ระบบคัดลอกพรสวรรค์สะท้านยุทธภพ - บทที่ 36 : หมอเทวดาหัตถ์ทิพย์
โจวสิงกล่าวว่าจะทำการ ต่อเส้นเอ็นชีพจร ฟังดูยิ่งใหญ่ แต่ความจริงแล้วเส้นที่ขาดสะบั้นจนต้องเย็บต่อนั้นมีไม่มากนัก ส่วนใหญ่เขาใช้วิธีเดินลมปราณเพื่อสางเส้นที่พันกันให้เข้าที่ ส่วนที่เกินเยียวยาจริงๆ ถึงจะลงมีด
การต่อเส้นเอ็นนี้ โจวสิงไม่ได้คิดค้นขึ้นเอง แต่ในนิยายกำลังภายในมีตัวอย่างของยอดคนสองคนที่ทำเรื่องแบบนี้ได้ หนึ่งคือ เพ้งอิดจี้ หมอเทวดาจอมฆ่าคนจากเรื่อง กระบี่เย้ยยุทธจักร ที่เคยผ่าท้อง โทริตเซียน เพื่อต่อเส้นเอ็นที่ขาดวิ่น อีกหนึ่งคือ ฮือทก จาก แปดเทพอสูรมังกรฟ้า ที่ไม่เคยเรียนหมอแต่ดันผ่าตัดเปลี่ยนดวงตาให้ อาจี ได้สำเร็จเพียงแค่เปิดตำราอ่าน
ขนาดฮือทกที่เป็นมือใหม่หัดขับยังทำได้ โจวสิงที่มีความรู้แน่นปึ้กย่อมไม่มีเหตุผลที่จะทำไม่ได้
เยนน้ำเทียน: เจ้าต้องทำให้ได้นะเว้ย
โจวสิงลงมือด้วยความรวดเร็วว่องไว ในขณะเดียวกัน เซียวฮื้อยี้และจิวม่อจื้อที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ก็ตาลายไปหมด โจวสิงเดี๋ยวก็จี้จุด เดี๋ยวก็ถ่ายลมปราณ เดี๋ยวก็ฝังเข็ม แถมยังมือว่างหันไปเขียนใบสั่งยา ยื่นให้เซียวฮื้อยี้ไปต้ม
จิวม่อจื้อเห็นโจวสิงโชว์ออฟอยู่คนเดียวก็เริ่มทนไม่ไหว นี่มันเวทีของข้าด้วยนะ ข้าก็อยากให้คนมองเหมือนกัน
ราชครูถู่ฟานคว้าใบสั่งยามาจากมือเซียวฮื้อยี้ เด็กน้อยถอยไป ให้เป็นหน้าที่อาตมา
จิวม่อจื้อพลิกตัววูบ ใช้วิชาตัวเบา [หนึ่งต้นอ้อข้ามแม่น้ำ] พุ่งไปที่ตู้ยาเพียงก้าวเดียว กริ๊ก กริ๊ก กริ๊ก เสียงเปิดปิดลิ้นชักยาดังรัวเร็วปานสายฟ้าแลบ เพียงพริบตาเดียวสมุนไพรก็ลงไปกองอยู่ในหม้อยาครบถ้วน
ยังไม่จบ จิวม่อจื้อสะบัดมือขวา ใช้วิชา [ควบคุมกระเรียน] คว้าจับอากาศไปที่ถังน้ำ น้ำในถังพุ่งขึ้นมาเป็นสายโค้งสวยงามราวกับมังกรเล่นน้ำ ก่อนจะม้วนตัวลงสู่หม้อยาอย่างนุ่มนวล ไม่กระฉอกแม้แต่หยดเดียว
ว้าวววว เซียวฮื้อยี้ตาโต ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น เขาเติบโตในหุบเขาคนโฉด เคยเห็นแต่วรยุทธ์สายมารของพวกอาจารย์ แต่ไม่เคยเห็นอะไรที่วิจิตรพิสดารและทรงพลังขนาดนี้มาก่อน นี่มันคนละชั้นกันเลย
จิวม่อจื้อได้ยินเสียงเชียร์ก็ฟินจัด ยิ้มแก้มปริ สายตาแบบนี้แหละ สายตาแห่งการเทิดทูนบูชา อาตมาต้องการมันอีก
ด้วยความคึกคะนอง จิวม่อจื้อถือหม้อยาไว้ในมือซ้าย ส่วนมือขวาเร่งเร้าลมปราณจนแดงฉาน [ดาบเปลวเพลิง] ความร้อนระอุแผ่ออกมาจากฝ่ามือ ทำให้น้ำยาในหม้อเดือดปุดๆ ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ ต้มยาด้วยมือเปล่า ถามจริงในใต้หล้านี้มีใครทำได้บ้าง
ตัดภาพมาที่โจวสิง หลังจากจัดการเส้นเอ็นส่วนใหญ่เสร็จแล้ว เขาหยิบมีดคมกริบขึ้นมา เตรียมผ่าตัดจริง
เซียวฮื้อยี้เริ่มตาลาย อยากจะหันไปดูโชว์ต้มยาพิสดารของจิวม่อจื้อใจจะขาด แต่เสียงพึมพำเบาๆ ของโจวสิงดึงสติเขากลับมา
ลองทำครั้งแรก หวังว่าท่านเยนจะทนไหวนะ
เซียวฮื้อยี้หน้าซีดเผือด อยากจะตะโกนห้ามแต่โจวสิงลงมีดไปแล้ว เขาได้แต่กลั้นหายใจ ลุ้นจนตัวเกร็ง โชคดีที่แม้ปากจะบ่นว่ามือใหม่ แต่มือของโจวสิงกลับนิ่งสนิท การเย็บแผลเป็นไปอย่างราบรื่น
เมื่อเย็บแผลเสร็จ โจวสิงผลักเซียวฮื้อยี้ที่มุงดูอยู่ออกไป เขาหยิบขวดกระเบื้องที่บรรจุ หัวกะทิเบญจพิษ ออกมา เปิดจุกขวด นำเข็มเงินจุ่มลงไปแช่จนชุ่มพิษ
จากนั้น ปัก ปัก ปัก เข็มพิษถูกปักลงบนจุดชีพจรสำคัญทั่วร่างเยนน้ำเทียน
โจวสิงเดินลมปราณกระตุ้น ทันใดนั้น เส้นเลือดสีดำทมิฬหลายสายก็ปรากฏขึ้นบนผิวหนังของเยนน้ำเทียน วิ่งพล่านไปรวมกันที่จุด ไป่ฮุ่ย (กลางกระหม่อม)
เซียวฮื้อยี้และจิวม่อจื้อจ้องตาไม่กะพริบ จู่ๆ ร่างของเยนน้ำเทียนก็สั่นกระตุกอย่างรุนแรง เฮ้ย ทั้งสองคนถอยกรูดด้วยความตกใจ
เซียวฮื้อยี้ตั้งสติได้กำลังจะพุ่งเข้าไปดู แต่ร่างของเยนน้ำเทียนสั่นสะท้านแรงขึ้นเรื่อยๆ เหมือนจะระเบิด
ปัง โจวสิงฟาดฝ่ามือลงที่กลางกระหม่อมเยนน้ำเทียนอย่างแรง เส้นสีดำที่รวมตัวกันอยู่แตกกระจายหายไปในพริบตา
วินาทีต่อมา เปลือกตาที่ปิดสนิทมานานนับปีของ เยนน้ำเทียน ก็เบิกโพลง
ท่านลุงเยน ท่านรู้สึกยังไงบ้าง เซียวฮื้อยี้ตะโกนเรียกด้วยความดีใจ
แววตาของเยนน้ำเทียนเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง เขาใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าความทรงจำก่อนจะหมดสติเมื่อ ๑๘ ปีก่อนจะไหลย้อนกลับมา เมื่อภาพเหตุการณ์ปะติดปะต่อกัน สายตาของเขาก็มาหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มตรงหน้า
เซียวฮื้อยี้ขอบตาแดงก่ำ เสียงสั่นเครือ ท่านลุงเยน ข้าเอง ข้าคือลูกชายของกังปง เด็กที่ท่านพาเข้าหุบเขาคนโฉดวันนั้นไงขอรับ
ได้ยินดังนั้น สติของเยนน้ำเทียนก็กลับมาแจ่มชัด สองอาหลานโผเข้ากอดกัน ร่ำไห้ด้วยความยินดี
โจวสิงและจิวม่อจื้อยืนสงบนิ่งอยู่ด้านข้าง ไม่เข้าไปขัดจังหวะการรียูเนี่ยนอันน่าประทับใจ พวกเขาฟังเซียวฮื้อยี้เล่าเรื่องราวความลำบากตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาอย่างตั้งใจ
จนกระทั่ง เซียวฮื้อยี้เล่ามาถึงตอนที่พาเยนน้ำเทียนหนีออกมาหาหมอ และมาจบที่การยกความดีความชอบให้โจวสิง
จิวม่อจื้อขยับตัว เตรียมจะอ้าปากทวงบุญคุณและขอคัมภีร์ยุทธ์ตามสเต็ป แต่โจวสิง ไวกว่า
ท่านจอมยุทธ์เยน โจวสิงก้าวออกมาข้างหน้า น้ำเสียงสั่นเครือ (ใส่อารมณ์เต็มแม็กซ์) ท่าน ท่านยังจำผู้น้อยได้หรือไม่
ประโยคนี้ประกอบไปด้วยความตื่นเต้น ๓ ส่วน ความกังวล ๓ ส่วน ความซาบซึ้ง ๓ ส่วน และความดีใจอีก ๑ ส่วน อารมณ์พุ่งพล่านจนจิวม่อจื้อและเยนน้ำเทียนถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก
เยนน้ำเทียน: เอ็งเป็นใครวะ จิวม่อจื้อ: หมอโจว เพื่อนยาก เลิกแสดงเถอะ ข้ากลัวแล้ว
YOU MAY ALSO LIKE
