ระบบคัดลอกพรสวรรค์สะท้านยุทธภพ - บทที่ 70 : รับยันต์เป็นตายด้วยมือเปล่า เจ็บปวดรวดร้าวถึงทรวง
จิวม่อจื้อมองโจวสิง ถ้าไม่เห็นว่าอูเหล่าต้ากับพรรคพวกตั้งท่าพร้อมรบ เขาคงยืนเท้าสะเอวหัวเราะไปแล้ว แต่สถานการณ์นี้ ขอระวังตัวไว้ก่อนดีกว่า พวกระดับหัวหน้าฝีมือไม่ธรรมดา เดี๋ยวจะเรือล่มปากอ่าว
จิวม่อจื้อกระซิบ หมอเทวดาโจว นี่เป็นหน้าที่ของอาตมา ท่านไม่ต้องเกรงใจ เราสองคนไม่ต้องคิดเล็กคิดน้อยหรอก
โจวสิงอ้าปากค้าง อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็ได้แต่บอกว่า ท่านราชครูสบายใจก็โอเคครับ
สิ้นเสียงโจวสิง อูเหล่าต้ากำลังจะพูดข่มขวัญต่อ แต่เสียงใสกังวานสี่สายก็ดังมาจากด้านหลัง
โจวสิง รับบัญชาท่านประมุข มาช่วยหมอเทวดาโจว
สี่ดรุณีแสนสวยเหาะลงมายืนขวางหน้าโจวสิงและจิวม่อจื้อ ชี้กระบี่ใส่กลุ่มอูเหล่าต้า
อูเหล่าต้าตาค้าง มองสี่สาวหน้าเหมือนเปี๊ยบ แล้วกวาดตามองหาคนสั่งการ
ไม่ต้องหาหรอก ท่านประมุขสูงส่งเพียงใด จะลดตัวมาพบพวกเจ้าหรือ อูเหล่าต้า พวกเจ้าบังอาจแอบหาคนแก้ ยันต์เป็นตาย ลับหลังท่านประมุข มีโทษสถานใด
เหมยเจี้ยน พี่ใหญ่ของกลุ่ม ตวาดถามเสียงกร้าว
อูเหล่าต้ากับพวกอึกอัก พูดไม่ออก
จากนั้น ราวกับนัดกันมา ทุกคนหันหลังวิ่งหนีป่าราบ
ล้อเล่นน่า สี่ดรุณีบอกว่ารับคำสั่งมาช่วยโจวสิงฆ่าพวกเขา แปลว่านางเฒ่าทาริกาแอบดูอยู่แถวนี้แน่ๆ
พวกเขาไม่ใช่จิวม่อจื้อนะ พวกเขารู้จักที่ต่ำที่สูงดี
(จิวม่อจื้อ: หมายความว่าไงฟะ)
ความน่าสะพรึงกลัวของนางเฒ่าทาริกาฝังใจพวกเขาจนขึ้นสมอง ขืนอยู่ต่อมีแต่ตายกับตาย หนีไปเสี่ยงดวงเอาดาบหน้าดีกว่า
เห็นพวกนั้นหนี โจวสิงรีบล้วงมีดบินออกมา
สะบัดมือวูบ มีดบินพุ่งแหวกอากาศ อูเหล่าต้ากับพวกระดับหัวหน้าฝีมือไม่กระจอก จับทิศทางมีดบินได้ทันควัน
อูเหล่าต้ากับเจ้าถ้ำอันไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ใช้แค่วิชาตัวเบาเบี่ยงตัวหลบมีดบินที่พุ่งมา
ส่วนคนอื่นที่ฝีมือด้อยกว่า หรือหูไม่ดีเท่า ต้องหันกลับมาปัดป้อง ทำให้เสียจังหวะจนโดนสี่ดรุณีตามทัน
แต่แล้ว อูเหล่าต้ากับเจ้าถ้ำอันก็ร้องโอดโอยพร้อมกัน
ทั้งคู่ก้มมองเอวตัวเองด้วยความงุนงง
หลบพ้นแล้วชัดๆ ทำไมมีดบินยังปักคาเอวได้
ทั้งสองกัดฟันดึงมีดบินออก หันมามองโจวสิง ไม่ใช่ไม่อยากหนี แต่หนีไม่ไหวแล้ว
มีดบินอาบยาพิษ โจวสิงเล่นสกปรก
ข้าก็ไม่นึกว่าพวกเจ้าจะมั่นใจขนาดไม่หันกลับมามองเลยนะ
โจวสิงยิ้มเยาะ อูเหล่าต้ากับเจ้าถ้ำอันชี้หน้าโจวสิง พยายามเปล่งเสียง เจ้า ทำไม ถึง อาบพิษ ทุกอย่าง
พูดจบ ทั้งคู่ก็คอพับคออ่อน สิ้นใจตายตาไม่หลับ
โจวสิงถอนหายใจ ยาพิษมันเหลือเยอะ ไม่ใช้มันเสียดายของ
โจวสิงดึงมีดบินออกจากศพ เลือดพิษสีดำพุ่งกระฉูดลงบนพื้นหญ้า หญ้าเขียวขจีไหม้เป็นรูพรุนทันที
โจวสิงเช็ดเลือดออกจากมีดอย่างใจเย็น แล้วเก็บเข้าถุง ว่างเมื่อไหร่ค่อยมาเคลือบพิษใหม่
จิวม่อจื้อเดินมาสวดอามิตตพุทธส่งวิญญาณพอเป็นพิธี
ทั้งสองหันมามองสี่ดรุณี เมื่อกี้มัวแต่ชุลมุนเลยไม่ได้ดูหน้าชัดๆ
ตอนนี้ได้เห็นเต็มตา
จิวม่อจื้อตาโต เพิ่งเคยเห็นแฝดสี่หน้าเหมือนเปี๊ยบขนาดนี้
โจวสิงสูดหายใจเฮือก แฮ่ม เขาคิดอกุศลไปไกลแล้ว
คารวะจอมยุทธ์โจว
สี่ดรุณีสบตากัน แล้วยิ้มหวานประสานมือคารวะโจวสิง
ท่านประมุขบอกเองว่าโจวสิงเป็นศิษย์น้อง ย่อมต้องให้เกียรติ
ส่วนหลวงจีนนั่น ใครอ่ะ ไม่รู้จัก
จิวม่อจื้อเห็นสี่สาวเมินใส่ ก็แค่นเสียงฮึดฮัด
ไอ้โล้นน้อย เจ้ามีปัญหาอะไรมิทราบ
เสียงทรงอำนาจดังมาจากยอดไม้
จิวม่อจื้อชะงัก หันขวับไปทางขวามือ ใครมาทำลับๆ ล่อๆ ไม่ใช่วิสัยวีรบุรุษ
หรือว่าท่านคือนางเฒ่าทาริกาในตำนาน
จิวม่อจื้อยิ้มกริ่ม แววตาเป็นประกายอยากลองของ
โจวสิงขมวดคิ้ว กำลังจะห้าม แต่จิวม่อจื้อส่งสายตาบอกว่า เอาอยู่
เมื่อกี้เจ้าเพิ่งคุยโวว่าต่อให้ข้าอยู่ที่นี่ ก็จะให้กินดาบเปลวเพลิงไม่ใช่รึ ไหงพอข้าออกมา เจ้าถึงทำท่าจะปอดแหกซะล่ะ
โจวสิงมองตามสายตาจิวม่อจื้อ เห็นร่างเล็กๆ ยืนอยู่บนกิ่งไม้
ร่างเหมือนเด็กหญิงแปดเก้าขวบ ผิวพรรณเต่งตึงไร้ริ้วรอย แต่แววตาและน้ำเสียงกลับแก่กร้าวเหมือนคนชรา นี่สินะนางเฒ่าทาริกา
โจวสิงเตรียมใจไว้แล้ว แต่จิวม่อจื้อเพิ่งเคยเห็น ถึงกับจ้องมองอย่างพิจารณา
แต่สายตานั้นแหละที่ไปกระตุกหนวดเสือ ยายเฒ่า ข้าจะควักลูกตาเจ้าออกมา
นางเฒ่าทาริกาปมด้อยเรื่องรูปร่างอยู่แล้ว จิวม่อจื้อดันไปจ้องเหมือนดูของแปลก แถมมองด้วยสายตาประเมินอีก นางเลยของขึ้น
จิวม่อจื้อได้ยินคำด่าก็ของขึ้นเหมือนกัน
เป็นแค่ศิษย์สำนักสราญรมย์ เทียบศักดิ์ก็แค่ระดับลูกศิษย์ท่านผู้เฒ่า (ในความคิดจิวม่อจื้อ) สู้ท่านผู้เฒ่าไม่ได้ แล้วจะสู้ลูกศิษย์ไม่ได้เชียวรึ
อาตมาก็อยากรู้เหมือนกันว่านางเฒ่าทาริกาเก่งแค่ไหน
จิวม่อจื้อหรี่ตา มั่นใจเต็มร้อยว่าวันนี้ชนะแน่
บรรยากาศตึงเครียด โจวสิงจะเข้าไปห้าม แต่จิวม่อจื้อเบรกไว้ หมอเทวดาโจวอยู่เฉยๆ เถอะ ท่านรู้จักกับนางเฒ่าทาริกา จะมาช่วยอาตมาคงไม่เหมาะ
โจวสิงหมดคำจะพูด ได้แต่หัวเราะแห้งๆ
เชื่อเขาเลย
ท่านราชครู
โจวสิงจะเตือน แต่จิวม่อจื้อไม่ฟังแล้ว ถีบตัวพุ่งเข้าใส่นางเฒ่าทาริกาเหมือนลูกธนู
มือขวาแดงฉานด้วยพลังดาบเปลวเพลิง เปิดก่อนได้เปรียบ
โจวสิงเคยบอกว่านางเฒ่าทาริกาอายุเก้าสิบหก แต่พอเห็นตัวจริง จิวม่อจื้อก็เชื่อมโยงภาพเด็กน้อยกับยายแก่ไม่ได้
มันขัดแย้งกันเกินไป
นางเฒ่าทาริกาคงมีทีเด็ดซ่อนอยู่ ต้องระวัง
เปิดด้วยดาบเปลวเพลิง ถือว่าให้เกียรติแล้วนะ
นางเฒ่าทาริกาแค่นเสียง ดาบเปลวเพลิงของนิกายหมวกแดง ไม่เลว ใช้ได้ดีไม่แพ้กูเกอไอ้โล้นน้อยนั่นเลย
จิวม่อจื้อฟาดดาบใส่ นางเฒ่าทาริกาหลบวูบ ทั้งสองแลกหมัดกันพัลวัน
จิวม่อจื้อฉุนขาด กูเกอคืออาจารย์ของเขา โดนเรียกโล้นน้อยยังพอทน แต่อาจารย์โดนเรียกโล้นน้อยด้วยนี่รับไม่ได้
แต่อาจารย์เขาถ้ายั่งอยู่ก็คงแปดสิบสี่ เด็กกว่านางเฒ่าทาริกาตั้งรอบหนึ่ง
จิวม่อจื้อส่ายหน้า ใช่เวลามาเทียบอายุไหมเนี่ย
นางเฒ่าทาริกาด่าอาจารย์เขาว่าโล้น
ยอมไม่ได้
จิวม่อจื้อกัดฟัน รัวดาบเปลวเพลิงใส่ไม่ยั้ง นางเฒ่าทาริกาประสานมือต้านรับ รวดเร็วว่องไวจนเห็นมือเป็นเงาซ้อน
นางใช้วิชา หัตถ์หักกิ่งเหมยเทียนซาน
สุดยอดวิชาของสำนักสราญรมย์ เทียบเท่าหัตถ์หกสุริยันเทียนซาน ประกอบด้วยเพลงฝ่ามือสามท่า และเพลงจับยึดสามท่า
รวมเป็นหกท่า ฟังดูน้อย แต่สามารถหลอมรวมวิชาทั่วหล้าเข้ามาใช้ได้หมด นี่คือความน่ากลัวของวิชานี้
ว่ากันว่าหัตถ์หักกิ่งเหมย มีหลักการคล้ายเก้ากระบี่เดียวดายที่ทำลายกระบวนท่าได้ทุกชนิด
จิวม่อจื้อกับนางเฒ่าทาริกาสู้กันดุเดือด คลื่นความร้อนจากดาบเปลวเพลิงแผ่ออกมาจนโจวสิงและสี่ดรุณียังรู้สึกได้
แต่ดาบเปลวเพลิงของจิวม่อจื้อมีจุดอ่อน คือรัวต่อเนื่องไม่ได้ ต้องมีการชะงักเพื่อรวมพลัง
ทุกครั้งที่ชะงัก นางเฒ่าทาริกาจะฉวยโอกาสเข้าประชิดตัว
ผ่านไปสี่สิบกระบวนท่า จิวม่อจื้อเหงื่อตก
นางเฒ่าทาริกาใช้ท่าจับยึดเล่นงาน จิวม่อจื้อเลยเปลี่ยนมาใช้ฝ่ามือปัญญา
ทุกครั้งที่ปะทะฝ่ามือ จิวม่อจื้อจะรู้สึกชาหนึบที่แขน
ชัดเจนว่ากำลังภายในของนางเฒ่าทาริกาเหนือกว่า
จิวม่อจื้อพอรับได้ เพราะนางแก่กว่า
แต่ที่รับไม่ได้คือ กระบวนท่าของนางช่างลึกล้ำพิสดาร เป็นวิชาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
จิวม่อจื้อคันไม้คันมือ อยากได้วิชานี้
โล้นน้อย ฝีมือไม่เลว แต่น่าเสียดาย ยังห่างชั้นกับข้านัก
นางเฒ่าทาริกายิ้มมุมปาก สะบัดมือขวา ตามด้วยมือซ้าย
พลังฝ่ามือสองสายหลอมรวมเป็นหนึ่ง พุ่งเข้าใส่จิวม่อจื้อ
ท่า ตะวันรอนหลอมทอง ในชุดวิชาหัตถ์หกสุริยันเทียนซาน
จิวม่อจื้อเพิ่งซึ้งถึงความน่ากลัวของกำลังภายในเก้าสิบปี
ต้านรับได้แค่แวบเดียว ก็โดนซัดกระเด็นไปนอนจุกอยู่กับพื้น ยังไม่จบแค่นั้น นางเฒ่าทาริกากวาดมือ น้ำค้างบนยอดหญ้าลอยขึ้นมารวมตัวเป็นก้อนน้ำ นางคว้าหมับ ไอเย็นแผ่ซ่าน โจวสิงเห็นท่าไม่ดีรีบตะโกน ศิษย์พี่โปรดช้าก่อน ข้ามีจดหมายจากอาจารย์มาให้
โจวสิงรีบล้วงจดหมายของท่านผู้เฒ่าออกมา
ท่านผู้เฒ่าเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับเซียวเหยาจื่อ โจวสิงเรียนวิชาจากท่านผู้เฒ่า เรียกท่านว่าอาจารย์ก็ไม่ผิด ดังนั้นเรียกนางเฒ่าทาริกาว่าศิษย์พี่ ก็ถือว่านับญาติได้เนียนๆ
นางเฒ่าทาริกาได้ยินเสียงโจวสิงก็ยิ้มมุมปาก ยกมือขึ้นซัดแผ่นน้ำแข็งบางๆ ใส่จิวม่อจื้อ
จิวม่อจื้อลุกขึ้นมาด้วยความอับอาย เห็นแผ่นน้ำแข็งพุ่งมา ก็คิดจะกู้หน้า คว้าแผ่นน้ำแข็งไว้ในมืออย่างเท่ๆ กะจะมองเหยียดหยามแล้วทิ้งลงพื้น แค่นี้
แต่พอกางมือออก จิวม่อจื้อก็ขมวดคิ้ว ไม่มีน้ำสักหยดในมือ แต่รู้สึกเย็นวาบเหมือนมีอะไรเจาะเข้าไปในฝ่ามือ
จิวม่อจื้อรู้สึกคันยิบๆ ที่ฝ่ามือ แล้วลามไปที่ลำตัว จนคันไปทั้งร่าง
จิวม่อจื้อหน้าแดงก่ำ ลงไปนอนดิ้นพราดๆ กับพื้น
แค่นี้
นางเฒ่าทาริกาเดินมาดูผลงานอย่างเย้ยหยัน แล้วเมินจิวม่อจื้อ เดินตรงไปหาโจวสิง
เจ้าไม่เป็นหัตถ์หกสุริยันเทียนซานรึ
นางเฒ่าทาริกาถามดักคอ ก่อนที่โจวสิงจะขอให้ช่วยแก้ ยันต์เป็นตาย ให้จิวม่อจื้อ
โจวสิงกลืนน้ำลาย มองร่างเล็กๆ ตรงหน้า แล้วส่ายหัว
หัตถ์หกสุริยันเป็นวิชาลับ เขาได้พลังไร้ลักษณ์น้อยมาก็บุญโขแล้ว จะไปรู้วิชานั้นได้ไง
หัตถ์หกสุริยันคือแก่นแท้ของวิชาสำนักเรา อาจารย์ไม่สอนเจ้าหรือนี่
นางเฒ่าทาริกาส่ายหน้ายิ้มๆ แต่ไม่เป็นไร อาจารย์ไม่สอน ข้าสอนให้เอง ยันต์เป็นตายที่ไอ้โล้นนี่โดน ต้องใช้หัตถ์หกสุริยันแก้เท่านั้น
ถ้าอยากช่วยมัน ก็ฝึกให้สำเร็จซะ เจ้าอยากลองแก้ไม่ใช่เหรอ ก็เอาไอ้โล้นนี่เป็นหนูทดลองซะเลย
โจวสิงรู้ทันทีว่านางเข้าใจผิด
อาจารย์ที่เขาพูดถึงคือท่านผู้เฒ่า ไม่ใช่เซียวเหยาจื่อ
แต่ยังไม่ทันได้แก้ตัว จิวม่อจื้อที่นอนดิ้นอยู่ก็ตะโกน หมอ หมอเทวดาโจว เรียนเลย
โจวสิงมองจิวม่อจื้ออย่างรู้ทัน ไอ้หมอนี่ไม่ได้ห่วงความเจ็บปวดหรอก มันอยากได้วิชาหัตถ์หกสุริยันต่างหาก
ความเจ็บปวดจิ๊บจ๊อยเมื่อเทียบกับยอดวิชา
(จิวม่อจื้อ: รู้ใจข้าจริงๆ โจว โอ๊ย เจ็บโว้ย)
แต่น่าเสียดาย โจวสิงต้องทำให้จิวม่อจื้อผิดหวัง การโกหกครั้งหนึ่ง ต้องใช้คำโกหกอีกร้อยครั้งมาปกปิด
ความลับไม่มีในโลก ถ้านางเฒ่าทาริกาจับได้ว่าโดนหลอก นางคงไม่ปล่อยไว้แน่
นางเฒ่าทาริกาไม่ใช่เยี่ยนหนานเทียน มุกนี้เสี่ยงเกินไป
ท่านผู้อาวุโส อาจารย์ที่ข้าพูดถึง คือสหายสนิทของท่านเซียวเหยาจื่อ ไม่ใช่ท่านเซียวเหยาจื่อขอรับ
ท่านเข้าใจผิดแล้ว
โจวสิงรีบชี้แจง
ข้างๆ นั้น จิวม่อจื้อได้ยินก็แหกปากร้องโหยหวนหนักกว่าเดิม
อามิตตพุทธ เจ็บกว่าเดิมอีกว้อย
YOU MAY ALSO LIKE
