ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 883 บทสนทนาข้ามผ่านห้วงเวลาอันไร้ที่สิ้นสุด

บทที่ 883 บทสนทนาข้ามผ่านห้วงเวลาอันไร้ที่สิ้นสุด

ท่ามกลางแสงจันทร์ ชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ตัวคนเดียวหลังเปลวเพลิงลุกโชน

สีหน้าของเขาดูเศร้าหมองและโดดเดี่ยว ราวกับถูกโลกทั้งใบทอดทิ้ง แม้ว่ามันจะเต็มไปด้วยปริศนา ความรู้สึกเมื่อเฝ้ามองชายคนนี้ก็ยังคงว้าเหว่

แผ่นหยกและตำรานับไม่ถ้วนกลับกลายเป็นดวงแสงในมือของชายชราคนนั้นและจางหายไปในอากาศ

ระหว่างที่มองดูภาพนี้

ข้างหลังชายชรา ร่างอันมืดมัวปรากฏตัวขึ้นในทันใด

มันคือร่างของตัวตนที่ทรงพลัง เขาสวมใส่ชุดคลุมยาวและปลดปล่อยรัศมีที่น่าสะพรึงกลัวออกมา

คนผู้นั้นมีตาสามดวง อยู่ในชุดเกราะสีทอง และมือควงดาบสองปลาย ดูยิ่งใหญ่ไม่ธรรมดา

ร่างอันงดงามผู้มีหัวของมนุษย์และร่างของอสรพิษยืนอยู่เหนือแม่น้ำแห่งกาลเวลา ร่างของเธอดูยิ่งใหญ่ไร้ที่เปรียบ สิ่งมีชีวิตเบื้องล่างนับไม่ถ้วนต่างก็เคารพบูชาและสวดภาวนาต่อเธอ ทำให้เสียงสวดท่องดังกึกก้องอย่างไร้ที่สิ้นสุด

นอกจากนั้นยังมีอาลักษณ์วัยกลางคนผู้สง่างามและแบกหุบเหวสวรรค์ไว้บนหลัง ในมือของเขามีม้วนจารึกและยืนเอามือไพล่หลังไว้

และยังมีนักพรตเต๋าหนุ่มผู้แบกกระบี่ศักดิ์สิทธิ์เอาไว้บนหลัง มันระเบิดแสงกระบี่สว่างไสวไร้ที่เปรียบออกมาผ่านแม่น้ำแห่งกาลเวลา ทำให้ห้วงมิติและกาลเวลาต้องแตกสลาย

รวมไปถึงชายชราผู้มีหนวดเคราและเส้นผมสีขาวผู้นั่งอยู่บนกระทิงสีเขียว ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยน ทำเพียงส่ายหน้าไปมาโดยไม่พูดสิ่งใด

ต่อมาคือนักบวชชราผู้นั่งขัดสมาธิอยู่โดยมีดอกบัวเบ่งบานอยู่ข้างล่าง สีหน้าของเขาดูสงบเสงี่ยมและมีธงปลิวไสวอยู่ข้างหลัง แสดงให้เห็นถึงความเมตตาไร้ที่สิ้นสุด

…

ร่างนับไม่ถ้วนปรากฏตัวขึ้น

พวกเขาดูเหมือนจะกำลังพูดคุยเรื่องอะไรสักอย่างกันและมีเสียงแว่วออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

“โลกใบนี้มาถึงจุดจบแล้ว เราจะเปิดเส้นทางใหม่!”

“ถึงจะต้องทิ้งทุกอย่างไป เราก็ไม่ลังเล!”

“ตำนานอาจจะต้องจบลง แต่มันก็จะไม่มีวันจบลงเพราะเรื่องนี้… เหล่าเทพสวรรค์จะกลับมาอีกครั้ง!”

น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาและบางครั้งก็ยากที่จะได้ยิน แต่สำหรับฉู่โม่ว ในคำพูดเหล่านั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นราวกับน้ำแห้งเหือดหายไปและไม่อาจชำระล้างมันออกไปได้

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ฉู่โม่วก็ต้องชะงักงันอยู่กับที่

เมื่อย้อนเวลากลับไปผ่านแผ่นศิลา ชายหนุ่มก็ได้ยินเสียงชายชราพูดคำเหล่านี้

และตอนนี้ เมื่อย้อนเวลากลับไปด้วยม้วนภาพไท่ฮวง เขาก็ได้ยินมันอีกครั้ง

มันทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าจะต้องมีข้อมูลสำคัญบางอย่างอยู่ในคำพูดเหล่านั้นเป็นแน่

“สิ่งที่รู้ตอนนี้ก็คือเหล่าเทพสวรรค์และผู้เป็นอมตะโบราณไม่มีทางเลือกนอกจากต้องออกไปจากที่นี่ เพราะพวกเขาไม่สามารถมีชีวิตรอดในดาวเคราะห์บรรพชนได้”

“พวกเขาเดินทางไปยังดินแดนห่างไกลและตามหาสถานที่ที่จะฟื้นฟูสวรรค์กลับคืนมา”

“เห็นได้จากคำพูดพวกนั้นและภาพแรกที่ปรากฏให้เห็นในม้วนภาพไท่ฮวง ประกอบกับซากปรักหักพังในเขตแดนลับมายาครามด้วย”

“และหายนะที่ทำให้พวกเขาต้องจากไปอาจจะเกิดขึ้นจากแสงสีแดงที่พวกเขาเห็นในตอนนั้น!”

ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง

ในตอนนี้ เขารู้สึกว่าตัวเองพบเข้ากับกุญแจสำคัญบางอย่างเข้าแล้ว

เขาอยู่ไม่ไกลไปจากความจริงของความลับนี้แล้ว!

ตอนนี้เบื้องหน้าฉู่โม่วมีคำถามสำคัญอยู่เพียงแค่สามข้อ

ลำแสงสีแดงที่ทำให้เกิดหายนะแห่งสวรรค์และโลกนั้นเกิดขึ้นได้ยังไง?

แล้วเหล่าเทพสวรรค์หายไปที่ไหน?

ตอนนี้พวกเขายังมีตัวตนอยู่หรือไม่?

เมื่อคิดได้ดังนั้น

ภาพตรงหน้าเขาก็ค่อย ๆ มืดมัวลง เห็นได้ชัดว่าถึงจุดสิ้นสุดของการย้อนเวลาแล้ว

ระหว่างที่ฉู่โม่วกำลังคิดอยู่นั้นเอง

ทันใดนั้น

ชายชราที่นั่งอยู่ตรงหน้าเปลวเพลิงพลันเงยหน้าขึ้นและจ้องมองมายังชายหนุ่ม

นั่นมันสายตาแบบไหนกัน?

สงบเงียบและไร้การเคลื่อนไหว

หลังจากที่ผ่านมาหลายต่อหลายยุคสมัย ดูเหมือนว่าห้วงมิติและกาลเวลากว่าหลายพันล้านปีจะส่งผลกระทบอย่างหนักต่อเขา

ในตอนนี้ ฉู่โม่วรู้สึกราวกับว่าเขาถูกตัวตนปริศนาจ้องมองมา ทำให้เขารู้สึกขนลุกไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ

“นายมาที่นี่อีกแล้ว…”

ชายชราอ้าปากพูด น้ำเสียงของเขาเดินทางผ่านห้วงมิติและกาลเวลาออกมา จากโลกในอดีตกาลมาสู่หูของเขาในยุคปัจจุบัน

เพียงแค่ประโยคเดียวนี้ทำให้ชายหนุ่มต้องตกตะลึง ทั้งสับสน และเหลือเชื่อ

เขานิ่งงันอยู่กับที่และรู้สึกได้ถึงความปั่นป่วนในหัวใจ หลังจากที่ผ่านไปเป็นเวลานาน เขาก็ได้สติกลับมาและเอ่ยขึ้นด้วยความลังเล “ท่าน… มองเห็นผมเหรอ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว”

ชายชราพยักหน้าเบา ๆ ด้วยสายตาที่ไม่อาจเข้าใจได้

หลังจากที่ได้รับคำตอบ แม้แต่ฉู่โม่วก็ต้องอ้าปากค้างโดยไม่รู้ตัว

ภาพตรงหน้านี้มันน่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกัน?

ชายโบราณในอดีตนับปีไม่ถ้วน ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นตัวตนในตำนานเล่าขาน สามารถเดินทางข้ามห้วงมิติและกาลเวลา ข้ามระยะเวลาหลายพันล้านปีและจ้องเขม็งมายังเขา แล้วจึงอ้าปากพูดกับเขาอีกด้วย นี่มันพลังแบบไหนกัน?

แม้ว่าฉู่โม่วจะคิดจนหมดแรงก็ยังไม่อาจจินตนาการได้

ความตกตะลึงในจิตใจของชายหนุ่มนั้นไม่อาจอธิบายออกมาด้วยคำพูดได้

สมองของเขารู้สึกราวกับถูกทุบด้วยค้อนยักษ์ ทั้งร่างกายว่างเปล่า และเขาไม่อาจคิดอะไรได้อีกต่อไป

“สภาพแวดล้อมที่นายอยู่ตอนนี้ควรจะแยกออกจากของฉันเพราะห้วงมิติและกาลเวลา… ดูจากพลังของนายแล้ว คงจะเป็นกระบวนท่าโบราณที่สืบทอดมาสินะ แต่โชคไม่ดีเท่าไหร่ ที่ทั้งหมดนี้มันผิดทาง”

ชายชรากล่าวอย่างใจเย็นราวกับว่าไม่มีอะไรสามารถส่งผลกระทบต่อจิตใจของเขาได้

แต่เมื่อเขาพูดจบ ในสายตาก็เผยร่องรอยของความรู้สึกออกมา

มันคือ… ความเมตตา

ราวกับว่ามองเห็นสิ่งที่เศร้าโศกที่สุดในโลกและต้องรู้สึกสงสัยโดยไม่รู้ตัว

ส่วนฉู่โม่วนั้น หลังจากที่ได้ยินคำพูดของชายชรา เส้นขนทั่งทั้งร่างกายก็ลุกชูชัน

เส้นทางที่ผิดงั้นเหรอ?

ท่านผู้นี้บอกฉันว่ากระบวนท่าของฉันผิดเหรอ?

“ท่าน…”

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉู่โม่วก็ตั้งใจจะเอ่ยถาม

แต่ก่อนที่จะได้พูดออกมา เขาก็ได้ยินชายชราพูดต่อเสียก่อน “ตอนนี้ราชวงศ์เทพสวรรค์ถูกทำลายแล้ว นายฝึกฝนตำราหอศักดิ์สิทธิ์ทองคำลึกลับไปทำไม? พลังเหนือธรรมชาติพวกนั้นก็โบราณมากแล้ว… เส้นทางต่อจากนี้ถูกตัดขาดไปแล้ว เส้นทางข้างหน้าที่นายเดินไปก็จะมีแต่ความผิดพลาด”

“ตำนานมาถึงจุดจบแล้ว เทพสวรรค์จะไม่มีวันกลับมา พวกเราเป็นแค่ผู้รอดชีวิตและจะกลายเป็นฝุ่นผงในประวัติศาสตร์ก็เพียงเท่านั้น…”

เมื่อพูดจบ เขาก็ก้มหัวลงอีกครั้งโดยไม่สนใจฉู่โม่ว

เขาหันกลับไปจดจ่ออยู่กับการฉีกทึ้งแผ่นหยกและตำราในมือ นั่งดูพวกมันกลับกลายเป็นดวงแสงที่จางหายไปในอากาศ

เมื่อเปลวเพลิงนั้นกลืนกินแผ่นหยกและตำราเข้าไป มันก็ลุกโชนรุนแรงยิ่งขึ้น

ข้างหลังชายชรา ในห้วงมิติและกาลเวลาไร้ที่สิ้นสุด มีตัวตนในตำนานมากมายซึ่งเผยรัศมีอันน่าสะพรึงกลัวออกมา

พวกเขาดูจะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ทรงพลังและผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนก็ต่อสู้กันเอง ทำให้พวกเขาต้องเสียเลือดเนื้อไปตาม ๆ กัน

มีเหล่าเทพสวรรค์ผู้มีสามตา ดวงตาที่สามระหว่างคิ้วของพวกเขาเปล่งพลังผันผวนออกมาพร้อมกับแสงสีทองสว่างไสว พลังศักดิ์สิทธิ์ของมันเพียงพอที่จะทำลายห้วงมิติและกาลเวลาไร้ที่สิ้นสุด สามารถเจาะทะลวงสรวงสวรรค์ได้ด้วยการโจมตีอย่างรุนแรง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างหนักและระเบิดกลายเป็นลำแสง

เมื่อเทพสวรรค์เหล่านี้ร่วงโรยลง

ฉู่โม่วก็มองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าในเปลวเพลิงนั้น ตำราเล่มหนึ่งถูกแผดเผาไปจนไหม้เกรียม

ก่อนที่จะถูกเปลวเพลิงกลืนกินเข้าไป มันก็ยังเหลือร่องรอยราง ๆ เอาไว้

ชายหนุ่มมองเข้าไป และพอจะมองเห็นลายมือมากมายข้างในที่กำลังจะหายไป

กระบวนท่าเก้าขั้นพิชิตฟ้า!