ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน - ตอนที่ 615-3 สงครามใหญ่ระดับสูง (3)

ตอนที่ 615 สงครามใหญ่ระดับสูง (3)
เขาเป็นขั้นเจ็ดตอนปลาย หรือยังต้องกลัวขั้นเจ็ดตอนกลางคนหนึ่งใช้ตัวแทนพลังจิตใจกักขังเขาไว้อีก?
ในความคิดของหลายคน นี่เป็นเส้นทางแห่งความตาย!
“ฆ่า!”
ฟางผิงแทบไม่คิดจะพูดพล่ามด้วยซ้ำ ครั้งนี้เขาปรากฏพลังจิตใจออกมา ชั่วพริบตานั้นก็โอบล้อมขั้นเจ็ดพวกนั้นไว้ คนพวกนั้นไม่ได้กระจุกอยู่ที่เดียวกัน ยังมีอีกสามคนที่ไม่ถูกครอบคลุม
ครั้งนี้ฟางผิงไม่เข้าไปในห้อง ตะโกนเสียงดังว่า “จัดการสามคนข้างนอก!”
ห้าคนที่ถูกเขากักตัวไว้ เวลานี้กำลังจู่โจมห้องขนาดเล็กอย่างบ้าคลั่ง ห้องนั้นสั่นสะเทือนอย่างไม่หยุดหย่อน
ขั้นเจ็ดห้าคนทุ่มสุดกำลังโจมตีห้องอย่างบ้าคลั่ง ช่วงเวลาสั้นๆ พลังจิตใจของฟางผิงก็สั่นคลอนเช่นกัน

แต่ฟางผิงไม่สนใจพวกเขา อยากจะทะลวงพลังจิตใจของตัวเอง ห้าคนนี้ยังต้องสิ้นเปลืองเวลาอีกอยู่บ้าง
ช่วงเวลานี้ก็เพียงพอให้ตัวเองและเหยาเฉิงจวินจัดการพวกที่เหลือแล้ว!
“ฆ่า!”
เหยาเฉิงจวินปะทุไอสังหารขึ้นมาเช่นกัน หอกยาวในมือทะลวงฝ่าอากาศออกไป ตรงดิ่งเข้าหาคนหนึ่ง!
ฟางผิงฆ่าคนเร็วเกินไป เมื่อกี้เขายังแทบไม่ทันออกกระบวนท่ากับอีกฝ่ายด้วยซ้ำ ตอนนี้พลังต่อสู้จึงยังคงเต็มเปี่ยม
“เอาออกไปอีกคน!”
ฟางผิงตะโกนเสียงดัง ให้เหล่าเหยาต้านไว้สองคน ส่วนตัวเองกลับบุกเข้าไปหาขั้นเจ็ดหนึ่งคนในนั้น!
คนๆ นั้นเห็นฟางผิงบุกเข้ามาก็หน้าเปลี่ยนสี! วิ่งไปทางขั้นแปดที่กำลังประมือกับพวกหลิวพั่วหลูอย่างแทบไม่ต้องคิด ปากตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “ท่านอารยะ! หลินซงตายแล้ว!”

ขั้นแปดคนนั้นที่กำลังต่อกรกับพวกหลิวพั่วหลูหน้าเปลี่ยนสีอย่างหนัก!
หันกลับไปมอง รอจนเห็นว่าห้องขนาดเล็กนั้นหลอมรวมขึ้นกลางอากาศก็คำรามเสียงดัง ประกายแสงสีทองเจิดจ้า ชกหมัดไปทางหลูเฟิ่งโหรวที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่มนั้น
พวกหลิวพั่วหลูแรงกดดันค่อนข้างสูง กลับไม่คิดจะถอยแม้แต่น้อย พวกเขามีอาวุธวิเศษในมือ ปะทุพลังขึ้นมาในเวลาเดียวกัน อาวุธวิเศษเปล่งแสงวาบวาว พลังฟ้าดินเชื่อมต่อกัน จู่โจมเข้าไปจากสี่ทิศทางไม่ขาดสาย สกัดขั้นแปดคนนี้เอาไว้อย่างแน่นหนา
ด้านฟางผิงก็ตามทันคนๆ นั้นอย่างรวดเร็ว
ครั้งนี้ฟางผิงแทบไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้หนี!
เสี้ยววินาทีที่ไล่ตามอีกฝ่ายทัน ในประตูซานเจียวก็ปรากฏอาวุธวิเศษขั้นเจ็ดชิ้นหนึ่ง ฟางผิงคำรามว่า “นายตายได้คุ้มค่าแล้ว!”
ครั้งนี้เขาบ่มเพาะดาบไว้สองชิ้น!

ขั้นเจ็ดและขั้นแปดต่างบ่มเพาะไว้ระยะหนึ่งแล้ว ตอนนี้คนที่ถูกเขาไล่ฆ่าคนนั้นเป็นเพียงขั้นเจ็ดตอนกลาง อยู่ระดับเดียวกับเขา
หากประมือกันจริงๆ ฟางผิงสามารถฟันอีกฝ่ายได้ภายในสามสิบวินาที!
แม้จะไม่ใช้อาวุธวิเศษก็ตาม! แต่เพื่อประหยัดเวลาแล้ว ฟางผิงไม่เกี่ยงงอนที่จะใช้อาวุธวิเศษฆ่าเขาเช่นกัน
“ดาบโลหิต!”
เสียงออกจากปากฟางผิงติดต่อกัน ยอดฝีมือขั้นเจ็ดรับรู้ได้ถึงอันตรายที่ถึงแก่ชีวิตก็คำรามอย่างโมโห ระเบิดพลังฟ้าดินออกมา ปรากฏประตูซานเจียวขึ้น เปิดออกในชั่วพริบตา ก่อนพลังงานจะรวมตัวกันนับไม่ถ้วน พุ่งกลับไปหาฟางผิง
เปรี้ยงๆๆ!

อาวุธวิเศษระเบิดออก อีกฝ่ายเตรียมใจตายแล้วเช่นกัน ระเบิดพลังงานที่แข็งแกร่งที่สุดออกไป!
ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ฟางผิง แต่เป็นห้องขนาดเล็กแห่งนั้น! หากเขาระเบิดห้องขนาดเล็กนี้ ปล่อยแม่ทัพห้าคนออกมาก็สังหารศัตรูได้แล้ว!
ไอดาบแฝงด้วยพลังทำลายล้างชนกับอานุภาพการระเบิดของอีกฝ่าย!
เสียงระเบิดดังลั่นไม่ขาดสาย หลังจากนั้นสักพักทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบสงบ
ส่วนห้องขนาดเล็ก เดิมทีการระเบิดตัวเองของอีกฝ่ายก็แทบไม่ได้สัมผัสโดนด้วยซ้ำ ถูกฟางผิงทำลายไปซะก่อน
ในระหว่างที่ฟางผิงสังหารขั้นเจ็ดคนที่สอง ไกลออกไปนั้น หวังจินหยางและหลี่หานซงก็กลืนหญ้าจันทร์หมุนเข้าไปอย่างรวดเร็ว เจ็ดทวารเริ่มมีเลือดพรั่งพรู คำรามขึ้นมาติดต่อกัน อาศัยประสิทธิภาพของยา ฝืนทำให้พลังจิตใจปรากฏขึ้น!

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเร็วอย่างมาก เร็วจนถึงขั้นสงครามระดับสูงเกิดขึ้นไม่ถึงสิบวินาที ฟางผิงก็ฆ่ายอดฝีมือแม่ทัพไปแล้วสองคน
ผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลางระดับล่างของทั้งสองฝ่าย ตอนนี้ยังล่าถอยออกไปได้ไม่ไกลด้วยซ้ำ
ครู่ต่อมา หลี่หานซงก็คำรามเสียงดัง เริ่มปรากฏพลังจิตใจขึ้นมา
ชั่วพริบตาที่ปรากฏ หลี่หานซงไม่ได้รอทะลวงด่าน กลับตะโกนว่า “ฆ่าศัตรู!”
ตอนนี้เขายังไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเจ็ด แต่อยู่ในขั้นตอนสุดท้ายของการปรากฏพลังจิตใจ ขั้นตอนนี้เป็นขั้นตอนที่แข็งแกร่งที่สุดของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหก ทั้งยังสูงที่สุดแล้ว
หลี่หานซงแผดเสียงคำราม สองหมัดปะปนด้วยพลังฟ้าดินอย่างเข้มข้นบุกออกไป
ข้างหน้านั้น ยอดฝีมือหลอมสารจิงกับเลือดคนหนึ่งแทบจะถูกระเบิดในชั่วพริบตา!

เวลานี้คนของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ไม่ถอยอีกแล้ว!
“บุกตามฉันมา!”
“ทำลายเมือง!”
“อธิการฆ่าขั้นเจ็ดสองคนแล้ว มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ไร้คู่ต่อสู้ จู่โจมเมือง!”
เสียงตะโกนดังสะท้านฟ้า ผู้ฝึกยุทธ์นับพัน รวมถึงขั้นสองพวกนั้น ตอนนี้ก็บุกเข้าไปยังเมืองเทียนเหมินอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน
ฉวยช่วงเวลาก่อนที่สงครามระดับสูงจะสิ้นสุด ทำลายเมืองเทียนเหมินให้ราบคาบ!
อีกด้านหนึ่ง เหนือหัวของหวังจินหยางก็ปรากฏประตูซานเจียวขึ้นมา สะพานฟ้าดินกำเนิดอย่างรวดเร็ว ไม่รอให้พลังจิตใจปรากฏเสร็จสิ้น หวังจินหยางก็ถือดาบพุ่งเข้าไปหาทัพใหญ่ของเมืองเทียนเหมินที่แตกซ่านไปแล้วอยู่บ้าง!
หากทะลวงด่าน นั่นก็ไม่อาจเข่นฆ่าอย่างเอิกเกริกได้อีกแล้ว

แต่ในช่วงพริบตาที่ทะลวงด่าน เข่นฆ่าคนพวกนี้เพื่อลดแรงกดดันของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ก็เป็นกลยุทธ์ที่วางไว้ก่อนหน้านี้เหมือนกัน
หวังจินหยางและหลี่หานซง เดิมทีก็คือยอดฝีมือหลอมสารจิงกับเลือด ตอนนี้แตะถึงช่วงสูงสุดแล้ว
แทบไม่ได้ต่างจากขั้นเจ็ดเท่าไหร่ ผู้ที่เทียบเท่ากับขั้นเจ็ดสองคนลงมือพร้อมกัน รวมถึงผู้หลอมสารจิงกับเลือดอีกหลายคน ชั่วพริบตาเดียว คนพวกนี้ก็บุกเข้าไปในทัพศัตรูเข่นฆ่าอย่างไม่กลัวเกรงแล้ว
“รักษา!”
“ช่วยข้าด้วย!”
“ถอยทัพ ถอยทัพ…”
เปรี้ยง!

ประตูเมืองเทียนเหมิน
เห็นว่าพวกหวังจินหยางจะบุกเข้ามาข้างในแล้ว ยอดฝีมือบางส่วนบนกำแพงเมืองก็ใช้งานปืนใหญ่ป้องกันเมืองทันที ระเบิดลำแสงพลังงานจำนวนมาก ชั่วพริบตานั้นก็ไม่มีใครสนใจว่าเป็นคนของตัวเองหรือศัตรูแล้ว ไม่อาจให้พวกเขาบุกมาถึงในเมืองได้
ทัพทหารเมืองเทียนเหมินจำนวนมากไม่ได้ตายในน้ำมือพวกหวังจินหยาง แต่ถูกปืนใหญ่พลังงานของพวกเขาเอง
มีคนแผดร้องขึ้น!
ข้างหลังมีทหารไล่ตาม ข้างหน้าประตูเมืองไม่เปิด ทหารองครักษ์กำลังระเบิดอย่างไม่สนใจเป้าหมาย เศษซากแขนขากระจายปลิวว่อนอย่างไม่ขาดสาย
ทางตัน!
ทุกอย่างนี้เกิดขึ้นเร็วเกินไปแล้ว!
ใครก็นึกไม่ถึงว่าแม่ทัพเก้าคน เผชิญหน้ากับสองคน ผลปรากฏว่าฝั่งพวกเขากลับถูกแม่ทัพสองคนฆ่าในเสี้ยวพริบตา
แม่ทัพพวกนั้นที่เหลืออยู่ นึกไม่ถึงว่าจะถูกห้องขนาดเล็กคุมขังเอาไว้ นี่เป็นสิ่งที่ทุกคนเหนือความคาดหมาย

ไกลออกไปนั้น กลางอากาศ
แววตาใหญ่ของเจี่ยวเผยความประหลาดใจ!
พ่อครัวแข็งแกร่งถึงขนาดนี้! ฆ่าขั้นแม่ทัพสองคนในชั่วพริบตา คุมขังห้าคนเอาไว้ สู้หนึ่งต่อเจ็ด!
ทายาทเหนือราชา… แข็งแกร่งจนน่ากลัว!
ตอนนี้มันยังไม่ทันได้ขยับตัวเลย ตั้งแต่พวกต้นไม้โง่ออกไป จนถึงตอนนี้ผ่านไปนานเท่าไหร่กัน?
เพิ่งผ่านไปได้ไม่นาน มันยังเตรียมจะรอให้พวกต้นไม้โง่ปะทะกันก่อนแล้วค่อยหาโอกาสลงมือ… ตอนนี้ยังต้องหาโอกาสอีกหรือเปล่า?
ครู่ต่อมา เจี่ยวก็คำรามเสียงดัง พาสัตว์ปีศาจทั้งสองลอยออกไปไกลๆ นั้น
ข้างหลัง มีสัตว์ปีศาจขั้นเจ็ดจากป่ารอยอสูรคำรามขึ้นมา
ป่ารอยอสูรไม่อนุญาตให้เจี่ยวเข้าร่วมสงคราม!

เดิมทีเจี่ยวก็คร้านจะสนใจ คำรามตอบกลับ รังของมันถูกทำลายแล้ว คนพวกนั้นรุกล้ำอาณาเขตของมัน มันต้องไปขอคำตอบ!
อาณาเขตของเผ่าปีศาจ เทพก็ไม่อาจรุกล้ำได้!
ตอนที่สัตว์ปีศาจขั้นเจ็ดตัวนั้นยังกำลังคำราม แววตาเจี่ยวก็ประกายความดุดัน กำจัดผู้ส่งสาสน์ มันไม่ได้ทำเป็นครั้งแรกแล้ว
ตอนนี้ที่มีสงครามเต็มไปทุกหย่อมหญ้า กำจัดผู้ส่งสาสน์ทิ้ง ใครจะรู้ว่าเป็นฝีมือของมันกัน?
กำจัดผู้ส่งสาสน์ กลับไปผลักความรับผิดชอบให้ต้นไม้โง่และราชามู่ ใครจะรู้ว่าเป็นฝีมือตัวเองอีก?
ใครจะรู้!
บางทีเหนือราชาอาจชมสงครามอยู่ แต่แม้จะชมสงครามห่างออกไปนับพันลี้ ยังจะรู้เรื่องราวภายในอย่างละเอียดชัดเจนหรือไง?
คงรับรู้ได้แค่การเพิ่มขึ้นและหายไปของพลังงานเท่านั้น
ใครตาย พวกเขาน่าจะรู้ แต่ใครฆ่า… ก็ไม่รู้แล้ว!

เจี่ยวตัดสินใจเฉียบไวมาทั้งชีวิต ได้ยินสัตว์ปีศาจขั้นเจ็ดตัวนี้ยังคำรามก็คำรามเสียงดัง
เสี้ยวนาทีต่อมา สัตว์ปีศาจขั้นแปดสามตัวก็ลงมือพร้อมกัน!
ขั้นแปดสามตัวจัดการกับขั้นเจ็ดตอนกลางตัวเดียวแทบเป็นเวลาชั่วพริบตาเท่านั้น สัตว์ปีศาจขั้นแม่ทัพขั้นเจ็ดตัวนี้ก็ถูกระเบิดทันที
เจี่ยวส่ายหัวเล็กน้อย เอาละ เก็บกวาดแล้ว
ผู้ส่งสาสน์ถูกราชามู่กำจัด ตัวเองพาเพื่อนพี่น้องมาล้างแค้นให้ ความยำเกรงของพื้นที่ต้องห้ามไม่อาจลบหลู่ได้!
“โฮก!”
เจี่ยวคำรามเสียงดัง ทะลวงฝ่าอากาศไปทางตะวันตกพร้อมกับสัตว์ปีศาจทั้งสองตัว ราชามู่กล้าฆ่าผู้ส่งสาสน์ของพื้นที่ต้องห้าม แม้จะพลาดฆ่าก็ไม่อาจอภัยได้!