ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน - ตอนที่ 617 ฟันขั้นแปด (1)

ตอนที่ 617 ฟันขั้นแปด (1)
ในเวลาเดียวกัน ชั่วพริบตาที่กลิ่นอายของขั้นเจ็ดหายไป ทางตะวันตก เจ้าเมืองเทียนเหมินและต้นเทียนเหมินที่เพิ่งประมือกับอูขุยซานไม่นานก็รับรู้ได้

“สารเลว!” เจ้าเมืองเทียนเหมินตื่นตะลึงในใจ! เป็นไปได้ยังไง? คนเยอะขนาดนั้น ขั้นอารยะมีตั้งสามคน ยอดฝีมือแม่ทัพเก้าคนตายไวขนาดนี้ได้ยังไง!

ทางนี้ยังไม่ทันเข้าใจสถานการณ์ที่กระจ่างชัด ไม่ไกลนั้น สัตว์ปีศาจขั้นแปดสามตัวก็บุกเข้ามาอย่างดุดัน ระหว่างที่พุ่งเข้ามา เจี่ยวก็เริ่มแผดเสียงคำราม! สองคนและหนึ่งต้นไม้ที่กำลังประมือกันอยู่ชะงักการเคลื่อนไหวเล็กน้อย ครู่ต่อมา สัตว์ปีศาจทั้งสามก็ถลาเข้ามาแล้ว!

เจ้าเมืองเทียนเหมินบ้าคลั่งขึ้นมาทันที ระเบิดโทสะแล้ว! “ปีศาจเกราะทอง! เจ้ากล้าใส่ร้ายข้า! สารเลว! ข้าเคยฆ่าผู้ส่งสาสน์ของพื้นที่ต้องห้ามที่ไหนกัน?”

เจ้าเมืองเทียนเหมินอยากจะกระอักเลือดออกมาอยู่บ้างจริงๆ จะเป็นไปได้ยังไง! สัตว์ปีศาจตัวนี้นึกไม่ถึงว่าจะกล่าวโทษเขาว่าฆ่าผู้ส่งสาสน์ของป่าร้อยอสูร ชั่วพริบตานี้เจ้าเมืองเทียนเหมินก็อยากฆ่าคนขึ้นมา ไม่สิ ฆ่าปีศาจ!

รังแกกันเกินไปแล้ว! ครั้งก่อนใส่ร้ายว่าเทพมู่ฆ่าผู้เฝ้าประตูและผู้ส่งสาสน์ของพื้นที่ต้องห้าม หลังจากนั้นก็ระเบิดสงครามขึ้น ทั้งเพราะสาเหตุนี้ตัวเองจึงจำเป็นต้องออกไปจากเขตแดนเจ็ดทางใต้ แม้จะพูดว่าเขตหวงห้ามดี แต่ที่นี่ตัวเองเป็นราชา ถึงเขตหวงห้าม… นั่นก็เป็นแม่ทัพสวรรค์แล้ว เจ้าเมืองแห่งเมืองราชาและแม่ทัพสวรรค์ ลำดับขั้นเหมือนกัน ทั้งควบคุมเมืองขนาดใหญ่ได้เหมือนกัน แต่ตำแหน่งเหมือนกันจริงๆ อย่างนั้นเหรอ?

เขายังไม่ไปคิดบัญชีกับปีศาจเขาทองด้วยซ้ำ นึกไม่ถึงว่าตอนนี้สัตว์ปีศาจตัวนี้จะใส่ร้ายเขาว่าฆ่าผู้ส่งสาสน์ของป่าร้อยอสูรอีก!

“โฮก!” เจี่ยวคำรามเสียงดัง เป็นเจ้า เจ้านั่นแหละ! สัตว์ปีศาจขั้นอารยะสามตัว หรือยังจะมองผิดได้?

“เหิมเกริม! ปีศาจเขาทอง เจ้ากล้าร่วมมือสงคราม ราชาไหวไม่ปล่อยเจ้าไปแน่! ไม่ปล่อยป่าร้อยอสูรของพวกเจ้าด้วย! เผ่าปีศาจของเจ้าต้องพังพินาศทั้งหมดเพราะเรื่องนี้!” เจ้าเมืองเทียนเหมินระเบิดเสียงดัง สัตว์ปีศาจขั้นแปดสามตัวนี้ ตอนนี้ทำท่าทางเตรียมพร้อมทุกเมื่อ เหมือนคิดอยากจะเข้าร่วมสงคราม!

เวลานี้อูขุยซานถือกระบี่สั้นวิเศษในมือ ไม่พูดอะไร ทำเหมือนว่าไม่ได้ยิน ในใจกลับตกตะลึงอยู่บ้าง… สัตว์ปีศาจสามตัวนี้… ร้ายกาจจริงๆ! นึกไม่ถึงว่าเข้ามาก็ใช้เสียงข่มขวัญไว้ก่อน กล่าวโทษเจ้าเมืองเทียนเหมินว่าฆ่าผู้ส่งสาสน์ของพวกมัน ต้องให้คำตอบกับพวกมัน ยังกำลังทำสงครามอยู่เลย! จะให้คำตอบยังไงกัน? หรือจะให้ไปตรวจสอบความจริงตอนนี้?

“โฮก!” เจี่ยวคำรามขึ้นอีกครั้ง มอบแหล่งแร่มา ถือเป็นของแลกเปลี่ยนกับการฆ่าผู้ส่งสาสน์

“สารเลว! เดรัจฉาน เจ้า…” เจ้าเมืองเทียนเหมินที่กำลังโมโหนั่นก็ถูกอูขุยซานแทงกระบี่สั้น บนร่างเกิดเสียงดังกึกก้อง

เวลานี้เจ้าเมืองเทียนเหมินไม่มีเวลาสนใจสัตว์ปีศาจพวกนี้แล้ว กลับระแวดระวังว่าสัตว์ปีศาจพวกนี้จะกล้าเข้าร่วมสงครามจริงๆ หรือเปล่า? เจี่ยวไม่ได้รีบร้อนลงมือ ยังคงคำรามต่อ ส่งแหล่งแร่มา! ตอนนี้แหล่งแร่ยังอยู่ภายในเมือง มันไม่อาจไปชิงมาได้ ใหญ่เกินไป! ตอนนี้ไปชิงมา ก็เหมือนที่พ่อครัวบอก มันเอาไปไม่ได้ ถ้าราชามู่และต้นไม้โง่รับปากจะมอบแหล่งแร่ให้ตอนนี้… มันก็จะไม่เข้าร่วมสงคราม

สัตว์ปีศาจสามตัวเริ่มคำรามขึ้นมาแล้ว ส่งแหล่งแร่ออกมา ชดใช้ความสูญเสียของป่าร้อยอสูร! ผู้ส่งสาสน์ถูกฆ่า ต้องให้คำตอบกับพวกมัน

“ปีศาจเขาทอง… ไสหัวไป…” ชั่วพริบตานี้ แม้ต้นไม้เทียนเหมินจะไม่มีความรู้สึกอะไร กลับเคลื่อนไหวพลังจิตใจอย่างรุนแรง ไสหัวไป! ครั้งก่อนใส่ร้ายมันครั้งเดียว ตอนนี้มาอีกครั้งแล้ว! แหล่งแร่เป็นของมัน! เดิมทีก็เป็นของมัน! มันและราชามู่กำลังทำสงครามกับราชาอสรพิษอยู่ มีเวลาไปฆ่าผู้ส่งสาสน์ของป่าร้อยอสูรที่ไหนกัน! ใส่ร้าย! โยนความผิด! น่าชัง! อยากฆ่า!

“โฮก!” แววตาของเจี่ยวปรากฏไอสังหาร ทั้งสองไม่ยอมมอบแหล่งแร่สินะ? เจี่ยวคำรามติดต่อกัน ไม่ส่งมา งั้นมันก็ต้องทวงความยุติธรรมให้พื้นที่ต้องห้ามแล้ว! เจี่ยวพูดไม่เป็น ไม่งั้นตอนนี้คงจะบอกกับตัวเองว่า… กระทำความถูกต้องเป็นเรื่องที่สมควร จู่ๆ ทำสงครามอย่างไร้เหตุผลจะสร้างปัญหาได้ง่าย

เจ้าเมืองเทียนเหมินโมโหอยู่บ้างจริงๆ ตะโกนว่า “นี่เป็นคำสั่งของเหนือราชา! ปีศาจเขาทอง เจ้ากล้าสอดมือ ใครก็คุ้มกะลาหัวเจ้าไม่ได้!”

“โฮก โฮก…” งั้นก็ส่งแหล่งแร่มา!

ยอดฝีมือขั้นเก้าทั้งสอง ชั่วพริบตานี้โมโหจนบ้าคลั่งอยู่บ้างจริงๆ ได้โอกาสซ้ำเติมคนแล้ว ความโมโหนี้มีราคาไม่น้อยเช่นกัน อาวุธวิเศษในมือเจ้าเมืองเทียนเหมินยังดีอยู่บ้าง อูขุยซานไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ถือโอกาสระเบิดพลังทำลายล้างอันแข็งแกร่งจากกระบี่สั้น ฟันโจมตีต้นเทียนเหมินขาดไปช่วงหนึ่ง

“ตาย… ตาย…” ต้นเทียนเหมินระเบิดพลังจิตใจอย่างรุนแรง สั่นสะเทือนในอากาศ เป็นครั้งแรกที่ส่งเสียงราวกับคนออกมา มันได้รับมามากพอแล้ว! ปีศาจเขาทองกล้าก่อความวุ่นวายอีก มันจะฆ่าปีศาจเขาทองซะ! รังแกกันเกินไปแล้ว!

เจี่ยวไม่กล้าเข้าร่วมสงครามเช่นกัน แต่พาสหายพี่น้องถอยไปอยู่อีกฝั่ง ไม่ได้ออกจากวงล้อมสงครามแต่อย่างใด ยังคงคำรามต่อ ส่งแหล่งแร่ออกมา! เวลานี้ขั้นเก้าทั้งสองจำเป็นต้องป้องกันพวกมัน ไม่ให้พวกมันโจมตีอย่างกะทันหัน อูขุยซานแรงกดดันลดลงแล้ว เวลานี้ลอบถอนหายใจ แบบนี้ก็ดี! แม้สัตว์ปีศาจสามตัวจะไม่ลงมือ ข่มขวัญอยู่ใกล้ๆ แบบนี้ เขาก็ผ่อนคลายขึ้นมาก

นอกวงล้อมต่อสู้ ตาเฒ่าหลี่กลับหลบหลีกจากสัตว์ปีศาจพวกนั้น ตอนนี้เขายืนไว้อาลัยแทนป่าร้อยอสูรด้วยซ้ำ ใช่ ป่าร้อยอสูร! เขาไม่เข้าใจว่าเจี่ยวตะโกนอะไร แต่เขาเข้าใจคำพูดของเจ้าเมืองเทียนเหมิน ป่าร้อยอสูรมีผู้ส่งสาสน์ถูกฆ่าอีกแล้ว! ใครฆ่า? แม่งเหอะ ดูจากท่าทีที่สัตว์ปีศาจพวกนี้คิดจะหาโอกาสซ้ำเติม เขาก็แทบไม่ต้องคิดแล้วว่าใครเป็นคนฆ่า

ฟางผิงบอกว่าเจี่ยวตัวนี้หัวแหลม ก่อนหน้านี้เขายังไม่เข้าใจอะไรมาก ตอนนี้กลับกระจ่างแล้ว เจ้าเล่ห์เพทุบายจริงๆ! ปัดความผิดให้ผู้อื่น! แต่ว่า… นี่เป็นเรื่องดี ยังไงพวกมันก็พุ่งเป้าไปที่คนของเมืองเทียนเหมิน

“โฮก!” เจี่ยวไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง ยืนตรงดิ่งกลางอากาศ เท้าทั้งสี่กระสับกระส่าย เขาทองบนหัวประกายแสงระยิบระยับ มอบแหล่งแร่ออกมา แล้วมันจะไป ไม่สนใจหรอกว่าพวกเจ้าจะสู้เป็นตายยังไง ไม่ส่งมา งั้นก็บีบคั้นมันแล้ว

“ไสหัวไป…” ต้นเทียนเหมินระเบิดพลังจิตใจอย่างรุนแรง แม้เจ้าเมืองเทียนเหมินจะตอบรับ มันก็ไม่อาจตอบรับ อพยพเมือง เดิมทีก็ทำให้แหล่งแร่ชีวิตได้รับความเสียหายอย่างหนักแล้ว ตอนนี้นึกไม่ถึงว่าปีศาจเขาทองจะให้มันส่งออกมาอีก งั้นความพยายามหลายร้อยปีของมันก็ถูกเผาทั้งหมดในครั้งเดียวแล้ว แหล่งแร่ชีวิต นอกจากมันจะตาย มิเช่นนั้นก็ไม่อาจให้ปีศาจเขาทองได้

“เปรี้ยง!” ครู่ต่อมา บนเขาทองของเจี่ยวก็ระเบิดพลังฟ้าดินโจมตีไปยังเจ้าเมืองเทียนเหมิน ข่มขู่! ข่มขู่อย่างโจ่งแจ้ง! หากไม่ให้อีก ฉันจะร่วมสงครามแล้ว

“สารเลว! ราชาไหวไม่ปล่อยเจ้าไปแน่! ปีศาจเขาทอง เจ้ากล้าเป็นศัตรูกับราชาไหว? ราชาปีศาจช้าง ราชาปีศาจแพะ! พวกเจ้าคิดจะพังพินาศไปพร้อมกับปีศาจเขาทองอย่างนั้นหรือ? นี่เป็นสงครามที่เกิดจากเหนือราชา!”

เจ้าเมืองเทียนเหมินจนใจอย่างยิ่ง แววตาเผยไอสังหารอย่างไม่ปกปิด สัตว์ปีศาจขั้นแปดสามตัว ปกติมันไม่อาจใส่ใจอยู่แล้ว ยิ่งไม่อาจยอมถอย แต่ตอนนี้… ราชาอสรพิษยังอยู่ที่นี่! เสี้ยวพริบตาที่ปีศาจเขาทองเข้ามา เพราะมีแรงกดดัน อารมณ์ของเทพมู่จึงไม่มั่นคง ถูกราชาอสรพิษฟันกิ่งก้านไปหลายครั้งแล้ว

นึกมาถึงตรงนี้ จู่ๆ เจ้าเมืองเทียนเหมินก็ระเบิดพลังจิตใจ! คำรามอย่างโมโหแพร่กระจายออกไปหลายพันลี้! “ท่านราชาไหว!”

เขารับไม่ได้กับการข่มขู่ของสัตว์ปีศาจสามตัวนี้ เป็นแบบนี้ต่อไป เขาคงไม่มีสมาธิรับมือกับราชาอสรพิษได้ ตอนนี้ทำได้เพียงให้เหนือราชาออกหน้าแล้ว เขาเพิ่งจะตะโกนออกมา สัตว์ปีศาจสามตัวก็ระเบิดความเกรงขามเช่นกัน แผดเสียงคำราม! ราชามู่ฆ่าผู้ส่งสาสน์ของป่าร้อยอสูร! เผ่าปีศาจถูกฆ่าอีกแล้ว ความเกรงขามของพื้นที่ต้องห้ามอยู่ที่ไหนกัน! ครั้งก่อนก็เปิดเผยเรื่องอาวุธวิเศษ เผ่าปีศาจของป่าร้อยอสูรถูกฆ่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า! นับแต่นี้เป็นต้นไป ใครยังจะยำเกรงต่อพื้นที่ต้องห้ามอีก

เจี่ยวก็คำรามอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน! แผดร้องอย่างบ้าคลั่ง บอกสัตว์ปีศาจในรัศมีหลายสิบลี้ว่าราชามู่จะฆ่าเผ่าปีศาจปิดปากแล้ว!

“เดรัจฉานรนหาที่ตาย!” เจ้าเมืองเทียนเหมินถูกยั่วโมโหจนบ้าคลั่งแล้ว การบ้าคลั่งนี้ อูขุยซานจึงชักกระบื่ออกมาอย่างฉับพลัน ฟันไปยังแขนซ้ายจนเลือดสีทองสาดกระจาย “สารเลว พวกเจ้าสมควรตายทั้งหมด!” เจ้าเมืองเทียนเหมินดวงตาแดงก่ำ! สถานการณ์ดีๆ กลายเป็นสภาพนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? แม่ทัพทั้งหมดตายไม่เหลือแล้ว! ปีศาจเขาทองสร้างความลำบาก นี่ทำให้เขาไม่อาจทุ่มต่อสู้กับสงครามเต็มกำลัง