ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน - ตอนที่ 620-2คนเลวได้ร้องทุกข์ก่อน (2)

ตอนที่ 620 คนเลวได้ร้องทุกข์ก่อน (2)
เฉินเย่าถิงได้ฟังก็รีบเข้ามาค้นหา ไม่นานเฉินเย่าถิงก็ดึงก้านช่วงหนึ่งออกมา
เอ่ยว่า “อยู่นี่!”
ตอนนี้ในมือเขาปรากฏคริสตัลสีแดงเม็ดหนึ่งขึ้นมา
นั่นเป็นแกนสมองของต้นเทียนเหมืน ฟางผิงโล่งใจ!
ตอนแรกเขากังวลว่าแกนหัวใจและแกนสมองจะถูกรอยแยกในอากาศกลืนกิน
ตอนนี้ยังเหลืออยู่ นับว่าโชคดีไม่น้อย

มีแกนสมองและแกนหัวใจ อาวุธวิเศษขั้นเก้าหนึ่งชิ้นก็อยู่ในมือแล้ว
แต่พอเห็นกิ่งก้านกว่าสิบชิ้นนั้น ฟางผิงก็กัดฟัน พืชปีศาจใหญ่เกินไปแล้ว!
แม้จะถูกตัดแบ่งหลายสิบชิ้น ชิ้นหนึ่งก็ประมาณสิบลูกบาศก์เมตร
เยอะขนาดนี้ เกรงว่าจะประมาณสามสิบตารางเมตร
ไม่สนใจเรื่องพวกนี้อีก ฟางผิงนำขวดคริสตัลขนาดใหญ่มา
เริ่มรวบรวมน้ำแร่ชีวิตที่กระจัดกระจายเข้าด้วยกัน

เฉินเย่าถิงเห็นขวดขนาดใหญ่ของเขาบรรจุเต็มอย่างรวดเร็วก็มุมปากกระตุกเล็กน้อย!
ทุกครั้งที่เห็นเจ้าเด็กนี่ใช้ขวดขนาดใหญ่แบบนี้ใส่น้ำแร่ชีวิต
เขาแทบจะรู้สึกว่านั่นไม่ใช่น้ำแร่ชีวิต แต่เป็นน้ำ!
ใครใช้ของแบบนี้ใส่น้ำแร่ชีวิตบ้างกัน?
คนเขาคำนวณจากกรัม ฟางผิงกลับใช้หน่วยคำนวณเป็นจินแทบทุกคน…
คนกับคนเทียบกันแล้วน่ากลัวจริงๆ

ไม่นานฟางผิงก็บรรจุเต็มสองขวด ก่อนจู่ๆ จะด่าออกมา “ทำไมมีแค่นี้เอง?”
สองขวดใหญ่ ประมาณหนึ่งร้อยจิน
เมืองเทียนเหมินสะสมเอาไว้นานแล้ว ต้นเทียนเหมินก็ไม่ได้ออกผล
น้ำแร่ชีวิตล่ะ?
“เป็นเรื่องปกติ มีเยอะขนาดนี้ได้ก็เหนือความคาดหมายแล้ว”

เฉินเย่าถิงอธิบายว่า “เมืองที่ทำสงครามกับมนุษย์ เธออย่าคิดจะคว้าน้ำแร่ชีวิตได้เยอะเลย
สงครามเกิดหลายปีขนาดนี้ ต่อให้เยอะขนาดไหนก็ต้องสิ้นเปลืองไปบ้าง
ก่อนหน้านี้ต้นเทียนเหมินก็สิ้นเปลืองไปไม่น้อย เหลือเยอะขนาดนี้ได้ ฉันก็คาดไม่ถึงแล้ว”
นี่ไม่ใช่เมืองจู่หลิว เมืองจู่หลิวในตอนแรกเพราะถ้ำใต้ดินเพิ่งอุบัติขึ้น
ไม่เคยเกิดสงคราม ฟางผิงถึงคว้าได้เยอะขนาดนั้น

เมืองเทียนเหมินที่รบรากับประเทศจีนมานับครั้งไม่ถ้วน
ยอดฝีมือระดับสูงได้รับบาดเจ็บบ่อยครั้ง ยังสามารถเหลือเยอะขนาดนี้ได้
เฉินเย่าถิงก็แปลกใจมากแล้ว
ฟางผิงครุ่นคิดดูก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องจริง
ทั้งเพราะตาเฒ่าหลี่ฟันอีกฝ่ายในชั่วพริบตาถึงมีโอกาสเก็บรักษาพวกนี้ได้
ก็เกินกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้เช่นกัน
“ยุงต่อให้ตัวเล็กก็ยังมีเนื้อ…”

เฉินเย่าถิงใบหน้าแข็งทื่อขึ้นไปอีก!
น้ำแร่ชีวิตหนึ่งร้อยจิน กลายเป็นเนื้อยุงแล้ว?
ตกลงพวกเรามาจากโลกเดียวกันหรือเปล่า?
ฟางผิงไม่สนใจว่าเหล่าเฉินจะคิดยังไง ครั้งนี้เขาสิ้นเปลืองไปมหาศาล
น้ำแร่ชีวิตหนึ่งร้อยจินมอบให้เขาทั้งหมดก็เป็นเงินไม่มากเท่านั้น
จากที่ระบบประเมินค่าก่อนหน้านี้ คำนวณแล้วก็แค่สองแสนห้าหมื่นล้าน
ตอนนี้เป็นยี่สิบห้าล้านจุด

แต่หากมอบต้นเทียนเหมินให้เขา ร่างของพืชปีศาจขั้นเก้าก็มีมูลค่าเหมือนกัน
เพิ่มไปอีกสิบล้านจุดคงไม่มีปัญหาละมั้ง?
“เหล่าอูและตาเฒ่าหลี่ติดหนี้ฉันอยู่มาก ของที่พวกเขากำจัดได้…
คืนหนี้ให้ฉันก่อนแล้วกัน!”
ฟางผิงคำนวณยกใหญ่ พืชปีศาจขั้นเก้าต้นนี้เป็นของเขาแล้ว
นอกจากเป็นของเขา กลับไปยังต้องทวงหนี้จากสองคนนี้

สสารไม่แตกดับ ยาฟื้นฟูจิตใจของพวกนี้ต้องเก็บเงินทั้งหมด
บรรจุน้ำแร่ชีวิตแล้ว ก็เก็บแกนสมองและแกนหัวใจขึ้นมา
เห็นกิ่งก้านสีทองที่อยู่ด้านข้างพวกนั้น ฟางผิงก็ปวดหัวอยู่บ้าง
ซองเก็บของต้องขยายหรือเปล่า?
“ช่างเถอะ ตอนนี้ไม่ขยายแล้ว โลกข้างนอกยังไม่รู้ว่าซองเก็บของฉันมีขนาดเท่าไหร่
นี่หากเก็บไป…”

ฟางผิงส่ายหัว เวลานี้ยังไม่ต้องขยาย
เก็บรวบรวมไปจริงๆ เกรงว่าพวกจางเทาคงต้องตกใจจนอ้าปากค้าง
แม้ฟางผิงจะไม่รู้ว่าแหวนเก็บของพวกเขามีขนาดเท่าไหร่
แต่คิดว่าคงไม่มาก มองจากเล็กไปหาใหญ่ หยกห้วยชิ้นนั้นขนาดใหญ่นิดเดียว
พวกจางเทาก็คงใหญ่ไปกว่ากันไม่เท่าไหร่
เก็บรวบรวมกิ่งก้านเข้าด้วยกันแล้ว ฟางผิงก็เริ่มเก็บใบสีทองพวกนั้นด้วย

เห็นฟางผิงกระทั่งใบไม้ยังไม่ปล่อยไป เฉินเย่าถิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่บ้าง
เจ้าเด็กนี่มีเงินจริงๆ แต่มีเงินก็ยังปล่อยใบไม้พวกนี้ไปไม่ได้ ประหยัดเอาเรื่อง
ใบไม้ของพืชปีศาจขั้นเก้าเป็นของดีเหมือนกัน แต่เทียบกับแหล่งแร่แล้ว
ตอนนี้แทบไม่ควรค่าให้พูดถึง
นึกไม่ถึงว่าฟางผิงจะไม่ปล่อยทิ้งไปแม้แต่ใบไม้ใบเดียว

เก็บพวกนี้เรียบร้อยแล้ว ฟางผิงก็เงยหน้าทอดมองออกไป ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ไม่ได้ระเบิดกลิ่นอายของสงคราม แบบนี้พวกเหล่าอู่น่าจะยังตามไม่ทัน
เรื่องก็ยากขึ้นมาแล้ว เวลานี้ในที่สุดพวกหลูเฟิ่งโหรวก็ตามมาถึง
ตอนที่เห็นกิ่งก้านสีทองของต้นไม้พวกนั้น หลูเฟิ่งโหรวก็เผยสีหน้าดีใจ
เอ่ยเสียงดังว่า “ต้นเทียนเหมินถูกฆ่าแล้ว?”
“เดรัจฉานนั่นล่ะ!”

ฟางผิงชะงักไปเล็กน้อย ไม่นานก็เอ่ยว่า “พวกอธิการตามไปฆ่าเขาแล้ว
อธิการและอาจารย์อยู่ที่นั่น ยังมีสัตว์ปีศาจขั้นแปดอีกสามตัว
ขอแค่ตามทัน เจ้าเมืองเทียนเหมินหนีไม่รอดแน่!”
“หนีไปแล้ว…” หลูเฟิ่งโหรวพึมพำ ก่อนจะละล่ำละลักว่า “หนีไปทางไหน?”
“อาจารย์…” “ฉันอยากจะไปดู!”
“ไปทางตะวันตก อาจารย์ ทางนั้นเป็นอาณาเขตของถ้ำใต้ดิน อย่าลงมือสุ่มสี่สุ่มห้า…”
เขาพูดไม่ทันจบ หลูเฟิ่งโหรวก็พุ่งตัวออกไปทางตะวันตกแล้ว

ฟางผิงเห็นแบบนั้นก็มองเฉินเย่าถิงแวบหนึ่ง เฉินเย่าถิงไม่พูดมาก
รีบตามไปอย่างรวดเร็ว ฟางผิงมองไปทางพวกถังเฟิงอีกที
เห็นพวกเขาเผยสีหน้าฮึกเหิม อยากจะไปเหมือนกันก็รีบเอ่ยว่า
“ตอนนี้ทุกคนตามไปไม่มีประโยชน์! ทั้งตามไม่ทันแล้ว
ยังต้องป้องกันไม่ให้ถูกเจ้าเมืองเทียนเหมินโจมตีกลับอีก
ผู้เฒ่าหลิว ตอนนี้พวกคุณมีภารกิจที่สำคัญอย่างยิ่งยวด!”

ผู้เฒ่าหลิวเผยสีหน้าจริงจังขึ้นมา เอ่ยทันที “เธอว่ามา”
“ขุดแร่” ทุกคนเงียบลงในชั่วพริบตา
ฟางผิงกลับเอ่ยด้วยใบหน้าหนักแน่น “สงครามใหญ่จะสิ้นสุดแล้ว
หากพวกขั้นสุดยอดลงมือแทรกแซง เรื่องราวก็จะจบลงแล้ว
จากที่พูดไว้ก่อนหน้านี้ พวกเขาคว้าแหล่งแร่ได้สามส่วนเท่านั้น นั่นก็ขาดทุนแล้ว!
ทุกคน พวกคุณรีบกลับไปเมืองเทียนเหมิน รวบรวมอาจารย์และนักศึกษาไปขุดแร่!
ยิ่งขุดได้เยอะเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น!
เลือกขุดแร่พลังงานระดับสูงพวกนั้นที่ใจกลางแหล่งแร่เป็นหลัก
ต้องทำอย่างรวดเร็ว…”

พูดจบ ฟางผิงก็เอ่ยต่อว่า “ยังมีลำต้นของพืชปีศาจขั้นเก้านี้อีก
พวกคุณเอากลับไปด้วย วางเอาไว้จะดึงดูดความสนใจได้ง่าย
ผมจะตามไปดูสักหน่อย ไม่รู้ว่าทางอธิการสถานการณ์เป็นยังไง…”
ภารกิจนี้บอกว่าสำคัญก็สำคัญมาก บอกว่าไม่สำคัญอันที่จริงก็ธรรมดา
จำเป็นต้องให้ปรมาจารย์เยอะขนาดนี้ไปทำที่ไหนกัน
แต่ความหมายของฟางผิง ทุกคนก็เข้าใจ
การต่อสู้ของขั้นเก้า พวกเขาไม่อาจสอดมือได้ ไปแล้วยังต้องระวังไม่ให้ถูกฆ่าอีก
ถึงเวลานี้แล้ว สงครามใหญ่ใกล้จะสิ้นสุด ตายอยู่ที่นี่นั่นก็ขาดทุนแล้ว

หลิวพั่วหลูพยักหน้าว่า “งั้นก็ได้ พวกเราจะกลับไปขุดแร่ เธอก็กลับไปด้วยกันเถอะ
อันตรายเกินไป!”
“ไม่เป็นไร ผมเก็บงำกลิ่นอายได้ ปลอดภัยกว่า”
ฟางผิงพูดจบ เพิ่งคิดจะออกไป หลี่หานซงก็เอ่ยว่า
“ฉันจะไปด้วย เจอศัตรูขั้นแปด ฉันยังต้านได้พักใหญ่”
ฟางผิงมองเขาแวบหนึ่ง พยักหน้าเบาๆ

เห็นพวกเหล่าหวังเตรียมจะอ้าปากก็โบกมือว่า “พวกนายอย่าไปเลย
ทุกคนอย่าแยกกัน หากเจ้าเมืองเทียนเหมินเปลี่ยนทิศทางหนีกลับมา
คนเยอะยังสามารถต้านได้พักหนึ่ง คนน้อยนั่นก็เป็นปัญหาแล้ว”
คนพวกนี้อยู่ด้วยกัน เจ้าเมืองเทียนเหมินคิดจะฆ่ายังต้องสิ้นเปลืองเวลา
แต่แยกกันแล้ว ฆ่าขั้นเจ็ดนั่นแทบจะง่ายราวกับหักคอไก่
ทุกคนพยักหน้า ไม่นานฟางผิงก็พาหลี่หานซงไล่ตามไปยังทางตะวันตกอย่างรวดเร็ว