ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน - ตอนที่ 611 เข้าสู่ถ้ำใต้ดิน (1)

ตอนที่ 611 เข้าสู่ถ้ำใต้ดิน (1)
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ชั่วพริบตาเดียวก็มาถึงวันที่สิบห้าเดือนสิงหาคมแล้ว

อาทิตย์สุดสัปดาห์ที่ร้อนอบอ้าว บทจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนกันง่ายๆ

เมื่อวานยังแดดส่องเจิดจ้า เช้าตรู่วันนี้กลับฝนตกปรอยๆ ท้องฟ้ามืดสลัว

สนามกีฬาหมายเลขหนึ่ง

ฟางผิงเงยหน้ามองฟ้า จู่ๆ ก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เป็นวันที่ดี อากาศก็ดี”

ด้านข้างนั้น ฉินเพิ่งชิงก็เงยหน้ามองฟ้าเหมือนกัน ปากขมุบขมิบพึมพำ

แม่งเหอะ อากาศดีตรงไหน?

นายไม่ได้เป็นบ้าไปแล้วสินะ?

ในเวลานี้ จู่ๆ ฟางผิงก็มองไปทางเขา เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันบอกว่าอากาศดี นั่นก็คืออากาศดี!”

สิ้นเสียง ฟางผิงก็ทะยานขึ้นอากาศ เร็วปานสายฟ้าแลบ

ครู่ต่อมา ฟางผิงก็ระเบิดเสียงคำรามกลางอากาศ เปล่งประกายแสงสีทองสว่างไสว!

เปรี้ยง!

บนท้องฟ้านั้นมีฟ้าแลบไม่ขาดสาย หลังจากนั้นสักพัก เมฆดำกลางอากาศของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ก็เลือนหายไป

ในสนามกีฬา พวกอาจารย์และนักศึกษามองอย่างสับสนอยู่บ้าง

นี่ก็คือปรมาจารย์!

หลังจากนั้นสักพัก ฟางผิงก็กระโดดลงมา หัวเราะว่า “แดดส่องสว่าง เป็นวันที่ดีจริงๆ!”

ตอนนี้ดวงอาทิตย์ปรากฏขึ้นแล้ว

เมืองใหญ่อย่างเซี่ยงไฮ้ สถานที่แห่งอื่นยังมีฝนตกโปรยปราย

แต่มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ บนท้องฟ้ากลับไม่มีเมฆลอย แสงอาทิตย์ส่องจ้าไปทั่ว

ตอนนี้ฉินเพิ่งชิงไม่พึมพำอีกแล้ว ในใจยังคงสั่นสะท้านและอิจฉาอยู่บ้าง

นี่ก็คือยอดฝีมือ!

เอ่ยวาจาออกไปแล้ว ฟางผิงบอกว่าอากาศดี นั่นก็คืออากาศดี ไม่ดีก็ต้องดีแล้ว!

บนเวที อูขุยซานมองเขาแวบหนึ่ง หัวเราะเบาๆ ความสามารถตัดสินชะตาได้!

ไม่สนใจฟางผิงอีก อูขุยซานมองสำรวจรอบๆ ตอนนี้บนเวทีมีแค่เขาคนเดียว ปรมาจารย์คนอื่นๆ ต่างอยู่ข้างล่าง

มองสำรวจแล้ว เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์พวกนั้น เห็นอาจารย์ที่เต็มไปด้วยความฮึกเหิม อูขุยซานก็พูดไม่ออกอยู่เนิ่นนาน

ข้างล่างนั้น ฟางผิงเห็นอูขุยซานไม่ปริปาก จึงเอ่ยเสียงดังขึ้นอีกครั้ง “สงครามในวันนี้ อาจารย์มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้เก้าสิบสามคน อธิการหลิวล่วงหน้าเข้าถ้ำใต้ดินไปก่อนแล้ว มาถึงจริงเก้าร้อยสิบสองคน ทั้งหมดมาครบแล้ว!”

อีกฝั่งหนึ่ง เฉินอวิ๋นซีเห็นแบบนั้นก็ตะโกนเสียงดัง “นักศึกษามหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้มาถึงสี่พันสองร้อยยี่สิบคน มาถึงจริงสี่พันสองร้อยยี่สิบคน มาครบทั้งหมดแล้ว!”

อีกด้านหนึ่ง ตู้หงตะโกนว่า “ทีมแนะแนวหน่วยทหาร มาถึงเก้าสิบแปดคน มาถึงจริงเก้าสิบแปดคน ทั้งหมดมาครบ!”

อูขุยซานดึงสติกลับมา กองกำลังผู้ฝึกยุทธกว่าห้าพันคน นอกจากอาจารย์หนึ่งร้อยยี่สิบคนที่รั้งตัวอยู่ที่นี่ รวมกับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งประมาณพันคน มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้เคลื่อนไหวอย่างเต็มกำลังแล้ว!

สงครามขนาดใหญ่แบบนี้ แม้จะเป็นหน่วยทหารก็เคลื่อนไหวพลแบบนี้ไม่กี่ครั้งเท่านั้น

ผู้ฝึกยุทธ์ไม่ชอบทำอะไรพิธีรีตองอย่างเรียกระดมพลก่อนสงครามอยู่แล้ว

อูขุยซานไม่พูดมากเช่นกัน หลังจากนั้นสักพัก จู่ๆ ก็ยกมือขวาขึ้น ตะโกนเสียงดัง “มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ต้องชนะ!”

“มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ต้องชนะ!”

เสียงตะโกนดังสะท้านฟ้าสะเทือนดิน!

“ออกเดินทาง!”

ภายใต้เสียงตะโกนดังลั่น อูขุยซานก็มุ่งหน้าสู่เขตทางใต้ ครั้งนี้จะเดินผ่านเส้นทางนี้สู่ถ้ำใต้ดิน

ล่างเวที…ฟางผิงเห็นแบบนั้นก็โบกมือให้คนตามเข้าไป ระหว่างที่เดินก็ไปสมทบกับถังเฟิงที่อยู่ข้างหน้า เอ่ยอย่างเสียดายอยู่บ้าง “ทำไมอธิการไม่ฟังความเห็นผมล่ะครับ?”

ถังเฟิงไม่สนใจเขา

คนอื่นๆ ก็ไม่สนใจเขาเช่นกัน

ไม่ใช่เราะ ฟางผิงเป็นประสาทไปแล้ว ทุกคนคร้านจะสนใจ

เขาแนะนำอูขุยซานว่าไม่ต้องไปทางเดิน เปิดฉากสงครามใหญ่ เดินทางผ่านทางเดินรู้สึกไม่อาจหาญพอ

จากที่ฟางผิงพูด…ปรมาจารย์มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ร่วมแรงร่วมใจปล่อยพลังจิตใจ พาคนนับพันทะยานบนฟ้า มุ่งตรงสู่ฐานทัพของเซี่ยงไฮ้

ให้คนทั้งเมืองเซี่ยงไฮ้ได้เห็นว่ามหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้แข็งแกร่งถึงขนาดไหน!

ผลปรากฏว่าพอเสนอออกมา…ก็ไม่มีใครสนใจเขาสักคน

ประสาท!

ใช้พลังจิตใจสิ้นเปลืองกับเรื่องนี้ ยังไม่สู้เอาไปฆ่าศัตรูให้มากหน่อย

พวกเขาคิดว่าเขาเสียสติ ฟางผิงกลับรู้สึกว่ายังคงจำเป็น ตอนนี้ไม่มีใครสนใจเขา ฟางผิงเอ่ยอย่างเสียดายอีกครั้ง

“ผู้ฝึกยุทธ์ง่ายที่ไหนกัน ยากที่จะมีโอกาสแบบนี้ ให้ทุกคนฮึกเหิมและกระตือรือร้นหน่อย ยังคงเป็นสิ่งจำเป็น อธิการแทบไม่สร้างขวัญกำลังใจเลย คนนับพันทะยานบนฟ้า แม้ปากจะไม่พูดอะไร ในใจยังคงรู้สึกพึงพอใจ อธิการช่างไม่ค่อยเข้าใจจิตใจคนเลยจริงๆ…”

ด้านข้างนั้น หลูเพิ่งโหรวทนไม่ไหวแล้ว กดเสียงว่า “หุบปาก!”

กลุ่มคนนับพัน ตอนนี้ได้ยินคำพูดไร้สาระของฟางผิง แทบจะทำลายความเป็นระเบียบเรียบร้อยลงแล้ว

ฟางผิงยักไหล่ ก่อนจู่ๆ จะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “สงครามไม่ต้องการความเศร้าโศก ความเคร่งขรึม ผู้ฝึกยุทธ์ไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว ตึงเครียดแล้วก็ต้องปลดปล่อย ผ่อนคลายสักหน่อย!”

สิ้นเสียง ฟางผิงก็มองไปทางฉินเพิ่งชิง ตะโกนว่า “เหล่าฉิน ร้องสักเพลงสิ สร้างขวัญกำลังใจหน่อย!”

ฉินเพิ่งชิงไม่คิดชักช้า แหกปากร้องเพลงทันที “พวกเราจะลงไปฟันหัวคน ฟันหัวคน! พวกเราจะลงไปขุดแหล่งแร่ ขุดแหล่งแร่ วันนี้มีความสุขจริงๆ มีความสุขจริงๆ! เอิงเอย จะรวยเละแล้ว รวยเละแล้ว…”

คนในขบวนรบแทบจะตกตะลึงไปพักใหญ่

แผ่นหลังของอูขุยซานที่อยู่ข้างหน้าแข็งทื่อไปอย่างเห็นได้ชัด!

แม่งเหอะ ฉันอยากจะฆ่าคนเซ่นไหว้ก่อนจริงๆ ไม่รู้จะทำได้หรือเปล่า?

ข้างหลังนั้น พวกเฉินจินเจิ้นหัวที่มองส่งพวกเขาออกไปก็ทำหน้าแข็งทื่อเช่นกัน

เมื่อกี้ทุกคนยังทำหน้าตึงเครียด จริงจังกัน…

ตอนนี้ทุกคนอยากจะฟันแค่คนเดียวแล้ว บางทีอาจจะเซ่นไหว้ได้ผลดีก็ได้

ความตึงเครียดจริงจังหายไปแล้ว ในทีมนั้นมีคนกลั้นหัวเราะจนหน้าแดง

ฉินเพิ่งชิงยังร้องเพลงต่อ ไม่มีใครตอบรับเช่นกัน แม้จะเป็นฟางผิง พูดประโยคหลังนั้นแล้วก็ไม่พูดต่ออีกแล้ว

เรื่องน่าอายแบบนี้ เขาไม่ทำหรอก

แต่คนหน้าหนาอย่างเหล่าฉิน ออกมาคลี่คลายบรรยากาศหน่อยยังคงทำได้

นักศึกษาบางส่วนเดิมทีก็ตึงเครียดอยู่แล้ว ตึงเครียดจะทำผิดได้ง่าย ฟางผิงเห็นนักศึกษาหลายคน ตอนที่เดินแทบจะร่างกายแข็งทื่อ เวลานี้ไม่จำเป็นต้องสร้างแรงกดดันขึ้นมาอีกแล้ว

ในเวลาเดียวกัน

นอกมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ ยอดฝีมือกลุ่มใหญ่ไม่ได้เข้ามาในมหาวิทยาลัย กลับทอดส่งสายตามองทุกคนออกไป

ข้างหน้าฝูงชน ผู้ว่าการมณฑลเซี่ยงไฮ้พึมพำว่า “ชักธงรบก็ขอให้ชนะศึก! ขอให้ผู้ฝึกยุทธ์ของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ไม่ดับมอด! มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ต้องชนะ! ประเทศจีนต้องชนะ! มนุษยชาติต้องชนะ!”

“ต้องชนะ!”

ยอดฝีมือปรมาจารย์กลุ่มใหญ่ทยอยตะโกน!

หากศึกนี้ได้รับชัยชนะ ศัตรูตัวฉกาจของถ้ำใต้ดินเซี่ยงไฮ้ถูกทำลายล้าง สร้างความเกรงขามไปทั่วหล้า ถ้ำใต้ดินเซี่ยงไฮ้สิบสามเมือง ผู้ที่กล้าต่อสู้จะมีอีกกี่คน?

วงล้อมข้างนอก ตอนนี้ยังมีอีกกลุ่ม

สองสามีภรรยาฟางหมิงหรง ฟางหยวน รวมถึงครอบครัวของอาจารย์มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ ครอบครัวของนักศึกษา…ตอนนี้มีคนเยอะอย่างมาก

พวกเขาไม่รู้ว่าตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่

พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมต้องทำสงคราม ทำสงครามกับใคร!

แต่พวกเขารู้ว่าคนรักของตัวเองกำลังมุ่งหน้าสู่สนามรบ ไม่กี่วันนี้ แม้คนของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้จะไม่ได้เผยแพร่อะไรต่อภายนอก แต่ก็มักจะมีคำพูดหลุดออกมาบ้างอยู่บ้าง

ไม่มีใครเป็นคนโง่ เซี่ยงไฮ้ไม่ใช่เมืองหยางเฉิง

ที่นี่มีผู้ฝึกยุทธจำนวนมาก!

ที่นี่ทุกคนล้วนมีผู้ฝึกยุทธตายในสนามรบจำนวนไม่น้อย หลายคนเดิมทีก็ไม่รู้ว่าตายเพราะอะไร

ใช้ชีวิตในเมืองใหญ่แบบนี้ มักจะรู้เรื่องบางอย่างที่คนทั่วไปไม่รู้อยู่แล้ว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงครอบครัวของผู้ฝึกยุทธหลายคนที่เป็นผู้ฝึกยุทธ

ตอนนี้มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้กรีฑาทัพสู่ถ้ำใต้ดิน หลายคนจึงกังวลอย่างยิ่ง

ในฝูงชนนั้น มีคนเผยดวงตาแดงก่ำ ขมุบขมิบพึมพำบางอย่าง

สงคราม จะหยุดได้เมื่อไหร่กัน?

ถ้ำใต้ดินเซี่ยงไฮ้

โถงใหญ่ใต้ดิน

ระหว่างที่ฟางผิงรอก็พูดคุยกับคนเฝ้าประตูขึ้นมา หัวเราะว่า “เหล่าฟาน ห้องโลหะผสมนี้ ผ่านไปอีกสักพักคงต้องรื้อออกมา ขวางหูขวางตาจริงๆ”

คนเฝ้าประตูวัยกลางคนหัวเราะว่า “งั้นก็ต้องรออีกสักหน่อย”

“ต้องรออีกถึงเมื่อไหร่ รอจนตอนนี้ผมเบื่อแล้ว”

ฟางผิงเอ่ยด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม ลูบกำแพงโลหะผสม เอ่ยเสียงเบาว่า “ตอนแรกตอนที่เห็นเจ้านี้ นั่นอิจฉาตาร้อนจริงๆ บอกว่าตาลุงหน้าบากนั่นไว้แล้ว กลับไปจะรื้อห้องนี้ออกมาแบ่งกัน เขายังบอกว่าถึงเวลานั้นถ้าผมมารื้อ เขาจะมาช่วยผมรื้อด้วย…”

ผู้เฝ้าประตูวัยกลางคนแววตาหม่นหมองลง ไม่นานก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เป็นไร จะรื้อครั้งหน้า ฉันจะช่วยเธอเอง รื้อเสร็จแล้วแบ่งให้ฉันหน่อยก็เพียงพอแล้ว”

ฟางผิงหัวเราะเสียงดัง หัวเราะแล้วก็เอ่ยว่า “เหล่าฟาน ครั้งนี้คุณอย่าลงถ้ำใต้ดินเลย คำพูดนี้ไม่เป็นมงคลเท่าไหร่”

ผู้เฝ้าประตูหัวเราะเสียงดังขึ้นมาเช่นกัน!

หัวเราะแล้วก็เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ฉันไม่ลงถ้ำใต้ดินหรอก ฉันรอพวกเธอออกมาฉลองชัยชนะ รอวันที่เธอจะรื้อเจ้านี้ เวลานั้นคงไม่จำเป็นต้องเฝ้าประตูอีก!”

เขาลงถ้ำใต้ดิน นั่นหมายความว่าสถานการณ์ถ้ำใต้ดินเลวร้ายลง สงครามใหญ่ปะทุอีกครั้ง มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ต้านไม่ไหว

ดังนั้นเขาจึงไม่คิดลงถ้ำใต้ดิน

เขาจะรออยู่ที่นี่ รอวีรบุรุษกลุ่มนี้โจมตีการรุกรานของศัตรู คว้าชัยชนะกลับมา!