ระบบกลืนพรสวรรค์ฝืนชะตา - ตอนที่ 4 ไอ้ไร้ตราที่ไม่ยอมตาย
หลุมชำแหละถล่มลงมาเหมือนปากนรกปิดตัว
หินแตก ซากสัตว์อสูร กล่องเหล็ก โซ่แขวน และเลือดข้นสีดำแดงไหลทะลักลงมาพร้อมกัน หลี่เฉินเห็นกรงเล็บของหมาป่าเกราะดำยักษ์ตะปบผ่านปากหลุมลงมาเพียงเสี้ยวลมหายใจ ก่อนทุกอย่างจะกลายเป็นฝุ่น ควัน และแรงกระแทกมหาศาล
เขาไม่คิด
เขาพุ่งไปหาอาซื่อ
กล้ามเนื้อทั่วร่างกรีดร้องเพราะการฝืนใช้งานหลังกลืนพรสวรรค์ซ้ำ แต่หลี่เฉินไม่สน เขาใช้ไหล่ขวากระแทกแผ่นไม้ที่ทับขาอาซื่อ เสียงกระดูกไหล่ของเขาลั่นกรอบ ความเจ็บแล่นขึ้นสมองจนภาพตรงหน้าเกือบดับ แต่แผ่นไม้ขยับออกเล็กน้อย
“ออกมา!” หลี่เฉินคำราม
อาซื่อพยายามดึงขาที่บิดผิดรูปออก ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อและน้ำตา “ข้า… ข้าออกไม่ได้!”
หินก้อนหนึ่งตกลงมาเฉียดหัวทั้งคู่ หลี่เฉินก้มหลบแล้วใช้ตะขอเกี่ยวแผ่นไม้ ดึงสุดแรง กล้ามเนื้อแขนซ้ายที่ฉีกอยู่แล้วปริออกอีกครั้ง เลือดพุ่งเป็นสาย
[คำเตือน: แขนซ้ายเสียหายรุนแรง]
“หุบปาก!” หลี่เฉินตะคอกใส่เสียงในหัวอย่างไม่รู้ตัว
อาซื่อชะงัก “ข้าไม่ได้พูด…”
“ไม่ได้ด่าเจ้า!”
หลี่เฉินกระชากตะขออีกครั้ง แผ่นไม้พลิกออกในที่สุด เขาคว้าคอเสื้ออาซื่อแล้วลากออกจากใต้กองซาก ทั้งสองกลิ้งลงไปในร่องเลือดด้านข้างพอดีก่อนเศษกำแพงขนาดใหญ่ตกทับจุดเดิม
ตูม!
แรงสั่นสะเทือนซัดทั้งคู่กระเด็นไปชนผนังหลุม
อาซื่อไอเป็นเลือด ใบหน้าขาวราวคนตาย “ข้า… ขา…”
หลี่เฉินก้มมอง ขาขวาของอาซื่อหักผิดรูป กระดูกแทงทะลุเนื้อออกมา เห็นแล้วคนธรรมดาคงอาเจียน แต่สำหรับเด็กเก็บซากอย่างหลี่เฉิน มันยังพอมีทางรอด ถ้าเลือดไม่หมดก่อน
เขาฉีกชายเสื้อตัวเองมัดเหนือแผลแน่น
อาซื่อกัดฟันร้อง “เบาหน่อยสิวะ!”
“อยากขาดขาหรืออยากตาย เลือกเอา”
“ข้าขอไม่เลือกได้ไหม”
“ได้ ถ้าเจ้าเป็นลูกท่านเจ้าเมือง”
อาซื่อหัวเราะออกมาเสียงสั่น แล้วไอเลือดอีกครั้ง
หลี่เฉินเงยหน้ามองปากหลุม ด้านบนหมาป่าเกราะดำยักษ์ระดับสามขั้นสูงกำลังถูกทหารยามและผู้ฝึกยุทธ์ของฐานล้อมโจมตี แสงปราณหลากสีระเบิดใส่เกราะดำของมัน แต่สัตว์อสูรตัวนั้นเคลื่อนไหวฉลาดเกินไป มันไม่ยืนรับการโจมตีเฉย ๆ มันใช้ซากประตูเหล็กเป็นโล่ ใช้หางกวาดคนบนกำแพง และทุกครั้งที่มันคำราม หมาป่าเกราะดำระดับหนึ่งก็จะเปลี่ยนทิศทางราวกับได้รับคำสั่ง
นี่ไม่ใช่สัตว์ป่าบ้าคลั่ง
นี่คือแม่ทัพ
หลี่เฉินจำภาพที่เห็นตอนกลืนพรสวรรค์ได้ คำสั่งในเลือดหมาป่าระดับต่ำไม่ใช่แค่ฆ่า แต่คือค้นหา
ค้นหาบางสิ่งที่มีกลิ่นเหมือนเขา
เขาอยากคิดว่าตัวเองเข้าใจผิด
แต่ดวงตาของหมาป่ายักษ์ที่มองลงมาในหลุมเมื่อครู่บอกชัดว่ามันไม่ได้สนใจคนอื่นเท่ากับเขา
“หลี่เฉิน…” อาซื่อพูดเสียงเบา “เจ้าเมื่อกี้… ทำได้ยังไง”
หลี่เฉินไม่ตอบทันที เขาลองกำหมัดขวา กล้ามเนื้อใต้ผิวแข็งขึ้นกว่าก่อนมาก แต่ทุกครั้งที่ใช้แรงจะมีความเจ็บแหลมแทงตามเส้นเอ็น เหมือนพลังใหม่นี้ไม่ใช่ของที่ร่างเขายอมรับโดยสมบูรณ์
ระบบให้พลัง
แต่ร่างกายต้องจ่าย
“ไม่รู้” เขาตอบในที่สุด “แต่ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป เราสองคนคงไม่ได้ตายเพราะหมาป่า”
อาซื่อกลืนน้ำลาย “ตายเพราะคน?”
“คนบางตัวแย่กว่าสัตว์อสูร”
ด้านบน เสียงแตรสั้นสามครั้งดังขึ้น
อาซื่อตาเบิก “สัญญาณถอยเข้าชั้นใน! พวกมันจะปิดกำแพงกั้นเขต!”
ฐานเฮยหลินแบ่งเป็นสามชั้น ชั้นนอกคือลานซาก คลัง และค่ายทหารรอบกำแพง ชั้นกลางคือที่อยู่อาศัยของคนงานกับตลาด ชั้นในคือเขตของผู้ฝึกยุทธ์ คลังเสบียง และค่ายกลแกนกลาง
ถ้าชั้นในปิดกำแพงกั้นเขต คนในชั้นนอกที่หนีไม่ทันจะถูกทิ้ง
หลี่เฉินเข้าใจทันที
ฐานกำลังจะตัดเนื้อเน่า
และพวกเขาคือเนื้อนั้น
“บัดซบ” เขาสบถ
อาซื่อหน้าซีดกว่าเดิม “ข้าวิ่งไม่ได้”
“ข้ารู้”
“เจ้าทิ้งข้าไว้ก็ได้”
หลี่เฉินมองเขา “ถ้าเจ้าพูดแบบนั้นอีก ข้าจะทิ้งจริง ๆ”
“งั้นข้าไม่พูดแล้ว”
หลี่เฉินหันไปมองรอบหลุม ด้านหนึ่งมีท่อระบายน้ำเสียที่ใช้ปล่อยเลือดจากลานชำแหละออกสู่คูน้ำหลังฐาน ท่อแคบ มืด และเต็มไปด้วยเศษเนื้อเน่า ปกติไม่มีใครอยากเข้าไป ต่อให้เป็นคนเก็บซากก็ตาม
แต่ตอนนี้มันคือทางรอดเดียว
“เกาะหลังข้า”
อาซื่อเบิกตา “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ข้าไม่ใช่เด็กนะ”
“ขาของเจ้าหัก และข้าเพิ่งกลายเป็นไอ้บ้าที่ยกแผ่นไม้หนักสองร้อยชั่งได้ เลิกเถียง”
อาซื่อกัดฟันปีนขึ้นหลังหลี่เฉินอย่างทุลักทุเล หลี่เฉินเกือบทรุดทันที น้ำหนักของคนหนึ่งคนกดลงบนกล้ามเนื้อที่ฉีกขาด ทำให้ตาเขามืดไปชั่ววูบ
[คำเตือน: ภาระเกินขีดจำกัด]
[แนะนำให้ละทิ้งน้ำหนักส่วนเกิน]
หลี่เฉินยิ้มเย็น
“แนะนำแม่แกสิ”
เขาก้าวไปทางท่อระบายน้ำเสีย
แต่ทันใดนั้น หมาป่าเกราะดำระดับหนึ่งขั้นสูงสามตัวกระโจนลงมาจากปากหลุม พวกมันได้รับคำสั่งให้ค้นต่อ หนึ่งในนั้นมีแผลไหม้จากปืนใหญ่ อีกตัวขาหน้าขาดครึ่ง แต่ความดุร้ายไม่ได้ลดลง
อาซื่อกระซิบเสียงสั่น “สามตัว…”
“เห็นแล้ว”
“เจ้ามีแผนไหม”
“มี”
“แผนอะไร”
“วิ่ง”
หลี่เฉินพุ่งไปทางท่อทันที
หมาป่าทั้งสามคำรามไล่หลัง กรงเล็บขูดพื้นหินจนเกิดประกายไฟ หลี่เฉินแบกอาซื่อวิ่งทั้งที่เลือดไหลจากแผลทั่วร่าง ทุกก้าวเหมือนมีมีดเสียบเข้ากล้ามเนื้อ แต่พรสวรรค์กล้ามเนื้อเหล็กทำให้เขายังไม่ล้ม
ตัวแรกพุ่งเข้าด้านข้าง
หลี่เฉินเหวี่ยงตะขอเกี่ยวโซ่เก่าแล้วดึง ถังเลือดอสูรขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่พลิกคว่ำ เลือดข้นราดใส่หมาป่าตัวแรกเต็ม ๆ เลือดชนิดนั้นมาจากอสูรพิษระดับหนึ่ง แม้พิษจางลงหลังตาย แต่ยังกัดตาได้
หมาป่าร้องลั่น เสียจังหวะชนผนัง
ตัวที่สองกระโจนข้ามเพื่อนมา
หลี่เฉินหันกลับครึ่งตัว ใช้หลังรับกรงเล็บแทนอาซื่อ
ฉึก!
เกราะกล้ามเนื้อเหล็กช่วยลดแรงฉีก แต่ไม่อาจกันได้หมด แผ่นหลังเขาเปิดเป็นแผลลึก เลือดกระเซ็นใส่หน้าอาซื่อ
“หลี่เฉิน!”
“เงียบ!”
หลี่เฉินกัดฟัน ใช้จังหวะที่หมาป่าติดกรงเล็บในเนื้อหลังเขา หมุนตัวกระแทกมันเข้ากับเสาเหล็กหัก เสาปักทะลุท้องมันพอดี
หมาป่าตัวนั้นยังไม่ตาย มันดิ้นกรีดร้อง
[ตรวจพบเป้าหมายใกล้ตาย]
[พรสวรรค์: กล้ามเนื้อเหล็กระดับต่ำ]
ระบบลอยข้อความขึ้นมาเหมือนยื่นเหยื่อ
หลี่เฉินแทบอยากกลืน
ถ้าความสมบูรณ์เพิ่มขึ้น เขาอาจแข็งแกร่งพอพาอาซื่อหนีได้ง่ายขึ้น
แต่แค่กลืนสองครั้ง ร่างเขาก็ใกล้พังแล้ว หากกลืนครั้งที่สามตอนแบกคนเจ็บอยู่ บางทีเขาอาจกลายเป็นก้อนเนื้อบิดเบี้ยวกลางทาง
ระบบไม่ได้บังคับ
แต่มันล่อ
หลี่เฉินถ่มเลือดลงพื้น
“ยังไม่ใช่ตอนนี้”
เขาวิ่งต่อ
หมาป่าตัวสุดท้ายใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ มันฉลาดกว่าสองตัวแรก ไม่พุ่งมั่ว แต่เล็งข้อเท้าหลี่เฉิน หวังทำให้ล้มทั้งคู่
ปากท่ออยู่ข้างหน้าไม่ถึงสิบก้าว
แต่ประตูตะแกรงเหล็กปิดอยู่
อาซื่อหน้าซีด “ประตู!”
หลี่เฉินเร่งฝีเท้า
“จับแน่น”
“เจ้าจะทำอะไร”
“เปิดมัน”
“ด้วยอะไร”
“ด้วยหัวข้านี่แหละ!”
เขาก้มตัว ใช้ไหล่ขวากระแทกตะแกรงเต็มแรง
ปัง!
ตะแกรงงอแต่ไม่เปิด
แรงสะท้อนทำให้เขาแทบล้ม หมาป่าตัวสุดท้ายพุ่งถึงด้านหลัง กรงเล็บกำลังจะตัดเอ็นข้อเท้าเขา
หลี่เฉินหมุนตัว ยกขาถีบถังเหล็กข้างทาง ถังกลิ้งไปขวางหมาป่าเพียงเสี้ยวลมหายใจ
เสี้ยวลมหายใจนั้นพอแล้ว
เขากระแทกตะแกรงอีกครั้ง
ปัง!
บานพับหลุดหนึ่งข้าง
ครั้งที่สาม เขาไม่ได้ใช้ไหล่ แต่ใช้ตะขอเกี่ยวร่องตะแกรงแล้วกระชาก กล้ามเนื้อขวาพองตึง เส้นเลือดแตกจนเลือดซึมออกมาผ่านผิว
“เปิดสิวะ!”
แกร๊ง!
ตะแกรงหลุดออกทั้งบาน
หลี่เฉินโยนอาซื่อเข้าไปในท่อก่อน แล้วกระโดดตามเข้าไป หมาป่าตัวสุดท้ายกัดตามมา เขี้ยวเฉี่ยวขาเขาจนเนื้อหลุดไปชิ้นหนึ่ง
หลี่เฉินสะบัดตะขอย้อนกลับไปเกี่ยวปากมัน แล้วดึงสุดแรง
หัวหมาป่ากระแทกขอบท่อ เสียงกะโหลกลั่นดังโป๊ก มันมึนไปชั่วครู่ หลี่เฉินใช้โอกาสนั้นถีบตะแกรงที่หลุดลงมาขวางปากท่อ แล้วลากอาซื่อคลานเข้าไปในความมืด
ด้านหลัง หมาป่ากัดตะแกรง เสียงเหล็กบิดดังไล่หลัง
ท่อระบายน้ำเสียแคบและเหม็นจนแทบหายใจไม่ได้ เลือดสัตว์อสูร เศษเนื้อ และน้ำเสียไหลผ่านเข่า หลี่เฉินแบกอาซื่อคลานไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก ทุกครั้งที่หัวเข่ากระแทกพื้นหิน เขารู้สึกเหมือนร่างจะหลุดเป็นชิ้น
อาซื่อเกาะหลังเขาแน่น น้ำเสียงสั่น “หลี่เฉิน… เจ้ายังไหวไหม”
“ไม่ไหว”
“แล้วทำไมยังคลานอยู่”
“เพราะไอ้หมาข้างหลังไม่รอให้ข้านอนพัก”
เสียงเหล็กข้างหลังดังแกร๊ง ตะแกรงกำลังถูกกัดขาด
หลี่เฉินเร่งคลาน แต่ข้างหน้ากลับมีแสงไฟส่องเข้ามา
เขาหยุดทันที
เสียงคนดังจากปลายท่อ
“ตรวจท่อระบายน้ำ! มีคำสั่งจากชั้นใน ห้ามให้ผู้ติดเชื้อหรือคนงานชั้นนอกผ่านเข้าเขตกลาง!”
อาซื่อกระซิบ “ทหารฐาน…”
หลี่เฉินหลับตาครึ่งลมหายใจ
ด้านหลังคือหมาป่า
ด้านหน้าคือคนที่อาจฆ่าพวกเขาเพื่อปิดทาง
เขาค่อย ๆ วางอาซื่อลง แล้วกำตะขอเหล็กแน่น
เลือดไหลจากแขนซ้ายหยดลงน้ำเสียทีละหยด
[สภาพร่างกายต่ำกว่าขีดปลอดภัย]
[แนะนำให้หลีกเลี่ยงการต่อสู้]
หลี่เฉินยิ้มมุมปาก
“วันนี้คำแนะนำของเจ้ามีแต่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้”
แสงคบไฟใกล้เข้ามา
เสียงหมาป่ากัดเหล็กด้านหลังดังขาดผึง
หลี่เฉินยืนขึ้นในท่อแคบ ๆ เท่าที่ร่างกายจะยอมให้ยืนได้ ดวงตาเย็นชาจนแทบไม่เหมือนเด็กอายุสิบห้า
ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์อสูร
ถ้ามาขวางทางรอดของเขา
ก็ต้องลองดูว่าใครจะตายก่อน
YOU MAY ALSO LIKE
