ได้ ต้องค่อย ๆ หา!”

“หลังจากพรสวรรค์ของฉันได้รับการพัฒนา บางทีฉันอาจต้องลองไปยังสถานที่ซึ่งปกคลุมไปด้วยหมอกทมิฬ เพื่อดูว่ามีความลึกลับแบบไหนที่ซ่อนอยู่ในสถานที่พิเศษนั้น!”

ฉู่โม่วพึมพำกับตัวเอง