ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 884 เปลวเพลิงแห่งอารยธรรม

บทที่ 884 เปลวเพลิงแห่งอารยธรรม

“เผามัน! เผามันให้หมด!”

“ต่อหน้าความแปรปรวนของประวัติศาสตร์ แม้แต่ผู้เป็นอมตะและเทพสวรรค์ก็ไม่อาจรอดพ้นไปได้!”

“ไม่ว่าจะมีพรสวรรค์น่าอัศจรรย์ขนาดไหน ถ้าเดินผิดทางก็ไม่มีวันย้อนกลับไปสู่ทางที่ถูกได้หรอก!”

น้ำเสียงของชายชราข้ามห้วงมิติและกาลเวลาเข้ามาในหูของฉู่โม่วเบา ๆ

เมื่อเสียงนั้นจบลง

จางหายไป เช่นเดียวกันกับตัวตนผู้มีสามตาก่อนหน้านี้ ท้องฟ้าและผืนดินร่ำไห้เป็นสายเลือดราวกับว่ากำลังอาลัยให้กับการจากไปของกระบวนท่าเก้าขั้นพิชิตฟ้า

ตูม!

ร่างอีกร่างหนึ่งปรากฏขึ้น

มันคือร่างของชายและหญิงคู่หนึ่งผู้ยืนอยู่เหนือสายลมและเปลวเพลิง พวกเขามีสามเศียรและหกกร มีดอกบัวมายารองรับร่างกาย สวมใส่ผ้าไหมสีแดง และถือหอกพู่เอาไว้ในมือ

แสงศักดิ์สิทธิ์ระเบิดออกมา สายฝนโลหิตมหาศาลเทลงมา และแท่นดอกบัวเหี่ยวเฉาจนจางหายไปในห้วงอากาศ เมื่อจิตวิญญาณหนึ่งลอยออกไป มันก็สูญเสียแสงประกายจนหมองหม่นลงในที่สุด

กร๊อบ!

ระหว่างที่ภาพนี้เกิดขึ้น ตำราจารึกจำนวนมากในมือของชายชราก็ถูกเผาทำลาย

ตอนนี้ แม้ว่าฉู่โม่วจะพยายามมองอย่างสุดความสามารถก็เห็นแค่เพียงคำว่า ‘กายาบงกช’ เท่านั้น

ตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวทั้งสองจากไปตาม ๆ กัน

ฉู่โม่วมองดูสิ่งนี้จากข้าง ๆ และได้แต่ตกตะลึงอยู่ในใจ

ไม่ว่าจะเป็นตัวตนสามตาหรือร่างถือหอกผู้ครอบครองแท่นบงกช ชายหนุ่มก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน

หากการคาดเดาของเขาถูกต้อง ตัวตนผู้มีสามตานั้นคงจะเป็นเทพสวรรค์นักรบสามตา เอ้อร์หลางเสินผู้ใช้หอกสามแฉก หรือที่เป็นที่รู้จักในฐานะชายผู้เกิดมาอย่างมหัศจรรย์

ส่วนชายผู้ใช้หอกนั้น เขาคือนาจาในตำนานผู้มีสามเศียรและหกกร รวมไปถึงภาพลวงตาบงกช

“เทพสวรรค์เอ้อร์หลาง กับนาจา องค์ชายที่สาม…”

“พวกเขาต่างก็เป็นตัวตนในตำนาน แต่ก็พ่ายแพ้ให้กับหายนะนี้หมดทุกคน แม้แต่กระบวนท่าที่พวกเขาฝึกฝนก็พ่ายแพ้ให้กับโลก!”

หน้าอกของฉู่โม่วสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนแทบจะอดกลั้นเอาไว้ไม่ไหว

และในตอนนั้นเอง ในภาพนั้น ร่างมากมายยังคงปรากฏให้เห็นและจากไปคนแล้วคนเล่า

นอกจากนั้นยังมีชายร่างกำยำผิวสีฟ้า มีฟันอันแหลมคม รวมถึงปีกแห่งสายลมและสายฟ้าบนแผ่นหลัง เขาถือไม้เท้าทองคำเอาไว้ในมือและเผยรัศมีอันน่าเกรงขามออกมา

“หลุยจินจู้!”

ฉู่โม่วจำคนคนนี้ได้ในทันที

แต่หลุยจินจู้ในตำนานนั้น ตอนนี้ร่างกายของเขาระเบิดและกลับกลายเป็นไอเลือดที่จางหายไปในทันที

แม้แต่ไม้เท้าทองคำ อาวุธศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองกายก็พังทลายลง

…

ตัวตนมากมายสิ้นใจไปคนแล้วคนเล่า

เทพสวรรค์ทรงพลังผู้ถือค้อนสายฟ้าเอาไว้ในมือ เทพสวรรค์ตัวจริงผู้ถืออนุสรณ์เอาไว้ และชายชราผู้ครอบครองกระบี่ศักดิ์สิทธิ์… พวกเขาทุกคนพ่ายแพ้

“สวรรค์ทั้งเก้าตอบสนองต่อสายฟ้าปฐมกาลและให้กำเนิดเทียนจุน!”

“ทัวถ่าเทียนหวัง!”

“อวิ๋นจงจื่อ!”

“ก่วงเฉิงจือ!”

“ไท่อี่เจินเหริน!”

“จินหลิงเซิ่งหมู่!”

“ปี้เซียวเหนียงเหนียง!”

ตัวตนในตำนานผู้โด่งดังและเป็นสุดยอดตัวตนต่างก็ตายจากไปต่อหน้าฉู่โม่วคนแล้วคนเล่า

เมื่อไรก็ตามที่เทพสวรรค์สิ้นลมหายใจลง

ตำราและแผ่นหยกตรงหน้าชายชราก็ถูกอาบไปด้วยเปวลเพลิง

หนังสือตรงหน้าชายชราค่อย ๆ ลดจำนวนลง แม้ว่าจำนวนของหนังสือเหล่านี้จะน่าสะพรึงกลัวมากยิ่งขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป พวกมันก็ไม่อาจหยุดการถูกกลืนกินของเปลวเพลิงได้

เทพสวรรค์และผู้เป็นอมตะตายจากไปมากขึ้นและมากขึ้น

ท้ายที่สุด

ฉู่โม่วมองเห็นร่างมากมาย

ร่างกายกำยำของพวกเขาไปถึงขีดจำกัด และแต่ละคนปลดปล่อยรัศมีที่สามารถทำให้สวรรค์สั่นสะท้านออกมา ดวงดาว ดวงอาทิตย์ และดวงจันทร์นับไม่ถ้วนหมุนวนอยู่โดยรอบ ก่อเกิดเป็นทะเลที่มีขึ้นลง

ด้วยความคิดเดียว พวกเขาก็สามารถทำให้โลกนับไม่ถ้วนเจริญรุ่งเรืองขึ้นได้ และด้วยลมหายใจเดียว พวกเขาก็ทำให้วิถีเรียบง่ายขึ้นได้

ห้วงมิติและกาลเวลาเป็นเสมือนของเล่นเบื้องหน้าเขา

หนึ่งในนั้นนั่งขัดสมาธิอยู่ เขาคือนักบวชผู้มีสีหน้าเมตตากรุณาและธงปลิวไสวอยู่ข้างหลัง ระหว่างนั้น ศาสนิกชนก็ปรากฏขึ้นเกิดเสียงบทสวดดังกึกก้อง ทำให้ความเมตตาไร้ที่สิ้นสุดแผ่ขจายออกมา

อีกคนหนึ่งในร่างดอกไม้ถือกิ่งก้านเอาไว้ และดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์เจ็ดดอกเบ่งบานออกด้วยใบหน้าเศร้าโศก ยิ้มแย้ม และขมขื่น

นอกจากนี้ยังมีร่างวัยกลางคนผู้มีกระบี่ศักดิ์สิทธิ์สี่เล่มอยู่บนหลัง แต่ละเล่มห้อยลงมาจากมุมของสวรรค์และโลก มันปกคลุมไปด้วยเจตสังหารไร้ที่เปรียบที่ทรงพลังพอจะทำลายห้วงมิติและกาลเวลาได้

แต่…

ผู้คนเหล่านี้เองก็ไม่เว้นเช่นกัน

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร

หนังสือและแผ่นหยกตรงหน้าชายชราถูกเผาทำลายไปเรื่อย ๆ

ตอนนั้นเอง ชายชราก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ “เวลาเปลี่ยนแปลงไป ยุคสมัยเปลี่ยนไป ถึงพวกเราจะแข็งแกร่งมาก เราก็เป็นแค่ปลาที่กระโดดออกมาจากธารแห่งกาลเวลา ถึงเราจะบังเอิญกระโดดออกไปได้ ในไม่ช้าเราก็ต้องกลับไปที่ธารแห่งกาลเวลาอยู่ดี”

“เส้นทางแห่งความเป็นอมตะกำลังถดถอดยลง และตำนานจะสิ้นสุดลง!”

“โชคชะตาของเราถูกกำหนดให้กลายเป็นแค่ฝุ่นผงแล้ว”

หลังจากที่ถอนหายใจ

ชายชราก็เงยหน้าขึ้นและจ้องมองไปยังฉู่โม่ว ดูเหมือนว่าเขาอยากจะพูดบางสิ่ง แต่เมื่ออ้าปากออก มันกลับไม่มีเสียงอะไรออกมาและกลายเป็นเสียงถอนหายใจในท้ายที่สุด

และแล้ว

เขาก็ยกเท้าขึ้นและเดินเข้าไปในกองเพลิง

ด้วยเปลวเพลิงลุกโชน เขากลับกลายเป็นจุดแสงสว่างมากมาย แล้วจึงจางหายไป

มีแค่เพียงเสียงเดียวที่ถูกส่งผ่านมาเบา ๆ

“กลายเป็นว่า… พวกเราผิดพลาดมาตั้งแต่แรกเริ่ม!”

เสียงนั้นบางเบาจนแทบจะไม่เป็นศัพท์

…

ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ภาพตรงหน้าเขาค่อย ๆ มืดมัวลง แล้วฉู่โม่วก็กลับมาสู่ความเป็นจริงอีกครั้ง

แต่เขาก็ยังไม่ได้สติกลับมาจากความตกตะลึง

ตอนนี้

ภาพที่เขาได้เห็นผ่านการเดินทางย้อนเวลาในม้วนภาพไท่ฮวงนี้น่าสะพรึงกลัวเสียจนเขาต้องเผชิญหน้ากับพายุที่ถาโถมในจิตใจ

เขาไม่คาดคิดเลยว่า

ตัวตนในตำนานเหล่านี้จะต้องตายจากไปคนแล้วคนเล่า

แม้กระทั่งเทพสวรรค์สูงสุดก็ไม่อาจหยุดยั้งมันได้และต้องพ่ายแพ้ไปในที่สุด

แม้ว่าเขาจะยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวตนเหล่านั้น แต่แค่ภาพที่เปลวเพลิงเผาไหม้หนังสือและแผ่นหยกทั้งหลายเหล่านั้นก็ทำให้เขารู้ว่ามันน่าสลดอย่างถึงที่สุด

เมื่อคิดย้อนกลับไปในวันนั้น ฉู่โม่วก็ยังต้องสั่นสะท้าน

หลังจากที่ผ่านไปเป็นเวลานาน

เขาก็ใจเย็นลงและหันไปมองม้วนภาพไท่ฮวงในมือ แล้วสายตาของเขาก็สับสนยิ่งขึ้น

ชายหนุ่มรู้ที่มาของม้วนภาพไท่ฮวงนี้แล้ว

สิ่งนี้… คือบันทึกจุดสิ้นสุดของตำนาน!

และเปลวเพลิงนั้นคือเปลวเพลิงแห่งอารยธรรม

เต๋าและตำนานนั้น เมื่อทุกอย่างจบสิ้นลง ทุกสรรพสิ่งก็จะถูกรักษาและบันทึกเอาไว้ในรูปแบบของตำราและแผ่นหยก เมื่อถูกแผดเผา ภาพแห่งความตายของผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้นจึงเผยตัวออกมา

พูดอีกอย่างก็คือ ม้วนภาพไท่ฮวงนี้แสดงถึงอารยธรรมอมตะในตำนานที่รุ่งเรืองอย่างถึงที่สุด

‘วิถีทางแห่งอมตะถดถอยลง และตำนานก็สิ้นสุดลง’

‘ทุกอย่างเป็นแค่เส้นทางที่ผิดพลาด’

ฉู่โม่วพึมพำถึงสิ่งที่ชายชรากล่าว

มันหมายถึง จุดจบอย่างสมบูรณ์ของตำนานและความเป็นอมตะ ส่วนเหตุผลของทุกอย่างเป็นเพราะเส้นทางของพวกเขาผิดพลาด

ต้องบอกเลยว่า เมื่อชายชรามองเห็นตน เขายังบอกด้วยว่าเขาเดินมาบนเส้นทางโบราณและเผยความเมตตาเวทนาออกมา ราวกับว่ากำลังสงสัยตัวเองในยุคสมัยนี้ ก่อนจะถอยหลังกลับเข้าไปในเส้นทางแห่งตำนาน

‘เขาบอกว่าเส้นทางของฉันผิด เป็นเพราะฉันฝึกฝนพลังเหนือธรรมชาติในตำนานพวกนั้นหรือเปล่านะ?’

ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง