ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน - ตอนที่ 658 เข้าสู่ตำหนักสวรรค์ (1)

ถ้าสวรรค์เสวียนเต่อเรื่องของถ้ำใต้ดินต้องห้ามตอนนี้ฟางผิงไม่รู้อะไรอยู่แล้วในตำหนักหมื่นปีศาจฟางผิงใช้ป้ายคำสั่งเปิดประตูอีกครั้งตอนที่เข้าไปในตำหนักหมื่นปีศาจฟางผิงก็สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อยคนอื่นๆ ไม่ต่างกัน

“เผ่าปีศาจเชื่อใจไม่ได้!”

“ผู้ทรยศ!”

เหมือนกับก่อนหน้านี้ในตำหนักยังมีเสียงหลงเหลืออยู่ไม่ใช่แค่เสียงที่นี่ฟางผิงค้นพบร่องรอยของสงครามใหญ่ภายในตำหนักหมื่นปีศาจมีคราบเลือดเปรอะเปื้อน

แม้จะเป็นเวลานับพันปีแล้วคราบเลือดพวกนี้ก็ไม่ได้จางหายไปตำหนักขนาดใหญ่แทบไม่เหมือนกับโพรงถ้ำเผ่าปีศาจพวกนั้นที่นี่ดูโอ่อ่าหรูหราเทียบกับตำหนักรับแขกแล้วยังหรูหรากว่าฟางผิงเหลือบขึ้นไปมองข้างบนทันทีที่นี่ก็ใช้แกนกลางของพืชปีศาจมาทำเป็นคานเช่นกันฟางผิงมองอยู่สักพักจู่ๆ ก็เอ่ยว่า “พวกนายว่าพืชปีศาจและราชสำนักพืชปีศาจมองพวกเราเป็นศัตรูเกี่ยวข้องกับเรื่องที่พวกบรรพบุรุษฆ่าพืชปีศาจมากเกินไปด้วยหรือเปล่า? สัตว์พาหนะน่าจะเป็นพวกสัตว์ปีศาจสินะ? คงไม่มีใครขี่ต้นไม้วิ่งไปทั่วหรอก? เป็นเพราะถูกบรรพบุรุษพวกเราฆ่าอย่างน่าอนาถเกินไปดังนั้นตอนนี้เลยล้างแค้นพวกเรา?”

ทุกคนไร้คำจะโต้ตอบนายถามพวกเราพวกเราจะไปรู้ได้ยังไงฟางผิงเอ่ยต่อว่า “พวกเขาบอกว่าเผ่าปีศาจเป็นผู้ทรยศก่อนหน้านี้ในแดนรบราชาฉันก็เห็นบันทึกของผู้อาวุโสคนนั้น

คนของเขตหวงห้ามเหมือนจะสามารถทำให้สัตว์พาหนะตกสู่ความโกลาหลได้ที่นี่ก็เกิดเรื่องแบบเดียวกันหรือเปล่า?”

“น่าจะเป็นแบบนั้น”

หวังจินหยางสำรวจรอบๆ ตำหนักหมื่นปีศาจยังคงหรูหราอย่างมากไม่มีพวกเก้าอี้บัลลังก์สัตว์ปีศาจไม่จำเป็นต้องใช้ของพวกนี้เช่นกันแต่ตำหนักนั้นกว้างใหญ่เหมือนกับตำหนักรับแขกไม่มีร่างอะไรหลงเหลืออยู่ทว่าที่นี่กลับมีหินพลังงานไม่น้อยหินพลังงานจำนวนมาก!

บนพื้นแทบจะถูกปกคลุมด้วยหินพลังงานยุ่งเหยิงกระจัดกระจายฟางผิงกวาดสายตามองแค่หินพลังงานที่เกลื่อนกลาดบนพื้นอย่างน้อยก็นับพันจินได้

“นี่ใช้เพื่อป้อนอาหารสัตว์ปีศาจ?”

ไม่งั้นจะทิ้งหินพลังงานไว้เยอะขนาดนี้โดยไม่มีใครสนใจได้ยังไง

เวลานั้นนึกไม่ถึงว่าจะใช้หินพลังงานระดับสูงป้อนอาหารให้สัตว์ปีศาจฟางผิงเอ่ยว่าฟุ่มเฟือยออกมาอีกครั้ง!

หินพลังงานพวกนี้พลังงานไม่ได้สูญสิ้นไหลเวียนไปตามกาลเวลาประตูใหญ่ปิดสนิทพลังงานไมอาจไหลเวียนได้

แม้จะไม่ปิดไว้ข้างนอกก็มีพลังงานเข้มข้นฟางผิงคาดเดาว่าที่นี่อาจจะมีคุณสมบัติรวบรวมพลังงานด้วยตัวมันเองอยู่แล้วไม่งั้นคงไม่ถึงขั้นที่พลังงานตกเป็นฝนได้หรอกไม่มีอะไรต้องพูดอีกเก็บเท่านั้น

หินพลังงานหลายพันจินอย่างน้อยที่นี่ก็หนึ่งถึงสองตันนั่นก็เป็นค่าทรัพย์สินเกือบหลายล้านล้านแล้วนี่ยังเป็นที่หลงเหลือหลังจากสงครามใหญ่อีกคนของพื้นที่ระหว่างเขตแดนฟุ่มเฟือยจริงๆ ตกลงเวลานั้นขุดหินพลังงานได้เท่าไหร่กัน?

ใต้เขตผนึกของที่นี่เป็นแหล่งแร่หรือเปล่า?

ฟางผิงสงสัยอย่างหนักว่าใต้พื้นที่ระหว่างเขตแดนจะเป็นแร่พลังงานอาศัยเขตผนึกแทรกซึมพลังงานเข้ามา

รวบรวมเข้าสู่ที่นี่ไม่งั้นคงไม่มีพลังงานเยอะขนาดนี้หรอก

“พวกผู้อาวุโสเอาเรื่องจริงๆ เวลานั้นใช้หินพลังงานราวกับก้อนหินธรรมดาไม่แปลกใจที่มียอดฝีมือนับไม่ถ้วนหากยุคสมัยใหม่มีเงื่อนไขแบบนี้งั้นยอดฝีมือยังจะไม่เพิ่มพรวดพราดได้ยังไง…”

ผู้ฝึกยุทธ์สมัยนี้มีเงื่อนไขแบบนี้ที่ไหนกันฟางผิงคิดว่าตัวเองอยู่ที่นี่แทบจะเป็นยาจกคนหนึ่งฉันจะทำใจใช้แกนกลางของพืชปีศาจขั้นแปดขั้นเก้ามาสร้างเป็นโต๊ะเก้าอี้ได้หรือไง?

สร้างเป็นคานด้วยซ้ำไป?

ฉันจะทำใจใช้หินพลังงานระดับสูงป้อนสัตว์ปีศาจได้? คำเดียวก็หลายพันจินแล้วครั้งก่อนเจี่ยวต้องการสสารไม่แตกดับจากเขาเขายังปวดใจไม่หายเลย

“มีเงินจริงๆ!”

ฟางผิงถอนหายใจติดต่อกันไม่สิ้นเปลืองเวลาทำงานไม่นานหินพลังงานบนพื้นก็ถูกกวาดเรียบ

ครั้งนี้เข้ามาจนถึงตอนนี้อันที่จริงไม่ถือว่าได้รับกลับไปน้อยเลยรวมกับที่หลี่หานซงขุดก็ห้ากล่องใหญ่แล้วพลังงานของเหลวอีกสี่ขวดใหญ่รวมถึงเก้าอี้โต๊ะชาที่สร้างจากแกนกลางพืชปีศาจขั้นแปดบางส่วนยังมีหินพลังงานระดับสูงหลายพันจินอีก

แต่ของพวกนี้อันที่จริงไม่ได้มีส่วนช่วยกับฟางผิงมากมายอย่างมากก็เพิ่มค่าทรัพย์สินเท่านั้นตอนนี้เขาไม่ได้ขาดแคลนค่าทรัพย์สิน

“ตำหนักหมื่นปีศาจต้องไม่มีเคล็ดวิชาอยู่แน่…”

ฟางผิงกวาดสายตาไปรอบหนึ่งจู่ๆ ก็ตาเป็นประกายบนพื้นเหมือนยังมีของบางอย่างอยู่เดินเข้าไปดูแวบหนึ่งฟางผิงก็เก็บแหวนคริสตัลบนพื้นขึ้นมาเบามากเบาจนฟางผิงคิดว่าไม่ใช่ของจริง

ด้านข้างนั้นเหยาเฉิงจวินเดินเข้ามาเหมือนกันมองแวบหนึ่งแล้วก็ขมวดคิ้วว่า “นี่มัน…เหมือนอาวุธวิเศษ!”

“อาวุธวิเศษ?”

“ไม่ใช่ต้องพูดว่าคล้ายกับอาวุธวิเศษอย่างหอกทลายจิตของฉันอยู่บ้างฟางผิงเหมือนจะเป็นอาวุธวิเศษที่เกี่ยวข้องกับพลังจิตใจ”

ฟางผิงลองใช้พลังจิตใจควบคุมแหวนคริสตัลกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยเหยาเฉิงจวินลองดูเช่นกัน…

ผลปรากฏว่าแหวนคริสตัลเริ่มเปลี่ยนรูปร่างแล้ว!

ฟางผิงหน้าเขียวคล้ำ “ของนายอีกแล้ว?

เหยาเฉิงจวินเงียบไปพักหนึ่งเอ่ยช้าๆ ว่า “ใช่แล้ว”

“ไปหลอกผีเถอะ!”

ฟางผิงสบถด่าออกไปนี่ถ้าเป็นของนายฉันจะไปกระโดดทะเลหวงห้ามเหล่าเหยาเสียคนแล้ว!

เจ้าหมอนี้นึกไม่ถึงว่าจะคิดฮุบแหวนคริสตัลวงนี้จะโกหกก็อย่าลังเลได้หรือเปล่าครั้งหน้าทำให้มันเด็ดขาดหน่อย

เหยาเฉิงจวินเผยสีหน้ากระอักกระอ่วนแต่ยังคงกระแอมไอว่า “ถึงจะไม่ใช่ของฉันก็น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับฉันเล็กน้อย…”

หลี่หานซงที่อยู่ด้านข้างรับบทสนทนาว่า “เหล่าเหยานายคงไม่ใช่ช่างที่สร้างอาวุธพวกนี้ขึ้นมาโดยเฉพาะหรอกนะ? นายไม่ได้บอกว่าคุ้นชินกับแหวนคริสตัลวงนี้งั้นบางทีอาจจะลูกศิษย์นายที่สร้างขึ้นทั้งบ้านของนายทำเรื่องแบบนี้ทั้งหมด!”

ระหว่างที่พูดหลี่หานซงก็ลูบคางว่า “ตำนานเทพนิยายเรื่องไหนบ้างที่พูดถึงช่างสร้างอาวุธ?”

ทุกคนไม่ได้สนใจเขาหวังจินหยางถามว่า “แหวนวงนี้ใช้ทำอะไร?”

“เหมือนจะ…”

เหยาเฉิงจวินคาดเดาพักหนึ่งครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะเอ่ยว่า “เหมือนจะใช้กักขังพลังจิตใจฉันไม่ค่อยมั่นใจหรือจะลองดูสักหน่อย?”

ระหว่างที่พูดก็มองไปทางฟางผิง

ฟางผิงใบหน้าดำคล้ำเอ่ยอย่างเยือกเย็นว่า “เข้ามาที่นี่ต้องฟังคำสั่งฉันไปลองกับหัวเหล็ก!”

หลี่หานซงเผยท่าทีไร้เดียงสาฉันอีกแล้ว?

เหยาเฉิงจวินก็ตรงไปตรงมาหลี่หานซงหัวเหล็กอยู่แล้วหลอมกะโหลกมีประสิทธิภาพป้องกันการโจมตีของพลังจิตใจใช้เขามาทดสอบยังคงน่าไว้ใจมากกว่าแหวนคริสตัลที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเหยาเฉิงจวินค่อยๆ ร่วงเข้าไปหาหัวเหล็กเพิ่งจะเข้าไปหลี่หานซงก็เคลื่อนไหวพลังจิตใจไม่นาน…แหวนคริสตัลก็หล่นบนพื้นหลี่หานซงเผยสีหน้าราวกับเป็นผู้บริสุทธิ์ “ฉันไม่ได้แตะเลย!”

ฉันไม่ได้แตะจริงๆ ฉันปล่อยให้พวกนายทดสอบด้วยซ้ำเหยาเฉิงจวินไม่สนใจเขามองไปทางตำหนักใหญ่เอ่ยเนิบช้าว่า “หรือมีผลต่อสัตว์ปีศาจเท่านั้น? คนโบราณฝึกสัตว์ปีศาจยังไง? พวกเราฝึกสัตว์ปีศาจแทบจะข่มขวัญกดขี่อย่างไม่ลดละ…แม้จะเป็นแบบนี้สัตว์ปีศาจก็พร้อมทรยศได้ตลอดเวลาอยู่ดีในเมื่อคนโบราณกล้าใช้เผ่าปีศาจมาเป็นพาหนะฉันคิดว่าต้องมีวิธีควบคุมแน่เจอเจ้านี้ที่นี่บางทีอาจจะใช้ควบคุมเผ่าปีศาจโดยเฉพาะก็ได้อาวุธที่สร้างเพื่อคุมขังพลังจิตใจคุมขังพลังจิตใจของเผ่าปีศาจให้อีกฝ่ายจำเป็นต้องเชื่อฟัง…”

“มีความเป็นไปได้สูง”

ฟางผิงเห็นด้วยกับการคาดเดานี้แต่ก็เอ่ยอย่างอัดอั้นอยู่บ้าง “ทำไมนายถึงใช้ได้? ฉันใช้ไม่ได้?”

ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย!

ใช้พลังจิตใจเหมือนกันหรือยังมีพวกสูตรคาถาอะไรอยู่?

ไม่ถึงขั้นนั้นหรอกมั้ง!

ทั้งตอนนี้พวกเขาสี่คนล้วนอยู่ในช่วงเปลี่ยนแปลงกลิ่นอายใช้กลิ่นอายของเจ้าสำนักชิงหนิวคนนั้นทั้งหมดฟางผิงกลัวว่าเปลี่ยนกลิ่นอายแล้วจะถูกพื้นที่ระหว่างเขตแดนขับไล่ออกมากลิ่นอายเดียวกันไม่มีเหตุผลที่เหล่าเหยาใช้ได้แต่เขาใช้ไม่ได้

ผู้ฝึกยุทธ์ฝึกฝนวรยุทธ์อันที่จริงไม่ได้มีพวกสูตรคาถาอะไรอย่างอาวุธวิเศษอยู่ในมือใครคนนั้นก็ใช้ได้แม้จะเป็นหอกยาวของเหล่าเหยาอยู่ในมือเขาถึงจะไม่สามารถแสดงประสิทธิภาพได้เต็มเปี่ยมเสมอไปแต่ก็ใช้งานได้อยู่ดีเหยาเฉิงจวินเอ่ยไปว่า “เกี่ยวข้องกับคุณสมบัติเจ้านี้บางครั้งก็ใช้งานได้บางครั้งก็ไม่ได้น่าจะเพราะเวลานานเกินไปต้องใช้เวลาบ่มเพาะระยะหนึ่งนอกจากนี้อาจไม่ได้มีประโยชน์เสมอไปเวลานั้นสัตว์ปีศาจทรยศหนีตายตกสู่ความโกลาหล…ฉันสงสัยว่าอาจจะเพราะเกิดปัญหาขึ้นกับของพวกนี้ทำให้พาหนะของยอดฝีมือหนีในระหว่างสงคราม”

“เก็บไว้ก่อนค่อยว่ากันไม่ว่าจะพูดยังไงเวลานั้นคนในเขตหวงห้ามก็สามารถทำลายเจ้านี้ได้ตอนนี้…อาจไม่ได้เสมอไปยังไงหลังจากสงครามแดนรบราชาเขตหวงห้ามก็เหมือนจะขาดช่วงไปเหมือนกัน”

ฟางผิงเก็บแหวนคริสตัลไว้พลางเอ่ยว่า “หากสามารถกักขังสัตว์ปีศาจได้จริงๆ งั้นก็มีประโยชน์มากแล้วไม่รู้ว่าเหล่าจางสามารถสร้างออกมาได้หรือเปล่าช่วงเวลาสำคัญระหว่างสงครามใช้กับเผ่าปีศาจแม้จะไม่สามารถควบคุมพวกมันก็อาจจะทำให้พวกสัตว์ปีศาจตกอยู่ในความโกลาหลในช่วงสั้นๆ ได้แค่ไม่รู้ว่าจะมีประสิทธิภาพต่อขั้นไหนบ้าง”

“กลับไปนายลองดูก็จะรู้เอง” เหยาเฉิงจวินเอ่ยอย่างไม่จริงใจสักนิด “ขั้นเจ็ดขั้นแปดขั้นเก้าล้วนลองได้หมด…”

ฟางผิงถลึงตาใส่เขาเจ้าคนหน้าเนื้อใจเสือ!

ตั้งใจจะทำร้ายฉันชัดๆ!

ให้ฉันไปลองกับขั้นแปดขั้นเก้านี่ถ้าไม่สำเร็จไม่ใช่ว่าจะถูกปีศาจบดขยี้ตายหรือไง?

หน่าไม่อาย!

นึกไม่ถึงว่าเหล่าเหยาจะเป็นคนแบบนี้ก่อนหน้านี้ยังคิดจะฮุบแหวนวงนี้อีก