ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน - ตอนที่ 654 เจอคน (3)

ฟางผิงหันไปพูดกับคนข้างบนว่า

“พวกตราประทับของอธิการมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้สามารถยืนยันตัวตนได้หรือเปล่า?

พวกเรามีทั้งคณบดีมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ อธิการกิตติมศักดิ์มหาวิทยาลัยหนานเจียง

รองอธิการโรงเรียนเตรียมทหารอันดับหนึ่ง…”

ตำแหน่งพวกนี้ทำเอาคนที่อยู่ข้างบนตกตะลึงไปชั่วขณะ

แต่ไม่นานชายชราข้างบนก็เอ่ยว่า “ได้!”

แม้มนุษย์จะมีผู้ทรยศก็ยังไม่ถึงขั้นที่ผู้นำของมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ต่างๆ กลายเป็นผู้ทรยศเช่นกัน

ไม่งั้นมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้คงล่มสลายไปแล้ว

ราชานักรบไม่อาจไร้ประโยชน์ขนาดนั้นได้หรอก

แต่พวกชายชราได้ยินเสียงของพวกฟางผิงรู้สึกว่าอายุเหมือนจะไม่มากพวกเขาไม่คุ้นเคยเหมือนกัน

ปรมาจารย์ที่เพิ่งทะลวงด่าน?

รอพวกฟางผิงโยนตราประทับออกมาแล้วชายชราที่เป็นผู้นำมองแล้วจู่ๆ ก็เอ่ยว่า

“ช่วงนี้ท่านราชานักรบเป็นยังไงบ้าง?

เวลานั้นราชานักรบทะลวงด่านถึงขั้นสุดยอดสั่นสะเทือนไปทั้งฟ้าดิน

ทวยเทพและภูตผีถึงกับต้องหลั่งน้ำตา…”

ฟางผิงมุมปากกระตุกจำเป็นต้องขนาดนี้เลยหรือไง?

หากไม่ใช่ว่าอันบังเอิญรู้ความลับอะไรบางอย่างมาคงต้องตกหลุมพรางพวกคุณไปแล้ว

ฟางผิงเอ่ยอย่างจนใจว่า

“เก่งกาจจริงๆ หลับตื่นเดียวก็ทะลวงด่านแล้ว…”

“ฮ่าๆๆ คนของราชานักรบจริงๆ ด้วย!”

ชายชราหัวเราะเสียงดัง!

ไม่ผิดแน!

นี่เป็นความลับขั้นสุดยอดคนทั่วไปไม่รู้จริงๆ

แม้จะเป็นทางถ้ำใต้ดินก็ยังไม่รู้ว่าตกลงราชานักรบทะลวงด่านยังไงกันแน่

มีโอกาสสูงที่จะคิดว่าเก็บตัวเข้าด่านจากนั้นก็ทะลวงถึงขั้นสุดยอด

คนที่รู้เรื่องราวภายในอย่างแท้จริงมีแค่ขั้นสุดยอดของมนุษย์ไม่กี่คนเท่านั้น

คนตระกูลเฉินรู้เรื่องนี้เพราะผู้อาวุโสตระกูลเฉินรู้

คนที่สามารถรู้เรื่องนี้ได้ในหมู่มนุษย์ต้องเป็นเบื้องบนเท่านั้น

ทั้งยังต้องเป็นเบื้องบนที่ไว้ใจได้ไม่ผิดเพี้ยนแน่นอน!

นี่เป็นความอัปยศของราชานักรบคนที่รู้ความลับนี้หากไม่ใช่คนกันเองล้วนต้องถูกกำจัดทั้งหมด

แน่นอนว่าในความเป็นจริงไม่เคยมีใครถูกกำจัดเช่นกันเพราะมีแค่คนกันเองที่รู้

มั่นใจในตัวตนของพวกฟางผิงแล้วพวกชายชราก็ไม่จ้องเขม็งอีก

ชายชราที่เป็นผู้นำเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า

“ในเมื่อเป็นคนของราชานักรบงั้นก็ขึ้นมาเถอะ”

พวกเขาไม่ขวางทางแล้วพวกฟางผิงเดินขึ้นไปอย่างระมัดระวังเช่นกัน

หลี่หานซงเดินนำข้างหน้าไม่นานก็เดินมาถึงประตูทางเดิน

จงใจเดินเบียดไปข้างหน้าให้ชายชราพวกนั้นถอยร่นไปข้างหลัง

ชายชราที่เป็นผู้นำหัวเราะเบาๆ ไม่พูดมากอะไร

เป็นฝ่ายเดินถอยไปข้างหลังในใจกลับลอบชมไม่หยุด

นับว่าไม่เลวยังดูอายุน้อยกันทั้งนั้นกลับมีความระมัดระวังอย่างเต็มเปี่ยม

พวกเขาเฝ้าอยู่ที่ประตูทางเดินหากลงมือโจมตีพวกเขาออกจากแนวทางเดิน

นั่นก็คงตายอย่างไม่ต้องสงสัย

ในถ้ำใต้ดินเป็นเหมือนกับที่หลูเพิ่งโหรวสอนฟางผิงในตอนแรกที่นี่อย่าไว้ใจใครง่ายๆ

แม้จะเป็นคนกันเองก็ตามหลี่หานซงเป็นฝ่ายครอบครองประตูทางเดินแล้วพวกฟางผิงค่อยตามขึ้นไป

พอถึงปากทางสายตาฟางผิงก็ทอดมองไปยังซุ้มประตูที่ปรากฏขึ้นอย่างเลือนรางแห่งนั้น

เห็นฟางผิงมองซุ้มประตูชายชราก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า

“นี่เป็นประตูหลักของถ้ำสวรรค์เสวียนเต่อทั้งยังเป็นประตูเพียงแห่งเดียว

อยากจะเข้าสู่เสวียนเต่อมีแค่ต้องเดินจากที่นี่ ตำแหน่งอื่นล้วนเป็นทางตัน

ครั้งนี้พวกเธอได้รับคำสั่งมาราชานักรบได้กำชับอะไรมาหรือเปล่า?”

ด้านข้างนั้นหญิงชราคนหนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงว่า

“พวกเธอพูดเรื่องข้างนอกให้พวกเราฟังหน่อยได้หรือเปล่า”

ฟางผิงสงสัยอยู่บ้าง “พวกผู้อาวุโสไม่ได้ออกไปนานแล้วเหรอครับ?”

“ใช่ อยู่ที่นี่มาสิบห้าปีแล้ว”

พวกเขาพากันสะท้อนใจอยู่ที่นี่มาสิบห้าปีแทบไม่ห่างไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว

ที่นี่นอกจากเผ่าปีศาจบางส่วนใต้บังคับบัญชาของราชาเฟิงที่เข้ามาเป็นครั้งคราว

และภูเขาแม่น้ำที่มองจนเบื่อแล้วก็แทบไม่มีอะไรอีก

ไม่ได้ออกจากพื้นที่ระหว่างเขตแดนสิบห้าปีไม่ใช่สิ่งที่ตัวเลขเดียวก็สามารถอธิบายออกมาได้

ฟางผิงสงสัยอยู่บ้างอยู่ที่นี่มาสิบห้าปี?

ถ้ำเสวียนเต่อไม่ได้เปิดออกเข้าด่านที่นี่ยังไม่เหมาะสมด้วยซ้ำ

แม้พลังงานจะระเบิดออกก็ต้องรอให้ถึงช่วงเวลานั้นก่อน

จำเป็นต้องเฝ้ารอที่นี่ทุกวันหรือไง?

เห็นฟางผิงสงสัยชายชราที่เป็นผู้นำก็ถอนหายใจเบาๆ ว่า

“สิบห้าปีก่อนพวกเราไม่ได้เฝ้าอยู่ที่นี่ทุกวัน เวลานั้นพวกเราเข้าสู่กองตั้งมั่นเฝ้าระวังแล้ว

แต่สิบห้าปีก่อนยอดฝีมือของราชาเฟิงมีคนอยู่ที่แดนรบราชาคว้าป้ายคำสั่งของพื้นที่ระหว่างเขตแดนชิ้นหนึ่งได้

หลายปีมานี้มักจะส่งคนมาที่นี่อยากจะเข้าไปในถ้ำสวรรค์เสวียนเต่อ

พวกเราได้รับคำสั่งจากกองตั้งมั่นให้มาเฝ้าระวังประตู

ไม่ให้ยอดฝีมือของราชาเฟิงเปิดพื้นที่ระหว่างเขตแดนเข้าไป

ดังนั้นจึงออกห่างจากที่นี่ไม่ได้หากออกไปคลาดกับคนของราชาเฟิงงั้นก็เป็นปัญหาแล้ว

อีกอย่างไม่อาจเปลี่ยนคนได้ง่ายๆ เหมือนกันพื้นที่ระหว่างเขตแดนมีอันตรายล้นหลาม

โยกย้ายครั้งหนึ่งก็เป็นวิกฤตอย่างใหญ่หลวงดังนั้นทำได้แค่เฝ้าอยู่ที่นี่…”

ฟางผิงละล่ำละลักว่า

“ลูกน้องของราชาเฟิงคว้าป้ายคำสั่งของพื้นที่ระหว่างเขตแดนได้?

เป็นของถ้ำสวรรค์เสวียนเต่ออย่างนั้นเหรอ?”

“น่าจะอย่างนั้น”

ชายชราเอ่ยว่า “หากไม่ใช่ราชาเฟิงคงไม่ส่งคนเข้ามาตลอดหรอก

ข่าวสารบางอย่างเขตหวงห้ามรู้มากกว่าพวกเราหากไม่มีความมั่นใจเขาไม่อาจส่งคนมาตายอยู่แล้ว

เวลานั้นพ่อเพราะรู้เรื่องนี้ถึงได้ให้พวกเรามาเฝ้าระวัง…”

“ว้าว”

ฟางผิงกลืนน้ำลายคงไม่ใช่ลูกของผู้อาวุโสตระกูลเฉินหรอกนะ?

ตอนแรกเขาเคยถามแล้วรุ่นสองบางส่วนของแต่ละตระกูลยังมีคนมีชีวิตอยู่หรือเปล่า

เจี่ยงเฮาบอกว่าอาจจะมีตอนนี้…เขาเจอแล้วงั้นเหรอ?

รุ่นสองของเมืองเจิ้นซิงนั้นเกินสามร้อยปีไปแล้ว!

เจอโบราณวัตถุเข้าให้แล้ว!

เหมือนจะมองความหมายของฟางผิงออกรุ่นสองของตระกูลเฉินคนนี้เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า

“ยากที่เจอกับคนนอกเขตหวงห้ามฉวยโอกาสที่เขตหวงหามยังไม่ส่งคนมา

สหายตัวน้อยมีเรื่องอะไรต้องการให้ช่วยสามารถพูดออกมาได้

รีบออกไปตอนที่พวกเขายังไม่ได้ซะถ้ามีโอกาสช่วยฝากคำพูดของพวกเรา

ไปที่กองตั้งมั่นเฝ้าระวังว่าพวกเรายังมีชีวิตอยู่

ก่อนหน้านี้พ่อให้เสี่ยวจิ๋วมารอเจรจาที่นี่…

น่าเสียดายที่เสี่ยวจิ๋วเพิ่งมาได้ไม่นานก็ตายในสงครามทางนี้แล้ว

เกรงว่าพ่ออาจจะกังวลสถานการณ์ที่นี่อยู่เหมือนกัน”

ฟางผิงฟังเข้าใจความหมายของเขาเห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสเฉินอยู่ที่เขาต้านสมุทร

อาจจะไม่ได้สืบเสาะสถานการณ์ทางนี้ได้เสมอไป

ทั้งผู้อาวุโสเฉินน่าจะไม่สามารถออกมาเขตแดนข้างนอกสำรวจใกล้เกินไปได้

เคยส่งคนมาดูผลปรากฏว่าตายไปแล้วตอนนี้คงจะไม่รู้ว่าทางนี้ยังมีคนที่มีชีวิตอยู่

ส่วนครั้งก่อนที่จางเทาและหลี่เจิ้นตรวจสอบจากเทียนหนานนั้น…

ฟางผิงสงสัยว่าสองคนนี้อาจจะตรวจสอบจากเขาต้านสมุทรเช่นกัน

แต่ฟางผิงยังคงเอ่ยอย่างแปลกใจว่า

“พวกคุณให้คนข้ามทะเลหวงหามไปสักคนผู้บังคับการเฉินจะตรวจสอบไม่ได้เลยเหรอครับ…”

ชายชราหัวเราะว่า

“ขั้นสุดยอดไม่อาจใช้พลังจิตใจครอบคลุมมาเขตแดนข้างนอกตลอดได้ทั้งยังสิ้นเปลืองเกินไป

เว้นเสียแต่ว่าจะจำเป็นจริงๆ พ่อไม่รู้ว่าพวกเราออกไปเมื่อไหร่

ย่อมไม่อาจใช้พลังจิตใจตรวจสอบที่นี่ตลอดเวลาได้อยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นพ่ออยากจะใช้พลังจิตใจกับที่นี่อยากอยู่บ้างเหมือนกัน…”

ฟางผิงไม่ได้พูดอะไรในใจกลับครุ่นคิดเล็กน้อย

ผู้อาวุโสเฉินดูท่าจะไม่ได้แข็งแกร่งเท่าเหล่าจางจริงๆ!

เหล่าจางใช้พลังจิตใจครอบคลุมทางนี้ครอบคลุมทางนั้นแทบทุกวัน

ลอบฟังก็ยังใช้พลังจิตใจไม่สนใจเรื่องสิ้นเปลืองแต่อย่างใด

หรือแอบฟังสามารถฝึกฝนพลังจิตใจได้?

เหมือนจะใช่!

ก่อนหน้านี้อยู่ที่เซี่ยงไฮ้ทางเทียนหนานเหนือราชาเขตหวงห้ามพวกนั้น

ใช้พลังจิตใจครอบคลุมในช่วงเวลาสั้นๆ เหมือนกันแต่เหล่าจาง…

เหมือนจะจับตามองอยู่ตลอดเวลา

ราชาสงครามก็เหมือนกัน!

ไม่ใช่สิราชาสงครามเหมือนจะถอนตัวออกไประหว่างทางแต่เหล่าจางนั้นอยู่ตลอดจริงๆ

ตรวจสอบเขตแดนข้างนอกได้แทบตลอดเวลา

นอกจากนี้ถ้ำใต้ดินเซี่ยงไฮ้ยังใหญ่กว่าถ้ำใต้ดินซีซานด้วยซ้ำ!

“เหล่าจางเก่งชะมัด!”

ฟางผิงตะลึงอยู่ในใจเหล่าจางอายุเท่าไหร่กัน?

เขาไม่เคยถามมาก่อนเหมือนจะเคยได้ยินนายอ้วนเจี่ยงบอกว่าแปดสิบห้าปี?

กลายเป็นขั้นสุดยอดเหมือนจะไม่ถึงยี่สิบปี

หลี่เจิ้นกลายเป็นขั้นสุดยอดตอนเจ็ดสิบปีเหล่าจางเร็วกว่าเขาหรือช้ากว่าเขา

ฟางผิงกลับไม่ชัดเจนเท่าไหร่แต่คนพวกนี้ไม่ได้ออกจากพื้นที่ระหว่างเขตแดนสิบห้าปีแล้ว

กลับรู้ความลับเรื่องทะลวงด่านของเหล่าจางพูดแบบนี้…

ไม่ใช่ว่าจะทะลวงก่อนอายุเจ็ดสิบปีหรือไง?

“สรุปแล้วเหล่าจางทะลวงด่านเร็วกว่าผู้บัญชาการหลี่!”

ฟางผิงยังกำลังครุ่นคิดชายชราก็เอ่ยว่า

“พื้นที่ระหว่างเขตแดนและเขาต้านสมุทรไม่ทะลุหากัน

พวกเราต้องเดินจากเขาอูจิ้นถึงจะออกไปและเข้ามาได้อันตรายอย่างมาก

ทั้งเดินเข้าออกในทะเลหวงหามก็อันตรายเหมือนกัน

ดังนั้นหลายปีมานี้นับว่าข่าวสารถูกตัดขาดเหมือนกัน…”

ฟางผิงเข้าใจเอ่ยทันที

“คุณวางใจเถอะรอพวกเราออกไปแล้วต้องแจ้งให้กองตั้งมั่นทราบแน่นอน”

ระหว่างที่พูดฟางผิงก็มองซุ้มประตูอีกครั้ง

“ผู้อาวุโสครั้งนี้พวกเราได้รับคำสั่งมาก็เพื่อเปิดพื้นที่ระหว่างเขตแดน

ในเมื่อพวกคุณอยู่ที่นี่งั้นก็สะดวกแล้ว…”

ฟางผิงยังพูดไม่ทันจบชายชราก็เอ่ยอย่างตกใจ

“พวกเธอ…หรือคว้าป้ายคำสั่งได้?”

มาถึงที่นี่แล้วพวกเขายังเฝ้าระวังอยู่ที่นี่ฟางผิงก็ไม่คิดปิดบัง

ไม่งั้นหากเข้าไปพวกเขาก็สามารถเห็นได้อยู่ดี