ระบบคัดลอกพรสวรรค์สะท้านยุทธภพ - บทที่ 69 : ศึกนองเลือดในป่า ไม่สิ เรียกว่าไล่ตบอยู่ฝ่ายเดียว
ทุกคนมองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็หันไปขอความเห็นจากอูเหล่าต้าและเจ้าถ้ำอัน
ตายไปคนหนึ่งแล้ว จะเอายังไงต่อ ก็ต้องให้หัวหน้าตัดสินใจ
อูเหล่าต้ากับเจ้าถ้ำอันสบตากัน แววตาฉายรังสีอำมหิต ก่อนที่อูเหล่าต้าจะก้าวออกมา หมอเทวดาโจว ถ้าลองอีกสักคน ท่านมั่นใจไหมว่าจะแก้ได้
โจวสิงส่ายหน้าทันควัน ถ้ายันต์เป็นตายของทุกคนเหมือนกันหมด ข้าจับทางได้ คนต่อไปข้ามีโอกาสแก้ได้แปดส่วน แต่ถ้าจุดที่โดนและสัดส่วนพลังหยินหยางต่างกัน ข้าก็ต้องลองอีกหลายคนกว่าจะจับทางได้
โจวสิงตอบหน้าตาย ทำเอาอูเหล่าต้ากับเจ้าถ้ำอันโกรธจนหัวเราะไม่ออก ถ้าต้องลองถึงสามสิบคนกว่าจะรู้วิธี พี่น้องข้าก็ต้องตายฟรีสามสิบคนงั้นรึ แล้วใครจะเป็นผู้เสียสละ
หรือว่าหมอเทวดาโจวตั้งใจจะให้พวกเราตาย เพื่อลดกำลังคนของพวกเรา
สิ้นเสียง อูเหล่าต้าก็ชักดาบ คลื่นเขียวกลิ่นหอม ออกมา ดาบนี้คมกริบ อาบยาพิษร้ายแรง ตัวดาบส่องแสงสีเขียวมรกต จึงได้ชื่อว่า คลื่นเขียว แต่กลิ่นเหม็นเน่าที่โชยออกมานั้นขัดกับคำว่า กลิ่นหอม อย่างสิ้นเชิง
พิษของดาบนี้รุนแรงมาก แม้แต่เจ้าของเอง ถ้าไม่ทายาแก้พิษที่มือก่อนจับ ก็อาจโดนไอพิษเล่นงานได้
อูเหล่าต้าแสดงเจตนาฆ่าฟันชัดเจน เจ้าถ้ำอันที่พูดน้อยต่อยหนักก็ชักกระบี่ออกมา เหล่าสมุนเห็นลูกพี่เอาจริง ก็ชักอาวุธออกมาเตรียมพร้อม สีหน้าถมึงทึงมองโจวสิงเป็นตาเดียว
ความคิดอูเหล่าต้าง่ายมาก ต่อให้โจวสิงแก้ได้จริงหลังจากลองไปสามสิบศพ เขาก็ยอมไม่ได้
สามสิบชีวิต จากร้อยแปด เอ้ย ร้อยเจ็ดชีวิต ใครจะยอมตาย
ทุกคนต่างมีพี่น้องผองเพื่อน ถ้าต้องเลือกคนไปตาย วงแตกแน่นอน
สู้ฆ่าโจวสิงซะ แล้วทำเหมือนไม่เคยเกิดเรื่องนี้ขึ้นดีกว่า
ส่วนวิธีแก้ค่อยไปหาเอาดาบหน้า
พวกเจ้าจะฆ่าข้า
โจวสิงถามเสียงเรียบ
อูเหล่าต้าแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมในแสงไฟ เปล่า ข้าแค่จะเชิญหมอเทวดาโจวไปลงนรกต่างหาก
โจวสิงหันไปหัวเราะกับจิวม่อจื้อ ชี้ไปที่อูเหล่าต้าขำๆ
จิวม่อจื้อก็หัวเราะตาม อย่าเข้าใจผิด เขาไม่ได้กลัว แต่ตื่นเต้นจนเก็บทรงไม่อยู่
พวกเจ้าทุกคนคิดแบบนี้หมดเลยเหรอ
โจวสิงกวาดตามอง ใครไม่อยากฆ่าข้า เก็บอาวุธซะ
เงียบกริบ ไม่มีใครเก็บอาวุธ
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็ขอส่งพวกเจ้าไปสู่สุขคติ
โจวสิงยิ้มเย็น
พวกสามสิบหกถ้ำ เจ็ดสิบสองเกาะฮึกเหิม เตรียมจะพุ่งเข้ามาสับโจวสิงให้เละ
จิวม่อจื้อร้องโหยหวนด้วยความดีใจ ถึงตาข้าแล้วโว้ย
จิวม่อจื้อกำลังจะพุ่งออกไป แต่โจวสิงไวกว่า ล้วงมือเข้าไปในถุงย่าม หยิบขวดกระเบื้องออกมาเต็มสองมือ แล้วขว้างใส่กลางวงล้อมรอบทิศทาง
จิวม่อจื้อเห็นฉากนี้แล้วขนลุกซู่ ภาพจำยังชัดเจน
โจวสิงหรี่ตา ในเมื่อนางเฒ่าทาริกาไม่ห้าม เขาก็จัดเต็ม
ขวดกระเบื้องแตกกระจายกลางวงล้อม บางคนใช้ดาบฟันขวดแตกกลางอากาศ กะจะเยาะเย้ยว่าปาไม่แม่น แต่พอเห็นควันพิษหลากสีพวยพุ่งออกมา พร้อมผงพิษฟุ้งกระจาย ทุกคนก็หน้าถอดสี
คนที่เผลอสูดเข้าไป หน้ามืดตาลาย เจ็บหน้าอกปวดหัวแทบระเบิดในพริบตา
พวกที่ไหวตัวทันรีบกลั้นหายใจ แต่หารู้ไม่ว่าโจวสิงผสม ผงสลายวิญญาณ เข้าไปด้วย แค่สัมผัสผิวหนังก็โดนพิษ
โจวสิงไม่รอให้พิษออกฤทธิ์ ล้วงเข้าไปในอกเสื้ออีกครั้ง อูเหล่าต้ากับเจ้าถ้ำอันระวังตัวแจ พอเห็นของในมือโจวสิง ทั้งคู่ชะงัก แล้วรีบถอยกรูดตามสัญชาตญาณ
ลางสังหรณ์บอกว่าไอ้นั่นอันตรายฉิบหาย
ในมือโจวสิงคือ เข็มพายุพิรุณดอกสาลี่ รุ่นอัพเกรดโดยตระกูลถัง บรรจุเข็มเงินร้อยแปดเล่ม ยิงได้ครอบคลุมเก้าสิบองศา โจวสิงถือสองอัน กวาดเรียบหนึ่งร้อยแปดสิบองศา
อานุภาพทะลุทะลวงเหลือร้าย แม้จะยืนซ้อนกัน เข็มก็เจาะทะลุร่างแรกไปเสียบร่างสอง ร่างสาม จนไปหยุดที่ร่างสี่
โจวสิงยังไม่หยุดแค่นั้น กดใช้ อมทรายพ่นเงา อีกชุด ตามด้วย ลูกหนามเหล็ก เจ็ดลูก แล้วปิดท้ายด้วย ลูกตุ้มคร่าวิญญาณแม่ลูก สองลูก โยนเข้าไปในจุดที่คนหนาแน่นที่สุด
คอมโบชุดใหญ่ทำเอากองทัพห้าร้อยคนเละเป็นโจ๊ก จิวม่อจื้ออ้าปากค้าง นางเฒ่าทาริกาที่แอบดูอยู่ก็ตะลึง
นึกว่าโจวสิงกับไอ้โล้นจะใช้วรยุทธ์ฝ่าวงล้อม หรือโชว์เทพฆ่าล้างบาง แต่ที่ไหนได้
โจวสิง: เป็นไงล่ะ อึ้งไปเลยดิ
จิวม่อจื้อหุบปากฉับ อาวุธลับโจวสิงหายไปครึ่งคลัง แต่แลกมาด้วยชีวิตศัตรูสามร้อยกว่าคน พวกที่ยังยืนอยู่ก็เหลือไม่ถึงสองร้อย แถมบางคนยังโดนพิษยืนโงนเงนเหมือนซอมบี้
ตัดพวกใกล้ตายออก เหลือพวกที่พอสู้ได้แค่ร้อยกว่าคน
หักพวกระดับหัวหน้าออกไป ที่เหลือก็แค่ลูกกระจ๊อกสามสิบหกถ้ำ เจ็ดสิบสองเกาะ ฝีมือดาษดื่น
พวกนี้โจวสิงฟันทีเดียวร่วงสี่คน
โจวสิงเก็บกล่องเปล่าของอมทรายพ่นเงาและเข็มพายุพิรุณดอกสาลี่กลับมา เดี๋ยวเอาไปเติมกระสุนใช้ใหม่ได้
เฮ้อ ใช้ไปเยอะขนาดนี้ เสียดายของชะมัด
เข็มพายุพิรุณสองอัน ลูกหนามเหล็กเจ็ดอัน อมทรายพ่นเงาสองชุด เกลี้ยง ไหนจะเกาทัณฑ์แขนเสื้อกับยาพิษอีก
ของที่อุตส่าห์ทำมาเดือนครึ่ง หายวับไปกับตาในพริบตา
โจวสิงชักกระบี่สุ่ยหานออกมา เกือบเผลอเลียคมกระบี่ที่อาบยาพิษ แต่ยั้งใจทัน แล้วพุ่งเข้าใส่ศัตรู
กระบี่อาบยาพิษร้ายแรง แค่สะกิดผิว ถ้าศัตรูเดินลมปราณ พิษจะแล่นเข้าหัวใจตายทันที ยกเว้นพวกกำลังภายในสูงส่งจริงๆ ถึงจะรอด
เห็นโจวสิงเปิดฉาก จิวม่อจื้อก็ไม่รอช้า กระโจนเข้าใส่
พวกระดับหัวหน้าที่เหลือรอดอยู่ยี่สิบกว่าคน บางคนขวัญหนีดีฝ่อวิ่งหนี แต่ไม่รอดเงื้อมมือโจวสิง โดนไล่เก็บเรียบ
จิวม่อจื้อแสยะยิ้ม ลากพวกระดับหัวหน้าที่เหลือเข้ามารุมกินโต๊ะ
เขาไม่สนพวกกระจอกที่โจวสิงเก็บกวาด
ต้องพวกนี้สิ ถึงจะพอแก้คันไม้คันมือได้บ้าง
ท่านประมุข หมอเทวดาโจวใช้วิชากระบี่อะไรหรือเจ้าคะ
ไกลออกไปใต้ต้นไม้ใหญ่ เหมยเจี้ยน ชุดแดงถามด้วยความสงสัย
นางเฒ่าทาริกาขมวดคิ้ว ข้าก็ไม่รู้จัก แต่กำลังภายในที่ไอ้หนูนั่นใช้คือพลังไร้ลักษณ์น้อย ฮึ ฆ่าไอ้พวกสวะนี่ควรใช้วิชาสำนักสราญรมย์สิ จะไปใช้เพลงกระบี่อื่นทำไม
นางเฒ่าทาริกานับญาติโจวสิงไปเรียบร้อยแล้ว
ทั้งวิชาเปลี่ยนดวงตา วิธีแยกแยะลมปราณหยินหยางในยันต์เป็นตาย ล้วนมาจากคัมภีร์แพทย์สำนักสราญรมย์
ในบรรดาศิษย์ มีแค่นางกับอาจารย์เซียวเหยาจื่อที่อ่านคัมภีร์ครบทุกเล่ม แม้แต่อู๋หยาจื่อเจ้าสำนักยังจำได้ไม่หมด
โจวสิงรู้วิชาลับเหล่านี้ แถมมีพลังไร้ลักษณ์น้อยอีก ชัดเจนว่าต้องเป็นศิษย์ปิดสำนักของอาจารย์แน่ๆ
นางเฒ่าทาริกาหันไปสั่ง ไป ช่วยศิษย์น้องข้าฆ่าไอ้พวกสวะนั่นให้หมด
นางเฒ่าทาริการวบรวมคนเพื่อตามหาอาจารย์
ตอนนี้เจอศิษย์น้องแล้ว แถมไอ้พวกบ้านี่ยังกล้าแอบไปหาคนอื่นแก้แค้นยันต์เป็นตาย สมควรตาย
ส่วนเรื่องตามหาอู๋หยาจื่อ เหอะ อู๋หยาจื่อไม่เลือกนาง นางหยิ่งในศักดิ์ศรีพอ จะให้บากหน้ากลับไปง้อรึ ฝันไปเถอะ
อู๋หยาจื่อต่างหากที่ต้องมาง้อนาง อีกอย่าง ร่างกายนางไม่มีวันโตเพราะนังแพศยาหลี่ชิวสุ่ย ต่อให้เจออู๋หยาจื่อแล้วจะทำอะไรได้
นางเฒ่าทาริกาสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร
ตอนนี้อารมณ์นางก็บ่จอยเหมือนกัน
สี่ดรุณีรับคำสั่ง พุ่งทะยานเข้าสู่สนามรบ
โจวสิงไล่ฟันดะอยู่กลางวงล้อม
อูเหล่าต้ากับเจ้าถ้ำอันโดนจิวม่อจื้อไล่ตบจนหัวหมุน
ทั้งคู่อยากจะตบปากตัวเองสักร้อยที หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ
ใครจะไปคิดว่าโจวสิงจะเปิดด้วยยาพิษก่อนอาวุธลับ
พอตั้งตัวไม่ติด ก็โดนอาวุธลับชุดใหญ่ไฟกระพริบซ้ำ
โคตรขี้โกง
อูเหล่าต้าสบถในใจ แล้วไอ้โล้นจิวม่อจื้อนี่อีก
คำนวณมาดิบดี ไม่นึกว่าฝีมือจะเทพขนาดนี้
ถูฟานไม่ใช่ดินแดนกันดารรึไงฟะ
โจวสิง พวกข้าเป็นคนของนางเฒ่าทาริกา ถึงพวกข้าจะแอบมาแก้แค้นยันต์เป็นตาย แต่ถ้าเจ้าฆ่าพวกข้า เจ้าไม่กลัวนางเฒ่าทาริกาโกรธรึ
อูเหล่าต้าตะโกนขู่ หมดหนทางแล้ว ต้องอ้างชื่อเจ้านายเผื่อจะรอด
ฮึ ต่อนางเฒ่าทาริกาไม่อยู่ หรือต่อให้นางยืนหัวโด่ดูอยู่ตรงนี้ พวกเจ้าก็ต้องโดนดาบเปลวเพลิงของอาตมาสั่งสอนอยู่ดี เพื่อระบายความแค้นแทนหมอเทวดาโจว
จิวม่อจื้อสวนทันควันแบบไม่ต้องคิด
โจวสิงฟันฉับ เก็บหกศพสุดท้าย กระบี่ค้างกลางอากาศ ตาโตเท่าไข่ห่าน หันขวับไปมองจิวม่อจื้อ
ท่านราชครู พูดอะไรออกไป๊
นางเฒ่าทาริกาอยู่ในป่านี้นะเว้ย
YOU MAY ALSO LIKE
