ระบบกลืนพรสวรรค์ฝืนชะตา - ตอนที่ 3 กลืนพรสวรรค์ครั้งแรก
ความมืดสีดำแดงไม่ได้พุ่งออกไปด้านนอก
มันพุ่งเข้าด้านใน
เข้าสู่เส้นเลือด กล้ามเนื้อ กระดูก หัวใจ และบางสิ่งที่ลึกกว่านั้นในร่างหลี่เฉิน
วินาทีแรก เขารู้สึกเหมือนถูกเข็มนับหมื่นเล่มแทงพร้อมกัน
วินาทีต่อมา เขารู้สึกเหมือนเข็มเหล่านั้นกลายเป็นตะขอเหล็ก แล้วลากเอาเส้นเอ็นทุกเส้นในร่างออกมาบิดเป็นเกลียว
วินาทีที่สาม เขาไม่ได้รู้สึกเหมือนมนุษย์อีกต่อไป
เขาเป็นเพียงก้อนเนื้อที่ถูกระบบบางอย่างจับแยกส่วน ตรวจสอบ บดขยี้ แล้วเย็บกลับเข้าไปใหม่อย่างหยาบคาย
“อ๊ากกกกก!”
เสียงกรีดร้องของหลี่เฉินดังก้องในหลุมชำแหละ แต่มันถูกเสียงคำรามของหมาป่ากลบไปเกือบหมด
หมาป่าเกราะดำตัวที่กระโจนลงมาจากปากหลุมกัดเข้าที่ไหล่ขวาของเขา เขี้ยวทะลุเนื้อจนกระดูกลั่นกรอบ หลี่เฉินรู้สึกได้ว่ามันกำลังพยายามกระชากแขนเขาออกจากร่าง
แต่เขาไม่มีแรงดึงกลับ
ไม่สิ
แรงของเขากำลังหายไปก่อนจะกลับมาในรูปแบบที่ผิดธรรมชาติ
[กลืนพรสวรรค์: กล้ามเนื้อเหล็กระดับต่ำ]
[เศษเจตจำนงเป้าหมายต่อต้าน]
[เริ่มบดขยี้เจตจำนงตกค้าง]
ภาพประหลาดระเบิดขึ้นในหัว
หลี่เฉินเห็นตัวเองยืนอยู่กลางป่ามืด แต่เขาไม่ได้อยู่ในร่างมนุษย์ เขาอยู่ในร่างหมาป่าเกราะดำตัวหนึ่ง ความหิวกัดกินท้อง ความต้องการล่าไหลผ่านเลือด เขาวิ่ง เขากัด เขาฉีกคอเหยื่อ เขากลืนเนื้อร้อน ๆ ลงคอด้วยความสุขสกปรก
จากนั้นภาพก็เปลี่ยน
เขาเห็นตัวเองถูกนักรบมนุษย์ล้อม สะโพกถูกหอกแทง ดวงตาถูกลูกธนูเจาะ เขาร้องด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้น ก่อนถูกใบมีดตัดคอ
ความแค้นของสัตว์อสูรถาโถมเข้าใส่จิตของเขา
ฆ่า!
กัด!
กิน!
ฉีกมนุษย์ทั้งหมด!
เสียงคำรามในหัวทำให้หลี่เฉินแทบเสียสติ เลือดในดวงตาเขาเข้มขึ้น เขาอยากกัดอะไรบางอย่าง อยากฉีกเนื้อ อยากดื่มเลือด อาซื่อที่ติดอยู่ใต้แผ่นไม้ไม่ไกลพลันกลายเป็นก้อนเนื้ออุ่น ๆ ในสายตาเขาชั่ววูบ
ไม่
หลี่เฉินกัดลิ้นตัวเองจนเลือดพุ่ง
ความเจ็บทำให้สติกลับมาเล็กน้อย
“ไอ้เดรัจฉาน...” เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน “นี่ร่างข้า ไม่ใช่ของแก”
หมาป่าที่กัดไหล่เขาสะบัดหัวอีกครั้ง ร่างหลี่เฉินถูกเหวี่ยงไปชนผนังหลุม กระดูกหลังแทบแตก เขาหลุดจากภาพหลอนกลับสู่ความจริง
แต่กระบวนการกลืนยังไม่จบ
[เจตจำนงตกค้างต่อต้านรุนแรง]
[ร่างกายผู้ถือครองเสียหาย 37%]
[หากดำเนินต่อ มีโอกาสกล้ามเนื้อฉีกขาดถาวร]
ข้อความเย็นชาไหลผ่านสายตา
หลี่เฉินหัวเราะเสียงแหบ
“ถาวร? ข้ายังไม่รู้เลยว่าจะรอดถึงอีกสิบลมหายใจไหม มาขู่บ้าอะไรตอนนี้!”
เขาใช้มือซ้ายคว้าเศษกระดูกแหลมในหลุม แล้วแทงใส่ดวงตาหมาป่าที่กัดไหล่เขา
ฉึก!
หมาป่าร้องลั่น ปล่อยปากจากไหล่
หลี่เฉินไม่หนี เขากระโจนใส่มันแทน แม้ร่างกายยังสั่นจากความเจ็บปวด แต่กล้ามเนื้อทั่วแขนขาเริ่มแข็งแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เส้นใยเนื้อที่ฉีกขาดกำลังถูกพลังบางอย่างบังคับให้บิดประสานกันใหม่
ไม่ใช่การรักษา
เป็นการยัดเหล็กเข้าไปในกล้ามเนื้อทั้งเป็น
เขาเจ็บจนแทบอยากตาย
แต่ในความเจ็บนั้น มีกำลังเกิดขึ้น
หลี่เฉินกดร่างหมาป่าลงกับพื้นหลุม ใช้เข่าทับคอของมัน แล้วหยิบมีดกระดูกที่หักจากซากข้างตัวแทงซ้ำเข้าจุดเดิมใต้คาง
ครั้งแรก เกราะต้านไว้
ครั้งที่สอง เลือดซึม
ครั้งที่สาม กระดูกแหลมทะลุเข้าไปครึ่งนิ้ว
หมาป่าสะบัดร่างอย่างบ้าคลั่ง กรงเล็บข่วนหน้าท้องเขาจนเปิดเป็นแผลยาว แต่หลี่เฉินไม่ยอมปล่อย
ในลานซาก เขาเคยเห็นสัตว์อสูรตายมาเป็นพันตัว เขารู้ว่าข้อต่อใต้คางของหมาป่าเกราะดำมีช่องว่างเล็ก ๆ เชื่อมไปยังเส้นประสาทคอ ถ้าแทงลึกพอ มันจะชักและหมดแรง
แต่ต้องแทงให้ลึกพอ
“ตายสิวะ!”
หลี่เฉินคำราม กดน้ำหนักทั้งตัวลงไป
กระดูกแหลมจมมิด
หมาป่ากระตุกอย่างแรง เลือดสีดำทะลักใส่หน้าเขา มันยังไม่ตายทันที แต่แรงดิ้นลดลงชัดเจน
[ผู้ถือครองมีส่วนสังหารเพิ่มขึ้น]
[การต่อต้านลดลง]
[กลืนพรสวรรค์ดำเนินต่อ]
พลังร้อนเหมือนเหล็กหลอมไหลเข้าสู่กล้ามเนื้อทั้งร่างของหลี่เฉิน เส้นเลือดใต้ผิวหนังขึ้นสีดำจาง ๆ กล้ามแขนที่เคยผอมแห้งตึงแน่นขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้ใหญ่โตเกินจริง แต่มีความหนาแน่นเหมือนเชือกเหล็กซ่อนอยู่ใต้ผิว
หมาป่าอีกตัวที่ติดใต้ซากหลุดออกมาในที่สุด มันตาบอดหนึ่งข้าง อีกข้างเต็มไปด้วยเลือด มันเห็นพวกเดียวกันกำลังถูกหลี่เฉินกดฆ่า จึงพุ่งเข้ามาด้วยความบ้าคลั่ง
หลี่เฉินหันไป
ครั้งนี้เขามองมันทัน
ไม่ใช่เพราะสายตาดีขึ้น
แต่เพราะกล้ามเนื้อขาของเขารับคำสั่งเร็วกว่าที่เคย
เขากลิ้งหลบ กรงเล็บฟาดผ่านผนังหลุมจนหินแตกเป็นร่อง หลี่เฉินคว้าตะขอเหล็กที่ตกอยู่ในเลือดได้พอดี เขาสอดตะขอเข้าใต้เกราะอกของหมาป่าตาบอด แล้วใช้แรงทั้งหมดกระชาก
เมื่อก่อน เขาคงทำได้แค่ทำให้มันเจ็บ
แต่ตอนนี้ เสียงแควกดังขึ้น
แผ่นเกราะอกถูกฉีกเปิดเป็นรอยยาว
หลี่เฉินเองก็ตกใจ
แต่หมาป่าไม่ให้เขามีเวลาตกใจ มันกัดเข้ามาอีกครั้ง หลี่เฉินยกแขนซ้ายกัน เขี้ยวเจาะแขนจนเลือดพุ่ง แต่ไม่ทะลุขาดเหมือนที่ควรเป็น
กล้ามเนื้อเหล็ก
พรสวรรค์ระดับต่ำของสัตว์อสูรระดับหนึ่ง
มันไม่ได้ทำให้เขาไร้เทียมทาน
แต่มันทำให้เขายังมีแขนอยู่
“ดี” หลี่เฉินแสยะยิ้ม เลือดไหลผ่านฟัน “งั้นข้าขอลองของหน่อย”
เขาปล่อยให้หมาป่ากัดแขนไว้ แล้วใช้มือขวาจับมีดกระดูกแทงเข้ารอยเปิดที่อกของมัน
หนึ่งครั้ง
สองครั้ง
สามครั้ง
ทุกครั้งที่แทง เลือดสีดำพุ่งออกมาอาบตัวเขา หมาป่าดิ้นจนแขนซ้ายแทบถูกกัดขาด แต่หลี่เฉินกลับกดมีดลึกขึ้นเรื่อย ๆ
ความเจ็บปวดทำให้โลกแคบลงเหลือเพียงลมหายใจ เลือด และคำว่า ฆ่า
แต่ครั้งนี้คำว่า ฆ่า ไม่ได้มาจากเศษเจตจำนงสัตว์อสูร
มันมาจากเขาเอง
ในที่สุด ปลายมีดกระดูกแทงทะลุหัวใจ
หมาป่าตาบอดแน่นิ่ง
[เป้าหมายเสียชีวิต]
[ตรวจพบพรสวรรค์ซ้ำ: กล้ามเนื้อเหล็กระดับต่ำ]
[สามารถกลืนซ้ำเพื่อเพิ่มความสมบูรณ์ของพรสวรรค์]
หลี่เฉินทรุดลงคุกเข่า เลือดไหลจากไหล่ แขน หน้าท้อง และหลังจนแทบไม่รู้ว่าแผลไหนร้ายแรงกว่า เขาหายใจหนักเหมือนปลาถูกโยนขึ้นฝั่ง
ด้านบนลานชำแหละ เสียงการต่อสู้ยังดังสนั่น หมาป่าเกราะดำยักษ์ยังไม่ตายจากปืนใหญ่กำแพงเหนือ ตรงกันข้าม มันกำลังไล่ฆ่าทหารยามทีละคน เกราะดำของมันมีรอยแตกหลายจุด แต่ไม่มีบาดแผลใดถึงตาย
อาซื่อยังติดอยู่ใต้แผ่นไม้ เขามองหลี่เฉินเหมือนเห็นผี
“เจ้า… เจ้าเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้วหรือ”
หลี่เฉินอยากตอบ แต่ลำคอมีแต่เลือด
หน้าต่างระบบยังลอยอยู่ในสายตา
[กลืนพรสวรรค์ครั้งแรกสำเร็จ]
[ได้รับพรสวรรค์: กล้ามเนื้อเหล็กระดับต่ำ ความสมบูรณ์ 41%]
[ผลข้างเคียง: กล้ามเนื้อฉีกขาด 18 จุด เส้นเลือดฝอยแตกรุนแรง พิษเจตจำนงสัตว์อสูรตกค้างเล็กน้อย]
[คำเตือน: หากกลืนซ้ำทันที ร่างกายอาจพังทลาย]
หลี่เฉินมองศพหมาป่าตัวที่สอง
เขาควรหยุด
ระบบเตือนชัดเจน
แต่เสียงคำรามของหมาป่าเกราะดำยักษ์ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกำแพงส่วนหนึ่งพังถล่มลงมา
ถ้าหยุด เขาอาจรอดอีกไม่กี่ลมหายใจ
ถ้ากลืนต่อ เขาอาจตายเดี๋ยวนี้
หลี่เฉินค่อย ๆ คลานไปแตะศพหมาป่าตัวที่สอง
อาซื่อเบิกตา “หลี่เฉิน เจ้าเลือดออกเยอะเกินไปแล้ว! อย่าฝืน!”
หลี่เฉินเงยหน้ามองเพื่อนที่ถูกทับอยู่
“ถ้าข้าไม่ฝืน” เขาพูดเสียงแหบ “พวกเราก็ตายอยู่ดี”
[ต้องการกลืนพรสวรรค์ซ้ำหรือไม่]
หลี่เฉินหลับตาเพียงครึ่งลมหายใจ
แล้วกดฝ่ามือลงบนซาก
“กลืน”
[เริ่มกลืนซ้ำ]
[คำเตือน: ความเสี่ยงร่างกายพังทลายเพิ่มสูง]
ความเจ็บปวดรอบใหม่ระเบิดขึ้น
คราวนี้ หลี่เฉินไม่ได้กรีดร้องทันที
เขากัดฟันจนแตก
เลือดไหลจากเหงือกลงคอ
กล้ามเนื้อทั่วร่างบิดตัวราวกับมีงูเหล็กเลื้อยอยู่ใต้ผิว เส้นเลือดบางเส้นแตกจนผิวหนังมีเลือดซึมออกมาเป็นเม็ด ๆ เขาเห็นภาพหมาป่าตัวที่สองในหัว เห็นความกลัวก่อนตาย เห็นความเกลียดชังมนุษย์ เห็นคำสั่งบางอย่างที่มาจากหมาป่าเกราะดำยักษ์
คำสั่ง?
หลี่เฉินชะงักกลางความเจ็บ
สัตว์อสูรระดับหนึ่งพวกนี้ไม่ได้บุกอย่างไร้สติ
มันถูกสั่ง
และคำสั่งนั้นไม่ได้มีแค่ ฆ่า
มันมีคำว่า ค้นหา
ค้นหาสิ่งที่มีกลิ่นเหมือน...
เหมือนเขา
ความหนาวเย็นแล่นขึ้นสันหลังหลี่เฉิน แม้ร่างกายจะร้อนเหมือนถูกเผา
[กลืนซ้ำสำเร็จ]
[พรสวรรค์กล้ามเนื้อเหล็กระดับต่ำ ความสมบูรณ์เพิ่มเป็น 73%]
[ผลข้างเคียงรุนแรง: กล้ามเนื้อแขนซ้ายฉีกลึก กระดูกซี่โครงร้าวสามซี่ พิษเจตจำนงสะสม]
หลี่เฉินลืมตาขึ้น
ในดวงตาเขามีเส้นเลือดสีดำแดงพาดผ่านชั่ววูบ ก่อนจางหาย
เขาลุกขึ้นอย่างช้า ๆ
ทั้งที่ร่างกายไม่ควรลุกได้
หลุมชำแหละเต็มไปด้วยเลือด ซาก และกลิ่นตาย แต่เด็กไร้ตราผู้หนึ่งยืนขึ้นกลางหลุมนั้น มือซ้ายเกือบใช้การไม่ได้ มือขวากำตะขอเหล็กแน่น
บนปากหลุม เงาขนาดมหึมาทาบลงมาอีกครั้ง
หมาป่าเกราะดำยักษ์ก้มลงมามองเขา
คราวนี้ดวงตาของมันไม่ได้มีแค่ความหิว
มันมีความระแวง
หลี่เฉินแหงนหน้ามองมัน เลือดไหลจากหน้าผากผ่านริมฝีปาก
เขายิ้ม
“มองอะไร ไอ้หมาเวร”
หมาป่าเกราะดำยักษ์คำราม
แล้วทั้งหลุมก็ถล่มลงภายใต้กรงเล็บของมัน
YOU MAY ALSO LIKE
